Blue Velvet (1986)

Morgen op tv!

Tja, wat moet je hier nou van zeggen....

Had me er veel van voorgesteld. Dit moest die veelbesproken cultfilm zijn die zo hoog gewaardeerd werd. Een aardige film met een beklemmend sfeertje (beetje a la Twin Peaks). Vond inderdaad, net als wat al eerder gezegd is, de hoofdpersoon een beetje tegenvallen. Zijn sullige onervarenheid grijpt je niet helemaal.

Heb wel erg gelachen om dat moment dat Frank, Jeffrey in elkaar slaat en er zo'n monsterlijke vrouw op de auto staat te dansen.

Dit is een waanzinnige cultfilm met bijzonder fraaie beelden, heerlijke muziek en krankzinnigheid ten top. Dit alles schept een heerlijke sfeer, zoals alleen David Lynch dat kan.

Gisteren de film gezien. Bizar stukje cinema wat mijns inziens nergens over ging. Alle David Lynch films vond ik tot nu toe goed maar deze toch echt niet.

Bij sommige scenes was het meer comedy voor me, dan dat ik het spannend of mysterieus vond.

Acteerprestaties vond ik onder de maat, het verhaal vond ik onsamenhangend en "droog". En begrijp mij niet verkeerd, ik houd ervan om raadsels op te lossen, maar dit vond ik echt een tegenvaller.

Zal t niemand aanraden en sta echt versteld van de hoge score dat deze film heeft. Zal zeker wel aan mij liggen. Uhum.

Tsja. Raar plus raar plus metaforische scenes levert wat mij betreft geen masterpiece. Het 1e uur is werkelijk geen doorkomen aan, het 2e uur gaat gelukkig iets sneller en is er soort van spanning maar wat mij betreft een over het paard getilde gehypte film.

Ja de muziek is goed, ja er zitten prachtige geschoten scenes in met betekenis, maar dat kan voor mij niet verbloemen dat het een hak op tak en onlogisch gebeuren is (al is dat opzettelijk zo gedaan) waar de slechtheid van afdruipt.

Ik heb Blue Velvet tot drie keer toe proberen op te nemen, hetgeen elke keer mislukt is door technische problemen. Nu ik de film dan eindelijk gezien heb, vraag ik me toch af waar al die moeite voor nodig was. Blue Velvet is namelijk eenvoudigweg niet zo'n hele goede film. Het begint al met het barslechte acteerwerk van met name Rossellini, die je doet afvragen of je naar een komedie of een thriller aan het kijken bent. De bizar lelijke en knullige look van de film werkt ook niet direct mee bij een plezierige kijkervaring. Maar het verhaal, waar ik, gezien de reputatie van Lynch, toch wel redelijk hoge verwachtingen van had, viel wel het meest tegen. Toegegeven, de film kent wel een zekere spanning door de bizarre sfeer in sommige scènes (bijvoorbeeld de scène met de twee lijken in het appartement van Rossellini), maar weet me simpelweg niet te pakken. Ook de grote mindfuck waar ik na een uurtje naar begon te verlangen, bleef uit. Het is gewoon een vreemde film, maar vreemd op een vrij oninteressante manier.

1,5*

Ik weet niet goed wat ik ervan moet vinden, maar fascinerend is deze film wel.

Bijzondere film, geweldig zoals hij in die kast zit en zich daarna moet uitkleden etc. geweldige scene
4*

Mijn eerste Lynch.

Daar had ik wel wat meer van verwacht. Ik heb erg lang gewacht om ooit eens iets van deze man te zien, Eraserhead was ik ooit vergeten op te nemen. Ruim een jaar later komt Blue Velvet op tv, yes!

De film sprak me vanaf het begin al niet aan. Het had niets pakkends en geen echte sfeer. Het acteerwerk is aardig, maar komt niet boven de middelmaat uit. Zelfs Hopper niet.
Blue Velvet zit vol met erg vreemde scènes, maar vreemd betekent niet meteen mooi. Ik werd het uiteindelijk een beetje zat om van de ene op de andere gebeurtenis te gaan die nergens op slaat. Visueel stelt de film ook niet veel voor. Aan de doffe kleuren is niets te doen, dat is gewoon de '80's, maar de fotografie is erg saai en bij vlagen lelijk.
Ik geef punten voor een paar spannende momenten, er zaten er toch een paar in. Met name de scène met de twee lijken in het appartement is erg goed.

1,5*.

Doffe kleuren? een middelmatige Hopper? Nergens op slaande scenes?

Ik zou eerder zeggen: Briljante thriller annex kleurrijke sfeerschepping, vol meesterlijke scenes en personages met als hoogtepunt een briljante Hopper.

Overigens waren de jaren 80 juist bijzonder kleurrijk, vol foute felle kleurcombinaties. (Niet dat BV daar een goed voorbeeld van is). De jaren 50 en 70 waren veel doffer qua kleurgebruik.

Over het algemeen vielen de jaren '80 wel mee met de kleuren, maar Blue Velvet leek net een jaren '70 film. Daarnaast ben ik opgegroeid met de zeer kleurrijke jaren '90 en '00 films en dan zie je dat verschil beter.

Vind het ook nogal raar commentaar. Probeer 'm over een paar jaar nog eens, zou ik zeggen.

De film staat overigens sinds dit jaar in de top 100 van They Shoot Pictures. Na GoodFellas de jongste film in die lijst.

BV speelt zich dan ook af in de jaren 50. Ik zou de jaren 90 zeker niet als kleurrijker bestempelen dan de jaren 80. En ik heb ze beide meegemaakt.

En als je het enkel over film heb, dan heeft dat voornamelijk te maken met het feit dat je van veel jaren '80 films vaak slechte vhs transfers op tv uitzenden.

Dat zou kunnen, heb hem op Canvas gekeken. Maar opzich stoorden de kleuren me niet zo erg, dat nam ik voor lief. De rest vond ik wel vervelend.

Wat vond je zo raar aan mijn commentaar goongumpa?

Ik zal even proberen uit te leggen waarin het (bijna) geniale van deze film voor mij schuilt. De film begint in zo'n ideale, brave Amerikaanse suburb in de jaren '50. Een man valt dood neer en de camera gaat kijken onder dat perfect gemaaide, prachtig groene gazon. Wat hij vindt? Een hoop vieze, slijmerige insecten die door elkaar kronkelen. Dat is een metafoor voor de hele film: Lynch graaft onder het oppervlak van die brave, gezellige en liefdevolle samenleving die we uit oude films kennen, en langzaamaan verandert die nostalgische film in een zieke, verknipte, vreselijk enge nachtmerrie. De dingen die gebeuren slaan wel degelijk ergens op, maar zijn niet zo letterlijk op te nemen. Blue Velvet gaat een stuk dieper dan dan een gewone thriller.

Maar goed, je hoeft het natuurlijk geen goede film te vinden.

Oke. Nee, voor mij bleven het helaas gebeurtenissen die nergens op slaan. Het hele verhaal interesseerde me gewoon niet. Maar de scène die je beschrijft vond ik wel mooi. Misschien dat ik het over een jaartje nog eens probeer.

Moet je zeker doen. Lynch films lenen zich altijd zeer goed voor herziening. Uiteindelijk zal Blue Velvet een redelijk recht toe recht aan crime thriller blijken.

Probeer eerst Mulholland Dr. maar eens.....

Zeker, The Straight Story en Lost Highway staan ook op het lijstje.

Straight Story is een leuk filmpje, maar niet echt kenmerkend voor de stijl van Lynch. En als je BV al vaag vond, wens ik je veel sterkte met LH.

Mulholland Dr. it is.

Leuk gedaan, maar dat is 1 scene. Zo zijn er nog een paar aparte scenes te vinden, maar die enkele momenten kunnen voor mij de film niet redden. Grote delen van de film zijn het uitgerekte trage en saaie scenes met b-niveau acteerwerk. En dan kun je dat kunstig en apart vinden, maar dat maakt een film niet per definitie goed.

En ik geloof ook niet dat hij goed is. ik vind het eender aan kunst een 'gemaakt' hot item, je hoort erbij als je m goed vindt. NOT.

The Straight Story is voor mij veel en veel beter. Is tenminste echt.

Ik kan zo nog wel 20 briljante scenes opnoemen. En B-acteerwerk is wel het laatste waar ik aan denk; Hopper vind ik een van de beste rollen ooit. Verder vind ik ook de overacting van Dern en Mclaughlin als naïeve tieners perfect passen. Volgens mij ben jij gewoon niet in de flow beland, lukt dat wel, dan zal je zien dat alles perfect past. Wellicht toch kunst? 'Echt' is ook het laatste wat de film nastreeft, het is veeleer een koortsdroom, een nachtmerrie....

Die uitgerekte trage en 'saaie' scènes met b-niveau acteerwerk brengen je in een staat van trance, zoals alleen een Lynch dat kan. Geniet gewoon van het sfeertje dat hier gecreëerd wordt, zonder dat je overal reden of logica achter zoekt. 'Echt' staat niet synoniem voor 'beter'. Beetje rare opmerking wanneer je het over film hebt.

The flow kom ik zeker niet in nee. Gewoon omdat ik t een slechte film vind. Itt twin peaks (de eerste 10 afleveringen dan, daarna was het ook crap) waar ik wel werd meegenomen.

Het is een gekunstelde film wmb en hoe apart ook, ik vond m knap saai en ververvelnd. Een film wordt niet gemaakt door een paar scenes, maar door het totaal plaatje. En die beviel me niet. (had ik ook met de originele halloween trouwens. Voor de liefhebbers prachtig, voor de niet liefhebber gewoon matig.)

Ik spreek over 'echt' in de trend van een filmisch verhaal. Niet over waargebeurd of realistisch. Dit is geen standaard film, maar bedoeld als kunstwerk. (net zoals een paar van die tarantino odes). Veel te geforceerd en alleen voor de verstokte liefhebber.

Dat er kwalitatief superieure en doordachte scenes inzitten, het zal best, maar als totaal niet vermakelijk.

Een objectieve kijker zal bij Halloween toch ook wel snel stuiten op de prachtige cinematografie, camerawerk en score. Hoef je geen liefhebber voor te zijn.

Vind dat bij Blue Velvet, in tegenstelling tot een Eraserhead, Rabbits of Inland Enmpire echt nog reuze meevallen. Blue Velvet kent een duidelijke verhaallijn waarbij enkel de invulling op momenten wat surreëel aandoet. Verder is het gewoon een recht toe recht aan thriller, zoals Reinbo al eerder opmerkte.

Die discussie hebben we daar al gevoerd.

Cinematisch goed wil niet zeggen dat het de film als vermaak goed is.