• 10.586 nieuwsartikelen
  • 161.789 films
  • 10.104 series
  • 29.662 seizoenen
  • 613.345 acteurs
  • 192.941 gebruikers
  • 8.966.641 stemmen
Avatar
 
banner banner

The Royal Tenenbaums (2001)

Komedie / Drama | 110 minuten
3,30 1.374 stemmen

Genre: Komedie / Drama

Speelduur: 110 minuten

Oorsprong: Verenigde Staten

Geregisseerd door: Wes Anderson

Met onder meer: Gene Hackman, Anjelica Huston en Ben Stiller

IMDb beoordeling: 7,6 (311.679)

Gesproken taal: Engels en Italiaans

Releasedatum: 14 maart 2002

  • On Demand:

  • Disney+ Bekijk via Disney+
  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot The Royal Tenenbaums

"Family isn't a word ... It's a sentence."

Drie, inmiddels volwassen, wonderkinderen verblijven door samenloop van omstandigheden een tijdje bij hun moeder. Hun vader, Royal Tenenbaum, heeft hen jaren geleden verlaten. Wanneer hij hoort dat zijn vrouw, van wie hij nooit officieel gescheiden is, wil hertrouwen, doet hij er alles aan om het weer goed te maken met zijn familie.

logo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimagelogo tmdbimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Royal Tenenbaum

Etheline Tenenbaum

Margot Helen Tenenbaum

Chassie Tenenbaum

Richie Tenenbaum

Raleigh St. Clair

Henry Sherman

Dudley Heinsbergen

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Sergio Leone

Sergio Leone

  • 4009 berichten
  • 2693 stemmen

Tof.

Erg mooi geschoten film, dat vooral. Daar waar ik Rushmore nog een beetje Wes Anderson light vind, geldt dat voor The Royal Tenenbaums al totaal niet meer. Heel kleurrijke bedoening. Bijna gezellig in beeld gebracht, met veel stilering, details, contrasten. Die sprookjesachtige (audiovisuele) stijl van Anderson ligt mij wel.

Inhoudelijk is dat soms een ander verhaal. Ergens is dat logisch. Ook de Tenenbaums zijn een dwaze boel bijeen. De evenwichtsoefening tussen chaos en ingetogen tragikomedie is niet altijd evident. Het lukt Anderson best goed die balans te houden, al neemt in het laatste half uur wel duidelijk het drama de bovenhand. Niet dat dat erg is. Ook dat is simpelweg goed gedaan. Hier en daar worden wat steken gelaten, vaak zijn dat dan typetjes die ik dan toch wat te irritant of niet grappig vind. In dit geval zijn dat Ben Stiller en Owen Wilson.

3


avatar van filmfan0511

filmfan0511

  • 957 berichten
  • 996 stemmen

Gestadig baan ik mijn weg doorheen het oeuvre van Wes Anderson, en dan was het nu eindelijk eens de beurt aan The Royal Tenenbaums. Zijn twee eerste werkjes heb ik nog niet gezien, maar dit lijkt me in principe de eerste 'prototypische' Wes Anderson; de blauwdruk waarop hij zowel stilistisch als thematisch voor de rest van zijn latere carrière op zou blijven terugvallen. Hij blijft wat mij betreft één van de creatiefste en origineelste regisseurs die er momenteel nog rondloopt in Hollywood - en ik ben enorm benieuwd naar zijn nieuwste die ergens later dit jaar uitkomt - maar hier in Tenenbaums bemerk je natuurlijk wel nog een zekere 'ingetogenheid', bij gebrek aan een beter woord, dat in zijn latere films ontbreekt. Stijl is hier al heel belangrijk, maar nog niet alles. Er is een mooie balans tussen het stilistische aspect, dat wel al prachtig gedetailleerd, uitgekiend en symmetrisch is, en het verhaaltechnische/dramatische kantje. Humor en duisternis, lichtvoetigheid en hard cynisme, zijn hier onlosmakelijk met elkaar verbonden. Op veel momenten heb ik echt moeten lachen met de droge grappen, en op andere momenten heb je dan weer zo'n scène als de zelfmoordpoging van Richie. Zo'n combinatie van humor en drama kan foutlopen, maar Anderson past het hier vrij foutloos toe. De personages zijn archetypes en karikaturen, klopt, maar ze voelen wel ook nog steeds als mensen van vlees en bloed aan. Stiller's 'I've had a rough year, dad' op het einde komt hard aan, ook al is zijn personage een beetje absurd in de rest van de film. Zo zijn er veel momentjes, en op die manier voelt deze film wellicht iets 'oprechter' aan dan Andersons meer recente films.

En wat een cast. Gene Hackman is fantastisch als de spil in het geheel, wat een rol. Stiller is een beetje onderbelicht en Owen Wilson vind ik het minst leuke personage neerzetten, maar de rest van de cast heeft echt geweldige individuele momentjes. Met misschien Gwyneth Paltrow nog wel op kop. Dat moment dat ze uit de bus stapt en langzaam op Richie afwandelt: pure filmmagie. De wisselwerking tussen de acteurs werkt geweldig, en zorgt ervoor dat de humor en stijl van Anderson tot z'n volle recht kan komen. Ik vind de film een klein tikkeltje afzwakken na de zelfmoordpoging, en het eindstuk doorprikt misschien een klein beetje de magie van dit absurdistische mini-universum, maar over het algemeen is het zeker een dikke 4* waard.


avatar van Lovelyboy

Lovelyboy

  • 3054 berichten
  • 2239 stemmen

Na enkele weken terug The Life Aquatic Of Steve Zizzou te hebben gezien begon ik toch wil behoorlijk trek te krijgen in een herkijk van The Royal Tenenbaums, en daarmee een film die ik dus al eens zag en in mijn beleving best een behoorlijke indruk maakte. Maar dat is wel heel wat jaartjes geleden, en hoe zag ik er nu tegenaan? Laat ik vast zeggen dat de film bij herkijk best wel een beetje tegenviel en de Grand Budapest Hotel vooralsnog het beste van Wes Anderson blijkt te zijn.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond een vrij verknipte familie met nog wat randkarakters en een vader die erop gebrand is om de band weer aan te halen en de plooien glad te strijken met de kinderen. En wat een stel is het met mekaar, zeg maar gerust lichtelijk gestoord in het geval van alle drie kinderen. En temidden van Royal, die zowel zijn best doet alswel de boel bij elkaar liegt, komen er nog wat lijken uit de kast betreffende het gedrag rond vader tegen de kinderen, potentiële oorzaken voor alle geestelijke problemen zoals list en bedrog, nooit een compliment of een beschermende arm om de schouder maar altijd kritiek. Een kinderziel is snel beschadigd blijkt maar meer vooral als het al excentriek en waarschijnlijk hooggevoelig is.

De film betreft uiteraard een Wes Anderson product en kenmerkt zich met excentrieke karakters, bijzondere decors en kleuren, aparte zijstapjes, artistieke hoofdstuk aankondigingen, en semi verhaallijnen en buitenissige momenten zoals Chas met zijn brandweeroefening of het weglopen van Margot en Richie waar ze zich maandenlang verstoppen in de bibliotheek. Tevens is het geheel stijlvol te noemen zoals de jaren '70 Borg look van Richie als tennis prof, daarnaast is het geheel doorspekt met een absurd soort humor en heeft het geheel in die zin best wel wat te bieden als je het echt leuk vindt.

Want zoals reeds gezegd maakt de film toch zeker niet de indruk die ik wel meende dat hij gemaakt had zo medio 2000 dat ik de film voor het eerst zag. Aan het acteren zal het niet liggen, Gwyneth Paltrow ziet er ontegenzeggelijk lekker uit, en wellicht is uiteindelijk de boodschap van de film dat Royal niks opschiet met zijn list, leugen en bedrog om nader tot zijn familie te komen, maar dat het uiteindelijk draait om gevoel en een goede daad. Een leukere zit dan Stevie Zizzou is het zeker maar zoals gewoonlijk gaat de gemiddelde film van Wes Anderson toch net een beetje ten onder aan zijn eigen buitenissigheden. Drie sterren is wat het geheel krijgt en daarmee basta, en voor mij voorlopig geen Wes Anderson meer. Het is niet slecht maar het is ook zeker niet mijn ding.


Ik had deze nog nooit gezien. En na het verschrikkelijke Astroid City en French Dispatch had ik toch de behoefte aan een Wes Anderson zoals het hoort. En wat was dit een verademing! Gewoon een heerlijke film met een kop en een staart. En er valt zeker wel het een en ander op aan te merken, maar het Wes Anderson sausje staat hier gewoon ten dienste van het verhaal in plaats van andersom. En dat maakt zoveel uit. Kom op, Wes! Je kan het wel!