El Baile de Los 41 (2020)

Film die ons meeneemt naar het Mexico aan het begin van de vorige eeuw. Een groep notabelen vormt daar een club van 41 mannen die elkaar in hun vrije tijd ontmoeten en daarbij kunnen toegeven aan hun homoseksuele gevoelens en wensen voor travestie. Hoofdpersoon Ignacio de la Torre behoort tot hen en laat deze ontmoetingen ten koste gaan van zijn huwelijk. Mooie aankleding en openhartig verfilmd.

Erg van genoten. Of het de koude oorlog is die Ignacio de la Torre (Alfonso Herrera) voert met echtgenote Amada Diaz (Mabel Cadena) over de staat van hun huwelijk. Of de speelse sequenties waarin heteronormativiteit wordt uitgedaagd met travestie, homoseksuele orgieën en ander buitenechtelijk vertier. Hij trouwt zich in met een machtige en invloedrijke familie terwijl zij de connecties heeft om hem te beteugelen wanneer hij teveel uit de band springt. Het maakt 'El Baile de Los 41' (2020) een vileine, tragikomische film over hoe zelfs een machtige man als de la Torre door de juiste hoepeltjes moest springen om geaccepteerd te worden. Met een bittere nasmaak over de onvrijheid die in 1901 nog bestond met betrekking tot zowel homoseksualiteit als vrouwenrechten.

Afgezien van de Hollywoodfilms van Del Toro en Cuarón ken ik denk ik geen betere film van een Mexicaanse regisseur. De beste Mexicaanse film die ik gezien heb dus. Het plot betreft een homo in Mexico rond 1900 die een dubbelleven leidt en die daardoor (zoalsl Donkerwoud het treffend noemt) in een koude oorlog met zijn vrouw, de dochter van de president, belandt.

Het acteerwerk is zeer sterk. Ik hou erg van Aziatische films waarin gevoelens door middel van mimiek duidelijk worden in plaats van door veel dialogen zoals in veel Hollywoodproducties. Deze film komt daar dicht bij in de buurt. De gezichten van de hoofdrolspelers vertonen zoveel emoties die zoveel meer zeggen dan worden. Toch is deze film geen "stille" film zoals sommige van die Aziatische films, de hoeveelheid dialogen voelt gewoon natuurlijk aan.

Qua beelden is de film erg mooi. De decors zijn schitterend, maar het geheel wordt ook nog eens erg smaakvol in beeld gebracht. Niet revolutionair, maar zeker van een veel hoger niveau dan de gemiddelde film. Muziek is met name klassiek, wat mij ook smaakt. Het resultaat is een dikke 4*.

Stijlvolle film, alles ziet er smaakvol uit. Het tempo van de vertelling is nogal traag en dat maakt het geheel voor mij niet constant boeiend.

Op de keper beschouwd gebeurt er ook nauwelijks iets. Door het goede acteerwerk komen de personages realistisch over. Zo is de protagonist wat mij betreft niet erg sympathiek. Wel interessant om gezien te hebben maar geen aanrader.

Ignacio de la Torre [Alfonso Herrera] trouwde op zijn twintigste, na een korte verloving, met Amada Diaz [Mabel Dadena], de dochter van de Mexicaanse president [Fernando Becerill] en wordt een invloedrijk persoon. Dit biografische drama omarmt de speculatie dat Ignacio een dubbelleven leidde en zijn homoseksualiteit alleen kon uiten in een geheim genootschap waar hij terecht komt via Felix Diaz [Rodrigo Virago] en waar hij een relatie heeft met congreslid Evariato Rivas [Emilian Zurita]. Dit had een boeiend drama kunnen zijn over een prominente figuur die gedwongen is zijn seksualiteit verborgen te houden, maar Pablos is veel meer geïnteresseerd in de excessen van het geheime genootschap. En dus zijn er veel flamboyante scènes met feestende mannen, waaronder groepsseks, een obsceen toneelstuk en een verkrachting (!) van Mozart’s ‘Die Zauberflöte’. Make-up en kostuums zijn verzorgd, maar dit is er ééntje voor voyeurs.

Graag gezien. El baile de los 41 is een knappe studie van een man die door zijn sexuele identiteit zijn ambities in gevaar komen en die een façade moet bouwen die meer en meer verbrokkelt. Die club ‘41’ zijn een groep mannen die hun homosexualiteit viert en eert in een oud herenhuis ergens in de stad. Een van die 41 is het parlementslid Ignacio getrouwd met de dochter van de president. Regisseur David Pablos houdt het vooral op een ingetogen drama. Stijlvol gefilmd met lange, complexe steady cams (bv de opening van het huwelijksreceptie), er zijn magnifieke scenes zoals de introductie van Evaristo in de groep evenals de dans (waar de titel naar refereert) net voor de inval. Mooie toevoeging van score ook. De relatie tussen Ignacio en vrouw is zeer mooi getekend nl van liefdevol tot haat maar de seks steeds onhandig en afstotend (die huwelijksnacht bv). Kon misschien meer verhaal (het politieke getouwtrek kon beter) maar wel een knap portret over een man die door de buitenwereld (vrouw, politiek) zijn sexuele identiteit niet mag uiten. Op het einde nog een fabuleus shot van een schilderij waarin een driekwart naakte man in de living van het statige herenhuis van Ignacio hangt met een crosscutting naar de groep 41 door de politiediensten brutaal worden veroordeeld. Zolang het kunst is, mag het.