Meningen

Ik weet niet wat me precies bezielde om deze film nog eens op te zetten, niet echt goede herinneringen aan, en deze keer kan ik helemaal zeggen dat ik er niets mee kan.

Het is erg makkelijk hakken, dus ik stip alleen wat punten aan: allereerst een onzinnig plot. Dat het historisch niet klopt, is niet eens erg, wel dat het volstrekt ongeloofwaardig is. Verder een flinke hoeveelheid melodrama vergezeld door een jammerende mevrouw in de soundtrack, die op andere momenten weer lomp bombastisch is. Met recht één van de ergste soundtracks van Zimmer, die ik sowieso nooit kan uitstaan.

Het acteerwerk is matig tot slecht. Crowe lijkt maar één modus te hebben: die van de afgestompte emoties. Phoenix is helemaal verschrikkelijk, en komt over als een jengelend kind. Gevechten zien er houterig uit, maar worden ook erg matig in beeld gebracht. Totaal geen overzicht. En tenslotte moet het ook nog eens uitgerekt worden tot bijna drie uur.

Scott kan ik maar moeilijk plaatsen. Alien en Blade Runner zijn goed tot heel goed, Kingdom of Heaven is matig, terwijl deze film in mijn ogen het toonbeeld van Hollywood-wansmaak is. 0,5*.

Blijkbaar niet alleen een vervolg op Unbreakable, maar ook op Split, een film die ik nog niet gezien had. McAvoy speelt blijkbaar iemand met meerdere persoonlijkheden, maar het komt allemaal meer over als een gimmick, waardoor het voornamelijk irriteert. Verder dus Willis en Jackson uit Unbreakable, waarbij zeker de eerste niet bepaald charismatisch overkomt, en de laatste in het grootste gedeelte van de film er versuft bij zit. Kortom, de personages maken het er niet heel erg boeiend op en dan wordt de film grotendeels nogal saai als je in een kliniek vast zit.

Bij de regisseur weet je dat er een plottwist aan zit te komen en ja het is aardig in elkaar gezet, maar het hele gebeuren waarom het draait (superhelden in het gareel brengen) slaat in de eerste plaats al nergens op en de conclusie (alle moeite die superhelden moeten doen om hun bestaan kenbaar te maken en de geheime organisatie die hen tegenwerkt openbaar te maken) is zo mogelijk nog onzinniger. Ik kan helemaal niets met deze film helaas. M. Night Shyamalan plottwisten als handelskenmerk hebben, maar geef mij maar liever M. Night Shaym-Aliens uit Rick & Morty.

0,5*.

Niet bepaald geniaal, nee. Acteerwerk is matig, het plot is vergezocht en het einde gaat helemaal nergens meer over, zo erg als het ontspoort. Er is gedurende de film enige spanning, waardoor ik net boven het minimum uitkom, maar veel is deze film niet. 1*.

De laatste kortfilm in de trilogie die zich afspeelt rondom de Kasosan schrijn in de Tochigi prefectuur. De film lijkt enigszins door de klassieker Seppuku geïnspireerd te zijn, al is het maar vanwege de openingscredits, waarbij we een shot van een samoeraiharnas te zien krijgen, net zoals bij Seppuku.

Net als in The Day of Destruction, de voorganger in de trilogie, gaat het hier om een epidemie, die door Covid geïnspireerd lijkt te zijn, waar een buitenstaander de schuld van krijgt. De buitenstaander moet dus seppuku plegen, maar niet voordat hij een tirade tegen de machthebbers afsteekt, wat natuurlijk ook aan de film Seppuku doet denken. Het plot is verder minimaal, maar wat coherenter dan in The Day of Destruction.

De soundtrack is een combinatie van de gebruikelijke Toyoda punkmuziek en de "edopunk" van de band Seppuku Pistols. Hoewel de soundtrack van Wolf's Calling uiteindelijk iets beter werkt, is dit segment voor mij uiteindelijk het sterkste vanwege het coherentere plot. 4*.

Jaren geleden voor het laatst gezien. Destijds mijn favoriet uit de trilogie, het hele rise verhaaltje zonder fall sprak me erg aan. Best benieuwd dus wat een herziening zou opleveren.

Over het algemeen redelijk geschoten. Geen enkel moment echt iets gezien dat visueel opvallend was, soms slordige fouten, je ziet bijvoorbeeld duidelijk een soort van reflectie als als Michael door Tessio aangesproken wordt op de begrafenis. Hoe Sonny Carlo in elkaar slaat ziet er ook niet echt overtuigend uit.

De muziek vond ik behoorlijk sterk, en helpt gigantisch met het creëren van sfeer. De doopscene was machtig met het orgel, de treingeluiden tijdens de restaurantscene ook. Twee scenes die ook boven de rest uitsteken, de rest kabbelt redelijk door. Niet heel veel last gehad van de lange speelduur, maar een kortere speelduur had de film denk ik intenser en dus beter gemaakt. Er zaten ook een paar behoorlijk overbodige karakters in, zoals Fredo, Moe Greene en Luca Brasi. Allemaal leuk, zal er wel in hebben gemoeten omdat ze in het boek voorkomen, maar de politieagent die Barzini vermoordde komt in het boek ook veel uitgebreider voor dus dat is geen excuus. Een andere reden kan het vervolg zijn, maar deze film heeft an sich niet echt een vervolg nodig zoals Lord of the Rings 1 en 2 dat nodig hadden.

Het verhaal weet redelijk te boeien, maar is bij tijd en wijle flinterdun. We krijgen bijvoorbeeld uitgebreid te zien wat een moeite het kost om Sonny om te leggen: pas nadat zijn zwager zijn zus afranselt, kan hij uit zijn tent gelokt. Daarentegen lijkt het te makkelijk hoe Michael tijdens de doopscene al zijn tegenstanders laat elimineren. Dan mag de beklemmende sfeer tijdens die scene het een en ander maskeren, voor een film die meer dan twee en een half uur duurt is het wat mij betreft een behoorlijk plothole.

Samenvattend scoort de film vooral op muziek en sfeer, maar schiet enigszins tekort in het visuele en in compactheid. Al met al redelijk, niet echt opzienbarend. 3.5*

Op veel vlakken een stuk minder dan de voorganger. Ik moet zeggen dat deze film me altijd minder heeft getrokken dan de voorganger, wat een machtig rise verhaaltje bood, terwijl je hier na afloop blijft zitten met een bittere nasmaak van het familiedrama dat zich heeft afgespeeld. Het voelde toch een beetje aan alsof er een moraal in gestopt moest worden, waar de eerste film gewoon schaamteloos lijkt te verheerlijken dat je binnen het wereldje alles kan bereiken als je maar de slimste bent.

Zo heb ik het vroeger ervaren. Echter, de laatste keer dat ik de film zag was ook al weer enkele jaren geleden, dus het was wel weer eens tijd voor een herziening. Had er eigenlijk gisteren al zin in, maar toen was het al iets te laat voor een film die meer dan drie uur duurt.

Ik begon er met veel zin aan, maar na afloop van die drie uur ben ik vooral blij dat het erop zit. Wat een lange zit, ze hadden wat mij betreft de film gewoon gesplitst. Had best gekund, de twee verhaaltjes staan toch los van elkaar. Het verhaal rond De Niro vond ik er toch wel het beste deel van de film. Er heerst meer sfeer, die nogal nostalgisch aanvoelt. Ik kan me niet meer helemaal herinneren wat ik van de muziek vond bij de eerste Godfather-film, maar ik heb daar kennelijk geschreven dat ik het daar behoorlijk sfeervol vond. Dat vond ik bij deze film ook, maar slechts bij vlagen en dan met name tijdens het deel met De Niro.

Waar ik bij Taxi Driver klaagde dat ik niet in De Niro's karakter geloofde omdat hij er te lief uitzag, vond ik hem hier qua houding juist erg sterk overkomen. Bijzonder charismatisch, zeker het moment waarop hij zijn eerste moord pleegt ziet hij er machtig uit.. Wel jammer van het schorre stemmetje, klonk soms een beetje onnatuurlijk, vooral omdat hij op sommige plekken ook gewoon blijkt te kunnen praten. Was overigens niet heel erg irritant.

Het deel rondom Pacino was beduidend minder. Verhaaltje boeit minder, is in een zekere zin eigenlijk een herhaling van de eerste film met wat extra drama momenten, maar vooral is de sfeer beduidend minder. Aan de acteerprestaties van Pacino heeft het overigens niet gelegen. Vind het overigens wel interessant om een meer ingehouden Pacino te zien, bij de meeste rollen die ik van hem ken is hij juist nogal luidruchtig. Wel vond ik die acteur die Frank Pentangeli speelde behoorlijk overacteren. Gelukkig is hij de enige echte dissonant, en heeft hij nu ook weer niet de grootste rol, maar het irriteerde wel.

Wat mij betreft was de film gewoon een stuk beter geweest als ze dit deel hadden gedropt. Nu was het allemaal godsgruwelijk lang, en dat is al helemaal niet leuk als het visueel ook nog eens enorm saai was en soms zelfs behoorlijk slecht, want soms zag je gewoon niets omdat het zo donker was. Uiteindelijk twee interessante shots gezien. Twee maar, en allebei helemaal aan het einde zodat je eerst drie uur moet wachten voordat je ze te zien krijgt. Het eerste shot is van de wegwaaiende blaadjes vlak voor de ontknoping. Het tweede shot is van het bootje in het water met de lucht van de ondergaande zon. Voor de rest niets gezien dat me echt is bijgebleven.

Voor het nog redelijk sfeervolle deel met De Niro krijgt de film 1,5*, wat eigenlijk wel aan de ruime kant is gezien de totale lengte van de film.

Mijn vriendin is een groot fan van Bryan Cranston, is zelfs met hem op de foto gegaan nadat ze bij toeval in hetzelfde vliegtuig bleken te zitten, dus we moesten deze film zien. Ik had er al niet teveel verwachtingen van, maar desalniettemin was het nogal teleurstellend. Cranstons rol is maar klein en zeker niet zijn beste. En verder is dit een typische rampen/monsterfilm met de nodige clichés, waarbij de noodzakelijke aanloop veel te lang duurt. En de gevechten tussen Godzilla en andere monsters worden ook nog eens matig in beeld gebracht, sommige dingen gebeuren gewoon off camera. Ik kan hier weinig mee. 0,5*.

Ik kijk nooit films die uitgezonden worden op tv, maar toen ik de aankondiging van deze film zag waarin de koppen van Asano en Kitano duidelijk zichtbaar waren, moest ik kijken.

Geen spijt ervan en zeker niet toen het over de Shinsengumi bleek te gaan, een groepering die ik zo interessant vond dat ik er ooit een matige serie van 49 afleveringen over heb gezien. Enigszins jammer is dat de blauwe-witte kimono's, die het uniform van de Shinsengumi vormden, niet uit de kast kwamen. Wie natuurlijk wel en masse uit de kast kwamen, waren de samoerai zelf, al waren het wel een beetje oude wijven met hun geroddel over wie allemaal niet verliefd is op de hoofdrolspeler, die ik herkende uit Big Bang Love, Juvenile A.

Ik moet zeggen dat de casting niet echt eer doet aan de geschiedenis, Kitano is 20 jaar te oud voor zijn rol van Hijikata, wat ook geldt voor de acteur die Kondo speelt en waarover nota bene nog wordt gezegd in de film dat hij in de 30 is. Beetje ongeloofwaardig als je de acteur ziet.

Films hoeven natuurlijk niet helemaal waarheidsgetrouw te zijn, dus zo erg zijn bovengenoemde punten niet en zeker niet als de film zoveel schitterends te bieden heeft in decors en muziek. Wat wel erg storend was, waren de Star Wars-achtige overgangen tussen de scenes. Het lijkt misschien hip, maar het is gewoon lelijk en het leidt af. Daarom 4*, al moet ik zeggen dat ik toch aan het twijfelen werd gebracht door de eindscene die werkelijk fenomenaal prachtig geschoten is.

Deze heb ik lange tijd vermeden te kijken, omdat ik al had begrepen dat de film niet geheel representatief is voor het werk van Ishii. Nu toch maar eens bekeken, en ja, het is een flinke tegenvaller.

De film biedt een nieuwe interpretatie van de geschiedenis van Yoshitsune en Benkei. Ik heb ooit een slechte J-dorama serie gezien over het leven van Yoshitsune, de broer van de eerste Minamoto shogun (de Minamoto worden vaak de Genji genoemd, zo ook in deze film), en degene die eigenlijk zijn broer dat baantje heeft bezorgd door voor hem alle veldslagen te winnen tegen hun vijanden, de Taira, die vaak de Heike genoemd worden. Als dank daarvoor gaf broer de opdracht om Yoshitsune te vermoorden, want laatstgenoemde was veel populairder dan de shogun zelf.
Benkei was de trouwste bondgenoot van Yoshitsune, en ze hebben elkaar - nog voordat Yoshitsune de belangrijkste generaal van zijn broer werd - ontmoet bij de Gojoe-brug, waar Benkei passanten terroriseerde door hun zwaard te stelen. Op een gegeven moment had hij 999 zwaarden veroverd, toen Yoshitsune voorbij kwam en onverslaanbaar bleek tijdens het gevecht waar Benkei zijn 1000e zwaard wilde veroveren. Benkei was zo onder de indruk, dat hij Yoshitsune vazal wilde worden.
Toen ze tijden later ingesloten waren door de troepen van broerlief, verschafte Benkei Yoshitsune de nodige tijd om zelfmoord te plegen door de troepen tegen te houden. Na verloop van tijd was hij doorzeefd met pijlen, maar stond nog altijd recht overeind, en de vijandelijke troepen durfden niet in de buurt te komen. Toen ze goed keken, bleek hij dood te zijn. Vanwege deze legende beschouwen veel Japanners Benkei als het toonbeeld van kracht en trouw. Yoshitsune wordt door veel Japanners gezien als de ideale tragische held.

Het verhaal dat in deze film wordt verteld staat hier behoorlijk haaks op en heeft voor zover ik heb begrepen de nodige kritiek opgeleverd. Om een poging tot het maken van een vergelijking te doen: het is alsof er een film gemaakt is waarin Michiel de Ruyter Johan de Witt wil vermoorden.


Genoeg geleuter over de achtergronden, die ik overigens wel handig vond om enigszins feeling met de personages te krijgen. De film an sich stelt helaas teleur, niet omdat het een verdraaiing van de geschiedenis is (die kan me gestolen worden), maar omdat grote gedeelten gewoon niet al te boeiend zijn. Visueel is het redelijk in orde, soms een mooi shot tussendoor, maar ik word niet voortdurend overdonderd zoals bij andere films van Ishii. Het gevecht tussen Shanao en de Heike troepen is niets anders dan mannetje neerslaan, naar het volgende mannetje, die ook neerslaan en naar het volgende mannetje. Het eindgevecht is aanvankelijk ook niet al te best. Er wordt ontzettend vaak in geknipt, ja zo kan ik ook wel een gevecht suggereren. Maar dan ineens gaat het natuurgeweld een rol spelen, en wordt het toch eventjes visueel interessant. Helaas veel te laat.

Het moet gezegd worden, de soundtrack is zoals gebruikelijk bij Ishii prima in orde en tilt de film naar 2,5*. Uiteindelijk zorgt het einde ervoor dat ik toch 3* uitdeel.

Maffe film. Het uitgangspunt van yakuza-vampieren is natuurlijk al behoorlijk bizar, maar toch ook diverse leuke andere vondsten. Het breiclubje, het dynamiet. Alleen de kappa vond ik wat minder. Zag er erg mooi vormgegeven uit, maar echt grappig was hij niet. Hoogtepunt is ook voor mij de kikker. Op de een of andere manier zijn kikkers vaak goed te gebruiken voor absurdistische situaties, zie bijvoorbeeld Magnolia of Jodorowsky's Holy Mountain. De kikker hier doet daar zeker niet voor onder!

Wel af en toe een beetje slepend. De film gaat duidelijk nergens over, en met dat gegeven in het achterhoofd wordt er toch wat veel gesproken. Zo gek als in zijn perverse films (Gozu, Visitor Q) maakt Miike het ook weer niet, maar veel meer absurdisme dan je in menig andere film kan verwachten. Verder visueel ook aangenaam, dat is tegenwoordig bij Miike ook geen probleem.

Uiteindelijk zit het geheel tussen 3,5* en 4* in, maar vanwege enkele maffe momenten krijgt de film toch het voordeel van de twijfel. 4* dus.

Ook weer eens herzien en het was duidelijk een andere ervaring dan de vorige keer. Misschien was ik destijds een beetje moe, of misschien ben ik gewoon veranderd, maar ditmaal heeft de film geen moment verveeld.

Een hoop gekte krijg je als kijker voor de kiezen en dat moet je liggen. Ik heb soms moeite met Japanse humor die me vaak iets te random is. Als het maar van de hak op de tak springt moet het grappig zijn is de gedachte ofzo. Dan doet Miike het voor mijn gevoel hier toch stukken beter door gek tegenover normaal te zetten. Enerzijds door een relatief normaal hoofdpersonage rond te laten lopen tussen allerlei gestoorden, maar ook door de manier van filmen. Bijvoorbeeld de man met het witte gezicht, zogenaamd door pigment gebrek. En dan zoemt de camera even extra in zodat de kijker goed kan zien dat de verf van z'n gezicht af schilfert. Ja je ziet het goed: die man is zo gek als een deur. Dit soort dingen maakt dat het voor mij wel werkt. Verder een paar geweldige wtf scenes en een hoop perversiteiten en het wordt echt memorabel.

Tenslotte mag ook de soundtrack genoemd worden. De spooky contrabasgeluiden maken dat er een heerlijk bevreemdend sfeertje hangt dat perfect past bij alle gekte die van het scherm spat.

Wat mij betreft zelfs nog wat beter dan Visitor Q, die tot nu toe mijn favoriete gestoorde Miike film was, maar die visueel toch wat minder afgewerkt is. Voor Gozu in ieder geval een ster erbij: 4,5*.

Leuk!

Heerlijk over the top, met een paar geniale vondsten, die in menig post hierboven al uitgebreid opgenoemd worden. Bepaalde scènes bevielen me ook in stilistisch opzicht erg, zoals de scènes in het computerlokaal met al die tekst die op de beeldschermen scrollt.

Klein minpuntje is dat het een tikkeltje langdradig wordt richting het einde, waar de gekte wat lijkt af te nemen en het geheel wat voorspelbaarder wordt.

De soundtrack bleek ik al te kennen. Ooit een hele zooi aan soundtracks van Ishikawa gedownload, die ook de soundtracks van menig Tsukamoto-film heeft verzorgd en die me erg bevielen. Zo ook deze, al had die wat prominenter in de film gemogen van mij.

Prima pulp, verslaat wat mij betreft Machete ruim, om maar eens een andere film op te noemen die ook in het pulpgenre zit en die ik recent heb gezien. 4* voor Fudoh.

Tijdens een avondje sushi eten met collega's kwam GTO ter sprake, waar één der collegae bijzonder enthousiast over was. Ik kon het dus niet laten om hem over Golden Boy te tippen. Van het één kwam het ander, en daarom besloten we eergisteren met ongeveer dezelfde groep de hele serie af te werken. Met slechts zes afleveringen is dat best te doen op één avond.

Een aantal elementen kon ik me nog wel herinneren, maar er was toch behoorlijk wat weggezakt. Sterker nog, achteraf moet ik bekennen dat ik het nog stukken grappiger vond dan me van te voren bijstond. De humor is behoorlijk plat, het begrip "toilethumor" dient letterlijk genomen te worden. Dat kan snel heel flauw worden, tenzij men aandacht besteedt aan twee zaken: timing en de juiste gelaatsuitdrukking. Hans Teeuwen, en Hitoshi Matsumoto zijn voor mij twee mensen die dit perfect beheersen, maar hier is het niet minder perfect, alleen dan in animatievorm. Grappig, gedeformeerde personages worden in meerdere anime gebruikt, en vaak werkt dat totaal niet voor mij. Maar in plaats van die series moest ik hier eerder aan de twee genoemde heren denken.

Een leuke bonus is dat het hoofdpersonage ondanks alle platte humor geen vlak personage is, en ook nog eens behoorlijk sympathiek. De "benkyo" catchfrase wordt ook per aflevering grappiger. Ergens is de laatste aflevering het hoogtepunt. Personages komen samen (zij het op enigszins geforceerde wijze), maar het onderwerp is vooral interessant: animatie, wat voor enige introspectie zorgt te midden van alle platitudes.

In mijn eerste bericht moest ik opmerken dat het niet geweldig geanimeerd is. Dat boeide me nu eigenlijk geen moment. De humor werkt, dat is het belangrijkste, en crappy is het ook echt nergens. Omdat de serie alleszins meevalt, doe ik er een halfje bovenop. 4*. Misschien ook weer eens tijd om GTO te herzien.

Dit was mijn eerste Bondfilm in de bioscoop. Nog maar een kind snapte ik er destijds maar weinig van, maar jongen, wat was die tankscène gaaf. Nu weer eens herzien. Het plot is in dit geval wel duidelijk, al is het bijzonder vergezocht, maar dat is wel vaker het geval met Bond.

Brosnan was in ieder geval een frisse verschijning. Waarschijnlijk de knapste Bond van alle acteurs, charmant als Moore, maar niet zo getormenteerd als Craig of Dalton. Echter, wat mij betreft is de grootste ster van deze film Janssen, werkelijk een fantastisch over the top gestoord karakter neerzet die al klaar lijkt te komen als ze mensen overhoop schiet.

De special effects zien er bij tijd en wijle er toch een beetje gedateerd uit. Verder lijkt een kenmerk van de Brosnan films te zijn dat explosies er nogal overdadig veel in voorkomen. De andere Brosnan films moet ik ook nog herzien; in mijn herinnering is het in de volgende films erger, maar hier wordt er toch duidelijk een aanzet tot gemaakt. De actie is in ieder geval over the top. Op sommige momenten werkt dat niet, zoals met het neerstortende vliegtuig waarin Bond zich weet te skydiven en nog net op tijd weet op te trekken zodat hij kan ontsnappen, waarbij het gewoon te ongeloofwaardig aanvoelt, maar andere momenten werkt het zeker wel, zoals bij de eerder genoemde tankscène, die zo heerlijk lomp is dat het nog steeds een genot is om naar te kijken.

Uiteindelijk kom ik op 3* uit, misschien een halfje teveel dan wat de film echt waard is, maar er zit wat jeugdsentiment bij, met name met betrekking tot de tankscène.

Een flinke stap vooruit ten opzichte van From Russia with Love.

Allereerst is er de titelsong die erg sterk is en bijzonder krachtig wordt gezongen. Altijd aardig om te horen hoe het Bond-theme in zo'n nummer verweven wordt. De song is de basis voor de rest van de filmmuziek, die daardoor ook beter overkomt dan de muziek uit de eerdere films.

Verder voelt dit aan als de eerste echt complete Bond. Q was er dan al in de vorige film, maar nu geeft lijkt hij Bond veel handigere gadgets mee te geven, met name wat de auto betreft. Ook voor mijn gevoel heeft Bond wat meer charme en bezigt wat vaker droge oneliners, al blijft dat relatief schaars ten opzichte van de Roger Moore films voor zover ik me dat kan herinneren. Verder was de laser toen erg futuristisch en moet veel indruk hebben gemaakt. Volgens mij zijn snijbranders nog steeds handiger, maar dat drukt de pret niet. Ook opvallend was dat Bond zijn vriendin bij het zwembad wegstuurt met een pets op de haar kont: tijd voor mannengesprekken. Zou nu niet meer kunnen, maar het voelt ergens wel aan dat Bond zo moet zijn. Of je ervan houdt of niet, het voelt voor mij aan alsof dat bij zijn karakter hoort.

Wel een aantal zaken waar ik mijn vraagtekens bij heb. Zou men toen niet al argwaan hebben als je alsmaar winnende tegenstander bij het kaarten overduidelijk een oortje in heeft? En over het gebruik van het gas - los of het dodelijk is of niet - heb ik ook mijn vraagtekens. In Japan was de sarinaanval in de metro (wat nou niet bepaald in de open lucht was) eigenlijk maar matig succesvol met 12 doden. Moet ik dan geloven dat een paar sproeivliegtuigjes duizenden soldaten kan omleggen? De manier waarop de soldaten overigens "dood" neervielen was behoorlijk hilarisch.

Maar goed, realisme is geen noodzaak. Zoals opgemerkt was de soundtrack best sterk, visueel was het degelijk, maar niet meer dan dat. Een aantal scènes met blauwe schermen, en met name de buitenbeelden van vliegende passagiersvliegtuigen gefilmd zagen eruit als modelvliegtuigjes met een achtergrond.

Niet perfect, maar wel vermakelijk, en hoewel het zeker gedateerd is, had ik eigenlijk veel erger verwacht. 3*.

Zoals de datum van mijn vorige bericht al doet vermoeden, heb ik deze film een hele tijd geleden gezien. Dat was in een alternatieve bioscoop en ik weet nog wel dat ik er destijds behoorlijk van onder de indruk was. De film heeft zelfs een tijd lang in mijn top 10 gestaan en ook daarom wilde ik hem erg graag herzien.
Uiteindelijk een versie gevonden met nogal brakke Engelse subs, maar desondanks was de film goed te volgen. Natuurlijk heb ik hem eerder gezien, dus dat hielp, maar dat gold ook voor de vriendin waarmee ik hem keek, en die hem nog nooit had gezien.

Het eerste wat tijdens de herziening opvalt is dat het visueel behoorlijk brak is. De beelden zien eruit alsof het in de jaren 70 is opgenomen en de kadrering is ook niet bepaald geweldig. Vooral de scènes 's nachts zijn behoorlijk slecht, want je ziet echt gewoon niets.

Het tweede dat opvalt is hoe weinig er van het verhaal is weggezakt. Dat zal wellicht te maken hebben met de impact van destijds. In mijn bericht vijf jaar geleden schreef ik al dat een samenvatting zou kunnen zijn "Het begint met een lach in de woestijn en eindigt met tranen in de sneeuw." (Al zie ik nu dat ik enkele woorden vergeten ben in mijn vorige bericht.) De verschillen tussen de Koerdische en de westerse cultuur leveren enkele hilarische situaties op zoals de zoon van Mirza, die zeven vrouwen en elf dochters heeft en gezworen heeft net zolang op jacht naar meer echtgenotes te gaan totdat hij een zoon krijgt. En vervolgens gebruikt hij dat ook nog als openingszin tegen een vrouw die hij op het oog heeft als achtste echtgenote! Of de dokter die medicijnen verkoopt tegen AIDS "hetgeen een gevaarlijke ziekte onder muildieren is." Dus red je muildieren en koop het medicijn!

Op het einde krijgen we behoorlijk wat ellende te zien, maar ook hier zorgen de cultuurverschillen ervoor dat het niet al te sentimenteel wordt, want terwijl een vrouw huilt omdat ze het lichaam van haar vermoorde broer niet kan terugvinden in een massagraf, wordt ze door de andere zoon van Mirza eraan herinnert dat hij haar een huwelijksvoorstel heeft gedaan.
Maar wie door de cultuurverschillen heen kan prikken ziet de oprechtheid van de personages, die ook zeker niet gemaakt overkomen, en waardoor de film je niet onberoerd achterlaat, integendeel.

Erg positief was de soundtrack die bestond uit Koerdische volksmuziek. Vond ik die vijf jaar terug nogal vreemd, nu kon ik het veel meer waarderen. Als de mannen zelf in de film muziek maakten was het opzwepend, als het achtergrondmuziek was, was het wat rustiger en droeg het bij aan de sfeer.

Uiteindelijk kunnen de hilarische cultuurverschillen, de oprechtheid van de personages en de muziek de brakke beelden goed compenseren. 3*.

Een film die iets teveel wil. Je op het verkeerde been brengen, maar het is niet subtiel genoeg, waardoor je de twist al ziet aankomen. De uitwerking daarna is zelfs nog minder subtiel en volledig ongeloofwaardig. Ik geloof er helemaal niets van dat ze weg kan komen met wat ze heeft gedaan. Het is allemaal veel te opzichtig en de film maakt zich er te gemakkelijk van af.

Beelden zijn wel degelijk tot mooi, en met name de soundtrack van Reznor is fraai en sfeerverhogend. Als filmcomponist onderscheidt hij zich toch altijd. Met name door hem kom ik niet uit op een rampzalige rating. 2,5*.

Hier had ik toch wat meer van verwacht. Van vorige films van Pang herinner ik me mooie visuele momenten, en leuk opgezette scènes waarin iets speciaals gebeurt. Deze film ziet er wel degelijk visueel verzorgd uit, maar niet meer dan dat en ik mis het speciale. Verder wel een aantal karakters die door de hoeveelheid redelijk oppervlakkig blijven. Het resultaat is een film die weliswaar visueel verzorgd is, redelijk makkelijk wegkijkt en best vermakelijk is, maar niet erg bijzonder is. De minste Pang die ik gezien heb. 2,5*.

Deze film heb ik gekeken omdat ik overmorgen weer mijn jaarlijkse bezoek aan vrienden in het voormalig Oost-Duitsland ga maken. Goed voor mijn Duits, en ook zeker interessant gezien de verhalen van die vrienden over de Ostzeit. Die vrienden waren hier niet echt laaiend enthousiast over (maar ook niet echt negatief!), geen idee waarom, maar het heeft me er jaren van weerhouden om hem te kijken.

Enigszins lage verwachtingen dus, maar ik moet zeggen dat ik het een vermakelijk filmpje vindt. Leuk dat de soundtrack door Yann Tiersen is geschreven, het levert toch een beetje een Amélie-sfeer op, één nummer op de soundtrack komt zelfs uit Amélie. Verder vindt ik beide films maar heel in de verte iets van elkaar weg hebben, in de vorm van manipulatie om iemand gelukkig te maken. Wat de soundtrack betreft waren de Kubrick referenties met de muziek van An der schönen blauen Donau en de Ouverture Guillaume Tell ook wel aardig.

Visueel een paar mooi gefilmde scènes, zoals met de helicopter met het Lenin beeld, of de scène waarin kleindochter naar de zeppelin wijst, waar het kleurgebruik bijzonder fraai was. Voor de rest vooral visueel karig, de film moet het vooral van het plot hebben. Ja, dat is bijzonder ongeloofwaardig, maar ik kan er niet echt mee zitten, want het is wel erg vermakelijk, en een mooie kapstok om ons te laten proeven aan de nostalgische Ostzeitsfeer. Daarvoor, en vanwege de soundtrack 3*.

Een meer dan degelijke film. Ik ben er ingegaan zonder enige voorkennis en ook al zie je de afloop al aankomen en biedt de film geen twist ter compensatie, is het script sterk genoeg om voor een interessante film te zorgen.

Het is natuurlijk verbazingwekkend dat een verpleger 400 moorden kan plegen. De film is dan ook net als de Jeffrey Dahmer serie een aanklacht tegen het systeem, wat in dit geval gezondheidszorg betreft. Ziekenhuizen in de VS zijn ondernemingen, die enkel om de eigen reputatie geven en blijkbaar ook rücksichtlos kunnen zijn met zieke werknemers. Het hele gezondheidsverzekeringsstelsel in de VS is dan ook pijnlijk slecht geregeld, zoals uit de film blijkt, en wat ook één van de vele redenen was waarom ik niet in de VS wilde blijven wonen.

Beelden zijn stilistisch verre van opzienbarend, maar wel effectief met soms interessante camerastandpunten. In combinatie met de sterke soundtrack levert dat een atmosfeer op die broeiend is, maar ook perfect in balans, zonder enig moment van melodrama. Maar het sterkste punt van de film zijn de twee hoofdrolspelers, die allebei een uitstekende prestatie neerzetten. 3,5*.

Naar aanleiding van het overlijden van Williams maar weer eens op de herzieningslijst gezet. Dat de film gedeeltelijk over wiskunde gaat hielp hier overigens ook bij.

Een aantal elementen zijn nogal herkenbaar, zij het op kleinere schaal. Zien dat andere wiskundigen veel beter zijn dan ik, terwijl de buitenwereld dat niet ziet. Ook ik ken die oorspronkelijk van het vmbo komen, daar terechtgekomen zijn omdat school hun weinig kon boeien, maar die uiteindelijk na een lang traject op de universiteit terechtgekomen zijn. Maar ook bepaalde angsten bij de hoofdpersoon komen bekend voor. Het maakt dat het drama, wat door sommigen als melig ervaren wordt bij mij wel werkt.

Wat daarbij ook helpt is het sterke acteerwerk. Een erg mooie rol van Williams, maar de grootste prestatie wordt uiteindelijk door Damon geleverd. Een acteur die ik vaak niet te pruimen vind vanwege zijn uitstraling, maar waar ik nu totaal geen problemen mee had. Leuk zijn de snedige monologen, sterk is de interactie met Driver, maar ook z'n kwetsbaarheid kwam erg goed over. En Affleck, nog zo'n acteur waar ik weinig mee heb, is zeker ook niet onverdienstelijk, met als sterkste moment wanneer hij het personage van Damon ook laat blijken van zijn hoop dat hij iets met z'n talenten doet.

Visueel veel minder spectaculair dan Van Sants arthouse werk, maar wel solide. Toch jammer dat Van Sant er niet meer uit heeft gehaald, dat had de film toch nog op een hoger niveau kunnen brengen. Qua soundtrack zit het wel goed; veel indiepop muziek, met name Elliott Smith, wat goed smaakt.

Een drama dat mij dus zeer aanspreekt, maar waar visueel wel meer in had gezeten. Het acteerwerk weet dat wel grotendeels te compenseren, met 4* als resultaat.

De eerste keer dat ik deze film zag, vond ik er al weinig aan, dat is nu niet veel veranderd. Positief zijn een tweetal longshots in het begin, wat ik dan mis in vergelijking met soortgelijke shots als in Boogie Nights is de soundtrack die het plaatje compleet maakt.

De muziek die wel klinkt in de film is verre van slecht, maar is weinig functioneel. In de eerste helft viel de muziek nauwelijks op. In de tweede helft vielen nummers van de Stones (een drietal), Cream, Derek and the Dominoes, en George Harrison op, maar het voelt aan alsof ze gewoon onder de beelden geplakt zijn zonder een echt idee erachter. Jammer.

Het plot is een rise-and-fall verhaal dat zich afspeelt binnen de georganiseerde misdaad. Opvallend is dat er na enige tijd ineens een tweede voice-over komt, van de vrouw van het hoofdpersonage. dat kwam enigszins apart op me over. Voor de rest veel stoere praat wat ook vaak voortdurend herhaald wordt door de personages in een enkele dialoog: "What's the matter with you?" en Pesci's personage dat zichzelf niet onder controle kan houden. Ik heb er weinig mee. De hoofdpersoon heeft weinig uitstraling, is weinig sympathiek en tegen de tijd dat de onvermijdelijke fall inzet, kan ik haast niet wachten totdat het afgelopen is.

Misdaad in film kan leuk zijn, als het maar slim gespeeld wordt, of als de gangsters juist niet al te snugger zijn. Deze film lijkt misdaad als "cool" te willen afschilderen, ik kan het er niet in ontdekken. 1,5*, met name voor de paar longshots.

Grappig uitgangspunt, uitwerking behoorlijk slecht. De introducties met de vogels zijn redelijk amusant, maar de serie zelf stelt weinig voor. De beste omschrijving zou een toneelstuk in animatievorm zijn. Zowat elke aflevering speelt zich af voor twee, hooguit drie decors, waar lange monologen plaatsvinden. Visueel gebeurt er nauwelijks iets, de animatie is dan ook barslecht. De laatste aflevering bevat dan wel enige sfeer en de muziek is ook behoorlijk goed (Kawai dus). Dat zorgt ervoor dat ik niet het minimum van een halve ster geef. Met Tenshi no Tamago enkele jaren eerder is dit toch wel een flinke stap terug voor Oshii.

Overigens opmerkelijk dat er voortdurend reclame voor Coca-Cola gemaakt wordt, zeker met de Pepsi-reclame in Talking Head in het achterhoofd.

Erg vermakelijk. Enerzijds is de houding van Hanzo bijzonder serieus, anderzijds is hij nou niet de standaard politieagent, en dat contrast zorgt voor de nodige hilariteit. Vooral als hij zijn "zwaard" traint met een zak rijst als toenmalige versie van de Amerikaanse taart. De funky muziek maakt al helemaal dat er een fijn sfeertje heerst.

Verder zijn de "martelingen" van de dames erg grappig, je ziet eigenlijk niets, maar er wordt zoveel gesuggereerd, tot vage close-ups (wat zie je nou eigenlijk?) aan toe. Verder is zijn hele huis ingericht met allerlei verrassingen ter verdediging, wat herinneringen aan het karretje uit de Lone Wolf and Cub serie doet opkomen. Erg leuk. Verder zijn de gevechten ook niet helemaal standaard, aangezien hij niet alleen met zwaard vecht, maar ook met diverse andere wapens. Ik moet zeggen dat ik sinds de oude Turtles-films niet meer een sai ben tegengekomen in een speelfilm. Een beetje raar als ik erover nadenk, maar los van de vraag of ik dan wel genoeg Japanse martial arts films kijk, is het leuk om dat wapen ook weer eens in gebruik te zien.

Toch niet perfect. Beelden zijn wel aardig, soms een mooi shot van het profiel van Hanzo, maar ook knulligheden. Bijvoorbeeld als hij zijn "martelingen" even stopt om het voor de gemartelde "ondraaglijk" te maken, wordt gewoon het beeld stop gezet. Dat ziet er niet uit. En net als Mug heb ook ik een beetje mijn vraagtekens bij het einde met iets dat als een subplot aanvoelt in plaats van het hoofdplot. Het onderwerp is wel interessant, Hanzo ineens als D66'er, maar aan de andere kant ben ik het ook met Mug eens dat het een goeie wtf is, wat ook wel passend is bij deze film.

Uit het rijtje Zatoichi, Lone Wolf and Cub en Lady Snowblood springt deze er wel bovenuit. 3,5*. Ook ik kijk uit naar het vervolg!

Gezien enkele commentaren verwachtte ik dat deze film de voorganger zou overtreffen, maar dat viel wat tegen. Zeker, enkele verbeteringen. De beelden zijn ondanks enkele wat onderbelichte scènes over het algemeen wat mooier, maar ik vind de verbetering niet substantieel. Verder is Hanzo hier helemaal goed op dreef, en totaal niets en niemand ontziend. Katsu speelt de rol echt met verve, wat een ongelooflijk charisma heeft die man toch. Die ogen!

Maar het viel toch een beetje tegen dat de elementen die voor mij de vorige film zo gaaf maakten nu simpelweg herhaald worden: hoe hij zijn "zwaard" traint, hoe hij martelt en wat voor geheime wapens er in zijn huis verborgen zijn. Jammer, want juist hier had ik nieuwe variaties verwacht.

De verrassing is er een beetje vanaf, vandaar een halfje minder ten opzichte van de voorganger. 3*.

Nog steeds aardig, maar inderdaad wel het minste deel uit de reeks. Het begin, met wat Kaidan-invloeden, is misschien wel het leukst. Ook grappig is hoe hij onbekommerd zichzelf staat de kastijden terwijl zijn knechtjes hem verslag uitbrengen. Maar eigenlijk hebben we dat soort elementen ook al allemaal in de vorige films gezien.

Daar komt bovenop dat het personage Hanzo een iets minder krachtige indruk achterlaat dan in de vorige films, waar hij nog meer een kwelgeest voor zijn meerderen leek te zijn. Heeft niet zozeer met de prestatie van Katsu te maken, maar meer met het script.

Wat meer variatie wat betreft martelingen en geheim speeltuig in Hanzo's huis had de reeks voor mij wat leuker gemaakt. Maar evengoed een reeks die me sterk zal bijblijven. 2,5*.

Gezien omdat deze film de bron is van de aanduiding "Mrs. Robinson" wanneer een oudere vrouw een jongere man wil versieren. Dat maakt de film helaas geen goede film. De dialogen zijn erg houterig, met name Hoffman komt maar matig uit de verf.

Het uitgangspunt van de film, een oudere vrouw met een jongere man, is ook terug te vinden bij een film als The Reader, maar de films gaan uiteindelijk qua plot een andere richting op, waarbij ik de richting van deze film, de verwikkelingen van de hoofdpersoon met de dochter van de oudere vrouw duidelijk minder interessant vind. Verder kan het de tijdgeest zijn, maar met name de dochter komt op mij onbegrijpelijk over. Wat Hoffmans karakter doet is gewoon stalking, en het zou voor mij eerder een afknapper zijn.

Tenslotte zijn de kleuren zijn foeilelijk, want technicolor. Enkel de soundtrack bestaande uit enkele Simon & Garfunkel is fraai, maar creatief is men niet met het meermaals herhalen van de liedjes. Toch is die soundtrack de reden dat ik niet helemaal op het minimum uitkom. 1*.

Zoals diverse keren opgemerkt, is de hoofdpersoon een soort bejaarde versie van Dirty Harry, maar dan met meer diepgang. Veel racistische opmerkingen komen voorbij, maar lijkt dezelfde uitspraak als over Dirty Harry van toepassing te zijn: hij is geen racist, hij heeft gewoon een hekel aan iedereen. En met name zijn familie. De introscènes tijdens en vlak na de uitvaart van zijn vrouw komen haast karikaturaal over, de onverschilligheid van z'n familie wordt wel erg dik aangezet.

Veel gegrom van Eastwoods personage in het begin, maar ook veel foute en dus komische oneliners. De rest van de acteurs zijn niet geweldig, maar toch weet met name het buurmeisje te charmeren, zo snedig zij het hoofdpersonage van repliek dient. Uiteindelijk komt ook de buurjongen tot leven, en weet het geheel van interacties behoorlijk te vermaken.

Sommige elementen kun je wel uittekenen, zoals de pastoor, waarmee uiteindelijk ook een band gesmeed wordt. Ook het einde is nogal op het randje, al ligt ook dat ergens wel in de lijn van de verwachtingen gezien de ziekte van de hoofdpersoon, die sowieso niet veel hoop op nog een lang leven geeft.

Visueel niet geweldig, maar qua plot genoeg vermaak. Acteerwerk van de meeste acteurs ook niet echt geweldig, maar dat weet eigenlijk maar weinig te storen, Eastwood weet behoorlijk de film te dragen. Het enige wat misschien echt een beetje jammer is, is het verloop dat toch redelijk voorspelbaar is. 3*.

Nog niet eerder een film van Anderson gezien, met als voordeel dat ik in tegenstelling tot sommige anderen hier geen déjà-vu gevoelens kreeg.

Het levert een fantastische ervaring op, want vrijwel alles lijkt te kloppen. Leuke personages, kleurrijke decors, interessante camerahoeken, een sterke montage, fijne humor, en vooral een erg goede soundtrack. Wat dat laatste betreft vond ik de scène in het klooster tekenend, waar op het moment dat de monniken gaan zingen, de muziek naadloos transformeert in monnikengezang.

De structuur is apart: een raamvertelling in een raamvertelling in een soort van raamvertelling. In ieder geval aardig om Murray Abraham als verteller voorbij te zien komen, dat doet herinneringen aan Amadeus opkomen, ofschoon hij daar een heel andere rol heeft. Verder veel bekende acteurs, ook al herkende ik niet iedereen direct. Met name een leuke rol voor Dafoe, die echt een lugubere uitstraling heeft in deze film, wat ik niet van hem gewend ben. Maar de kracht onder deze film is natuurlijk Fiennes, in z'n prachtige rol als gecultiveerde hotelmanager die zijn gasten op alle wijzen verwent.

Het enige minpuntje is dat de film helaas maar af en toe schermvullend is. Misschien daarom nog niet de volle mep, die de film wellicht alsnog krijgt na een eventuele herziening. Maar in ieder geval voor nu een dikke vette 4,5*.

Interessante film, die me qua sfeer een beetje aan Noé doet denken. In ieder geval worden er flink wat grenzen opgezocht wat tot enkele gruwelijke beelden leidt.

Met name de scène waarin ze haar opgegeten haar uitspuugt, en de scène waarin ze haar zusters vinger verorbert doen een flink gevoel van walging in me opwellen. Goede scènes dus, want een geslaagde film moet in mijn ogen iets in je opwekken zolang het maar geen onverschilligheid is.

Zoals gebruikelijk bij dit soort films een sterke soundtrack met een focus op ambient geluiden. Visueel degelijk, maar er had wat meer gecreëerd kunnen worden in de scènes die wat minder grafisch zijn.

Al met al geslaagd, al is de impact kleiner dan bijvoorbeeld het betere werk van Noé. 3,5*.