Blue Velvet (1986)

Blue Velvet is helaas niet het meesterwerk gebleken wat ik stiekem wel had gehoopt. Mijn derde film die ik zie van David Lynch is dit. Mulholland Drive was stukken beter dan deze film, maar The Straight Story was van hetzelfde niveau.

Het verhaal van Blue Velvet was niet heel normaal natuurlijk, maar het was geen hersenpijnigend script zoals bij bijvoorbeeld Mulholland Drive. De film begint eigenlijk erg leuk. Lekker surrealistisch allemaal met die brandweerman en de mensen die in hun tuin bezig zijn. Vanaf het moment dat Jeffrey het oor vind, begint de film een beetje ''weird'' te worden inderdaad. Al vond ik het eigenlijk nog wel meevallen.

De film pakte me eigenlijk niet echt. Ook vond ik niet alle delen van de film even sterk. Acteerwerk was van de meeste acteurs oké. Vooral Dennis Hopper speelde een geniale rol. Ik had eigenlijk alleen maar ''prima'' rollen van hem gezien. Met deze rol komt hij dan ook hoog op mijn lijstje van favoriete acteurs. Zwaar geniaal. Helaas vond ik de andere drie hoofdrolspelers (Kyle MacLachlan, Isabella Rossellini en Laura Dern) maar matig acteren. Irritante personen allemaal.

Het camerawerk was wel allemaal weer prima. David Lynch tovert weer enkele erg mooie shots, net zoals in bijvoorbeel Mulholland Drive en vooral in The Straight Story. Vooral dat inzoom stukje met die mieren was erg sterk. Ik ben nog lang niet uitgekeken op Lynch in ieder geval. Vooral Lost Highway en The Elephant Man trekken mijn aandacht.

Blue Velvet was dus geen meesterwerk, maar wel gewoon een hele aardige film, die op sommige momenten flink spannend was. Alleen pakte het verhaal me niet en had het allemaal nog wel wat moeilijker mogen zijn. Een herziening zal er wel zeker van komen, aangezien ik begrijp dat de film dan meestal veel beter bevalt.

3*

Mijn eerste Lynch gisteren gezien en wat me het meeste opviel waren de grote contrasten in de film: het zoetsappige suburban leefstijltje vergeleken met de gruwelijke onderwereld die zich erin schuilhoudt, maar ook de acteerprestaties. Denk aan Dennis Hopper, die met zijn aanwezigheid elke scene waar hij in zat opeiste, ten opzichte van de knullige, overgeacteerde (liefdes)scenes van de twee hoofdpersonen (MacLachlan was dan nog wel op niveau wanneer hij niks te zeggen had).

Ik begrijp dat dit Lynchs bedoeling was, en in dat opzicht is hij ook zeker geslaagd. Het gebruik van deze contrasten zorgde er ook voor dat ik sinds de verkrachting uit Clockwork Orange niet zo heb gewalgd van een filmscene ik doel dan op de entree van Dennis Hopper, na een, tot dan toe, rustige en huiselijke sfeer; waarna we meteen het lachwekkende moment te zien krijgen waarop een gigantische, bebaarde, pijprokende houthakker een nieuwe bijl aanschaft. - en ik ben niet iemand die snel geraakt wordt door geweld of sex op het scherm, eerder het tegenovergestelde. Knap werk van Lynch. Het grootste andere pluspunt was de sfeer, gezet door met name de muziek (ik krijg "Blue Velvet" en "In Dreams" nog steeds niet uit mijn hoofd), indrukwekkende fotografie, de geweldig idiosyncratische bijfiguren en natuurlijk Hopper als Frank Booth.

Toch neemt dit niet weg dat het totaalbeeld wat ik heb van de film er één is van een kitscherige, clichématige thriller, met wat overbodige momenten, maar bij vlagen ook genialiteit en verkenning van interessante thema's als machtsvertoon, kwetsbaarheid en "The American Way of Life". Dit wijt ik vooral aan Dern en MacLachlan, die het naar mijn mening niet lukt om 'charmante kitsch' te spelen, waardoor er alleen 'rare, ongemakkelijke kitsch' overblijft en ook het satirische aspect van de film minder goed uit de verf komt. Misschien dat andere acteurs dit beter hadden afgehandeld? Zelf denk ik meteen aan iemand als een jonge Matt Damon of Mark Wahlberg voor Jeffrey en Kirsten Dunst als tegenspeelster Sandy.

Voor mij geen meesterwerk dus, maar vooral dankzij Hopper memorabel en de moeite waard. 3/5



Dan ben ik alleen nog benieuwd of er iemand zo behulpzaam wil zijn om me aan te raden welke van Lynch ik als volgende zal kijken. Hopelijk eentje die me (nog) beter bevalt. (Mulholland Drive?)

Gisteren mijn 4e lynch gekeken na Mulholland Dr. die ik behoorlijk goed vond, mysterieus, spannend en vaag. Lost Highway die ik veel te vaag vond en Wild at heart die ik redelijk vond.

Blue Velvet vond ik toch wel de slechtste van de 4 die ik gezien heb, niet dat hij heel slecht is als film maar kan er maar een paar goede dingen uithalen en als totaal plaatje vind ik de film slecht.

Ten eerste vond ik dat er maar weinig typische Lynch spanning en vaagheid in zat, die miste ik vooral, op een paar scenes na dan.

Het verhaal was nogal simpel en was eigenlijk nergens verbaasd of geïnteresseerd met wat ik zag.

Het nummer Blue Velvet dat, dat vrouwtje zingt is wel echt prachtig en hypnotiserend te noemen.

Dennis Hopper was echt een zeer smerige kerel en een originele bad guy met dat zuurstof machine e.d.

Maar als totaal plaatje vond ik de film redelijk vermoeiend, niet spannend, beetje shockeffect maar tegelijkertijd ook wel lachwekkend en was ook niet echt benieuwd naar wat het einde zou brengen.

Heb het een beetje gehad met Lynch in al zijn films heb ik bepaalde dingen die ik echt geweldig vind, en dingen die ik helemaal niet apprecieer dus zijn films zijn altijd wel vermakelijk, maar vallen ook tegen.

Geen Lynch meer de komende tijd.

2.5

Ik dus. Het is allemaal net wat overdone. Ligt wellicht ook aan het script, zijn enige tekst leek het woord "fuck" lijkt te zijn. Ik heb ook niet echt een idee wat Lynch wilde bereiken met de eerste scène met Hopper in het appartement, moet het angstaanjagend zijn? Het kwam eerder bijzonder lachwekkend op me over, terwijl de rest van de film helemaal geen komische toon lijkt te hebben. Vond Dern overigens ook niet al te sterk met haar grimas toen haar karakter erachter dat vriendlief met een andere vrouw rotzooit.
Anyway, Lynch zet, met dank aan de geluidseffecten, bij tijd en wijle een erg beklemmende sfeer neer die enigszins verpest wordt wanneer Hopper in beeld komt, want ik kon hem gewoon niet serieus nemen. Dat is jammer, bij Eraserhead werd ik wel echt de film ingetrokken, maar hier dus niet. Anders dan het geluid, vond ik hier de muziek juist niet zo sterk, wat mij betreft had Lynch het beter kunnen houden bij de geluidseffecten.

Wat een reclame voor Heineken trouwens. Fuck that shit, geef mij maar Brand UP.

3,5*

2de film van de week, en ook de 2de film die genoeg potentieel had om een topper te worden, maar waarbij enkele details roet in het eten gooien.

Bij deze film duurt het eigenlijk een tijdje voor de sfeer je te pakken krijgt. In het begin vind je de knul nogal een sul, en vraag je je af waarom hij in godsnaam zelf detective moet spelen? De film lijkt tot dan ook voorspelbaar.

Wanneer je inkijk krijgt op de benarde situatie van Dorothy begint de film pas echt. Seks, drugs en obsceniteit worden gretig uitgestrooid. Het is overigens onrustwekkend hoe goed de acteurs op gaan in hun rol.

Je zit dan ook gekluisterd aan het scherm; De situaties zijn wel grappig, maar ook reëel (ondanks dat sommige personages nogal irreëel zijn of doen).

Ik merk de muziek bij films zelden op, maar wanneer ik dat wel doe is dat veeleer in positieve zin.

Al bij al dus zeer geslaagd. Het clichéverhaaltje rond Sally mocht weg gelaten worden. Heb een hekel aan dat soort pubergedoe.

Op het laatste blijf je wat vaag zitten. Bepaalde delen van de film zijn niet echt duidelijk. (Wie vermoorde die 2 mannen in die flat, wat waren de exacte motieven?)

Ik moet de film nog eens zien, dat staat vast.

Pas mijn eerste film van deze regisseur, die ik wellicht nog wel enkele malen zal tegen komen in het verder exploreren van de top250.

4,0*

Blijft toch een erg knappe film. Twin Peaks lijkt hier zijn oorsprong te hebben gevonden. Soms heel erg corny en dan weer angstaanjagend. Hopper is een memorabele psychopaat en dan Dean Stockwell als freaky zanger... Komisch of huiveringwekkend? Ook de cinematografie vond ik heel sterk, met vaak geweldige belichting.

Samen met Mulholland Drive en Lost Highway Lynch' beste werk wat mij betreft.

4*

slap me, slap me!

Erg rare film. Dit is natuurlijk wel vaker het geval bij Linch films alleen dit kan ik niet positief beoordelen. Toen de film begon was ik al meteen onder de indruk. Prachtige blue velvet maakt het met die muziek erbij een heel mooi begin. Helaas mond dit al snel uit in een standaard detective filmpje. De prachtige en intrigerende visuele shots die ik in mij eerste Lynch tegen kwam (inland empire) waren hier niet te bekennen. Ik vond het verder alleen maar een beetje vreemd. De film zou erg spannend moeten zijn alleen ik vond dit geen moment het geval.

Deze film was voor mij bij lange na niet zo bijzonder als dat ik van Lynch gewend was. En ookal duurde Inland empire een uur langer, deze laatste wist me een stuk meer te boeien.

Acteerwerk viel me ook vies tegen. Echt onder de maat en vooral van de mannelijke hoofdpersoon.

Het verhaal moest dus al wel wat aan veranderd worden alleen de rest maakte ook niet de indruk op me waar ik op gehoopt had.

Jammer mislukt projectje van Lynch, ik zal hem nog een kans geven met Mulholland Drive.

2.5*

Gisteren eens bekeken en dit is waarschijnlijk een van de toegankelijkste films van David Lynch. Vond het eerste uur erg goed, maar het tweede uur boeide me iets minder, vooral de trip die ze dan maken met Dennis Hopper en z'n groep kon me minder bekoren.

De muziek is ook wel erg opvallend met het mooie Bluuuuuuuuue Velvet en dan ook nog dat lied van Roy Orbison.

Ook een aantal elementen komen weer terug die je in z'n andere film ook vaak ziet: een zangeres in een club, een piepjonge Kyle MacLachlan, ...

Dit is waarschijnlijk een goeie om mee te beginnen als je nog nooit een David Lynch film hebt gezien.

Wat ben ik toch blij met blu-ray. Dit nieuwe medium geeft mij de mogelijkheid bepaalde films weer eens te herzien en zo nu en dan beleef ik een herziening die zijn weerga niet kent. Ik heb Blue Velvet al meerdere malen gezien, maar nu werd mij pas duidelijk wat een gigantisch meesterwerk dit eigenlijk is. Blue Velvet neemt alles wat zo geniaal en bepalend is aan Lynch en mengt dit met klassieke noir en thriller-elementen, wat echt grandioos werkt. Ik heb een betoverende avond beleefd. Blue Velvet is uitgegroeid tot mijn favoriete film van David Lynch, wat Mulholland Drive na jarenlange aanwezigheid uit mijn top 10 stoot.

lang over getwijfeld of deze een 3.5* of 4* verdient, maar mijn uiteindelijke keuze gaat dan toch naar 4*. Mysterieuze thriller met ijzersterke acteerprestaties die je bij momenten op het puntje van je stoel doet zitten... om dan weer achterover geslagen te worden van de 'rare' scènes...

Eindelijk eens herzien, en het blijft toch opmerkelijk hoe in deze film met bescheiden middelen een zeldzaam unheimische sfeer gecreëerd wordt. In de strak volgehouden setting van de jarenvijftig idylle die overschaduwd wordt door de onbenoembare dreiging van het kwaad, wordt zoiets verbeeld als een groei naar en angst voor volwassenheid, waarin de afgrond gezien wordt, maar uiteindelijk de blik in afschuw afgewend wordt, en weer gericht wordt op de nu grotesk geworden idylle. Het kwaad wordt verdrongen, en dat wordt voorgesteld als een (overduidelijk valse) overwinning van het 'goede'. In die zin loopt de film bepaald niet best af...

Blue Velvet toont al duidelijk sporen van met name Wild At Heart en Lost Highway, is beter dan eerstgenoemde, waarin het cartooneske naar mijn smaak te veel overheerste, en kan in kwaliteit zelfs met de tweede nog de concurrentie aan. Lost Highway lijkt een stuk raadselachtiger en gecompliceerder, maar is tegelijkertijd in zekere zin minder ambivalent. En minder humoristisch.

Humoristisch? Nou, toen ik bijvoorbeeld de van ontzetting totaal uit het lood getrokken grimas van Laura Dern bij het zien (en horen) van de naakte waarheid weer zag , had ik opnieuw een brede grijns op mijn gezicht. Van oor tot oor.

Een echte Lynch, jazeker Deze week weer eens op tv gezien, nu nog wat bewuster na inmiddels weer meer films van Lynch gezien te hebben. Ik vond deze film zelf wel (nóg) mistroostiger qua gevoel en uitstraling.dan andere.

Blue Velvet is denk ik wat toegankelijker, omdat er aan de oppervlakte een mooi misdaadgegeven voldoende is uitgewerkt om de film te kunnen 'volgen'. Deze film vind ikzelf echter iets moeilijker dan een gemiddelde Lynch omdat personages moeilijker te traceren en te duiden zijn. En omdat er soms zo ge-edit is dat opeenvolgende zaken bij elkaar lijken te horen, maar m.i. toch over iets anders gaan.

Enkele gedachten hieromtrent en over de inhoud zal ik op het spoilertopic van deze film zetten.

Het uiterlijk is weer fraai, dromerige beelden, interessante en bijpassende muziek of juist bewust contrasterend. Je kunt de '80s duidelijk waarnemen in bv kleding en kapsels, maar voor mij niet storend vanwege het intrigerende verhaal. Bij Jeffrey en Sandy kreeg ik dan weer een '50s gevoel

Er valt nog veel te puzzelen, maar voor nu een 4.0.

David Lynch is een regisseur met een eigen stempel. Tot nu toe heeft hij voor mij nog geen echte topfilm gemaakt, maar wel allemaal goeie films. Blue Velvet hoort zeker in dat rijtje thuis.

De film is moeilijk te beschrijven, tenzij Lynch een genre zou zijn. Wat film noir, Hitchcock en bizarre fantasy op een hoopje gegooid. De film is leuk om zien, ik heb bij die man altijd schrik om één of andere reden, dat het te freaky of te donker wordt naar mijn smaak. Valt dus goed mee. Met deze film gezien te hebben, moet ik misschien toch maar eens op zoek gaan naar titels van hem zoals Eraserhead, Dune, Wild at heart, Lost Highway en natuurlijk Twin Peaks. Films die ik altijd links liet liggen, alhoewel ik telkens toch blij verrast ben geweest door Lynch films.

Met Lynch als een 'genre' te durven bestempelen is eigenlijk al gezegd dat dit aparte films zijn. De cultstatus is dus zeer begrijpelijk. Dit zal niet iedereen smaken. De opening is prachtig en ook de bijhorende muziek is geweldig. Hij kan gezongen liederen in een film op de juiste manier gebruiken. Komt niet veel voor.

Blue Velvet is dus beter meegevallen dan verwacht. Maar net als de Hitchcockfilms zal het niet iedereen bevallen. Ik was in elk geval mee.

Ik snap de positieve kritieken niet. Het is bij vlagen slecht tot zeer slecht geacteerd. Het verhaal is ronduit slecht en laat veel vragen over (de scène met de vader in de metalen stellage in het ziekenhuis bijvoorbeeld) maar ook slechte rekwisieten, verwondingen die van de ene scène op de andere compleet verdwijnen, etc.

Misschien is de kwaliteit van de film in het algemeen nu bijna zo'n 30 jaar verder een stuk beter, en ben ik te verwend, maar deze film zou nu niet meer zo'n score halen als hij vandaag uit zou komen lijkt me.

Lynch begint zo langzamerhand een van mijn lievelingsregisseurs te worden.

Deze man maakt echt bijzondere films. Na Mulholland Drive kan ik concluderen dat de stijl van Lynch mij echt wel bevalt. Bijzonder is zijn stijl zeker wel te noemen. De constant aanwezige sfeer van dreiging is wel erg goed. Ondersteunt door de muziek en bijzondere plaatjes. Natuurlijk ook de cast, die de perfect bij Lynch past. Er is weer een arsenaal aan creepy personages. Hopper is echt de ster van de film. Wat speelt die man goed zeg. Toch zijn ook de andere leden van de cast sterk bezig.

Ik had verwacht dat Lynch me weer in een web van moeilijkheden zou stoppen. Zoals Mulholland. Maar dat doet 'ie hier niet.

De puzzelstukjes vallen allemaal netjes op zn plek en het blijkt allemaal niet zo ingewikkeld. Het verhaaltje is tamelijk simpel. Maar wat Lynch met het verhaal doet is bijzonder. Het verhaal is niet het belangrijkste in deze film. Dat zijn de andere aspecten, waar ik echt van kan genieten.

Door de andere aspecten is de 4,5 zeer op zijn plek. Genieten.

Tot nu toe het minste wat ik van Lynch gezien heb, ookal is ie zeker niet slecht.

Je merkt aan veel dingen wel dat Lynch achter deze film zit, alleen is het gewoon in alle opzichten wat minder dan z'n betere films. Wat minder sfeervol, wat minder vreemd en bizar, maar vooral de soundtrack, waar Lynch normaal gesproken echt in uitblinkt vond ik hier wat minder. Af en toe kwamen er weer wat lekkere onheilspellende klanken opdraven, die we gewend zijn van Lynch, maar soms ook erg cheesy en vervelend.

Acteerwerk vond ik ook erg tegenvallen. Dern was in tegenstelling tot in Inland Empire, echt tergend slecht. Die hele verhaallijn met haar had gewoon eigenlijk sowieso niet in de film gehoeven en deed echt af aan de sfeer die soms gecreëerd werd, elke keer dat de film daar weer naartoe switchte. Grootste teleurstelling was echter Hopper, die niet verder kwam dan wat irritant en lomp geschreeuw. Al die lof voor hem vind ik echt onbegrijpelijk.

Wel goed vond ik de visuals en de decors af en toe. Met name het appartement van Dorothy was lekker sfeervol, net zoals het regelmatige gebruik van blauw en rood gedurende de film. Wat de film verder red zijn een aantal geslaagde scenes waaronder de scene waarin MacLachlan in elkaar geslagen word en die gozer vrolijk staat de dansen op de auto, en de scene op dat feestje.

Aardige Lynch, maar hij heeft zich in latere films pas echt bewezen wat mij betreft. 3,0*

Weer eens een klasieker,die niet voor mij is weg gelegd.

Respect voor Lynch.lekker vaag op een goede manier.

Maar helaas vond ik dit saai.

Het verhaal stelt weinig voor, wat ten opzichte van andere films van Lynch wellicht wat meer opvalt doordat het verhaal ditmaal wel goed te volgen is. De sfeer is wel erg sterk en er zitten een paar hele sterke scenes in. De climax is spannend maar wel een beetje voorspelbaar. Hopper is erg goed overigens en steelt de show in de scenes waarin hij zit.

Hoge verwachtingen die niet helemaal waargemaakt werden. Het is een prima film, maar waar ik echt een mysterythriller verwachtte kreeg ik ook een misdaadfilm te zien. En dat laatste, samen met de naam van Lynch, verklaart waarschijnlijk waarom deze zo hoog scoort op (o.a.) MM. Neemt niet weg dat de film zeker kijkwaardig is en er een aardige gespannen (soms erotische) sfeer hangt. Maar e.e.a. wordt gebouwd op een weinig realistisch uitgangspunt, namelijk een nerd die met gevaar voor eigen leven detective gaat spelen. Door dit nogal onwaarschijnlijke uitgangspunt lukte het mij niet echt om in de film te komen. 3*

Sfeervolle film overduidelijk van de hand van Lynch, maar beduidend minder dan MD en LH. De film is veel duidelijker dan eerdergenoemde. Het verhaal op zich heeft helaas maar weinig inhoud, daardoor boeit deze niet altijd evenveel. Krap 3,5*.

Na Mulholland Drive, Lost Hightway en Inland Empire mijn 4e Lynch, ik hoopte/verwachte eenzelfde ingewikkeld plot, met dubbele lagen, spelen met werkelijkheid/fictie en bijbehorende mindfucks. Dat gebeurde helaas niet. In vergelijking met eerdergenoemde films is deze redelijk rechtlijnig te noemen.

Desondanks zeker typisch Lynch: traag, mysterieus, donker, intrigerende muziek, boeiend camerawerk en vooral die eigenaardige sfeersetting. Het wierp af en toe zeker zijn licht vooruit naar zijn Twin Peaks 4 jaar later (uiteraard ook door de rol van MacLachlan). Voldoende 'what the fuck'-scenes ook. Karakters worden niet heel diep uitgewerkt, maar zijn boeiend genoeg. Met name Hopper kan zich helemaal uitleven.

Dat bij het rollen van de credits de eerste uitgesproken woord 'vaag' is, zegt toch ook wel weer voldoende Maar hou in het achterhoofd dat hij alweer 30 jaar oud is. Ik heb niet het idee dat ik iets gemist heb in deze prent, maar ik ga nog even rondlezen. Het geeft in ieder geval wel zin om de andere Lynches weer te gaan kijken.

"What kind of beer do you like?"

- "Heineken."

"Heineken? Fuck that shit! Pabst Blue Ribbon!"

Ik ben een grote fan van Lynch's Twin Peaks, Dune vind ik geweldig en ook The Elephant Man vind ik een erg goede film. Dus toen ik zag dat Lynch een Mystery in de 80s heeft gemaakt was ik daar wel bijzonder nieuwsgierig naar.

De film heeft een typische Lynch cast. Kyle MacLachlan speelt een prima hoofdrol, al is dit wel eventjes iets anders als Dale Cooper. Naast hem vond ik Laura Dern (Jurassic Park) het ook leuk doen als Sandy.Verder zijn ook Isabella Rossellini, Frances Bay, Brad Dourif en Jack Nance van de partij.

Jeffrey vind op een dag een afgehakt oor. Samen met de dochter van de lokale detective gaat hij op onderzoek uit. Hij sluipt stiekem het appartement van een zangeres in en ontdekt zo een geheim..

De film begon allemaal aardig, maar uiteindelijk was het toch niet wat ik gehoopt had. Het probleem met Blue Velvet is, dat het eigenlijk meer een Misdaad-film is dan een Mystery. Het plot wordt pas aan het einde een beetje spannend. In plaats van alle bizarre seksuele scènes en absurdistische taferelen had het verhaal wat meer uitgewerkt kunnen worden. Veel dialogen zijn ook een beetje apart. MacLachlan en Dern vond ik samen erg leuk en de drama was ook zeker niet slecht. Daar had meer mee gedaan kunnen worden.

De film is zeer netjes opgenomen. Lynch maakt hier gebruik van een heerlijk experimentele filmstijl. Zo krijgen we een close-up te zien van kevers in het gras als iemand is neergevallen. Door het gebruik van aparte lenzen zitten er onscherpe vlekken in het beeld, wat de film een uniek karakter geeft. De droomscènes deden mee heel erg denken aan die van Twin Peaks.

De muziek was ook sterk. De film teert mischien net wat teveel op het liedje van Bobby Vinton, maar de muziek van Angelo Badalamenti en Julee Cruise (die later ook aan Twin Peaks zouden gaan werken) vond ik bijzonder sterk.

Uiteindelijk weet ik niet goed hoe ik de film moet waarderen. Ik had er meer van verwacht, en ook iets anders. Maar de film is zeker niet slecht, goed acteerwerk, opzich prima verhaal en mooie opnames.

Gisterenavond eindelijk voor het eerst gezien: wauw, wat een topper! Tijdens het kijken heb ik echt een aantal keren bij mezelf gedacht 'waar zit ik in hemelsnaam naar te kijken', maar ik ben blij dat ik deze klassieker nu gezien heb. Voor mij steekt Hopper er met kop en schouders bovenuit, wat een mafketel. Het verhaal zelf, hoe simpel het ook is, zit erg goed in elkaar met duistere motieven en zware symboliek. Daarnaast is de 50's soundtrack heerlijk en gepast. Ik heb genoten.

Het is één van die films die door art house luvvers vooral opgehemeld worden omdat ie van David Lynch is, wat garant staat voor afwijkend, surrealistisch e.d... which is good. Er zaten in deze film ook verontrustende elementen in die 30 jaar geleden opzien moeten hebben gebaard. Nu na al die tijd kun je ook zeggen dat er weinig is overgebleven van de film. Geen meesterwerk. Bij wijlen lijzig acteerwerk, alsof het er bij gesleept is, het invulling geven aan het verhaal door acteurs. Ik was zeer matig geboeid. Mulholland Dr. blijft Lynch's beste film.

Bijna vloekend zat ik voor mijn grote brede TV scherm toen de eerste beelden werden getoond. "Nee toch," dit kon niet waar zijn. Heilig schennis. De Belgische zender had het beeldformaat gegoten in het vooroorlogse 4:3. De potsierlijke zwarte balken links en rechts ontnamen me bijna alle kijklust, maar de gedachte dat je een Lynch-film nooit mag missen overwon.

Uiteraard is BV onderdeel van mijn collectie, maar aan een verslaving valt niet te ontsnappen. Als Lynch op het menu staat, zal er koffie worden gedronken, tot de laatste teug.

Meteen viel die tuinslang op, die zowel in The Straight Story als in Mulholland Dr als een estafettestokje wordt doorgegeven binnen het waanzinnige totaal werk. Nee, dan die keurige Jeffrey Beaumont met 't bovenste knoopje dicht. Beaumont, een naam die weer in Twin Peaks is terug te vinden, evenals de "Convenient Store." Afijn, teveel om op te noemen, en aan 't eind van de rit toch weer die vraag, waar INLAND EMPIRE zo'n beetje mee begint: "Is there a murder in your film?"

Fantasie, werkelijkheid, het binnenste buiten, schemergebieden versus klinkklare helderheid, zelfs Heineken spoelt het alarm naar het riool. Laura Dern als Sandy, wat was ze jong zeg, de ex van Lynch mooi kwetsbaar en poedeltje naakt. Goed en kwaad, liefde tegenover angst en ... macht, kortom de hele santenkraam raakt overhoop en met die seks loopt 't al helemaal uit de klauwen. Maar dan die vogeltjes, tjonge jonge, kom op nou, wat een nep.

Dus, meesterlijk en zo gauw de sterren gunstig staan: weer kijken, want ik denk dat ik weet dat ik geloof dat het toch allemaal niet zo simpel is: misschien is Jeffrey hartstikke dood en bereikt ie zijn hemel waar "Everything is nice," net als die gozer met z'n slangenleren jasje in Wild At Heart. Tja, je weet 't niet hè, want elke Lynch eindigt toch met de dood, niet waar?

Kleine tegenvaller. De sfeer was prima, soms mysterieus, soms gewoon eng met al die blije mensen, en met een mooi beeld van de jaren 80 (de enige periode trouwens dat kapsels vrouwen effectief lelijker maakte) en de buitenwijken. Maar de film moet het vooral van het mysterie hebben en sommige losse scènes (wel vaak met passende leuke on ontroerende muziek) en eigenlijk niet van de inhoud. Ik lees weleens dat Lynch iets wil zeggen over de façade van de buitenwijk, dat er achter iedere voordeur wat kan gebeuren wat je niet zou verwachten. Maar dan zie ik liever een American Beauty. Hier komt dat wel langs, maar uiteindelijk vind ik dit een vrij plotgedreven film nog wel.

Maar goed, deze Lynch vermaakt dan nog wel maar spannend werd die nergens, laat staan dat die me echt greep. Voor de losse delen dan nog wel een voldoende. 3,0*.

Uitstekende film over een jongeman die een oor in het gras vindt en er probeert achter te komen wat er gebeurd is. Een origineel plot met een aantal eigenzinnige momenten à la David Lynch (wat bij mij niet altijd werkt, maar hier wel). Een mysterieuze sfeer en stijlvol in beeld gebracht. Van de cast valt vooral de intense rol van Dennis Hopper op.

Het begint als een traditioneel mysterie, badend in een dromerige atmosfeer. David Lynch heeft verschillende beelden in het verhaal verwerkt met een surrealistisch of symbolistisch karakter. Het afgesneden oor zou ontleend kunnen zijn aan het Sherlock Holmes-verhaal The Adventure of the Cardboard Box. De insecten staan symbool voor het verborgen kwaad in een onschuldig ogend stadje als Lumberton, North Carolina. De roodborstjes staan voor liefde die overwint.

Het blauwe fluweel van de titel zit in de opening credits, in het liedje van Bobby Vinton en in de kamerjas van Dorothy Vallens (Isabella Rosselini). Wanneer zij optreedt in de nachtclub, heeft Frank Booth (Dennis Hopper) een lapje blauw fluweel in z'n handen.

Jeffrey Beaumont (Kyle McLachlan) is een soort ideale schoonzoon, die jaloezie opwekt bij het vriendje van Sandy Williams (Laura Dern) maar bespot wordt door de schurken. Jeffrey en Sandy zijn toevallige helden die op eigen houtje het mysterie op proberen te lossen, gedreven door nieuwsgierigheid en zin voor avontuur en gerechtigheid. Jeffreys nieuwsgierigheid krijgt een voyeuritisch kantje.

Halverwege is het mysterie al grotendeels opgelost. Daarna rest nog de vraag of de Gele Man (Fred Pickler) bij de slechteriken hoort of een infiltrant is. Het stijlcontrast tussen de dromerige scènes in de eerste helft en de agressie in de tweede helft is groot. Frank is een sadist die geen enkele sympathie opwekt. Dorothy is een masochiste. Zij wil lichamelijk gepijnigd worden om haar psychische pijn te vergeten. De scène waarin ze uit het niks naakt op straat verschijnt, zou Lynch ontleend hebben als een jeugdherinnering.

Er wordt een noirsfeertje opgewekt met behulp van schaduwen en rook. Korte flashbacks laten zien wat zich in het hoofd van Jeffrey afspeelt. Symmetrie wordt gecreëerd door in het begin in te zoomen op het afgesneden oor en op het einde uit te zoomen uit Jeffreys oor.

Met haar fluwelen stem kan Isabella Rosselini perfect voor nachtclubzangeres doorgaan. De oude popliedjes wekken een nostalgische stemming op. De originele muziek met de stem van Julee Cruise werkt bedwelmend. Componist Angelo Badalamenti is als pianist in de nachtclub te zien.

Blue Velvet is mijn eerste Lynch. Ik zag weliswaar 4 jaar geleden Dune, maar ik was toen niet echt met films bezig en daarnaast vond ik die film behoorlijk vaag. Ik dacht toen een leuke scifi film te zien krijgen, maar de uitkomst bleek anders. Ook deze film weet je goed om de tuin te leiden.

Blue Velvet opent al heel sterk. De eerste scène is verontrustend en vreemd. In vergelijking met de rest van de film is deze scène echter eigenlijk heel normaal. De film wordt vreemder en raarder en dat zonder te ontsporen en dat is reuze knap.

Lynch weet een film te creëren die aan de ene heel vreemd is, maar aan de andere kant heel logisch is voor de wereld waarin het zich afspeelt. Op internet kwam ik een mooie quote tegen die de films van Lynch goed beschrijft: "een film van David Lynch is als het stappen in een droom van iemand anders". Zo voelt het ook, in eerste instantie is het behoorlijk vreemd, maar gaandeweg accepteer je dat je in een vreemde droom ben binnengestapt.

Het plot is een soort van detectiveverhaal, maar door de rare gebeurtenissen, de cinematografie en de mate van vertellen is het zoveel meer dan dat. Heel veel symboliek ook. Veel van wat in de film gebeurt begrijp ik (nog) niet, maar intrigerend is die zeker.

Gisteren Blue Velvet voor de tweede keer gezien. Het is een bizarre film die bipolair is opgebouwd: het idyllische perfecte leventje volgens het American dreamprincipe versus de onderwereld die schuilgaat achter deze heilige huisjes.

Nadat Jeffreys vader een hartaanval krijgt, vindt Jeffrey een afgesneden oor in het gras. Symbolisch doordat je letterlijk moet grasduinen in de zoden van het gazon om te beseffen dat de harmonieuze samenleving niet meer dan een likje vernis is dat ongedierte (letterlijk) ophoudt in een wereld vol verderf, kwaad, geweld en andere rottigheid. Deze realiteit of illusie wordt zeer knap weergegeven door het liedje van Roy Orbison ‘In dreams’. In de eerste plaats een schitterend nummer van een fantastische zanger, maar hoe Lynch dit schijnbaar luchtig nummer introduceert in zijn film is ronduit fascinerend.

Jeffrey wordt vervolgens meegezogen in deze wereld door zelf op onderzoek te gaan. Hij wordt hierbij gesteund door het naïeve onschuldige blondje Sandy, eveneens de antipool van Dorothy (eveneens letterlijk én figuurlijk). Er wordt een wereld betreden van voyeurisme, SM, seks en macht. De onderdanige wordt slachtoffer en omgekeerd. Aankijken en niet aangekeken/aangeraakt mogen worden. Jeffrey ervaart tegenstrijdige emoties (opnieuw die polariteit): liefde versus geweld wordt liefde door geweld. Hoewel hij gruwelt van Frank Booth ontdekt hij in zichzelf ook een stukje Frank Booth. Hij schaamt zich hiervoor (zie zijn huilbui in combinatie met de knappe flash backs).

Blue Velvet is een intrigerende film. Knap geacteerd, mooi verfilmd, bizarre scenes, perversiteit ten alle (al valt dit anno 2017 wel mee), maar vooral vol verborgen boodschappen en plots. Niets is wat het lijkt. Het einde met het roodborstje is wederom symbolisch gelaagd waar de droom van Sandy de werkelijkheid een onderdeel van de droom kan worden als je er maar in gelooft. Zo zie ik het althans, hier en daar vind ik wat manco’s of onduidelijkheden terug. Maar een 4,0* verdient dit wel.