Blue Velvet (1986)

Blue Velvet is juist zo realistisch dat je het niet eens door hebt (merkt) dat deze film surrealistisch is.

Ik heb Blue Velvet meer dan 20 keer gezien en hoe vaker ik deze film zie, hoe minder ik de strekking van het verhaal begrijp.

Eerlijk gezegd begrijp ik op dit moment helemaal niks meer van deze film.

Inderdaad, leuk meegenomen natuurlijk als je zo’n quote in het scenario kan schrijven.

Maar Lynch zou Lynch niet zijn als er geen symbolische waarde achter zat : Jeffrey wordt als het ware iets toegefluisterd.

Ja. Lees mijn bericht in de “spoilertopic”.

http://www.moviemeter.nl/forum/3/3826

Dank voor je uitleg vdc. Jouw theorie klinkt aannemelijk. Ik begrijp ook beter waarom gekozen is voor een oor. Die quote van Hopper was me niet ontgaan, maar even niet aan gedacht.

Toch is 1 ding nog niet opgelost voor mij. Hoe kan het dat het oor, ergens in de natuur ligt? Immers, als Hopper en co het oor naar de vrouw gestuurd hebben. Lijkt het mij sterk dat zij hem buiten in het bos dumpt? Ik zou hem bewaren, al was het alleen maar omdat hij er misschien nog opgezet kan worden.

Een film waar ik gewoon geen vat op kan krijgen. Van het weekend al geprobeerd, maar viel tijdens het kijken steeds half in slaap om vervolgens om de vijf minuten met een naar en vreemd gevoel wakker te worden. De half droom/wakker fase is zo vreemd, al helemaal met deze film...

Goed, na deze nachtelijke escapade nogmaals geprobeerd, en het is me zowaar gelukt.
Niet dat de film er minder vreemd op werd trouwens. Althans, het verhaal is wat mij betreft best ‘standaard’ binnen het detective/thriller wereldje. De uitwerking daarentegen is niet van deze aarde. Een onbehaaglijk gevoel bekroop me tijdens het bekijken. Alles is zo normaal, zo Amerikaans (voor hoever dat normaal kan zijn, is niet cynisch bedoelt trouwens), maar toch totaal anders. Het lijkt soms haast een soap, qua acteerprestaties, maar het gaat net even iets verder, wat het dus totaal anders maakt. De blik die Kyle trekt, de mierzoete scènes met Sandy. Brrrr...
Alleen al de scène op Kyles werk “How many fingers?” en het daaropvolgende... Het is zo vreemd geacteerd. Die fake smiles.

De film gaat nergens naar het extreme toe, wat Mulholland Drive, Lost Highway, Eraserhead en al helemaal Rabbits wel gaan. Hij blijft altijd contact houden met het hier en nu, maar juist dat maakt hem zowat nog vreemder. Of ik het ook beter vind, weet ik (nog) niet.

Sommige stukken zijn haast kitsch, waaronder het verhaal van Sandy over de roodborstjes, maar dát vond ik nu juist erg mooi.
Jack ‘Eraserhead ‘ Nance verschijnt een paar op het toneel met een erg goede rol als vreemd klein ventje.

De film is erg mooi geschoten en is nog kraakhelder voor een film uit 1986, meestal zijn de filmrollen toch lichtelijk aangetast. Weer een stuk of wat typische Lynch shots, waar mensen opeens vanuit het donker verschijnen, die blijf ik altijd erg mooi en eng vinden.

Ik blijf het gevoel hebben dat er achter Lynchs’ films veel valt te zoeken, maar het altijd op eigen interpretatie aankomt. Ik ben nog steeds geen echt groots fan van de man, maar hij blijft me wel intrigeren met zijn verwarrende, angstaanjagende, beklemmende, vreemde, gestoorde, mooie, absurde en vooral eigenzinnige films.

Blue Velvet is een film die ik niet snel zal vergeten.. Djezus, wat een vreemde film. Voor nu 4 dikke sterren.

Schijnbaar Lynch' meest toegankelijke prent ('lineair verhaaltje' etc) is 'blue velvet' misschien de meest ondoordringbare prent die de man ooit afleverde. Een compleet ontregeld, bevreemdend en bijzonder beangstigend meesterwerk.

Inderdaad. Blue Velvet is een onzettend rare film vermomd als 'normaal' verhaal.

Ik denk dat je Blue Velvet best als toegankelijk kan beschouwen, net als Twin Peaks trouwens, dat één van de grootste hits in de US was, wat ik ervan begrijp. Het is alleen dat er een extra laag in verborgen zit. Er valt zo veel in te zien. Een 'normaal' verhaal als basis voor een grootse trip.

Psssst....ik heb een geheimpje.....Lynch is een Klaas Cinematografische Vaak die ons slaapwandelende filmkijkers en interpreteerders zand in de ogen strooit.... door een oor verloren in het veld te laten vinden.

Muziek en geluid in deze magnefieke film is even suggestief als die prachtig schilderachtig geschoten beelden. Heel zacht behandelt deze film opeens een keihard thema: "Strange world (film) isn't it?".

Psssst...neem nou die zwarte torretjes die vechtend in het gras, stil en onzichtbaar, als kleine "zwartleren Franks" de "onderwereld" bevolken, zie het shot in het gras, nadat Jeffrey's Pa door iets dodelijks ernstigs getroffen is. Verder in de film gaat Jeffrey bij Dorothy zgn ongedierte bestrijden. En nadat Jeffrey het perverse universum van Frank heeft overleeft zien we hem samen met Sandy in de keuken kijken naar een (fake) roodborstje dat een torretje in de snavel heeft. Nieuwsgierig blozende onschuld heeft toch gewonnen!

Jeffrey ontmoet Sandy (!) op een donkere avond: haar plot selinge verschijning..."I hear things" ze is een omgekeerde Klazien Vaak zij strooit ipv zand Dorothy Vallens in het oor van Jeffrey en wijst hem naar Vallens flat.

Dorothy Vallens is fascinerend: haar hele aanwezigheid is bedriegelijk. Haar hele leven wordt door Frank op een dictatoriale wijze geregeerd. Ze kan zelfs niet naar de politie want ook daar heeft Frank invloed. Bijna alles doet ze dan ook op bevel. Haar ware aard blijft onder verwarrende druk versluierd.
Haar carriëre als zangeres lijkt totaal door Frank gemanipuleerd. (Ze kan immers niet zingen en draagt een pruik) Hij is verliefd op haar. Zij moet aan zijn idealen voldoen. Het nr "Blue Velvet" vertolkt Franks ideaal: fluwelen tederheid, maar er is ook het verlangen naar moederliefde: "Hello Baby... It's Daddy you shit head...(...)....Mommy loves you. Baby wants to fuck"....met fluweel in de mond schijnneukend (wat veel op die torretjes in het gras lijkt: ..Daddy comes home...Daddy comes home...zijn verbale bevelen worden door het zachte blauwe stof gesmoord en zijn heftige lichaams-taal gaat naar een impotent hoogtepunt.

Dat fluwelen zachte liefdes ideaal bezitten Jeffrey en zeker Sandy wel. Hun gesprek, onder invloed van de alles overheersende mystery speelt zich veelal fluisterend af:
Jeffrey: "I've seen something what's always been hidden.
I'm involved in a mysterie. I'm in the middle of a
mysterie and it's all secret"
Sandy: "You like mysteries that much?
Jeffrey: "Yeh, you are a mysterie. I like you".
Frank vindt mysteries niet leuk hij wordt er alleen maar achterdochtig van. (zie uitwissseling blikken Dorothy en Jeffrey in Franks auto). Maar Frank vermomt zich ook: maar dan heeft hij het geheim onder contrôle....

Zijn ziekelijke machtuitoefening, smachtend naar fluweel zachte liefde, heeft Dorothy's karakter helemaal vervormd:
bij de plotselinge verschijning van Jeffrey uit de kast reageert ze dubbel met doodsdreiging en hevig verlangen naar echte genegenheid. Ze verwart Jeffrey met haar man. Maar ook Franks gewoontes en schuldgevoelens lijken haar te achtervolgen: Jeffrey moet haar slaan. "I've your disease in me now" zegt ze, ze verwart Jeffrey met Frank. Franks invloed gaat ook op Jeffrey inwerken, nadat hij in elkaar geslagen is, tijdens een autoritje, na een feestje, met Sandy worden ze achtervolgt Jeffrey denkt dat het Frank is...maar het is Sandy's vriendje.

Dan staat Dorothy naakt in de tuin nu wordt Sandy's ogen geopend (maar eigenlijk haar fantstastsch verbazingwekkende mond) en een gesprek tussen Jeffrey en haar wordt haar nu met de waarheid beantwoord:
Sandy: "I don't know, if you are a detective or a pervert?
Jeffrey: (hij geeft eigenlijk slim een pervers antwoord)
"That's for me a know and for you to find out"
Jeffrey die niet wil kwetsen (weigert Dorothy's verzoek: "I don't want to hurt you"), doet Sandy pijn als ze achter de waarheid komt: Ze slaat hem!

Pathologische Frank (ironisch genoeg betekent deze naam openhartig, oprecht, eerlijk: "Kidnapped by Frank" zou absurd symbolisch kunnen betekenen: gegijseld door het verlangen naar de ontsluiering van een pijnlijk eerlijke mysterie) kan niet op een normale wijze zijn gevoelens uiten. Gladde Ben glijdt makkelijker door het leven: hij bezingt Klaas Vaak die iedereen zand in de ogen strooit,
hij lijkt de koning der crimminelen. Hij houdt van de openbare "spotlight". Frank houdt van de schemer: als blue velvet.

Leven in de harde kern is handelen onder doodsdreiging: overleven dus. Een bevel, als onzichtbaar impuls getemd, kent vluchtig vele, (lichaams)taal beschaafd, versluierende gedaantes. Zo kent (veel) eisende eros geheime bevelen... en boosheid ook: woede uiten is heerlijk maar niet te lang....Frank is dus een crimminele generaal, die mij soms aan de instructeur in Kubricks "Full Metal Jacket" deed denken (Liefde voor het wapen werd daar gedrild en hier is "bullet a loveletter"), maar de scéne bij Ben, waar een boef als "soldaat" met een stiletto Jeffrey bedreigt, is ook veelzeggend: plot selinge aard van een bevel is hier pijnlijk duidelijk: mes uitgeklapt: "Here today"....mes ingeklapt: "Gone tomorrow"........de dood is nooit ver weg.....Ik heb ooit een anekdote gelezen over Toto Raiina de legendarische Siciliaanse Mafia baas: hij beweerde dat bevel geven lekkerder was dan sex...........

Ondanks alles blijft Lynch licht ironisch bv:
De oor van Van Gogh is natuurlijk een grapje van Lynch de
kustschilder: Frank tegen Dorothy: "Stay alive baby...do it for Van Gogh"....(haar man zonder oor)
Jeffrey: "Why is there so much trouble in the world?"
Sandy: "I have a dream" (knipoog naar King?) en dan kweelt ze onnozel over
roodborstjes die de liefde reperesenteren etc.
"So I guess it means there is trouble till the
robins come".
Robins moraal van het verhaal kennen we op het eind.

Perfecte cast: heerlijke karakteristieke koppen hebben
Kyle en Laura! En Hopper en Rosselini zijn subliem.
Laura verdient een extra pluim voor haar manier van spelen: verlegen schuchter en tegelijk spannigzoekend en
heel charmant. Maar Kyle kan er ook wat van!

"Magnolia" Anderson en "Darko" Kelly hebben veel van Lynch opgestoken: misschien daarom komen de personages Donnie en Frank (als sexuele pervert, als sexgoeroe en als vermomd konijn) in alle 3 films voor, net zo als de opmerking dat dingen "Strange" zijn. Over ironie gesproken...

Mijn waardering is geen mysterie meer: 5 satijn zachte sterren!

Mooie beschrijving.
Klaas Vaak reikt niet alleen de kijker, maar ook zijn eigen personages dromen aan (althans, zo heb ik de film begrepen).

Mijn tweede lych film, de eerste vondt ik tegenvallen(mullholland). Het zwake punt van mullholland was dat het allemaal maar vaag bleef waarom de personages in de scene kwamen( Bijvoorbeeld waarom zijn de bij het einde de filmregiseur, en twee andere bijrollen aan tafel zonder reden. Maar daar had ik bij Blue Velvet geen last van. Het verhaal wordt duidelijk uitgelegd en je weet waarom de personag(es) in de vreemde onderwereld zijn belandt. Spanning is zeker niet het sterkste punt van de film, maar als dat wel het sterkste punt had kregen we denk een soort jacht op het hoofdpersoon door frank. Maar deze film gaat gelukkig de drama/mysterie kant in. De film overtuigt geweldig en eht einde is zeer verassend.
Fantasie en werkenlijkheid worden in deze film pefect en geloofwaardig veworven.
Een 5,0 en een zesde plek in mijn top 10

De zijde is een doordacht, psychologisch leidmotief dat als bijkomstig mag beschouwd worden.

Lynch hanteert een prachtige stijl zowel verbaal als visueel; beiden sluiten bij elkaar aan.

Hoezo? .....de film heet "Blue Velvet"....bijkomstig?

Tja na het zien van mulholland dr wat ik trouwens een geweldige film vond las ik over blue velvet En David Lynch.Dus ik moest deze film zien en de verwachtingen waren dan ook erg hoog na het lezen van jullie berichten.

Helaas voor mij deel ik niet de mening van de meeste hier tenminste nog niet.De film kon me niet echt in het verhaal meeslurpen en het verhaal vond ik ook maar rechtoe rechtaan.Weinig plotwendigen of op het verkeerde been zettende scene's wat volgens mij een goede thriller moet hebben.De acteerprestaties van Kyle MacLachlan waren wel goed maar nou niet heel bijzonder in tegenstelling tot Dennis Hopper die ik hier wel een geweldige rol vond neerzette.Ook de muziek in de film was goed.Na dit alles verteld te hebben geef ik de film voorlopig 3*

Maar zal hem over een tijdje nog eens kijken en dan zonodig mijn mening en waardering aanpassen!!

Duistere en smerige detectivefilm over voyeurisme, agressie en verdrongen passies. Een leuk mysterie, weliswaar inderdaad nogal rechtlijnig verteld, fraaie beelden en goede acteerprestaties. Vooral Dennis Hopper is weergaloos in de rol van Frank Booth, naar mijn mening nog steeds één van de goorste smeerlappen van het witte doek. De muziek verdient ook een pluim: erg knap!

Wat me een beetje stoorde, was dat deze film (zeker naar Lynchnormen) de kijker een beetje betuttelde dankzij de vele verklaringen en kleine flashbacks. In tegenstelling tot films als Lost Highway en Mulholland Dr. moest de kijker niet echt actief beginnen 'puzzelen'. Nu goed, los van zijn oeuvre vond ik de gedachten/herinneringen van Jeffrey sowieso een beetje overbodig.

3,5* (kan nog verhoogd worden naar 4*)

Prachtig hoe Lynch altijd weer een surrealistische wereld tot leven kan brengen, met de meest uiteenlopende vreemde karakters. Althans, surrealistisch, het blijft toch dicht bij realisme, want de wereld zoals wij hem kennen is nu eenmaal niet een paradijs. Lynch neemt je mee i een mysterie, een donkere wereld van verkrachting en geweld, met zijn typisch eigenzinnige visie die niet te kopieren valt door elk andere regisseur. Alsof je in Lynch zijn brein kruipt en al zijn gedachtes, dromen en nachtmerries kan zien.

Goede film, en zeker boeiend verhaal. Zoals ik al van Lynch gewend ben. Hoef hier geen uitgebreide review van te schrijven, zie dat er al genoeg mensen zijn die het hebben uitgelegd. Vond vooral het muziek mooi, met name Blue Velvet. wat ik op gegeven moment te vaak had gehoord, teminste dat idee kreeg ik
Verder zit het geweldig in elkaar..
4,5* voor dit plaatje.

had deze film gereserveerd als 800ste stem maar viel me na de 1ste kijkbeurt toch wat tegen. Blue Velvet bevat een rechtlijnig verhaal, dat echter maar langzaam aan de oppervlakte komt. aan bizarre personages & gebeurtenissen echter geen gebrek. acteerpresaties niet echt overtuigend vond ik (uitgezonderd Hopper). het begin & eind van de film is wel raar en bevat veel symboliek - wat doet vermoeden dat de hele film een soort droomscenario is? herziening staat zeker op het programma, maar m'n favoriete Lynch zal het wel niet worden, verhaal spreekt me ietsje minder aan ... voorlopig geef ik maar een 3

komen we aan bij een beetje ziek filmpje met lekker wat leuke quotes. Pour the fuckin beer man! geweldig. Mr Bungle is op de self-titled ook gaan spelen met Blue Velvet stukken, lachtte me rot toen ik dat hoorde.

Wel een vraag: de geluidskwaliteit van deze film is op elke uitgave hetzelfde?: tis namenlijk niet mijn favoriete lynch en had een UK import gekocht omdat ie goedkoper was dan de Nederlandse, maar 6,99. Mocht er inderdaad wel degelijk kwaliteitsverschil in het geluid zitten, had ik misschien beter toch de Nederlandse kunne kopen. Mn dolby kan tot 40 en bij 25 is het pas een lekkere geluidssterkte.

Twijfelgeval trouwens. Ik wil hem graag een 4 geven, maar daar ben ik niet compleet van overtuigd. Dus dan toch 3,5*

Bij mij hetzelfde.

Blue Velvet opent meteen met misschien wel z'n beste scene. Lieflijke taferelen en onheilspellende beelden wisselen elkaar af, orde en chaos, met die angstaanjagende opbouw en dan opeens de symbolische kink in de kabel: het is bijna een film op zich.

Ook in het verloop van het verhaal blijven sfeer en stilering de sterkste punten. Zonder dat ik nu precies kan aangeven waarin dat dan zit, het is er gewoon.

Dit zou allemaal goed zijn voor 4 sterren, ware het niet dat de perversiteit van Frank een te grote plaats krijgt. Lynch heeft voor mijn gevoel wel vaker de neiging om te scoren door simpelweg wat shockerende dingen te verzinnen. Bij mij werkt dat averechts. Ik heb daarbij niet het gevoel dat de film het nodig heeft maar misschien zal dat bij herziening veranderen.

Het einde is mijns inziens ook twijfelachtig. Dat roodborstje ligt wel heel dicht tegen kitsch aan.

Voor nu dus 3,5*.

Oh Frank zou bij mij zeker voor een 4*, maar de film zit me toch niet helemaal lekker genoeg voor een 4*. Weet niet precies waarom.

Het is dank zij dit einde (zeg maar alles wat gebeurt binnen de tijdspanne van die heerlijke song 'Mysteries of love'), dat je als kijker een totaal andere interpretatie van de film voorgeschoteld krijgt. Niets kitsch hoor, trouwens dat roodborstje speelt in deze scène een belangrijke rol.

H'm, dat is me niet opgevallen eerlijk gezegd.

En het roodborstje speelt inderdaad een belangrijke rol maar juist dat is wellicht wat kitscherig. Te gladjes. Maar misschien zie ik het helemaal verkeerd en is het juist weer anti-kitsch ofzo.

Ik vond het roodborstje symbool staan voor alles wat op ’t eerste zicht lief, mooi en onschuldig is.
De werkelijkheid is anders : roodborstjes voeden zich nu eenmaal met vieze kevers. Wat lief en onschuldig is, gaat onvermijdelijk samen met wat vies en vuil is. Het één kan niet zonder het ander. De samenvatting van de film, zeg maar.

Interessante verwijzing naar Clérambault, overigens.

Tja, ik geloof best dat dit soort zieke geesten bestaat (en DD weet vaak de leukste anekdotes te verzamelen, zie ook zijn boek Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt). Maar evengoed vervult het mij met afschuw. En dat is niet positief voor je filmervaring.

Dat kapje trouwens, wel interessant dat dat ether zou kunnen zijn. Ik had eigenlijk het idee dat er helemaal geen aansluiting aan zat dus dat er ook niks uit kon komen. Meer een soort psychisch ontremmingsmiddel ofzo.

@ vdc: lijkt me een goeie uitleg.

Het is al weer een tijdje geleden dat ik de film gezien heb..dwz ik heb veel andere mooie films gezien en dan vergeet je belangrijke details: de kevers....ik vind de uitleg van vdc over het roodborstje ook passend.

Het kapje hoeft natuurlijk geen ether te bevatten.....het gaat om de gewoontes (verslavingen) die mensen creeëren om tot een hogere prikkeling te komen.....

Het spel dat Lynch, in deze film, met ons als (moralistische) kijker speelt is heel bijzonder.....als je iets in een film afschuwelijk vindt.....of irritant....dan zegt dat nog niks over de kwalitiet van de film. Een film zonder personages met opvallende eigenschappen, die op wat voor manier dan ook prikkelen, is al gauw oninteressant....een kunstenaar moet elk gebied van een mensenleven kunnen onderzoeken.....zolang hij of zij de afstand maar niet verliest.....Lynch is iemand die duidelijk met stijlfiguren werkt....zie "Wild at Heart".

"Peeping Tom" is ook zo'n film dat grenzen opzoekt. En de regisseur van die film, die op afstand bleef, heeft het desondanks geweten.........soms durf je iets te tonen dat mensen nog niet kunnen of willen overzien.................. op afstand.

http://www.moviemeter.nl/fi...

Dit is één van de beste films ooit gemaakt...