Blue Velvet (1986)

Blue Velvet is helaas niet het meesterwerk gebleken wat ik stiekem wel had gehoopt. Mijn derde film die ik zie van David Lynch is dit. Mulholland Drive was stukken beter dan deze film, maar The Straight Story was van hetzelfde niveau.

Het verhaal van Blue Velvet was niet heel normaal natuurlijk, maar het was geen hersenpijnigend script zoals bij bijvoorbeeld Mulholland Drive. De film begint eigenlijk erg leuk. Lekker surrealistisch allemaal met die brandweerman en de mensen die in hun tuin bezig zijn. Vanaf het moment dat Jeffrey het oor vind, begint de film een beetje ''weird'' te worden inderdaad. Al vond ik het eigenlijk nog wel meevallen.

De film pakte me eigenlijk niet echt. Ook vond ik niet alle delen van de film even sterk. Acteerwerk was van de meeste acteurs oké. Vooral Dennis Hopper speelde een geniale rol. Ik had eigenlijk alleen maar ''prima'' rollen van hem gezien. Met deze rol komt hij dan ook hoog op mijn lijstje van favoriete acteurs. Zwaar geniaal. Helaas vond ik de andere drie hoofdrolspelers (Kyle MacLachlan, Isabella Rossellini en Laura Dern) maar matig acteren. Irritante personen allemaal.

Het camerawerk was wel allemaal weer prima. David Lynch tovert weer enkele erg mooie shots, net zoals in bijvoorbeel Mulholland Drive en vooral in The Straight Story. Vooral dat inzoom stukje met die mieren was erg sterk. Ik ben nog lang niet uitgekeken op Lynch in ieder geval. Vooral Lost Highway en The Elephant Man trekken mijn aandacht.

Blue Velvet was dus geen meesterwerk, maar wel gewoon een hele aardige film, die op sommige momenten flink spannend was. Alleen pakte het verhaal me niet en had het allemaal nog wel wat moeilijker mogen zijn. Een herziening zal er wel zeker van komen, aangezien ik begrijp dat de film dan meestal veel beter bevalt.

3*

Mijn eerste Lynch gisteren gezien en wat me het meeste opviel waren de grote contrasten in de film: het zoetsappige suburban leefstijltje vergeleken met de gruwelijke onderwereld die zich erin schuilhoudt, maar ook de acteerprestaties. Denk aan Dennis Hopper, die met zijn aanwezigheid elke scene waar hij in zat opeiste, ten opzichte van de knullige, overgeacteerde (liefdes)scenes van de twee hoofdpersonen (MacLachlan was dan nog wel op niveau wanneer hij niks te zeggen had).

Ik begrijp dat dit Lynchs bedoeling was, en in dat opzicht is hij ook zeker geslaagd. Het gebruik van deze contrasten zorgde er ook voor dat ik sinds de verkrachting uit Clockwork Orange niet zo heb gewalgd van een filmscene ik doel dan op de entree van Dennis Hopper, na een, tot dan toe, rustige en huiselijke sfeer; waarna we meteen het lachwekkende moment te zien krijgen waarop een gigantische, bebaarde, pijprokende houthakker een nieuwe bijl aanschaft. - en ik ben niet iemand die snel geraakt wordt door geweld of sex op het scherm, eerder het tegenovergestelde. Knap werk van Lynch. Het grootste andere pluspunt was de sfeer, gezet door met name de muziek (ik krijg "Blue Velvet" en "In Dreams" nog steeds niet uit mijn hoofd), indrukwekkende fotografie, de geweldig idiosyncratische bijfiguren en natuurlijk Hopper als Frank Booth.

Toch neemt dit niet weg dat het totaalbeeld wat ik heb van de film er één is van een kitscherige, clichématige thriller, met wat overbodige momenten, maar bij vlagen ook genialiteit en verkenning van interessante thema's als machtsvertoon, kwetsbaarheid en "The American Way of Life". Dit wijt ik vooral aan Dern en MacLachlan, die het naar mijn mening niet lukt om 'charmante kitsch' te spelen, waardoor er alleen 'rare, ongemakkelijke kitsch' overblijft en ook het satirische aspect van de film minder goed uit de verf komt. Misschien dat andere acteurs dit beter hadden afgehandeld? Zelf denk ik meteen aan iemand als een jonge Matt Damon of Mark Wahlberg voor Jeffrey en Kirsten Dunst als tegenspeelster Sandy.

Voor mij geen meesterwerk dus, maar vooral dankzij Hopper memorabel en de moeite waard. 3/5



Dan ben ik alleen nog benieuwd of er iemand zo behulpzaam wil zijn om me aan te raden welke van Lynch ik als volgende zal kijken. Hopelijk eentje die me (nog) beter bevalt. (Mulholland Drive?)

Mulholland Drive is zeker wel een film die je moet zien als je je in Lynch gaat verdiepen. Lost Highway schijnt ook een aanrader te zijn als je die film goed vond (heb 'm zelf nog niet gezien). The Straight Story schijnt (opnieuw nog niet zelf gezien) zijn meest toegankelijke film te zijn. Als je de vreemde kant op wilt met Lynch dan kun je voor Eraserhead (gedeeltelijk gezien) en Inland Empire gaan.

Lost Highway is een van de shockerendste films die ik ken. Moet je vroeg of laat zien. Ik had er wel uitleg bij nodig.

Volgens mij is er toch meer aan de hand dan mislukte kitsch. Mijns inziens is het afgesneden oor metafoor voor een scheiding tussen beeld en geluid. Men ziet:- het goede voedt zich met het kwade (het roodborstje met het insect aan het einde; de volgens mij niet oprechte betrokkenheid van de hoofdpersoon bij de misdaadbestrijding, dwz. hij smult er van, maar spreekt met geen woord over zijn eigen duistere kanten), men hoort: it's a strange world (= de kitsch van de jaren 50, de blue velvet etc.). Misschien zoekt Lynch hier ook naar het psychische mechanisme van fetishisme, o.i.d.. ..?

Misschien lijkt het wat ver gezocht, maar toch word er zoiets geprobeerd volgens mij. Maar ook ik vind het niet allemaal geslaagd. Alsof ie in bepaalde scene's nog niet wist hoe ie het aan moest pakken ( zoals in het 1e huisbezoek bij de rechercheur).

Bedankt voor de tips.

De film speelt inderdaad met een paar interessante thema's. Jeffrey, die de 'suburbian goldenboy' moet voorstellen misbruikt de zangeres op bijna dezelfde wijze als een criminele maniak (Frank). Hoewel hij er later duidelijk spijt van heeft, heeft hij wel toegegeven aan bepaalde (perverse) verlangens die blijkbaar ook in hem, de 'goederik' zitten, die we normaal al snel alleen toeschrijven aan psychopaten.

Begrijp me niet verkeerd, de mislukte kitsch was alleen mijn grootste probleem met de film. Als je bepaalde scenes vergelijkt met de scenes waar Hopper in zit (als Jeffrey wordt gekidnapt bijv.) dan zijn ze gewoon erg matig en dat haalde me uit de film ipv de satire van "The American Dream" te benadrukken, waar Lynch volgens mij eigenlijk op uit was.

Gisteren mijn 4e lynch gekeken na Mulholland Dr. die ik behoorlijk goed vond, mysterieus, spannend en vaag. Lost Highway die ik veel te vaag vond en Wild at heart die ik redelijk vond.

Blue Velvet vond ik toch wel de slechtste van de 4 die ik gezien heb, niet dat hij heel slecht is als film maar kan er maar een paar goede dingen uithalen en als totaal plaatje vind ik de film slecht.

Ten eerste vond ik dat er maar weinig typische Lynch spanning en vaagheid in zat, die miste ik vooral, op een paar scenes na dan.

Het verhaal was nogal simpel en was eigenlijk nergens verbaasd of geïnteresseerd met wat ik zag.

Het nummer Blue Velvet dat, dat vrouwtje zingt is wel echt prachtig en hypnotiserend te noemen.

Dennis Hopper was echt een zeer smerige kerel en een originele bad guy met dat zuurstof machine e.d.

Maar als totaal plaatje vond ik de film redelijk vermoeiend, niet spannend, beetje shockeffect maar tegelijkertijd ook wel lachwekkend en was ook niet echt benieuwd naar wat het einde zou brengen.

Heb het een beetje gehad met Lynch in al zijn films heb ik bepaalde dingen die ik echt geweldig vind, en dingen die ik helemaal niet apprecieer dus zijn films zijn altijd wel vermakelijk, maar vallen ook tegen.

Geen Lynch meer de komende tijd.

2.5

Wat een belachelijk slechte film...... nr. 195????? Ik heb 3 kwartier gekeken met de hoop op een positieve verandering maar helaas, ik moest het opgeven.....

Fijn dat je ook met argumenten komt, daar kunnen we wat mee

Deze film heeft een hele aparte stijl, zoals alle films van deze regisseur. Ik vind de duistere sfeer in films van David Lynch altijd super.

Dennis Hopper vond ik ook echt goed in deze rol.

Spannend onvoorspelbaar verhaaltje, af en toe ook wel grappige scenes met een agressieve Hopper.

God, wat kan ik me deze film nog goed herinneren. Het was mijn eerste David Lynch film, ik was zo'n vijftien jaar en had geen flauw idee wat voor film het was. Ik liet het maar over me heenkomen. Vroeger keek ik nog wel eens mee naar van die echte B-films, maar omdat ik eigenlijk naar bed moest en ik al erg moe was, kregen die films een nogal dromerige sfeer voor mij. Zo was het ook met 'Blue Velvet', met als enig verschil dat ik klaarwakker was. Het is deze film die me introduceerde in de echte Arthouse films en de Underground/Cult films. Een absolute topper!

vergeet dat ik dit ooit gezegd heb . Dit meesterwerk herzien, en er zit natuurlijk véél meer in. Magistrale cinema, waarin achter elk shot, elk woord een betekenis of achterliggende gedachte zit (vaak dik ironisch en zelfbewust).

In eerste instantie is het - voor mij - een studie van het perverse onderbewustzijn van een schijnbaar perfect burgermannetje (tussen de close-ups van een oor, zien we wat er werkelijk in zijn geest omgaat.
Lynch zelf zei: "I don't know why it had to be an ear. Except it needed to be an opening of a part of the body, a hole into something else...The ear sits on the head and goes right into the mind so it felt perfect").
Maar zoals al gezegd: er zit nog véél meer in...

Je zou niet zeggen dat dit pas Lynch' vierde film was, want deze film is een demonstratie van een regisseur die het medium tot in de puntjes beheerst, en de grammatica van de oude meesters naar een hoger niveau tilt...


Las net deze quote:
Geeft eigenlijk perfect de gelaagdheid (zelfs ondoorgondelijkheid) van deze film weer!

David Lynch - Blue Velvet - Post-modernism and Authorship - britishfilm.org.uk

Erg interessant artikel. Er zitten wel behoorlijk moeilijke stukken in (begrijp zelf ook niet alles wat hij schrijft), maar er wordt ook heel veel gezegd die mijn ideeën over deze film (en film in het algemeen) perfect weergeven.

Zeker eens lezen als je geïnteresseerd bent in postmoderne cinema (of het werk van Lynch)! Tip: niet opgeven na 2 alinea's .

Erg mooie film, had wat comments hier en daar opgevangen over deze film en was toch wel nieuwsgierig geworden.

een goeie mysterie waar je lekker lang over na kan denken, dat ligt me wel. Had eigenlijk nog nooit iets over David Lynch gehoord of van hem gezien (niet best eigenlijks) maar ik verheug me op de volgenden die ik zeer spoedig ga kijken.

Ik dus. Het is allemaal net wat overdone. Ligt wellicht ook aan het script, zijn enige tekst leek het woord "fuck" lijkt te zijn. Ik heb ook niet echt een idee wat Lynch wilde bereiken met de eerste scène met Hopper in het appartement, moet het angstaanjagend zijn? Het kwam eerder bijzonder lachwekkend op me over, terwijl de rest van de film helemaal geen komische toon lijkt te hebben. Vond Dern overigens ook niet al te sterk met haar grimas toen haar karakter erachter dat vriendlief met een andere vrouw rotzooit.
Anyway, Lynch zet, met dank aan de geluidseffecten, bij tijd en wijle een erg beklemmende sfeer neer die enigszins verpest wordt wanneer Hopper in beeld komt, want ik kon hem gewoon niet serieus nemen. Dat is jammer, bij Eraserhead werd ik wel echt de film ingetrokken, maar hier dus niet. Anders dan het geluid, vond ik hier de muziek juist niet zo sterk, wat mij betreft had Lynch het beter kunnen houden bij de geluidseffecten.

Wat een reclame voor Heineken trouwens. Fuck that shit, geef mij maar Brand UP.

3,5*

Stiekem is de hele film geweldig grappig ...

Weinig problemen hier met de acteerprestaties van Hopper en Dern.
Volgens mijn interpretatie van de film zijn ze trouwens gewoon opgevoerde pionnen in een wensdroom, waardoor ze van Lynch nu net de opdracht kregen om aan overacting te doen.

Natuurlijk kregen ze die opdracht. Alles in de film ziet er precies zo uit als Lynch dat wou (hij heeft ook veel van de props en inrichting zelf gemaakt).

Verder is de hele film (en een groot deel van het andere werk van Lynch) gebaseerd op contrasten (de droom vs. de nachtmerrie). En dan hoort alles wel dik aangezet te zijn.

David Lynch en ik kunnen het nog niet echt goed met elkaar vinden.
Ik ben destijds begonnen met het bekijken van 'Mulholland Dr.' en dit vond ik verschrikkelijk! Ik HAAT het als ik een film bekijk waarvan ik later op MM of op Wikipedia moet gaan kijken hoe of wat de betekenis van die scene en/of uitspraak is.

Toch gaf ik de beste man een tweede kans door 'Elephant' (4*) te bekijken. Gelukkig was dit niet van die diepzinnige onzin maar gewoon een schitterend zwart/wit werkje met een uitstekend acterende Antony Hopkins en een paar zeer fraaie beelden ook van de Elephant zelf. Bijzonder gemaakt!

Na wat ruilen gisteren Blue Velvet ontvangen. Heel stom, maar ik moet bekennen dat ik voor het bekijken niet wist dat dit weer een film van Lynch was. Misschien maar goed ook!

De film begon redelijk maar werd al snel vaag. Ik kon de hele zaak maar moeilijk bijhouden en was na het bekijken toch wat teleurgesteld.
Na een bezoekje op MovieMeter begreep ik waarom. Dit was weer zo'n ingewikkeld stuk van dhr. Lynch. Ik heb (zoals door velen wordt beweerd) nooit het vermoeden gehad dat dit een droom zou kunnen zijn. Kan aan mij liggen, maar ik dacht dat ik toch gewoon naar een soort van baantjer zat te kijken. Een moord, een verdachte, een onderzoek door een stoer ventje.... Het klonk inprincipe ook nog wel aardig en dat was het ook, tot dat ik er niet meer uit kwam op het einde!

Ik kan me voorstellen (of eigenlijk kan ik me dat helemaal niet) dat mensen er van houden dat je na het kijken van zo'n film lekker kan puzzelen, maar ik heb er heeeeeelemaal niks mee.
Waarom zou je in vredes naam een spoiler topic nodig hebben om een film te begrijpen.

Nee, ... niet aan mij besteed. Jammer, maar het is niet anders.
Ben nog altijd is van plan om 'The Straight Story' te bekijken.
Ik hoop dat dit wat meer is voor mensen van mijn niveau
Misschien dat Lynch er dan weer voor kan zorgen dat ik zijn werken gemiddeld krap aan een voldoende kan geven.
Helaas is dat nu niet het geval en moet ik dus toezien dat deze film van 3,80 naar 3,79 gemiddeld gaat!

**

Maar dit is nou net een film van Lynch die aan de oppervlakte gewoon een lineair verhaal heeft, dat prima te volgen is.

Uhmm, ja maar ik merkte op een gegeven moment dat de film op verschillende manieren te interpreteren was. En daar gaat het voor mij dan een beetje de verkeerde kant op. Dan raak ik de draad op een gegeven moment ook kwijt.

Ook de aparte typische 'Lynch' scenes begreep ik niet altijd. Bijvoorbeeld die knakker van de poltie (die makkelijk om te kopen was) die dood was maar recht op stond. Zulke dingen ...

Maar als je deze film vergelijkt met Mulholland Dr. dan heb je wel iets meer gelijk

Valt niet veel aan te begrijpen; dat zijn momenten die je moet ''beleven''. Bizar, absurd, tegelijkertijd zwartkomisch en doodeng.

Sowieso is 'Blue Velvet' een trip die je moet ondergaan. Eén meeslepende belevenis door de (uiterst sfeervolle) wereld van David Lynch. En dat moet je liggen.

Ieder zijn ding, SnakeDoc. Met "niveau'" heeft het niet veel te maken, meer met smaak.

Klopt, en zoals HJS ook al zegt, tmoet je liggen denk ik!

Trouwens, ... die blonde chick, het scharreltje van Jeffrey, ken ik haar niet uit Jurassic Park? Of zit ik er helemaal naast?

Dat een film op meerdere manieren te interpreteren is, betekent toch niet dat het verhaal moeilijk te volgen is? Het is een tijd geleden dat ik 'm heb gezien, maar volgens mij was Blue Velvet behoorlijk rechtlijnig wat verhaal betreft; ik vond er in ieder geval niks moeilijks aan.

En het scharreltje van Jeffrey zat inderdaad ook in Jurassic Parc, dat heb je goed gezien

Kijk , op het eerste gezicht is het een rechtlijnige film, maar hij zit zo vol dubbele bodems... ongelofelijk. Daarin heeft SnakeDoc wel gelijk.

Idd, dat heb ik dus ontdekt na het doorspitten van het spoilers topic over deze film

Dat kan, maar ik begrijp niet hoe je onder het kijken dan de draad kwijt bent geraakt, want aan de oppervlakte is deze film wel makkelijk te volgen. Want ik neem niet aan dat je pas achteraf je stem hebt verlaagd omdat 'ie bij nader inzien te moeilijk was of zo.

Ik begreep niet echt wat het oor met het verhaal te maken had, waar het kind van de vrouw was, en waar ze de man al die tijd hadden gelaten. Ook begreep ik niet hoe ze bij die Sadist terecht is gekomen of andersom. En hoe de politieman bij het verhaal betrokken is geraakt.

Zo kan ik nog wel wat meer dingetjes opnoemen. Ik zat telkens met teveel vragen in m'n hoofd en kon het daardoor wat moeilijker volgen.

Ook heb ik de film in etappes gekeken (wel op 1 dag), dit kan ook een oorzak zijn natuurlijk.

Ah, kijk, dat is alvast een stuk duidelijker. Dank je voor de uitleg

David Lynch´s portfolio tussen natte droom en nachtmerrie, Blue Velvet bewijst nog maar eens dat David Lynch een van de grootste talenten is binnen de Amerikaanse filmindustrie, het heeft een grimmig, mysterieus, erotisch sfeertje en zal ongetwijfelt als inspiratiebron dienen voor verschillende films. Hoewel de film grotendeels draait om een aangrijpend, luguber mysterie -- uitgevoerd op een spannende maar sobere wijze waar zelfs Hitchcock van op mag kijken -- Blue Velvet focussed zich meer het mysterie van lust en de horror van onstuimige abnormaliteit. Lynch gebruikt de vorm, stijl en stemming van een film-noir om onschuldigheid, sexualiteit en liefde uit te dagen en om te gooien, hup lekker in de blender die hap. Lynch's vlotte jonge duo, Kyle MacLachan en Laura Dern, zijn de twee hoofdrollen met Isabella Rosselini en Dennis Hopper als slagroom.

Hoewel Blue Velvet zich niet in een bepaalde tijd afspeelt, haar "golly gee" omgeving van Lumberton, wat overigens een echte plaats bleek te zijn, omringd door frisdrank reclame, oud papier, en hardware shops, is een ideale, overdreven concept van The American Dream uit de jaren 80.

Dat is het wat betreft het politiek gelul.

Voorzichtig, omzeil de verrukking, dat zinkt toch maar als reumatiek het gebeente in. We heffen aanvankelijk de jurk tot op de heupen slechts.

De maan fonkelt maanlicht op haar naakte dijen. Een waarheid. Je word getrokken als het trekken van de maan. De verbeelding zet zich door het vel heen aan het vlees. De duisternis neemt mijn denken over, kilte striemt wreed mijn blote huid, in een brandende dorst naar meer vindt heimwee zijn stille weg naar mijn middenrif. Blue Velvet. Gesuikerd smaakt haar tong, wellustig trillen geheimen loswekkend uit haar stof.

Na 'Mulholland drive' en 'Lost Highway' is dit de derde Lynch die ik heb gezien en ik weet niet goed wat ervan te denken. Bij MD en LH was het alvanaf het begin af aan spannend en bekruipt je een onbehagelijk gevoel. Ook moest er meteen tijdens de film al worden meegepuzzeld. Dat leek hier op het eerstegezicht aan te ontbreken. Totdat ikme gaande weg begon te realiseren dat sommige zaken werden aangestipt en nauwelijks meer terugkwamen in de rest van de film (het afgesneden oor bijvoorbeeld dat alle gebeurtenissen zo'n beetje in beweging brengt en dat aan het einde van de film weer opduikt,door te ontbreken)
Blue velvet vond ik een heel stuk minder dan MD en LH, juist door het ontbreken van grote mysteries, het ontbreken van onderhuidse spanning en door de twee suffe hoofdrolspelers, Jeffrey en Sandy. Maar een tweede kijkbeurt zit er dik in, na het lezen van de spoilers hier en de info op IMDb.........Voorlopig een 3*