Meningen

Bienvenue chez les Ch'tis was best leuk, maar deze film is af en toe wel bijzonder flauw. Een francofobe Vlaming kan ik me nog ergens wel voorstellen, maar een francofobe Waal wordt al een stuk lastiger. Nochtans wordt de rol goed neergezet door Poelvoorde, die ik nog kende van C'est arrivé près de chez vous.

Af en toe charmante ogenblikken, maar zoals gezegd af en toe behoorlijk flauw bijvoorbeeld tijdens het diner bij de schoonfamilie thuis, waarbij Boon half ontkleed buiten terecht komt. Of wanneer hij met pistool en al door Poelvoorde achterna gezeten wordt. Allemaal net iets teveel over the top.

Jammer, ik had er uiteindelijk toch wat meer van verwacht. 1,5*.

Films waarin realiteit en droom door elkaar verweven worden vind ik altijd wel interessant, met name door het surrealistische, dromerige karakter dat dit soort films vaak hebben. In deze film speelt de droom ook een hoofdrol, gek genoeg vond ik de sfeer niet zo heel erg droomachtig, wat misschien komt omdat de film op momenten behoorlijk uitbundig is, waarin audiovisueel alles uit de kast getrokken wordt, met mooi lichtspel, en scherpe overgangen in de montage bijvoorbeeld. Visueel dus een erg interessante film, de soundtrack is iets te poppy naar mijn smaak, maar over het algemeen past het goed bij de beelden.

Het volgen van de grote lijn is niet heel erg eenvoudig, maar dat is inherent aan dit soort films en ik verwacht dat bij een eventuele tweede kijkbeurt het allemaal wat makkelijker is. Behalve dan waarom een deel van de persoonlijkheid van de hoofdpersone in hemelsnaam door een clown wordt gesymboliseerd. Maar over het algemeen kijkt deze film toch vrij prettig weg. Gedeeltelijk omdat de speelduur fijn compact is, maar misschien ook omdat het plot toch niet de diepgang heeft die soortgelijke films wel hebben (of misschien wel die soortgelijke films wel weten te suggereren).

4*.

Herziening. De Amerikaanse versie heb ik nooit gezien, dus vergelijken met die versie kan ik niet.

Hoewel de film niet echt eng is, zeker niet bij een tweede kijkbeurt, word ik er toch wel wat nerveus van. Wat dat betreft zit het goed wat sfeer betreft. Het verhaal is wel erg sterk met alle telepathische gaven die blijkbaar rijkelijk onder de mensen verdeeld zijn. Inmiddels ben ik ook veel meer vertrouwd met de Japanse cultuur en moet ik ook denken aan de Kaidan verhalen. Het meisje komt dan ook erg over als een typische Onryo, een wraakachtige geest, gezien het lange zwarte haar en de witte jurk. Wat dat betreft is dit een aardige vermenging van horror en oude sprookjes.

Audiovisueel pover, acteerwerk was wel okee, plot ook niet heel erg sterk en toch weet het een nervositeit op te wekken. Niet mijn favoriete gevoel bij films, maar beter dan dat het je helemaal koud laat, en wil je een ander gevoel moet je niet dit genre films opzetten. 2,5*.

Dit is overigens mijn 250e stem bij een Japanse film, dus dat is wel weer leuk.

Ook ik ben zonder voorkennis aan deze film begonnen en was verrast door de lengte. De meeste moderne Japanse films duren toch een stuk korter. Misschien daardoor dat de interesse op sommige momenten wat verslapte, maar over het algemeen was dit wel degelijk een interessante film.

In het eerste deel krijgen we een kijkje in de Japanse cultuur, zoals het ophouden van de schijn door acteurs in te huren die op bruiloften voor familieleden moeten doorgaan. Of dat van vrouwen verwacht wordt te stoppen met werken zodra ze getrouwd zijn. Ik heb hier eerder over gelezen, dus ik ben er mee bekent, maar toch zijn het aparte fenomenen.

Het laatste deel is wat mij betreft het sterkst; hierin draait het om Rip van Winkle en komt de poëtische kracht van Iwai het beste naar voren. Ik vreesde een beetje voor het ontbreken van de poëzie, omdat de hoofdpersoon bijzonder naïef is, waar wel degelijk misbruik van wordt gemaakt, maar uiteindelijk niet op de manier die ik verwachtte. Het mondt dus niet uit in een snoeiharde film zoals van Sono, zoals ik op een gegeven moment een beetje vreesde. Emotioneel was de mooiste scène met de moeder van Rip van Winkle. Erg sterk geacteerd.

Visueel fraai, ook hier met name in het laatste deel met bijvoorbeeld de fluorescerende kwallen. De soundtrack was klassiek, wat uiteindelijk mijn favoriete genre is. Een aantal mooi gekozen stukken, maar sommigen zijn iets te bekend. Het gebruik van Air op de g-snaar van Bach als filmmuziek is iets te cliché bijvoorbeeld.

Uiteindelijk denk ik dat de film bij een herziening nog net wat beter zal vallen. Ook daarom toch 4* en niet lager.

Een nieuwe verfilming van Matilda, nota bene een musical. Ik moet zeggen, het eerste liedje was leuk met een aardige choreografie. De verdere liedjes spreken me helaas een stuk minder aan en gaan ten koste van het kijkplezier. Acteurprestaties zijn wisselend. Weir zet een venijnige Matilda neer, die zeker niet lief overkomt, hoe schattig ze er ook uitziet, en dat is wel aardig. Graham overtuigt dan weer niet als haar vader. Sterkste rol is echter voor Thompson, die er haast onherkenbaar uitziet als de Trunchbull. Wat een klasse druipt er van haar af, een genot om haar aan het werk te zien, zelfs in een rol die volgens mij mijlenver staat als Thompson als persoon zelf. Qua beelden ziet dit er natuurlijk ook beter uit dan de eerste verfilming, en uiteindelijk waardeer ik deze versie ook iets hoger. 2*.

Gezien bij Duitse vrienden. Ik mocht zowaar kiezen welke film we gingen kijken: Gladiator of deze. Eerstgenoemde heb ik al gezien, en de lust in een herziening was bijzonder laag, dus deze dan maar.

Uiteindelijk lijkt vooral de setting verschillend te zijn, voor de rest kan ik er weinig mee. De actie is standaard, de boel wordt uiteindelijk ellenlang uitgerekt en dat terwijl we de bioscoopversie keken. Op de schijf was ook de director's cut aanwezig, de keuze om voor de bioscoopversie te kiezen was niet aan mij, maar ik kan alleen maar dankbaar zijn dat mijn gastheer voor die optie koos. Verder dus net als bij Gladiator Crowe in de hoofdrol, maar wat weet die man weinig uit te stralen in deze film zeg. Als een zak zout beweegt hij zich door het scherm.

Bij alternatieve vertellingen wil men zich nog wel eens vergalopperen. Pogingen om het verhaal nu eens realistisch te vertellen resulteren nog wel eens in een verhaal dat helemaal nergens op slaat. Het enige positieve aan deze film is dat de alternatieve vertelling ongeveer net zo ongeloofwaardig aanvoelt als de gangbaardere versies. Maar dan is ook alles wel gezegd, want voor de rest voelt het aan als een ongeïnspireerde middeleeuwse versie van Gladiator.

Lood om oud ijzer dus. 0,5*.

Na jaren een pijnlijk weerzien. Ik herinnerde me deze film vooral vanwege van Rickman, die op z'n best is in dit soort rollen, en die ook deze herziening niet teleurstelt.

Maar man, wat is de rest van deze film slecht. Grootste ergernis is de ontzettend irritante epische muziek. Voor de rest is het ook niet veel soeps. Het plot is flink uitgerekt met een hoop extra drama zoals de broer. Behalve Rickman en misschien Freeman (wiens rol nogal geforceerd het verhaal ingeschreven lijkt te zijn) is het acteerwerk erg matig. Met name Kevin Costner bakt er bijzonder weinig van. En visueel is er niets aantrekkelijks aan deze film, en voelt zeker qua actie erg verouderd aan.

Rickman tilt deze film nog iets boven de laagste waardering uit, maar daar blijft het ook bij. 1*.

Film vol bullshit en bullshit. De eerste soort bullshit is erg vermakelijk: gevechten met wapens die op rare plekken in het lichaam verborgen zitten, vreemde monologen over dat je in drie minuten kan plassen, flink ermee kan zwaaien en dat er dan nog druppels uitkomen, of over dat het bijzonder stressvol is als je met een cirkelzaag aangevallen wordt, en dat stress slecht voor de gezondheid is. Verder zijn wandelende kastelen en bloedende gebouwen ook nogal apart. Tijdens dit soort momenten kijk ik echt mijn ogen uit.

Het ander soort bullshit zit hem in het verhaaltje dat als kapstok is gebruikt om met al deze onzin te komen. Dat wordt wel heel erg lang uitgerekt, wat uiteindelijk erg gaat storen. En dan gaat het slechte acteerwerk en de dramatische muziek om te laten horen dat het echt dramatisch is wat er gebeurt ook erg irriteren. Het kan zijn dat het met een knipoog bedoeld is, maar alleen een knipoog kan een film niet dragen tijdens deze verhalende scènes.

Iets meer dan anderhalf uur is niet bijster lang, maar ondanks meerdere vreemde momenten bevat de film misschien toch wat weinig ideeën voor deze speelduur. Jammer, een compactere film had denk ik stukken beter kunnen uitpakken. 2,5*.

Leuk! Ik moet eerlijk bekennen dat ik deze film nog niet eerder had gezien, wat ergens best wel schandalig is, want Robocop is toch wel een begrip.

De film is duidelijk verouderd, getuige enkele matige special effects. Met name de scènes met de ED-209 en de laatste scène zien er nogal uit alsof er van blue screens gebruik gemaakt is. Niettemin zeer vermakelijk vanwege de grote lompheid. Het begint al met de introductie van die ED-209, maar behalve dat genoeg andere scènes die behoorlijk bruut en over the top zijn.

Acteerwerk is niet altijd even geweldig. Met name de donkere handlanger moest vaak iets te nep lachen, en zelfs Kirkwood Smith vind ik niet de meest geweldige antagonist, maar genoeg ter compensatie. De satire in de vorm van de reclamespots laat ook al zien dat het allemaal niet te serieus genomen moet worden, de met die state of mind is dit prima vermaak. 3*.

De keuze van vanavond ging tussen deze en Madagascar, waarbij ik de laatste nog maar even heb laten liggen, omdat die me erg flauw leek en omdat DreamWorks ongeveer mijn minst favoriete animatiestudio lijkt te zijn. Nou, met deze film gooit Blue Sky hoge ogen om die eretitel over te nemen, want wat een ontzettende miskleun is dit.

Het uitgangspunt is al behoorlijk ridicuul: een robot die een afwasrobot bouwt die het werk van vader robot die afwasrobot is kan overnemen. Yeah right .

Voeg hier aan toe de "humor" bestaande uit filmverwijzingen ( ) en kont- en scheetgrappen met robots ( ) aan toe, en er valt weinig te genieten, Verder veel kutmuziek (Britney ), alleen het Tom Waits nummertje was leuk en ook goed passend.

Erg jammer allemaal, want er zit veel meer in. Met Micmacs à Tire-larigot laat Jean-Pierre Jeunet bijvoorbeeld zien wat je allemaal voor leuks op het scherm kan toveren met gekke apparaten. Hier bleef dat beperkt bij één scène, waarbij de hoofdpersoon-robot in een balconstructie door de stad reist. Hiervoor een half sterretje, voor de rest was het echt drie keer niks. 1*.

Na het geweldige Memories is het toch nog wel verbazend hoe lang het heeft geduurd voordat ik dan uiteindelijk Robot Carnival ben gaan kijken.

De opening is erg typisch Otomo, alleen al vanwege het karakterontwerp, en ik moest ook wel een beetje denken aan Steamboy met het grote gevaarte dat op het stadje uitkomt. Leuk, creatief en een perfect begin om in de mood te komen. 4*

Het volgende filmpje is Franken's Gears en is van Morimoto, die ik met een gerust hart mijn favoriete kortfilm-regisseur kan noemen en me hier ook zeker niet teleurstelt. Zoals de naam suggereert is het filmpje gebaseerd op het Frankenstein-thema en het tot leven komen van de robot is ook echt schitterend om te zien in alle gedetailleerdheid. De interactie tussen wetenschapper en robot is haast ontroerend. 4,5*.

Dan komt de eerste teleurstelling, Deprive. Verschrikkelijk clichématig, doet denken aan een slechte mecha-reeks. Om het nog erger te maken is de muziek afschuwelijk cheesy. 0,5*.

Presence maakt alles goed. Hoewel het thema al redelijk uitgekauwd is, als ik me alleen beperk tot anime kan ik al Chobits, Eve no Jikan en in mindere mate Ghost in the Shell noemen, is het nergens zo ontroerend gebracht als hier. Een mooie melancholieke sfeer, mede door de muziek, maar ook de shots als de houten haai die draait in de wind. Ik moet wel zeggen dat ik de wenkbrauwen van de man maar vies vind. Desondanks 5*.

Voor Star Light Angel gaat precies hetzelfde op als door. 0,5*.

Cloud biedt vooral veel statische beelden, maar het zijn wel allemaal mooie plaatjes en de dromerige muziek maakt er een aangename en rustgevende trip van. Wat het filmpje met het thema robots te maken heeft is me echter een raadsel, maar ach, boeiend. 4*.

A Tale of Two Robots is vooral grappig. Leuk dat het in het samuraitijdperk speelt en dat één van de robots ook wel wat wegheeft van een samurai. 3,5*.

Nightmare komt inderdaad een beetje als een nachtmerrie over, gezien de robots die zich als een soort van zombies gedragen. Met enige fantasie kan het filmpje ook gezien worden als kritiek op de techniek in de samenleving, maar dan ben ik wel vrij erop los aan het speculeren. Als filmpje kan het me niet geheel overtuigen, op een gegeven moment heb ik het wel gezien. 3*.

Het einde en de epiloog zijn weer van Otomo, en gaat verder waar het beginfilmpje is geëindigd. Een prima afsluiting van het project. 4*.

Over het algemeen een ontzettend creatief project, dat helaas ontsiert wordt door twee filmpjes die integraal gedropt hadden moeten worden. Daarom moet Robot Carnival het doen met 3,5*.

Gekeken omdat ik een aantal maanden terug in San Francisco was en ook daar Alcatrazz heb bezocht. Zie ook mijn bericht bij Escape from Alcatrazz dat ik om dezelfde redenen heb gekeken.

Ik wist dus niet dat dit een Bay film is, maar goed, dat kan best leuk zijn. Verstand op nul, en genieten van de explosies enzo. Inderdaad een behoorlijk onnozele film, waarbij Cage die zo verschrikkelijk gestoord uit zijn dak kan gaan natuurlijk erg op z'n plaats is.

Veel volgens het boekje: irritante kutmuziek van Zimmer waaraan je hoort wanneer je het spannend moet vinden, schietpartijen waarbij mensen overdramatisch sterven, en een dom verhaal waarvan je de afloop kan voorspellen zodra alle stukken (oftewel personages) op het boord staan.

Kortom, waardeloos. De actie valt dan ook nog eens tegen. Her en der een explosie, maar het leukste zit in het begin tijdens de achtervolgingsscène, die er ook voor zorgt dat ik niet op het absolute minimum uitkom. 1*.

Na Bohemian Rhapsody ook deze film gekeken. Al eerder fragmenten in het Spaans gezien en die nodigden zeker uit tot het zien van de hele film. Ik heb veel minder met Elton John dan met Queen, maar toch vind ik deze film beter, omdat het de liedjes beter integreert in het concept met als hoogtepunt de zelfmoordpoging. Als gevolg voelt het minder aan als een typische biografische film; het is speelser en om die reden scoort deze film hoger bij mij ondanks dat ik minder affiniteit heb met de artiest waarover de film gaat. 3*.

Leuk weer. Typisch Ritchie, een paar bonte personages, verhaallijnen die door elkaar lopen en op het einde komt alles samen. Het recept is beproefd en smaakt nog steeds goed. Toch voelt het wat stroperiger dan z'n eerste films, het ritme stokt soms een beetje, het loopt wat minder soepel door. Visueel ook wat minder, al mag de achtervolging er zijn.

De personages zijn misschien ook wat minder sterk, maar met name de Russen mogen er best zijn. De baas moet wel op Roman Abramovitsj gebaseerd zijn, zo erg als hij erop lijkt.

In ieder geval fijn en degelijk vermaak. 3,5*.

Mijn vriendin blijkt hier enorme fan van te zijn. Dus maar weer eens herzien. Ondanks dat ik het me al niet herinnerde als een briljante film viel het viel niet mee helaas. Allereerst ziet de film er wel heel erg oud uit (en is dat natuurlijk ook). En verder is het plot ook maar weinig boeiend. Veel gepraat, met name door de hoofdpersoon die nou niet bepaald erg welbespraakt is, verder een romance die op een manier begint die nu niet meer door de beugel kan. Gezien hoe dat ze toch echt een relatie krijgen zullen we er maar vanuit gaan dat het allemaal met wederzijdse toestemming is, maar heel natuurlijk voelt het niet aan.

Beroemdste scène is natuurlijk de montage scène uitmondend op de trappen voor het Philadelphia Museum of Art, wat ook één van de beroemdste montage scènes in de filmgeschiedenis is. Het deed me de eerste keer dat ik de film zag weinig; het doet me nu nog minder.

Naast de houterige romance voelt het boksen ergens aan als een bijzaak. Eén van de belangrijkste drijfveren van de hoofdpersoon lijkt te zijn om geen flater te slaan tegen de wereldkampioen, maar als puntje bij paaltje komt, wordt daar tijdens de match maar weinig aandacht aan besteed.

En zo is het me niet helemaal duidelijk waar men met deze film nou echt naar toe wil. Is het het najagen van de Amerikaanse droom? Het vervullen van je potentieel? Wat het precies is, ik word er niet warm van helaas. 1*.

Tja, dit is niet echt geloofwaardig meer. Computersimulaties die kennelijk heel serieus genomen worden gevolgd door een gevecht tussen een ouwe man en een wereldkampioen in wedstrijdvorm, wat de laatste natuurlijk met één hand op de rug zou moeten winnen, ook al heet de ouwe man Muhammed Ali.

Verder het nodige drama, wat sterk naar melodrama neigt zoals de hoofdpersoon in zijn eigen verleden duikt. En natuurlijk het nodige drama met zoonlief. Ondanks dat de film visueel een update heeft, voelt de formule behoorlijk sleets aan. Niet eens de slechtste Rocky film, maar meer dan 0,5* kan ik hier toch niet aan kwijt.

Een duidelijke voortzetting van de eerste film. Rocky is an sich wel aimabel. Hij is niet al te snugger, weet dat zelf ook wel en steekt er de draak mee, en heeft over het algemeen een luchtig gevoel voor humor, waarbij de gevatte oneliners in dit deel wat leuker zijn dan in het vorige. Verder hier ook het nodige drama en een trainingsmontage, die ook hier weer op de trappen voor het museum in Philadelphia eindigt. En natuurlijk een bokswedstrijd op het einde, die zelfs voor mij als niet-sporter (hoewel ik ooit een aantal maanden kickbokstraining heb gedaan) er vrij knullig uitziet, aangezien beide heren hun gezicht totaal niet beschermen. De climax was uiteindelijk erg over de top als ze beiden neergaan en het erom gaat wie opstaat. Ik zie waarom dit relatief hoog gewaardeerd wordt, het is zeker met vakmanschap gemaakt, maar het is niet mijn smaak. Tevens ziet ook dit vervolg er visueel zwaar verouderd uit, wat ook zwaar voor me telt. Uiteindelijk is dit niet veel beter of slechter dan het eerste deel, waardoor ook Rocky II op 1* uitkomt.

De eerste twee Rocky films vond ik al niet briljant, maar hier zakt het toch wel erg in. De tweede film neigde al een beetje naar melodrama met Adrian in coma, maar bleef wat mij betreft nog net binnen de perken. Het overlijden van manager en coach Mick hier is wel flink over de top. Opmerkelijk dat Mick even daarvoor het karakter van Mr. T. een "aap" noemde, dat zou nu niet meer kunnen. En natuurlijk slaat de match met Hulk Hogan helemaal nergens op. Iedereen weet dat dit soort worstelaars acteren en dan moet ik nu ineens geloven dat hij een geloofwaardige tegenstander en dat Rocky niet ook acteert tijdens dat gevecht?

Rocky hier mist verder ook de oneliners die hem in de vorige film vermakelijk maakten. Dat wordt gelukkig nog enigszins gecompenseerd door Mr. T, die ik alleen kende van The A-Team als B.A. Baracus. Behalve dat hij hier een bokser speelt, is zijn rol nagenoeg identiek, met veel vocale aggressie en veel gebruik van de woorden "you fool!" Het maakt de boel een beetje levendig.

Maar zelfs hij noch het liedje "Eye of the Tiger", wat natuurlijk de ultieme boksanthem is, kan deze film niet redden. De eerste Rocky films hadden tenminste nog een gevoel van authenticiteit, maar deze film is echt teveel over the top. 0,5*.

Die robot ......

Dat zegt eigenlijk al genoeg. Deze film is nog minder dan deel drie serieus te nemen en mist totaal de authenticiteit van de eerste twee delen, die ik overigens ook niet bijster briljant vond. Maar die hadden tenminste die authenticiteit. Wat valt er verder over te zeggen? Het hoogtepunt wat mij betreft was James Browns Living in America inclusief opkomst van Apollo Creed. Dit soort uitdagerij in boksen voorafgaande aan een wedstrijd kan ik altijd wel waarderen. Maar afgezien van dat liedje was de soundtrack ook nog eens een verschrikking. Het ergste wat de jaren 80 konden bieden.

Wat mij betreft het minste deel van de reeks tot nu toe. 0,5*.

Volgens velen inclusief Stallone zelf het slechtste deel uit de reeks, voor mijn gevoel is het back to basic. Rocky raakt zijn fortuin kwijt waardoor we meer in de sfeer van de eerste twee films terechtkomen en dat maakt het drama wat toch altijd aanwezig is in de Rocky films wat geloofwaardiger.

Nog steeds niet van het niveau van de eerste twee films, de flashbackbeelden van overleden manager en coach Mick zijn zo zoet dat het glazuur van je tanden springt en totaal niet in overeenstemming met het karakter van Mick zoals in de eerdere films en het drama van zoonlief die tussen het einde van de vorige film en het begin van deze film ineens jaren ouder is geworden is ook te cliché voor woorden. Die oorbel die het joch draagt als hij op eigen pad gaat is ook te stom voor woorden.

Maar het plot dat Rocky nu trainer wordt kan me wel bekoren. Het voelt oprecht en geloofwaardig aan. Ik had niet verwacht dat de film zou eindigen met een straatgevecht met Rocky's voormalige protegé, die overigens barslecht gespeeld werd door Tommy Morrison, die dan wel een echte bokser was, zelfs een wereldkampioen. Domme keuze van Rocky, want als hij het in de ring had gedaan, had hij miljoenen kunnen verdienen, wat ook niet ongeloofwaardig is getuige het gevecht tussen Floyd Mayweather en Manny Pacquiao, die allebei aan dat gevecht honderd miljoen dollar overgehouden schijnen te hebben. Maar goed, het straatgevecht is wel veel meer in de geest van het personage Rocky en had zeker wel wat.

Verder is de muziek wel duidelijk erop vooruit gegaan: exit cliché jaren 80 muziek, maar veel meer old school hiphop wat erg past bij de tijd en setting van de film. Het drama haalt uiteindelijk niet het niveau van de eerste twee films, maar wat me uiteindelijk toch besluit om deze film dezelfde waardering (die overigens nog steeds niet erg hoog is) te geven was de sequence met een snelle opeenvolging van flashbacks. Ik heb het veel beter gezien in andere films, maar het is tenminste een poging tot een audiovisueel experiment, wat ik niet had verwacht in een Rocky film. 1*.

Door een collega meegesleept naar de bioscoop, waar het geluid helaas snoeihard stond. Een voorbode voor hoe ik de film zou waarderen, want dat bleek ook niet al te positief. Mijn kritiek op Episode VII bestond er vooral uit dat het verhaal eigenlijk een gerecyclede versie van Episode IV-V is. Hier een geheel nieuw verhaal, maar dit stelt helaas ook niet veel voor.

Het doel van de film is duidelijk: de zwakte van de Death Star verklaren, alsmede vertellen hoe de Rebellen die informatie in handen hebben gekregen. Door spionnen verklaart Darth Vader in Episode IV tegen Princess Leia, die daar beweert op een diplomatieke missie te zijn. Lijkt niet echt in overeenstemming met het einde van deze film, dus daar gaat het al mis. De wetten van de (Star Wars) film gaan een beetje in tegen het verhaal, want verhaaltechnisch komt die slag aan het einde niet goed uit, terwijl dat voor het Star Wars publiek natuurlijk wel leuk is. Dat dit niet goed uitkomt blijkt ook uit dat het vreemd is dat de informatie over de Death Star verzonden wordt naar één enkel Rebellenschip om daar op één enkele USB-achtige stick gezet te worden in plaats van dat men het direct door mailt naar de andere schepen. Andere zaken kan je ook ruim van te voren uitrekenen: alle good guys komen niet in de oorspronkelijke trilogie voor, dus zullen ze wel dood gaan. Kortom, qua verhaal stelt het niet veel voor.

Personages zijn verder ook niet al te interessant. Alleen de robot, die nu eens een keer geen doetje is en lekker cynisch is, en Donnie Yen in de rol van Intergalactic Zatoichi zijn de moeite waard, al is het ook geen straf om naar Felicity Jones te kijken.

Visueel krijgen we met name tegen het einde veel explosies om de oren. Tja, spectaculair maar op een gegeven moment een beetje repetitief. Verder in 3D gezien, maar dit heeft echt geen enkele toegevoegde waarde, want de film is gewoon opgenomen als een 2D film: met veel onscherpe achtergronden of voorgronden. Dit wordt in 2D gedaan om diepte te suggereren, maar bij 3D is het onwenselijk omdat die diepte er al is, en het raar is als je je op iets focust wat niet scherp wordt. Kortom, alles moet scherp zijn in 3D en dat gebeurt hier echt bijzonder zelden. Ook niet echt gebruik gemaakt van effecten waarin dingen uit het scherm komen. 3D is hier dus echt compleet overbodig.

Wel aardig is dat dode acteurs hier weer tot leven gewekt zijn, al leefde Carrie Fisher natuurlijk nog wel toen deze film gemaakt werd. Ik had het in ieder geval niet door dat er hier met effecten werden gewerkt totdat ik een jonge Fisher zag opduiken. Wellicht dat ik wat kritischer had gekeken als ik wist dat Peter Cushing, die Tarkin oorspronkelijk speelde, ook al dood was. Wellicht dat ik bij een een volgende kijkbeurt als ik er meer op ga letten wel wat meer zie dat er sprake van effecten - bij Jurassic Park waren ook veel mensen onder de indruk van de effecten, terwijl het er nu eigenlijk best wel crappy uitziet - maar bij een onbevangen kijkbeurt trap ik er in ieder geval in.

Ondanks de effecten uiteindelijk een matige film met weinig inhoud, die ook nog eens kampt met inconsistenties ten opzichte van de oorsponkelijke trilogie in plaats van zaken goed te verklaren. 1,5*.

Een wat mindere Tsukamoto. Het begin was erg sterk. Hoe suf wil je het hebben, een vrouw die gechanteerd wordt omdat ze een keer een minirokje heeft gedragen, maar Tsukamoto weet desondanks een ontzettende beklemmende sfeer neer te zetten. Ik moet zeggen dat ik ook wel een beetje aan Saw moest denken, al zijn beide films verder totaal niet te vergelijken. De ijzingwekkende sfeer verdwijnt een beetje nadat ze de negatieven heeft gekregen, waarna voor mij de film ook een beetje richting lijkt te verliezen. De fotoscene in de regen was aardig, maar werkte ook een beetje (onbedoeld?) op mijn lachspieren. Sowieso vind ik de geluiden die Japanse vrouwen tijdens seks in films maken vrij belachelijk, hetgeen ook een beetje de sfeer in de film leek te verstoren. Toch zeker geen slechte film.

Een degelijk drama dat voor mij interessant is omdat mijn vriendin Mexicaans is. In de film draait het om een dienstmeisje/kinderoppas dat in huis woont bij het gezin waarbij ze in dienst is; een praktijk die nog steeds gangbaar is in Mexico. In deze film lijkt de hoofdpersone 24 uur per dag beschikbaar te moeten zijn (al heeft ze vrije dagen), het was vrij typisch te zien dat zodra ze met het gezin meekijkt naar de televisie, ze meteen op haar plaats gezet wordt door middel van een verzoek om drankjes te serveren.

Maar wat me vooral interesseert zijn de man/vrouw verhoudingen in deze film, waarbij mannen wegrennen voor hun verantwoordelijkheden. Zoals de vriend van de hoofdpersone, die zich eerst presenteert als martial arts specialist (waar je toch de indruk van krijgt dat het de nodige zelfbeheersing en zelfreflectie vereist) middels een scene waarin hij indruk op de hoofdpersone probeert te maken door naakt zijn oefeningen te doen, er op de meest laffe wijze (“ijs halen”) zich uit de voeten maakt en vervolgens met belachelijke vechtbewegingen de hoofdpersone duidelijk maakt dat hij niets van haar wil weten. Maar ook de bazin en haar gezin die door haar man verlaten worden voor een ander. Het is typisch en ik heb het idee dat het ook vrij waarheidsgetrouw is, want ik begrijp van mijn vriendin dat in haar omgeving veel mensen in de generatie boven ons nogal jong kinderen hebben gekregen, waarna er een gezin opgebouwd werd met een andere partner.

De film zelf is vrij rustig met een paar climaxen, zoals het studentenoproer, dat leidt tot de bevalling en de reddingsactie in zee, gevolgd door de bekentenis van de hoofdpersone. Dat soort scenes zijn behoorlijk krachtig. De beeldtaal is dan weer minder. Zwart/wit komt natuurlijk erg artistiek over, maar ik heb mooiere beelden in andere films gezien, met meer gevoel voor contrast en kadrering.

Uiteindelijk dus een typische arthouse film, het drama is degelijk, de beeldtaal is minder. Vanwege het onderwerp dat me aanspreekt kom ik iets hoger uit dan wat ik normaal zou geven. 3*.

Shakespeare meets MTV. Een interessant experiment en wat mij betreft ook een behoorlijk geslaagd. Ooit in een ver verleden toen ik nog op de middelbare school zat gezien, en toen vond ik het al bijzonder. Jaren later kan zo'n film dan een stuk slechter zijn dan je je kon herinneren, maar daar heeft deze film blijkbaar geen last van.

Altijd interessant als de setting van een oud toneelstuk wordt verplaatst naar het heden. Het kan catastrofaal werken, maar als het lukt vind ik het een enorme meerwaarde geven. Dat laatste is hier zeker het geval. Het taalgebruik in combinatie met deze setting is wel eventjes wennen, maar het is al snel de normaalste zaak van de wereld dat iedere surfdude zo praat. Ook een leuke vondst om van de prins een politiecommissaris te maken. Dat het aan het begin wat stroef aanvoelt kan misschien ook wel komen door het matige acteerwerk van de Montague boys. De Capulet boys vond ik dan wel weer het nodige charisma hebben. In de tijd dat ik de film voor het eerst zag had ik een flinke afkeer van Leonardo DiCaprio vanwege zijn tieneridool status. Dat is nu verleden tijd, en ik kijk tegenwoordig neutraal tegen de man aan. Hier doet hij het in ieder geval prima, er is wat mij betreft sprake van een chemie tussen hem en Claire Danes, die ik destijds al een prachtige vrouw vond, en daar is bij herziening niets van veranderd.

Veel flitsende beelden, voelt soms geweldig aan, soms wat minder, maar men heeft er tenminste aandacht aan besteed. Het feestje was spetterend, met Mercutio als spetterende dragqueen, en dan ineens die scene bij het aquarium... Werkelijk prachtig. Ook mooi was de setting in de kerk met alle neon kruizen. In ieder geval genoeg te zien. Soundtrack wisselend. Vaak wel aardig, maar de nummers met kinderkoor waren werkelijk verschrikkelijk. Ook leuk dat als Juliet sterft de laatste klanken van de Liebestod uit Wagners Tristan und Isolde klinken, wat een van mijn favoriete opera's is. Gezien dat verhaal erg passend.

Om samen te vatten: geslaagd, al is het niet uitmuntend. Maar wel erg origineel en dat is veel waard. 4*.

Redelijk sterke film betreffende een situatie die een mix van de Kampusch en de Fritzl zaken lijkt te zijn. Wat enigszins verfrissend is dat het niet zozeer draait om de ontsnapping, maar om de periode erna met alle psychologische problemen die erbij komen kijken. Iets wat je vaak niet ziet in dit soort films. Het voelt dan ook behoorlijk realistisch aan. Verder ook meer dan degelijk gefilmd met sterk acteerwerk.

Naar aanleiding van deze film ook 3096 Days en Girl in the Basement gezien die veel trouwer respectievelijk de Kampusch en de Fritzl zaak volgen. Desondanks is Room veruit de beste film van de drie. Veel beter gefilmd, veel beter acteerwerk en ondanks dat het plot niet zo nauw een waar verhaal volgt, voelt de film authentieker, realistischer aan. 3*.

Had hier iets anders verwacht, een wat snellere, hippere film, niet zozeer een drama. Op zich interessant om eens een Colombiaanse film te zien, maar uiteindelijk verre van uitzonderlijk. Een blik op het leven in de Colombiaanse onderwereld, met uiteraard veel cocaïnegebruik. Wat misschien enigszins bijzonder is, is dat de hoofdpersoon een vrouw is.

Martínez is ook echt de blikvanger van de film, met name haar introductie in de disco, maar uiteindelijk voelt haar levensverhaal ook niet echt bijzonder aan. Ze heeft ongetwijfeld goede bedoelingen en probeert haar leven te leven in het milieu waar ze leeft, maar zo zijn er nog wel meer films gemaakt.

Audiovisueel komt dit ook niet boven het maaiveld uit, en dan is het eindresultaat toch te magertjes. 1,5*.

Een beetje vlees noch vis film. We zien hoe een Filipijnse dame in het leven van een oudere Deense man en zijn jongere zon komt, waarbij iedereen verschillende verlangens en belangen heeft en op grond daarvan zo goed als het kan ageert. Voor iedereen is wel sympathie op te brengen, maar niemand sprankelt en als gevolg is de film over het algemeen nou ook niet heel erg boeiend. Vooral degelijk. 2*.

Een Hangover film met een vrouwelijke cast. Het werkt toch wat minder, wellicht omdat in de Hangover er veel meer echte WTF momenten zitten en die film ook smeriger is. Zegt wellicht ook iets over mijn gevoel voor humor. In ieder geval voelt deze film voor mij een stuk flauwer aan, en stukken voorspelbaarder. Je weet haast al meteen dat er een plotwending zal komen die ervoor zorgt dat dit de hoofdpersone niet zal schaden. Desondanks is de film niet compleet onvermakelijk. Wel nogal verrassend dat een actrice van het kaliber Johansson in deze film terecht komt. 2*.

Na The Grand Budapest Hotel was het onvermijdelijk dat er meer films van Anderson op de kijklijst kwamen. Zoals verwacht niet hetzelfde niveau, maar toch is deze film ook best aardig. Een paar leuke typetjes waar weliswaar wat mis mee is, maar op een vermakelijke wijze. Leuke rollen voor met name Hackman en Paltrow. Erg sterk hoe laatstgenoemde verveling en neerslachtigheid weet uit te stralen, zonder dat het echt depressief aanvoelt. De rest van de cast was ook aardig, maar wat minder memorabel.

Visueel degelijk, de soundtrack is opvallender met liedjes van Lennon, Nico (van de Velvet Underground) en de VU zelf. Ik wist dat er een VU-protoversie bestond van Lou Reeds "Caroline Says II", met als titel "Stephanie says", maar ik had het nog nooit gehoord. Leuk om het dan in deze film aan te treffen. Ook aardig om het pizzicato deel uit het strijkkwartet van Ravel te horen, blijft fantastische muziek.

Al met al vermakelijk, maar zoals verwacht wel duidelijk een niveau lager dan The Grand Budapest Hotel, zowel qua personages als qua beeldtaal. 3,5*.

Fijne kennismaking met Ratanaruang. Ik had Asano niet in een dergelijke rol verwacht. Hij speelt toch vaak coole of laid-back rollen, terwijl hij hier zo ontzettend typisch Japans verlegen overkomt, geen raad wetend met hoe zich een houding aan te meten. Het komt heel erg overtuigend over. Grappig dat zijn personage dan weer geen sushi lust.

De cinematografie is bij tijd en wijle mooi, met als hoogtepunt de scène met de dwarrelende papieren, maar ik ben toch mooiere beelden van Doyle gewend. Grootste kracht van de film ligt in de subtiele soundtrack. Erg mooi kabbelend, wat eigenlijk ook voor het verhaal geldt. Fraai hoe bepaalde dingen duidelijk worden zonder woorden, bijvoorbeeld door het tonen van een rug.

Humor heb ik overigens niet echt in de film kunnen ontdekken, maar dat heb ik ook niet gemist. Wel aardig was de Ichi the Killer poster en het rolletje van Miike, die ik overigens niet herkende.

Uiteindelijk zweeft de film een beetje tussen 3,5* en 4*, waarbij de film toch het voordeel van de twijfel krijgt. Met name vanwege het tonen van een mooie ontmoeting die op een bepaalde manier hoop geeft.