Meningen

Indrukwekkend. Het eerste kwartier à twintig minuten is een heel lang groot shot zonder te knippen, de camera gaat alle kanten op (net als Clooney) en soms zijn er effecten die verder me alleen opgevallen zijn in Irréversible: namelijk dat de camera zonder dat je het door hebt als je je aandacht er niet bij hebt door het glas van een ruimtehelm gaat. Mooi dat dan het perspectief ook naadloos overgaat in dat vanuit de ogen van Bullock. Aardige soundtrack, weinig over te klagen, behalve misschien dat ik uit de recensies van de mensen wier mening ik hier hoog aansla nog iets sterkers had verwacht.

Het plot is zo simpel als een actieplot ook maar kan zijn, maar het doet er weinig toe, want het is een mooie kapstok voor het visuele geweld. Ik zie hier veel vergelijkingen met 2001: A Space Odyssey. Ik moest eerder aan een animatieserie denken: Planetes, waar het draait om het opruimen van ruimteafval. Dit omdat dat afval een grote rol speelt in deze film. Over het acteerwerk: ik ken Bullock vooral uit romantische komedies, dus het was een verademing om haar een keer in zo'n film te zien. Echt opzienbarend is ze niet, maar irriteren doet ze ook niet. Clooney is een ander verhaal, het is de vraag of ik hem helemaal op z'n plek vond met hoe luchtig hij is, maar het is aan de andere kant ook wel vermakelijk. De luchtigheid waarmee hij zijn einde accepteert, zit op het randje van tussen dramatisch en over the top.Het was leuk dat hij nog even terug kwam, maar gelukkig was het slechts een hallucinatie, want anders was het echt bijzonder goedkoop geweest.

Het voornaamste pijnpuntje zit hem ook bij mij dat men in het laatste gedeelte zich vooral op het plot concentreert. Afgezien van de tweede keer dat de brokstukken voorbijkomen, wat in 3D er echt gaaf uitzag zoals dat op de kijker afkwam, leek het toch vooral om het narratief te draaien.

Het woord is gevallen: 3D. Na Avatar pas mijn tweede 3D film, ik vond het erg de moeite waard dit keer. Het nadeel blijft toch wel dat er een beetje een zwartwaas door het brilletje aanwezig is. Ik ben erg benieuwd wat er bij herziening in 2D nog van over blijft. Ik verwacht eigenlijk nog dat de film ook dan nog steeds visueel behoorlijk sterk is. Niettemin ben ik blij dat ik de film in 3D heb gezien. 4,5*.

Als kind meerdere keren gezien en verder kwam de Grease medley natuurlijk bij elk schoolfeest wel voorbij. Deze film zou dus in het geheugen geprent moeten zijn en toch was ik enkele scènes kwijt.

Ook een flink stuk minder dan in mijn herinnering. De liedjes die ook in de medley voorkomen zijn nog wel aardig, wat ook voor de titelsong geldt, maar de rest is toch een stuk minder. En zeker in het begin zijn de scènes tussen de liedjes toch behoorlijk stroperig.

Verder is Travolta's karakter best wel een eikel, terwijl Newton-John een stijve trut is. Grappig dat ik daar als kind totaal niet bij stilstond. Dan hoop je dat ze bij elkaar komen, omdat ... tja ze nu eenmaal de hoofdpersonen zijn.

Kortom, verre van geweldig, maar ook niet heel erg onaangenaam om weer eens gezien te hebben. Al is dat wel weer genoeg voor de komende 15 jaar. 1,5*.

Deze film lag een (kort) tijdje klaar en gezien de schrijver van het boek waarop deze film gebaseerd is een personage is in Midnight in Paris, een film die ik onlangs zag, was mijn interesse gewekt. Het boek heb ik overigens nooit gelezen, en de vele andere eerdere verfilmingen heb ik ook nooit gezien.

Het moet gezegd worden, er wordt alles uit de kast getrokken om er een audiovisueel spectakel van te maken. Alleen, het werkt niet zo. Af en toe vliegt het alle kanten op, maar het valt een beetje tussen wal en schip. Het neigt wel naar energetisch, hectisch, maar het is te weinig hyper om echt indruk te maken. Anderzijds is het te druk om goed te kunnen kijken naar de weelderige decors en de uitbundige mensen. Het zou best kunnen dat ik deze film in 3D had moeten zien, dat de regisseur daarmee probeerde te imponeren, maar in 2D komt het in ieder geval niet goed uit de verf.

Qua soundtrack slaat de film ook de plank behoorlijk mis. Veel populaire hedendaagse muziek doch soms in andere uitvoeringen, niet allemaal mijn smaak en het vloekt ook nog eens met de setting, met name de hiphop. Soms werkt dat wel, bijvoorbeeld bij Samurai Champloo, maar hier is dat zeker niet het geval. Jammer, want de muziek uit de twintiger jaren kon best behoorlijk opwindend zijn.

Het acteerwerk van Maguire is behoorlijk schrijnend. Wat loopt die jongen er als een lulletje rozenwater bij. De rol stelt natuurlijk niet veel voor, elders las ik de kwalificatie 'biggest third wheel in novel history', maar toch. Zeker gezien z'n piepstemmetje is het ook niet bepaald geslaagd te noemen dat hij zoveel voice overs had. DiCaprio was wel aardig en Mulligan blijft altijd erg fijn om naar te kijken.

Qua verhaal ben ik toch wel benieuwd naar het boek. Hier komt het in ieder geval er niet helemaal goed uit. De personages blijven in oppervlakkigheid steken, want wat ziet Gatsby nou in Daisy, is zij nou eigenlijk niet meer dan een material girl? De strijd tussen oud en nieuw geld komt naar voren, maar in hoeverre speelt dat nou bij haar een rol? Het zou me niet verbazen dat het allemaal wat beter uitgewerkt wordt in het boek. Nou, op de leeslijst dan maar.

Uiteindelijk voelt The Great Gatsby teveel aan als een film van gemiste kansen. 1,5*.

Interessant. Vanwege de zwarte pianist die zich noch bij de zwarte noch bij de blanke gemeenschap thuisvoelt, vanwege de reis in het diepe Zuiden, waar ik ook gewoond heb, maar ook vanwege Mortensen, die ik eigenlijk voornamelijk ken van Lord of the Rings, waar hij een behoorlijk nobel persoon neerzet. Ik had niet verwacht dat hij ook zo overtuigend een totaal tegenovergesteld personage uit een lager milieu kon neerzetten. Dat doet hij dus wel en met charme, want zijn personage neemt ons voor zich in. Het (sociale) drama voelt natuurlijk enigszins bekend aan, maar wordt wel sterk uitgewerkt. 3,5*.

Ook maar weer eens herzien. Toen ik jong was vond ik deze film nogal indrukwekkend vanwege het magisch realisme in de verhaallijn. Van die verwondering is nu maar weinig overgebleven.

Visueel gortdroog, en qua personages heel erg zwart/wit. Het moge duidelijk zijn, je bent of goed of slecht, wat natuurlijk behoorlijk effectief is, maar na wat meer films gezien te hebben werkt dit effectbejag gewoon wat minder bij me. Het is te makkelijk. Ik kan me ook niet vinden in de conclusie van één van de personages dat er zoveel slechte mensen zijn. Niet mijn ervaring, en ook een makkelijk excuus voor het einde van de film.

Tom Hanks heeft verder z'n standaard rol, die hem hier op het lijf is geschreven: een saaie brave burger. Duncan lijkt alleen maar heel erg zielig te kunnen kijken, wat op een gegeven moment gaat irriteren. Kortom, het acteerwerk tilt de film ook niet echt omhoog.

De verhaallijn wordt flink uitgerekt. Heel veel gedoe om een muisje, het doet haast erg kinds aan. Ook met de muziek die je dan vaak hoort. Wel een verdienste van de film dat ondanks de 3 uur de aandacht er redelijk bij blijft. Maar dat kan misschien ook komen door de reclameonderbrekingen, die voor afwisseling zorgen.

Kortom, niet meer aan mij besteed. 1*.

Verder niets op tv dus Gremlins weer eens herzien. Tot mijn verrassing bleken mijn ouders hem ook leuk te vinden! Het begin is functioneel saai, vanaf de entree van Gizmo wordt het Spielberg-zoet, maar zodra de kleine etterbakjes het scherm betreden begint de lol pas echt. Ze zien er gaaf uit, maar hebben vooral een lekker fout gevoel voor humor. Hoogtepunten zijn het kerstliedjes zingen, de barscène en natuurlijk Sneeuwwitje in de bioscoop.

Dat het acteerwerk niet zo super is, is grotendeels langs me heen gegaan. Het hoort gewoon bij dit soort films, dus je kijkt er niet van op, en let er al snel niet meer op. Verder veel werk met poppen, wat op spaarzame momenten er een beetje houterig uitziet, maar vaak gewoon leuk. Ook ik prefereer het boven het gebruik van computeranimatie.

Verre van perfect, maar wel erg vermakelijk. 3*.

Ja, ik moest ook aan Delicatessen denken, maar die film was toch stukken sterker: nog gekkere personages, en één van de meest geniale filmscènes ooit.

Nochtans is The Green Butchers best vermakelijk, een morbide film die eigenlijk best wel feel good eindigt. Zo komisch als Adam's Apples wordt het echter nooit, daarvoor is het af en toe toch te flauw, en komt het in absurditeit tekort. 2,5*.

Een Del Toro film is altijd iets om naar uit te kijken. Maar deze versie van Pinocchio is niet alleen om die reden interessant. De film gaat een stuk dieper dan de Disney versie, met verlies, alcoholgebruik, fascisme en dat Geppetto Pinocchio niet meteen accepteert. De pop ziet er zelf ruw uit, maar past bij de wijze hoe hij tot bestaan kwam. Het verhaal weet te ontroeren en de animatie ziet er sterk uit.

Het grootste probleem dat ik uiteindelijk met deze film heb zijn de vele liedjes. Sommigen zijn nog wel aardig, zoals wanneer Pinocchio de wereld ontdekt, maar op een gegeven moment hangt het wel een beetje de keel uit. Afgezien daarvan een sterke film. 4*.

Ik heb het origineel niet gezien en dacht bij het zien hiervan: "goh het zal wel tijdens de lockdown opgenomen zijn vanwege de beperkte locatie". Maar goed, het is dus een remake die allang voor de uitbraak van covid in de planning zat. Het concept is interessant, maar beperkend. Leuk wellicht voor een keer, maar godzijdank zijn niet alle films zoals deze, want je kan haast het beeld uitzetten zonder iets te missen. Alleen de audio is essentieel.

Toch ben ik wel benieuwd naar het origineel. Dit voelt niet erg geloofwaardig, een agent bij een 911 center, die niet bepaald zachtzinnig en tactisch is (de dreiging om de politie met de ambulance mee te sturen bij een overdosis, wat volgens mij in Nederland totaal niet zo gaat, is dit meer Amerikaans?), en zelf zijn onderzoek opzet. Verder heb ik begrepen dat bij dit soort callcenters er helemaal geen fysieke telefoons zijn. Alles gaat via de computer automatisch.

Maar binnen de setting van de film is het verhaal redelijk boeiend, waarbij zelfs het politiegeweld tegen burgers om de hoek komt kijken; heel actueel dus. Maar toch, het is zo beperkend. 2*.

Met name interessant omdat het uitgangspunt van de film aan mijn persoonlijke leven raakt. Interessant om te zien hoe de hoofdpersoon een leven in Duitsland probeert op te bouwen en daarbij geholpen en tegengewerkt wordt. De tegenstand komt, stereotypbevestigend, van iemand uit Beieren. Het meest opmerkelijke is wanneer de oudere vrouw die zich om de hoofdpersoon bekommerd een Duitse schlampe voor hem regelt. Dat zag ik niet aankomen. Het einde is inderdaad nogal sentimenteel. Niet alleen wat dat betreft komt de film nogal naïef op me over, maar leuk voor een keer was het wel. 2,5*.

Erg vermakelijk. Visueel niet geweldig, op de lichtgevende piramide van de zoon, enkele scenes in het blauw en de opnames van het huis vlak voor het einde na. Ik had van te voren een soort Addams family verwacht, maar het bleek op een andere wijze een gekke familie te zijn. Het is inderdaad hoe langer hoe gekker, en dat zorgt voor de grootste aantrekkingskracht. Misschien niet de interessantste uit de vroege periode van Ishii, maar wel de leukste.

Leuke film! Ook ik heb niet veel met rechtbankfilms, dus des te leuker als er een film komt die het gebeuren flink op de hak neemt. Bij het plot moest ik wel de aandacht erbij houden om te volgen wat er nu precies gebeurt, hoe onzinnig het ook mag zijn. Maar wel vermakelijk, mede omdat alles, inclusief acteurs, uitstraalt dat het vooral niet te serieus genomen moet worden.

Mooi geschoten, zeker in het begin ziet het er indrukwekkend uit met de special effect. Verder een aantal aardige gimmicks, zoals de kapsels die vanaf de jeugd hetzelfde blijven. De baard van de rechter was ook erg indrukwekkend. Klein puntje van kritiek: het duurde wel vrij lang. Een compactere film was wellicht wat beter geweest.

Lijkt me leuk om eens te herzien met vrienden die rechten hebben gestudeerd. Hopelijk zien zij er ook de humor van in. 3,5*.