Meningen

Aii, dit was toch wel erg slecht. Twee dames die alleen maar aan het schreeuwen zijn de hele film lang, erg geforceerde scenes die grappig moeten zijn, maar zo overdreven zijn dat ik er eerder van moet huilen, zoals de kusscène. Er valt eigenlijk weinig meer over te zeggen dan dat ik hier werkelijk niets mee kon. 0,5*.

Ik weet nog wel de eerste keer dat ik deze film heb gezien. Ik was al enige tijd anime aan het kijken met een vriend, die mij in aanraking heeft gebracht met het genre. Na gezamenlijk series als Death Note, Fullmetal Alchemist en Monster gekeken te hebben, was het een beetje de vraag wat we nu zouden gaan kijken. Waarop hij zei dat hij nog wel een film had dat als een klassieker gold en wat wel een leuk "tussendoortje" zou zijn. Dat was dus Hotaru no Haka, hetgeen op mij insloeg als een bom en nog steeds veel meer indruk op me maakt dan eerder genoemde series.

Na het zien van enkele Takahata-films afgelopen tijd kreeg ik weer eens zin om deze op te zetten. Mooie gelegenheid ook om er iets over te schrijven, want de film stond al voordat ik begon met het schrijven van mijn meningen op deze website in mijn top 10 en ik heb er daarom nog iets over geschreven. Dat doe ik namelijk het liefste vrij kort na een kijkbeurt..

Ook nu weer een ontroerende ervaring. Setsuko is voor mij met afstand het schattigste Ghibli-meisje en de prestatie van de stemactrice (die volgens de Japanse wikipedia pas zes was toen ze de stem insprak) is bijzonder overtuigend. De animatie is redelijk, maar soms krijg je toch echt mooie beelden te zien. Met name weet Takahata ons hele mooie beelden van het platteland voor te schotelen, iets dat al eerder opviel bij Omoide Poro Poro en Pom Poko. De kracht van deze film zit vooral in de het tonen van levensechte kinderen, waardoor het leed dat hen overkomt echt hartverscheurend wordt.
Bijzonder aangrijpend vond ik de scene waarin Setsuko het graf voor de vuurvliegjes maakt, want mama ligt toch ook in een graf, en dan de korte flashback van hoe moeder letterlijk in een massagraf gegooid wordt. Of de man die Seita de doodskist voor zijn zusje verkoopt en heel blij vertelt hoe je het beste een kind kan cremeren. Erg pijnlijk. De mooiste scene is nadat ze overleden is de terugblik op een spelende Setsuko.

Het enige dat jammer is, is dat de muziek, die op zich niet zwak of storend was, niet positief kon bijdragen aan de sfeer zoals bijvoorbeeld bij Omoide Poro Poro. De vijf sterren blijven ruimschoots staan, maar voor de top 10 positie vrees ik wel.

Werkelijk geweldig! Wat is het toch wat ervoor zorgt dat Japanners slagen waar Amerikanen hopeloos falen? Heb nu enkele CGI films gezien, maar deze steekt er toch echt met kop en schouders boven de Amerikaanse uit. Echt geweldige designs en weelderige kleuren, een lust voor het oog. Ook bij mij kwam de associatie met Studio 4°C op wat dat betreft. Verder bevat de film dezelfde wilde achtbaanritten die ik altijd zo geweldig vind in de Amerikaanse films, dus ook wat dat betreft doet deze film niet voor de Amerikanen om. Ik moet zeggen dat ik niet echt last heb gehad van conflicterende stijlen, wel vond ik de animatie van de personages duidelijk minder. Het grootste minpuntje aan de film.

Wat verhaal betreft, gold Spirited Away voor mij een beetje als de Japanse Alice in Wonderland, in deze film heeft Japan een tweede kandidaat. Ik lees hier en ook op andere fora enige kritiek op het zwakke plot, ik heb er eerlijk gezegd niet heel veel van gemerkt. Okee, het is niet het meest sophisticated verhaal dat ik voorbij heb zien komen, maar de film biedt wel een erg prettig fantasieverhaal dat een redelijk origineel uitgangspunt heeft (de samenleving van de vossen) en geen seconde verveelt.

Deze film zit erg dicht tegen de 5* aan, maar omdat ik het idee heb dat er nog wel wat te verbeteren valt, kom ik toch uit op 4,5*. De mooiste 3D-animatiefilm blijft Innocence, maar deze zit er zeker dicht tegenaan.

Geforceerd. Zo voelt veel in deze film aan. De dialogen, met name die tussen Dillon en Ganz, voelen geforceerd aan, het klinkt allemaal niet natuurlijk, wat wellicht door de raamvertellingstructuur komt, maar het ligt denk ik voor het grootste gedeelte aan het script, dat vol zit met momenten waar Von Trier kennelijk als een Harry Mulisch zijn boekenkast omvergegooid heeft om op geforceerde wijze op zoek te gaan naar een filosofische vondst.

Buiten deze momenten lange momenten waar de film een beetje blijft hangen en waar ik mijn aandacht verlies. Dit zijn met name de momenten die erg Dogma aanvoelen, dus ook visueel niet de meest interessante momenten. De moorden zijn soms dan wel weer inventief en vermakelijk, maar komen wat inventiviteit dan weer nergens in de buurt van die in een film als Dream Home, hetgeen, toegegeven, wel een heel ander soort film is. Wat wel positief is, is de soundtrack, aangezien ik net als Von Trier van klassiek hou.

Ik had hier veel meer van verwacht en ik keek er ook erg naar uit om deze film te zien, maar uiteindelijk blijft de film helaas op 2* steken.

Toch wel erg matig. Dit soort films zijn al zo vaak gemaakt, met een egoïstische hoofdpersoon die weer in contact met zijn familie komt (het is erg vaak een man) en door dit contact leert dat gezinswaarden belangrijk zijn en dat hij egoïstisch was, waarna alles weer goed komt. Dit alles gaat gepaard met soms wel bijzonder flauwe humor. Deze film streept in ieder geval veel punten op de clichélijst af.

Dat de film nog doorheen te komen valt, is te danken aan Derbez, maar met name door Hayek. Ik had eerlijk gezegd het niet van haar verwacht, maar dit is echt een sterke rol van haar en ik had haar een veel betere film toegewenst. Leuk feitje is dat de zoon van Derbez de jonge versie van zijn karakter speelt. Wat lijkt hij veel op zijn vader, wat overigens ook geldt voor Derbez' dochtertje die niet in de film te zien is.

Al met al kom ik vanwege het acteerwerk op 1,5* uit, maar behalve dat is het niet veel.

Romantische komedies kunnen soms best leuk zijn, maar dat geldt niet voor dit product. Het lijkt een beetje een vaste formule te zijn: kom met een belachelijk uitgangspunt en brei er een film omheen. Dat werkt soms, maar hier niet. Daarvoor is het allemaal net iets te overdreven, gaat Hudson iets teveel op de zenuwen werken, laat McConaughey zich teveel als een sul behandelen, en wordt het allemaal te lang uitgesponnen. Het woord "melig" is zeer op zijn plaats. Het liedje dat ze op het einde zingen is al helemaal pijnlijk.

Audiovisueel wordt er ook bar weinig gedaan, en dan wordt een lage waardering haast onvermijdelijk. 1*.

Over het algemeen zijn oude films niet echt aan mij besteed, maar ik wilde eens Audrey Hepburn aan het werk zien, omdat ze toch een icoon is. In het verleden om een soortgelijke reden twee films van Marilyn Monroe gezien; beide films waren toch eigenlijk niet veel meer dan romantische niemendalletjes. How to Steal a Million leek me een aardige keuze om te bekijken, omdat ik wat meer inhoud verwachtte gezien het thema criminaliteit.

Ondanks de ouderdom van de film (die onvermijdelijk zichtbaar is) ben ik niet teleurgesteld. Hepburn is ontzettend charmant en er is een duidelijke chemie met O'Toole. Hoewel het even duurt voordat het verhaal echt op gang komt, weet het plot behoorlijk te vermaken. Tenslotte mag ook de soundtrack genoemd worden, die erg aangenaam is, en duidelijk in de pas loopt met de beelden. Ik kan dat altijd erg waarderen.

Kortom, een charmante en aangename film. 3*.

Erg gaaf! Ik hou erg van dit soort films waar de hoofdpersoon in een vreemde situatie terecht komt, er zijn een aantal regels en vandaar uit worden de mogelijkheden verkend: hoe mensen reageren en wat ze kunnen doen. De kapitalistische metafoor is duidelijk en ook leuk gevonden. En verder is de uitwerking van de mogelijkheden erg bevredigend, wellicht op het open einde na, maar aan de andere kant kan de invulling daarvan net zo teleurstellend zijn. In ieder geval weet de film het overgrote gedeelte van de speelduur te fascineren.

De soundeffecten zijn typisch, maar sterk en dragen in ieder geval flink bij aan de beklemmende sfeer. Qua beelden vooral degelijk. De duur van de film was verder perfect, al had ik het ook niet erg gevonden om deze wereld nog wat verder te verkennen. In ieder geval voelt het allemaal erg origineel aan. Een dikke 4*.

Na War Horse, Black Beauty en The Horse Whisperer eindelijk een film over paarden die me aanspreekt!

Ondanks de troosteloosheid van de setting, een vallei waar het enige vertier bestaat uit drank en elkaar bespieden, weet de film het erg luchtig te houden. Het plot is nogal episodisch, hoewel de verhalen enigszins verband met elkaar hebben. In ieder geval zijn de verhalen erg vermakelijk, ook al gaat het niet al te diep. Maar dat is eigenlijk best fijn.

De twee leukste scènes zijn seksscènes en ontlenen met name hun kracht aan hoe er geregistreerd wordt en vooral aan de montage. De eerste, waar de prachtige poster al naar verwijst, proef je de gewoon de lust van de dieren. De tweede eindigt doordat er vlekkeloos overgeschakeld wordt naar een paardenopdrijfscène en hoe vlekkeloos die overgang gaat is gewoon hilarisch.

Visueel goed tot soms erg mooi. De landschappen ogen soms wel een beetje dor en er is niet altijd met het mooiste weer gefilmd, maar geregeld is de omgeving werkelijk schitterend en ook erg fraai in beeld gebracht. Met name tijdens de boot-episode zijn de beelden overweldigend.

Ook wat nieuws geleerd over paarden. Ik was bekend met het feit dat paarden drie gangen hebben: stap, draf en gallop, maar hier zag ik diverse paarden wel erg apart lopen. Ik wist dus niet dat IJslandse paarden extra gangen hebben, zoals de tölt, wat inderdaad de desbetreffende gang blijkt te zijn. Best leuk om dit te leren.

Ondanks een paar grappige momenten vooral een film die voor een glimlach zorgt in plaats van een schaterlach. Dat is niet erg, want het kijkt erg prettig weg en het onderwerp is naar mijn smaak vrij origineel. Ik deel dan ook graag 4* uit.

Scorsese is een regisseur die me over het algemeen maar matig ligt, maar hiermee heeft hij toch wel een erg mooie film afgeleverd.

Ik heb hem op televisie gezien, dus niet in 3D en dat is op één enkele scène na denk ik de juiste keuze geweest. Zelfs in 2D valt te zien dat de film oorspronkelijk 3D bedoeld is, alleen alaan de sneeuwvlokjes die geregeld over het scherm dwarrelen op eenzelfde manier als in Sin City 2 gedaan wordt. De fout die veel 3D-filmmakers maken is dat niet alles scherp is. In 2D wordt dit gebruikt om diepte te suggereren, maar in 3D is dit niet nodig, en dan moet alles scherp zijn, want het is raar als je ergens op probeert te focussen en het wordt niet scherp. Deze fout maakt Scorsese duidelijk ook, want het grote merendeel van de beelden is niet 100% scherp, maar omdat ik de film in 2D keek, werkte dat juist in het voordeel van de film. Had ik de film in 3D gekeken had ik me waarschijnlijk dood geërgerd.

Los hiervan ziet de film er erg fraai uit en weet de sfeer uit die tijd erg goed over te brengen. Of in ieder geval het romantische gevoel dat ik krijg als ik aan die tijd denk. De beelden zijn prachtig, de luchten op de achtergrond gloeien vaak op warme wijze, en het camerawerk voelt soms erg vrij aan, zoals wanneer er vanuit het perspectief van de hond van de stationsopzichter gefilmd wordt. En verder de nodige stoomlocomotieven en tandwielwerk, die regelmatig voor een steampunkachtige sfeer zorgen.

Hier en daar lees ik het commentaar op het warrige narratief, dat er eigenlijk twee verhalen verteld worden (Hugo en Méliès) en dat er weinig cohesie tussen de lijnen zit. Dat klopt wellicht, maar het heeft me nauwelijks gestoord. De film lijkt overigens het bronmateriaal (een kinderboek) nauwgezet te volgen, maar ook de geschiedenis van Méliès. Qua acteerwerk valt de acteur die de titelrol speelt natuurlijk erg op door zijn mooie blauwe ogen, maar de sterkste rol is wellicht voor Kingsley als Méliès. De inbreng van Sacha Baron Cohen voelt toch daarentegen wel erg geforceerd aan; hij moet kennelijk voor een komische noot zorgen, maar valt erg uit de toon. En verder is het toch jammer dat de film niet in het Frans is.

Bovenal is deze film een prachtige ode aan het medium film zelf. Leuk is dat we bepaalde fragmenten uit de filmhistorie zoals de klok van Harold Lloyd te zien krijgen, maar dat hier later in het verhaal zelf weer naar verwezen wordt, in het geval van die klok door middel van een soortgelijke scène met de hoofdpersoon. Een ander voorbeeld is de trein van de gebroeders Lumière waarvan gezegd wordt dat mensen die die beelden voor het eerst zagen dachten dat de trein echt op hun in zou rijden. Ik denk zo dat de droomscène waarin de trein in het station Montparnasse niet kan remmen en het station uitknalt (wat overigens ook echt is gebeurd) bedoeld is om de 3D kijker eenzelfde soort ervaring te geven. Dit is dus de enige scène die ik wel graag in 3D had willen zien.

Maar vooral de scènes waarin de film ingaat op het werk van Méliès, waar Prof. Tabard vertelt over zijn ervaring in het glazen huis van Méliès zijn prachtig, en al helemaal de scène waarin uitgebeeld wordt hoe het filmproces van Méliès eruit moet hebben gezien. Ik heb Le Voyage dans la Lune is zijn geheel gezien, en vond het zeker voor die tijd al erg knap, maar dit soort scènes maken helemaal duidelijk wat een enorme creativiteit de man had!

Een film die me hopelijk aanzet om meer werk van Méliès te bekijken en met afstand Scorseses beste film. Een dikke 4*.

Ook ik moest aan Forrest Gump denken bij deze film, maar wat mij betreft toch een ander soort film. Grootste verschil: hier lijkt bijna iedereen idioot te zijn en je hoeft het duidelijk niet serieus te nemen. De reis van de hoofdpersoon is al vrij apart te noemen; daar wordt ook nog eens zijn verleden doorheen geweven, wat helemaal van bizarre ontmoetingen en gebeurtenissen aan elkaar hangt. Het geheel is dan ook redelijk absurdistisch en in een zekere zin feelgood.

Uiteindelijk vooral leuk vermaak en dat is ook wel wat waard. 3*.

Niet bepaald realistisch. Een Michelin-ster restaurant waarbij de eigenaar zowel Chef de cuisine en Maitre D' lijkt te zijn (wat schier onmogelijk is als je een hoge kwaliteit nastreeft), de vrouwen in de keuken op elegante wijze een haarlok uit de haarband laten glippen, waar een sous chef zich bedreigt voelt door iemand in opleiding, die vervolgens binnen een jaar Chef de cuisine van een moleculaire cuisine restaurant wordt en daarbij drie Michelinsterren binnenhaalt.

Los daarvan heeft deze film een fijne sfeer en kijkt prettig weg. Het eten wordt vaak smakelijk in beeld gebracht. De twisten tussen beide restaurants zijn grappig om te zien met als hoogtepunt een montage scène met een flitsende montage waarbij ook de soundtrack afwisselend klassieke muziek en Indiase muziek vloeiend in elkaar over laat gaan. Best aardig allemaal. 3*.

Fraai gefilmd, maar niet geheel geloofwaardig. De gang van zaken in de keuken komen gewoon niet helemaal goed over. Als de hoofdpersone een taak moet uitvoeren hebben haar collega's bijvoorbeeld uitgebreid de tijd om haar gade te slaan in plaats van zich aan hun eigen taken te wijden. Een middagje koken met een collega zorgt er al voor dat ze alle kooktechnieken onder de knie heeft. Ik geloof er maar weinig van.

Los van deze punten is de film wel degelijk interessant, waarin de personages verschillende kijkpunten op koken hebben die wellicht niet zozeer met elkaar in tegenspraak zijn als op het eerste gezicht lijkt: de hoofdpersone komt duidelijk uit een culinair gezin waarbij liefde een belangrijk ingrediënt voor het kookproces lijkt te zijn. Chef Paul daarentegen heeft niets met liefde en meent dat je rijke mensen alles maar kan voorschotelen zolang het exclusief is. Ik denk dat hij daar ook een punt heeft. En toch wringt het een beetje met wat de film je voorschotelt, want blijkbaar zijn zijn kookkunsten in de film dusdanig goed dat de rijke mensen zich als beesten op zijn eten storten, waarbij van snobisme geen sprake lijkt te zijn. Het levert in ieder geval interessante beelden op die een beetje doen denken aan de eetscene in Avalon.

Niet geheel coherent en geloofwaardig dus, ook aan de lange kant, waardoor de film uiteindelijk op 3* blijft steken.

Ik had nog geen enkele Hunger Games film gezien, maar het zien van Squid Game maakte dat ik deze film toch eens wilde proberen. Dat viel behoorlijk tegen. De introductie duurt niet veel korter dan de games zelf. Het uitgangspunt is natuurlijk vrij onzinnig, maar dat is het ook bij Battle Royale, de film waarmee dit het beste vergeleken kan worden, maar die toch veel beter is.

Mijn grootste bezwaar is dat de film zich er wel erg makkelijk vanaf maakt. In de bovengenoemde serie en film draait het echt om ethische dilemma's en psychologisch fucked-up situaties. Mensen raken bevriend, en moeten het dan uitvechten wie van hen overleeft. In deze film is daar totaal geen sprake van. De vrienden/helpers van de hoofdpersone worden allemaal door de ééndimensionaal slechte antagonisten omgebracht. Louter aan het einde krijgt de hoofdpersone een moreel dilemma voor de kiezen, maar de uitweg daar voelt wel erg ongeloofwaardig aan.

Tel daarbij op dat het geweld in de film nou niet bepaald heftig is, veel moorden vinden zelfs buiten beeld plaats, waardoor ik op 1* uitkom.

Ik ben niet zo van de actie, maar had er vandaag gewoon zin in. De vorige film met Jet Li die ik had gezien, Hero beviel heel erg goed en deze had ik nog liggen, dus de keuze was snel gemaakt.

Geen spijt van, al is de film niet zo indrukwekkend als Hero dat toch een beetje mijn ijkpunt is voor dit soort films. Visueel mooi, maar niet zo overweldigend en met veel minder aandacht voor details. De soundtrack was wel wat beter, maar dat was wat mij betreft net het zwakke punt van Hero, dus dat is niet echt een prestatie.

Jammer alleen dat het verhaal een beetje tegenwerkt. Begint leuk met de arrogantie van Huo, maar de levensles zie je al wel van verre aankomen. De manier waarop is ook behoorlijk melodramatisch. Het einde had op zich wel wat, met de Japanner die doorheeft dat hij nog leeft omdat Huo terughield, waar tegenstanders bij papa Huo het nooit doorhadden. Het maakt wel allemaal dat het aanvoelt zoals het voorgeschreven staat en dat is jammer.

Ondanks het de minpunten valt er toch wel veel te genieten, vooral van de gevechten die er wel erg spectaculair uitzagen. 3,5*.

Zhang begint zo'n beetje een van mijn favoriete regisseurs te worden. Een mooi drama dat de juiste toon aanslaat en ook nog eens visueel veel te bieden heeft. Zeker de scènes in de stad zijn erg de moeite waard. De manier waarop dingen in beeld worden gebracht, de belichting, ik merk dat ik dat bij meerdere fims van Zhang erg waardeer. Zo ook hier, al zijn de (gelukkig spaarzame) scènes op het land wat minder mooi, net als de scènes in het leger. De soundtrack vond ik erg mooi, vooral het hoofdthema dat meerdere malen opduikt is erg fraai.

Op andere films van Zhang, zoals Riding Alone for Thousands of Miles wordt nog wel eens de kritiek geuit dat het propaganda voor het communistische bewind bevat. Voor deze film en Under the Hawthorn Tree, een andere Zhang die ik onlangs zag, geldt wat mij betreft het tegendeel. Voor sommigen mag het wellicht iets te subtiel zijn, maar er wordt toch wel degelijk kritiek geuit op de Culturele Revolutie, gezien de gevolgen voor de familie. Gezien de Mao-verering die uit de film blijkt (en die volgens een Chinese huisgenoot nog steeds aanwezig is in China) is dit toch wel vrij stevige kritiek zelfs. Het verbaast me dan ook niets dat deze film in China is verboden en dat Zhang twee jaar geen films mocht maken. De hoofdpersonen lijken op een gegeven moment ook niet meer te geloven in het communisme. Als Fugui zijn kleinzoon vertelt dat de kuikens ganzen worden, de ganzen worden schapen, en de schapen worden ossen en hem door zijn kleinzoon gevraagd wordt wat er na de ossen komt, antwoordt hij dat zijn kleinzoon daarna komt, terwijl hij eerder "het communisme" antwoordde toen hij hetzelfde verhaal aan zijn zoontje vertelde die daarop dezelfde vraag stelde.

Uiteindelijk iets minder mooi dan Under the Hawthorn Tree, maar toch ruimschoots 4* waard.

Gekeken omdat er twee orkanen tegelijkertijd mijn kant op kwamen en op een gegeven moment de voorspelling was dat ze beiden over mijn woonplaats zouden denderen. Voorspellingen zijn gelukkig nooit nauwkeurig, de orkanen hebben uiteindelijk allebei hun koers verlegd en ik heb louter zonnige dagen gehad.

De uitbeelding van orkanen in deze film komt niet heel erg realistisch over. Maar goed, als je al meteen aan het begin ziet hoe wolken een doodskop vormen, valt de film natuurlijk al bij voorbaat niet erg serieus te nemen. Kortom, een B-film met dito acteerwerk. Wat wel aardig is, dat het hele rampengenre vermengd wordt met een heist. Het is weer eens wat anders. Desondanks is dit noch een goede rampenfilm noch een goede heistfilm, dus twee keer mis. Ik kan 1* aan kwijt voor het originele uitgangspunt, maar meer verdient de film wat mij betreft zeker niet.

Een film met een erg jong ogende Paltrow. Ik heb niet echt veel met haar, het lijkt met nogal een wereldvreemd type gezien alle berichten over bijvoorbeeld de kaarsen die ze verkoopt, maar in deze film doet ze het best aardig, al valt ze in het niet bij Lange, die de schoonmoeder speelt. De film zelf voelt ondanks de korte speelduur toch een beetje langzaam en langdradig aan. Visueel gebeurt er echt helemaal niets, waardoor de jaren extra lijken te tellen: het lijkt eerder een film van begin jaren 90 dan eind jaren 90. 1,5*.

Het origineel nooit gezien; deze remake is in ieder geval een niemendalletje. Het is allemaal weinig diepgaand en met vlagen behoorlijk over the top. Ik heb me niet geërgerd aan Wilson. Misschien helpt het dat dit de eerste keer was dat ik met haar in aanraking kwam, dus geen gevoel dat ik een karakter voor de zoveelste keer heb gezien. Hathaway heb ik doorgaans geen problemen mee, maar deze film wel vanwege haar nep Britse accent. Wel aardig dat ze eventjes Nederlands spreekt.

Zoals gezegd, er wordt af en toe flink overdreven, wat niet erg hoeft te zijn met komedies. Hier is het gewoon niet altijd grappig. Wel is de sfeer erg luchtig, de locatie in Zuid-Frankrijk mag er natuurlijk ook wel wezen, waardoor het niet vervelend wordt. Maar goed is het zeker ook niet. 1,5*.

Ook een geslaagde herziening voor mij. Films van Kim Ki-duk blijven toch bijzonder poëtisch vergeleken met de rest en dat is inclusief de Aziatische films. Deze film is geen uitzondering. De omgang tussen het meisje en de man is natuurlijk al bijzonder, ook vanwege het zwijgende karakter, maar het einde is helemaal ongekend poëtisch.

De grootste kracht zit hem in het meisje. Wat heeft zij toch een schitterende glimlach. Betoverend, maar soms ook heerlijk ironisch als ze hem opzet terwijl ze haar belagers op gepaste wijze van repliek dient. De filmwereld zit vol met mooie vrouwen, maar zo'n glimlach zie je toch zelden.

Aardige beelden, al is de zee wel erg eentonig voor een film. Twee momenten schoten eruit, beide keren met tegenlicht geschoten. Ik hou erg van het geluid van de huqin, dus de soundtrack kon me erg bekoren. Wel jammer dat het beeld niet matched met het geluid als je de man ziet spelen.

De vorige keer dat ik Hwal zag, beviel hij kennelijk wat minder. Na deze kijkbeurt doe ik er graag een ster bovenop. 4*.

Oef, dit was een teleurstelling. Zeker, het is een vreemde film met af en toe vreemd geschoten beelden, ineens een Matrix-kemphanen gevecht, maar afgezet tegen de lengte van de film (die an sich niet eens zo lang is), voelt het allemaal teveel verdund aan. Gevoel voor humor en coolness is persoonlijk, en ik zie de pogingen daartoe in deze film, maar het slaat maar matig aan bij mij. Wat rest is een film die afgezien van de verschijning van Michelle Reis en een enkele scène oersaai is. 2*, ik kan er niet meer van maken.

Interessant uitgangspunt, al gok ik zo dat deze film de mogelijkheden van hypnose overdrijft, zoals films wel vaker mogelijkheden overdrijven. Helaas is het verloop van de film zo voorspelbaar als het maar kan zijn.

De alarmbellen gaan bij mij al meteen rinkelen als therapist zichzelf als therapist opdringt. Op het moment dat hij hypnose gebruikt waarbij de hoofdpersone gaten in haar herinneringen heeft kan je het verdere verloop wel uittekenen. Natuurlijk is hij van kwade wil, natuurlijk link je hem meteen aan de dood van de dame aan het begin van de film, natuurlijk gaat de blonde vriendin dood, natuurlijk moet de hoofdpersone alle hypnotische suggesties van de therapeut overwinnen voordat ze hem onschadelijk kan maken.

Leuk uitgangspunt dus, maar dan jammer dat de film toch zo in voorspelbare clichés blijft hangen. 1*.