Blue Velvet (1986)

She wore Blue Velvet

Blue Velvet van Bobby Vinton heb ik altijd wel een leuk nummer gevonden. Het zorgde dan ook meteen voor een leuke openingsscène. En alhoewel ik Lynch zijn stijl wel graag zie gaat hij hier compleet de mist in.

Het verhaal boeide me compleet niet. Het was dan ook geen echte mindfuck zoals ik had verwacht maar een redelijk lineair verhaal, wel één met bijzonder gestoorde personages. Zonder de scène waar Isabella Rossellini het nummer Blue Velvet zingt had het voor mij zelfs niet duidelijk geweest dat ik een Lynch film was aan het zien. Er zitten wel een aantal sterke scènes in maar het geheel kon me echt niet interesseren.

MacLachlan, die ik in Twin Peaks fenomenaal vond, was hier niet zo geweldig. Misschien omdat ik er ook voor altijd Dale 'Coop' Cooper in zal zien maar degene die me het meest irriteerde was Rossellini. Wat een verschrikkelijke actrice. Hopper daarentegen was geweldig als levensgevaarlijke kloot.

Na Eraserhead is dit toch de 2e Lynch die tegenslaagt voor mij maar daar staat dan wel tegen over dat hij het geweldige Twin Peaks en Mulholland Dr. heeft gemaakt. Een twijfelgeval dus.

2*

Wat een heerlijk sfeervolle en bij tijden bizarre film weer van Lynch! Ik ben momenteel weer eens alle afleveringen van Twin Peaks aan het bekijken en ik zag veel stijlovereenkomsten tijdens Blue Velvet. Ik was alleen niet zo heel erg kapot van Hopper; nou mag hij in een film als deze op zich best over the top gaan, maar toch werkte hij bij meer op mijn lachspieren dan dat hij angst inboezemde en dat had toch een beetje zijn weerslag op bijvoorbeeld de scène in het appartement. Althans, voor mij dan, want ik lees verder bijna alleen maar lovende woorden over zijn spel.

Heerlijk hoe sommige nummers gebruikt worden, erg sterke scènes daarmee. Zeker weer een film om vaker te zien!

ik ken Lynch van naam, maar ben nog niet aan zijn werk geraakt. Tot nu toe Dune en Blue Velvet gezien en beiden scoren voor mij niet echt hoog...

Er zit idd een apparte sfeer in de film die mij boeit, maar ik vind het verhaal niet afgewerkt en dat haalt voor mij de quotering helemaal naar benden. Het begint goed, lekker mysterieus en dat jazzy sfeertje is heerlijk maar ergens in de film zit er een gat dat niet opgevuld is en dat stoort mij matelijk.

3*

Redelijk spannende film waarin de originele, rustige stijl en muziekkeuze van Lynch opvalt. Jammer is het gebrek aan logica in de (gedragingen van) personages, ik ben toch te rationeel om een film waarin iedereen zich als een totaalmalloot gedraagt hoog te waarderen. Vond Hopper niet bijzonder.

3 sterren

Mooie sfeervolle en bij vlagen spannende en bizarre film.

Rustige opbouw en boeiende personages!

De film krijgt toch zeker wel meerwaarde door de rol van Dennis Hopper!, vond zijn personage zo bizar dat het soms zelfs angstaanjagend werd!, in dit soort rollen is Dennis Hopper op zijn best! en dat bewijst hij ook weer meer dan voldoende in deze film!

Maar toch wist de film mij niet altijd even veel te pakken.. het intro was zeer mooi en veel belovend maar daarna volgen er stukken die minder mijn aandacht hadden, de film pakte mijn volle aandacht pas weer toen Hopper in beeld kwam en de sfeer voelbaar gespannener werd!

Kortom deze film is zeker te weten meer dan de moeite waard geworden om eens gezien te hebben, en bevind zich vast wel vaker in mijn dvd speler!

3,5 sterren voor nu

p.s. de film mist inderdaad soms wat logica, maar dat doet het leven toch ook?

Da's wel erg makkelijk.

Precies!

Geloof me, mits een aantal kleine aanpassingen kon Lynch de film logisch maken.

Door die onlogische invoegingen, maakt hij er een uitnodiging van, om er een dubbele bodem in te ontdekken.

Klopt, is inderdaad typisch Lynch

Opmerking van net was ook meer sarcastisch bedoeld

Nog zo'n vage David Lynch film en weer met Kyle MacLachan! Ik vond hem in ieder geval heel erg spannend.

Ik heb het gevoel dat de film telkens weer een beetje groeit, ik ga mijn 3,5* optrekken tot een 4*

Alhoewel ik het nog steeds één van de minder interessante David Lynch-films blijf vinden (al is Blue Velvet allicht wel één van zijn drie meest cruciale films), blijft het op zich gewoon een erg goede film met o.a. een fantastische soundtrack, één van de meest gore filmschurken (Dennis Hopper zijn krankzinnige blik is angstaanjagend, vooral wanneer hij vanop de voorbank van zijn auto Jeffrey dreigend aanstaart) en gewoon enkele heel mooie dromerige scènes en shots.

4*

Lynch creëert een mooie sfeer en vooral Rossellini is intrigerend.

De film krijgt helaas in het tweede deel een steeds conventioneler plot. Ook vond ik Dennis Hopper over de schreef gaan, zijn personage was te aanwezig. Blue Velvet blijft daarom op 3,5* steken.

In een ver verleden al eens gezien, deed me toen niks. Altijd daarna vol blijven houden dat dit een saai vaag ding was (in m'n gedachte) welteverstaan.

Tóch had ik er zin aan, de kans is aanwezig dat ik toen iets gemist had.

En wat blijkt? 't lijkt wel of ik toen nooit op 'play' heb gedrukt, hoe kon ik al deze waanzinnige dingen gemist hebben

Moet toch een behoorlijke "doorgedraaide" film voor die tijd zijn geweest, kan niet anders met zo'n obscuur sfeertje. Heerlijke bijpassende soundtrack ook. De cast is verder zo onbetrouwbaar als een automaat-condoom, terwijl diezelfde acteur's in andere films me zelden hebben kunnen fascineren, eerder het tegenovergestelde. In Blue Velvet spelen ze de straat stenen van het trottoir af, kan niet anders zeggen.

Twijfel nog wel aan m'n 4.5*, voorlopig in het voordeel.

Zeker geen onaardige film, maar toch wel minder dan ik na Twin Peaks en Mullholland Dr. van Lynch verwacht had. En ook MacLachlan viel een klein beetje tegen (ik hoop dat hij me weer beter gaat bevallen in Dune). Maar zeker vlak na de in mijn ogen vergelijkbare neo-noir Brick te hebben gezien toch wel een plezier om naar te kijken. Anders dan in die film weet Blue Velvet wel bij vlagen een zeer dreigende sfeer en veel spanning op te roepen, wat de kijkervaring veel goed doet. Sfeervol en suspense-vol: vooral in het begin en in een aantal op zich zelf gezien zeer sterke scenes verderop. Verder leuk om een paar zeer Twin Peaks achtige elementen te herkennen.

Wat een prachtig duister sfeertje toch weer in deze Lynch... Niet zo'n mindfucker als Lost Highway en Mulholland Drive, maar zeker een fijn stukje film vol suspense, subtiliteit en mooie scenes/muziek. En met de gebruikelijke Lynch-elementen, waarbij ook hier weer bepaalde zaken vatbaar zijn voor eigen interpretatie.

Voorlopig 4*, misschien nog 4,5

Gisteravond de 2e Lynch gezien in 2 dagen (straight story en deze). Leuk om toch die gelijkenissen qua regie te zien, terwijl het 2 totaal verschillende films zijn.

Over de film. Knap hoe Lynch sommige scenes zo spannend kan maken, zonder dat er eigenlijk iets gebeurd en zonder schrikmomenten. Verder zijn het de personages die het verhaal dragen, al is Kyle MacLachlan wel een ongelooflijke stijve hark.

Het mooie is toch dat dit eigenlijk een vrij standaard misdaad-filmpje is wat bij mij een gemiddelde 3* zou scoren. Maar toch, door de Lynch-draai - de beelden, muziek en waanzinnige karakters en gekkigheidjes gooi ik er toch een vol punt meer op!

De spannendste film van Lynch die ik tot nu toe heb gezien. Het is eigenlijk een typische Lynch, de kenmerken kent iedereen wel naar ik aanneem. Wat anders is aan deze film is de rechtlijnigheid: hij is makkelijker te volgen dan alle Lost Highways, Inland Empires en Mulholland Drives van deze wereld. En op zich is dat ergens jammer, maar ook wel fijn. Deze film bereikt namelijk zijn volledige effect pas als je alles begrijpt. Waar Inland Empire en Mulholland Dr. nog wel doorkunnen met wat open plekken, is Blue Velvet echt een film die je moet grijpen en niet meer los mag laten.

Dennis Hopper bewijst in deze film ook maar weer eens wat voor een briljante vent hij is en het lijkt wel alsof hij amper hoeft te acteren voor deze rol, maar alles natuurlijk uit de vertraptheid van zijn ziel vloeit.

Dit is zo'n voorbeeld van een film die zijn hele inhoud al weggeeft in het eerste shot. Lynch gaat kijken onder het oppervlak, het typische jaren '50-gezinnetje, kuis, vol liefde en gezelligheid - het soort gezin waaraan je aan als je 'Blue Velvet' van Bobby Vinton hoort. Hij vindt er een hoop rottigheid, seks en geweld...

Een van de laatste shots zegt hetzelfde: dat prachtige roodborstje heeft al veel vieze insecten in zijn maag zitten.

Thematisch gezien is deze film erg verwant aan Cronenbergs A History of Violence, al is Blue Velvet veel beter. Intrigerender vooral.

Blue Velvet, wat een vage film. Naderhand heb ik nog zoveel vragen die ik niet kan opnoemen, dat is een heel raar gevoel. Ik denk maar niet dat ik me aan andere Lynch-films moet wagen, aangezien die nog meer een open einde hebben.

Als je echter door de wazigheid heen kunt kijken is dit (zeker in het begin) een heel genietbare thriller.

Nou dan zou ik maar niet aan Lost Highway en Mulholland Drive beginnen als ik jou was

Nee, begin maar met Inland empire, en daarne Eraserhead!

Aardige film, maar Lynch kan veel beter. Het verhaal is deze keer niet zo moeilijk als we van andere Lynchfilms gewend zijn, al blijft het opletten geblazen. Grote ster van deze film is toch wel Dennis Hopper, die hier toch wel puik staat te acteren, terwijl zijn personage ook best interessant is. Het probleem van de film is echter dat hoofdrolspeler Kyle MacLachlan nu juist maar erg matig acteert. Hoewel Lynch het wel probeert, lukt het met de film maar niet echt om spannend te worden. De sfeer is zeker zeker aanwezig met de daarbij behorende muziek van Badalamenti, maar op de een of andere manier is het allemaal net niet zo goed als bijvoorbeeld in een Lost Highway of Mulholland Drive. Desondanks heb ik me best vermaakt en misschien dat een herziening ooit een ander licht op deze film zal werpen, maar voor nu houd ik het op drie sterren.

3,0*

't gaat toch niet om de moeilijkheidsgraat. Er is immers niets makkelijker dan iets onbegrijpelijks te maken. Maar sfeer, daarin is deze Lynch een van de beste.....

Het gaat zeker niet om de moeilijkheidsgraad. Niet voor niets vind ik The Straight Story nog altijd Lynch 's beste werk. Het is het hele plaatje hier. Muziek, verhaal, acteren en het visuele is allemaal net wat minder dan in de andere films die ik aanhaal, daarom samen gaat de sfeer, die hier zeker niet slecht is, maar ook niet zo geweldig als ik weleens eerder bij hem heb gezien. Verder ben ik met je eens dat Lynch een topper is in het scheppen van sfeer, alleen werkte het voor mij niet helemaal bij deze film.

Klopt. Ik vind MacLachlan net erg overtuigend in zijn onervaren en stuntelig zijn.

Heel okeeje thriller met een spannende sfeer, die een en al Lynchiaans is. Gelukkig lang niet zo vaag als bijvoorbeeld een Lost Highway of Mulholland Drive.

de scene waarin de hoofdpersoon naar het bos is ontvoerd en wordt mishandeld terwijl op een auto een zeer rare vrouw op een dubieus liedje staat te dansen is een van de geniaalste scene's die ik ooit heb gezien

Moeilijk traceerbare film, vind ik.

Met zeer veel elementen van een thriller, is het dat toch beslist niet. En hoe dit precies veroorzaakt wordt...?? In elk geval lijkt er aan de personages een verabsoluteerd goed/ kwaad patroon ten grondslag te liggen, een zwart/wit-denken dat maakt dat je je met geen van de karakters wilt of maar kunt identificeren. Toch komen goed en kwaad in de film samen, vermengen ze zich zelfs...

Het woord "inwijding" komt bovendrijven, misschien ook omdat alles wel gedragen zou kunnen blijken door ironie (i.p.v. door fluweel).

"It's a strange world", lijkt de tekstlijn samengevat te zeggen. "Het goede voedt zich met het kwade", lijkt de, veel indringender, samenvatting van het beeld te zijn.

Bijzondere film, met voor mij vooral in het begin wat minder sterkere passages. Ook vond ik sommige locaties wat gewoontjes, zelfs voor een provinciestadje.

Iets tussen de 3,5 en 4 sterren in.

Ben het behoorlijk met bovenstaande eens. Kreeg ontzettend de indruk dat de film vooral liet zien dat er een dunne lijn er zit tussen goed en kwaad.

In de openingsscene zie je bijvoorbeeld eerst het huis van Jeffrey waar zijn vader aan het tuinieren is. Alles lijkt goed te gaan en iedereen is aan het lachen. Op een gegeven moment valt hij op de grond waarna er wordt ingezoomd op deze grond en hier zien we een aantal smerige kevers die elkaar lijken aan te vallen en op te eten. Oftewel aan de oppervlakte lijkt alles koek en ei, maar wanneer je ook maar enigszins onder dit oppervlakte kijkt blijkt er toch een hoop narigheid te zijn. Deze filosofie lijkt vervolgens door te schemeren in het vervolg van de film.

Het is grappig te zien dat aan het eind van de film het roodborstje (uit de droom van Sandy) het insect in zijn mond heeft, oftewel laat zien dat het overwonnen heeft. Mede hierdoor is de film naar mijn idee dus ook zeker wel een afgerond geheel.

Nouja, ik zou nog een hoop meer kunnen schrijven, maar daar heb ik geen zin meer in. Maar hoe dan ook, het is een ontzettend interessante film waar heel veel uit te halen valt maar daarnaast ook een ontzettend mysterieus sfeertje en een prachtige soundtrack heeft.