El Baile de Los 41 (2020)

Afgezien van de Hollywoodfilms van Del Toro en Cuarón ken ik denk ik geen betere film van een Mexicaanse regisseur. De beste Mexicaanse film die ik gezien heb dus. Het plot betreft een homo in Mexico rond 1900 die een dubbelleven leidt en die daardoor (zoalsl Donkerwoud het treffend noemt) in een koude oorlog met zijn vrouw, de dochter van de president, belandt.

Het acteerwerk is zeer sterk. Ik hou erg van Aziatische films waarin gevoelens door middel van mimiek duidelijk worden in plaats van door veel dialogen zoals in veel Hollywoodproducties. Deze film komt daar dicht bij in de buurt. De gezichten van de hoofdrolspelers vertonen zoveel emoties die zoveel meer zeggen dan worden. Toch is deze film geen "stille" film zoals sommige van die Aziatische films, de hoeveelheid dialogen voelt gewoon natuurlijk aan.

Qua beelden is de film erg mooi. De decors zijn schitterend, maar het geheel wordt ook nog eens erg smaakvol in beeld gebracht. Niet revolutionair, maar zeker van een veel hoger niveau dan de gemiddelde film. Muziek is met name klassiek, wat mij ook smaakt. Het resultaat is een dikke 4*.

Stijlvolle film, alles ziet er smaakvol uit. Het tempo van de vertelling is nogal traag en dat maakt het geheel voor mij niet constant boeiend.

Op de keper beschouwd gebeurt er ook nauwelijks iets. Door het goede acteerwerk komen de personages realistisch over. Zo is de protagonist wat mij betreft niet erg sympathiek. Wel interessant om gezien te hebben maar geen aanrader.

Ignacio de la Torre [Alfonso Herrera] trouwde op zijn twintigste, na een korte verloving, met Amada Diaz [Mabel Dadena], de dochter van de Mexicaanse president [Fernando Becerill] en wordt een invloedrijk persoon. Dit biografische drama omarmt de speculatie dat Ignacio een dubbelleven leidde en zijn homoseksualiteit alleen kon uiten in een geheim genootschap waar hij terecht komt via Felix Diaz [Rodrigo Virago] en waar hij een relatie heeft met congreslid Evariato Rivas [Emilian Zurita]. Dit had een boeiend drama kunnen zijn over een prominente figuur die gedwongen is zijn seksualiteit verborgen te houden, maar Pablos is veel meer geïnteresseerd in de excessen van het geheime genootschap. En dus zijn er veel flamboyante scènes met feestende mannen, waaronder groepsseks, een obsceen toneelstuk en een verkrachting (!) van Mozart’s ‘Die Zauberflöte’. Make-up en kostuums zijn verzorgd, maar dit is er ééntje voor voyeurs.