menu
Volg jij MovieMeter al op Facebook?
Mis niets over je favoriete films en blijf op de hoogte van de nieuwste releases op onder andere Netflix.
MovieMeter op Facebook

The House That Jack Built (2018)

mijn stem
3,30 (438)
438 stemmen

Denemarken / Frankrijk / Duitsland / Zweden
Drama / Thriller
146 minuten

geregisseerd door Lars von Trier
met Matt Dillon, Bruno Ganz en Ed Speleers

Verenigde Staten, de jaren 70. De film volgt de uiterst intelligente Jack over een periode van 12 jaar en volgt de moorden die de ontwikkeling van Jack als een seriemoordenaar definiëren. Jack ziet elke moord als een kunstwerk op zich. Als de onvermijdelijke politie steeds dichterbij komt, neemt hij meer en meer risico in een poging zijn ultieme kunstwerk te creëren. Tegelijkertijd beleven we Jack zijn persoonlijke toestand, problemen en gedachten middels een terugkerend gesprek met de onbekende Verge.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=LLm2ob2NsEw

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van sinterklaas
5,0
Heerlijke Von Trier weer...

OCD, daar mag wel wat vaker aandacht besteed worden in een film. Bij Von Trier heb ik altijd wel een beetje een aparte flow gehad omtrent zijn films. Neigt het vaak de musicalrichting uit te gaan? Moest het arty laag er dik bovenop zitten? En dan het feit dat het vaak altijd in Denemarken en Zweden is opgenomen terwijl het verhaal in Amerika is gesitueerd. Hoe dan ook; de man heeft me toch nog geen enkele keer teleurgesteld. En met deze uitgebreide vertelling The House that Jack Built, bewijst hij het opnieuw...

Matt Dillon is op oude kracht als seriemoordenaar Jack; als geen andere seriemoordenaars door de tientallen jaren heen in Amerika. Het verhaal speelt zich af in de jaren 70 (en 80?) en we volgen deze merkwaardige man die een beetje in zijn busje door de streek toert, om zo op zoek te gaan naar zijn slachtoffers. De man lijdt aan OCD; een aandoening waarbij je alles volgens een volledige precisie wil en je pas rust als de zaken met 110% zekerheid zijn afgehandeld. Ook dwanggedachten spelen een rol; de kwade stemmetjes in je hoofd die je van alles wijs maken en waarvan de enige geneesmiddel de confrontatie met de kwade stemmetjes is. Maar daar is onze Jack net iets te ver in doorgeschoten. Ohja... Die bloedvlekken scene... Geniaal!!

Want zoals je leest; zijn dwanggedachten nemen pas af als hij een moord heeft gepleegd.... voor tijdelijk dan. Dat verklaard ook de hele waslijst aan doden waarbij je als kijker je nog evengoed afvraagt of het slechts een genezingsproces is voor hem. Op vele ogenblikken lijkt hij het niet voor de plezier te doen en dat maakt het de film juist nog zieker. Om over de moorden zelf maar te zwijgen. In hoofdstukken volgen we enkele voorbeelden/incidenten die ook steeds extremer lijken te worden. En dan vooral die picnick-scene.... Noooooh! En nee... Von Trier schuwt helemaal niks. Van archiefbeelden van concentratiekampen, tot de meest gruwelijke (psychologische) martelingen, vermoorden van kinderen, tot een gelooide tiet als portemonnee van dien. Deze film gaat zo diep en gaat op een zo'n subtiele wijze over de top, dat je eigenlijk soms wel een lachje laat... maar dan wel met de vlakke hand voor je mond. En dan die steeds terugkerende Fame van David Bowie als soundtrack.

Ondertussen zijn die gesprekken tussen Jack en zijn onzichtbare Verge ook erg rakend en scherp. Maar Verge blijft niet onzichtbaar. Bruno Ganz mag hier zijn sterke rol neerzetten. En daar blijft het niet bij. Von Trier geeft ook nog even een uitgebreide rondleiding door de hel.

Verder zou je ook niet zeggen dat dit in Zweden of Denemarken is opgenomen, want de Amerikaanse 70's sfeer (wel het grauwe kantje ervan) is nog wel verzorgd neergezet. De auto's, de locaties...
Kortom en nogmaals; Von Trier heeft zijn creatieve kant wederom op zeer hoog niveau gebruikt. De lange speelduur viel niet eens op.

Een moordadig feestmaal!

5,0*

avatar van Ferdydurke
1,0
'This ain't rock 'n' roll, this is genocide'

De seriemoordenaar als kunstenaar, de kunstenaar als psychopaat. Werkend aan een oeuvre: de uitbeelding van de hel. 

De bouw van Jack's onderkomen in vijf episodes wordt doorspekt met kunstzinnig en filosofisch geouwehoer, alsmede gruwelbeelden uit de recente geschiedenis, om uiteindelijk uit te monden in een afdaling in Dante's hel.

En Von Trier krijgt het bouwwerk voor geen meter overeind. Al die noties en verbindingen zijn zo slordig en gemakzuchtig in elkaar geflanst, dat het geheel resulteert in een tweeëneenhalf uur durende, vanaf het begin al tergend langzaam slepende martelgang.

Dus in zekere zin toch gelukt, zou je zeggen, maar in tegenstelling tot veel eerdere films weet Von Trier hier echt niet één maal de kop van de spijker te vinden. Probeert hij dan toch zijn gewraakte opmerking over Hitler te onderbouwen?

Opvallend hoeveel dit qua structuur lijkt op voorganger Nymphomaniac: de (raam-)vertelling in episodes, de overvloedige culturele referenties, het citeren uit eigen werk, en het semi-intellectuele geklets tussendoor. En de song tijdens de aftiteling als een klepel die de klok kwijt is: daar 'Hey Joe', en hier 'Hit The Road, Jack'.

In de vorm dus een herhaling van zetten; dat maakt niet een erg geïnspireerde indruk, en zo komt het ook wel over. Manderlay was wat mij betreft ook een mislukking, na Dogville. Het wordt dus tijd voor Von Trier om het roer maar weer eens om te gooien. Al ik vraag me af of hij daar nog toe in staat is. 

Want dit is inderdaad geen rock 'n' roll. Dit is flauwekul.

Hit the road, Lars.

avatar van Duke Nukem
3,0
Rodger schreef:
In het begin vond ik deze film nog wel aardig, maar op ten duur te langdradig..
2.5 **

Ook mij begon deze film halverwege te vervelen. Het begint nog wel goed met de grappige aanleidingen tot de eerste moorden en het uitstekend acteerwerk van de vrouwelijke slachtoffers en Matt Dillon. Je gaat je bijna schuldig voelen als je moet lachen om bepaalde zaken, zoals die vrouw die met een touw achter de bestelwagen meegesleept wordt. Sommige beelden, zoals tijdens de jacht, zijn ook mooi geschoten (pun intended). En de dialogen tussen Jack en Verge over kunst, vrouwen als slachtoffers, het OCD van Jack en zijn redenen om te moorden zijn soms wel interessant. Maar uiteindelijk heb ik het wel zo'n beetje gezien en er wordt weinig nieuws aan het verhaal toegevoegd, behalve steeds weer die zucht naar sensatie en het shockeffect waar Lars von Trier naar lijkt te zoeken. Ook het shaky camerawerk, het voortdurend in- en uitzoomen en de jump cuts worden na een tijdje wat irritant. Sommigen noemen deze film pretentieus en langdradig, en ik moet toegeven dat het dat met momenten ook was. Bruno Ganz, die intussen overleden is, zet ook een sterke rol neer als Verge. De muziek van Bowie en van Bach (de beelden van de neurotische en perfectionistische Glenn Gould) waren zeker een verademing. En de rondleiding in de hel was ook wel aardig bedacht.

avatar van Shadowed
4,0
Tweede Von Trier.

De eerste was gelijk de meest controversiële. Althans, dat denk ik en dat lijkt me ook een logische keuze. Ik heb het natuurlijk over Antichrist . Deze The House That Jack Built vind ik denk ik net een tandje beter. Beide films delen in ieder geval dat er een ervaren vakman achter het stuur zit die zichzelf alleen soms iets te veel laat gaan.

Maar Von Trier weet wel hoe hij een goede film moet afleveren. Van tevoren keek ik behoorlijk op tegen die speelduur van 151 minuten. Ik heb hem destijds ook in KINO toch maar overgeslagen omdat ik in die zit geen zit had, en dus maar later thuis gekeken. Compleet verrast door het uiteindelijk resultaat.

Ik wist wel wie Dillon was en zag al een aantal films met de beste man. Maar hier zet hij tot nu toe echt zijn beste rol neer. Draagt de film goed en neemt alle ruimte eigenlijk in. Zoals het hoort, speelt hij alle acteurs en actrices (en heeft daarin nog redelijke concurrentie) eruit.

Visueel sterk. Verrassend goede regie, wat ik nog niet wist aangezien ik nog niet heel veel ervaring had met Von Trier. Veel interessante camerastandpunten, interessante beelden, veel detail en enkele zeer knappe shots. Daarmee vult Von Trier de film goed.

Er heerst genoeg tempo, de film is in ieder geval bijna nooit saai. Ik zeg bijna, omdat de gesprekken tussen Dillon en Ganz door de film heen niet al te interessant waren. Wat praten en wat schilderijen laten zien en wat andere (soms schokkende) beelden zijn simpelweg niet al te interessant.

Maar voor de rest erg boeiend. Elke moord en scene heeft een sterke, goede opbouw die de spanning er goed inhoudt. De dialogen zijn erg scherp, zorgen voor een ideale boeiende ervaring. De beelden zijn soms saditisch, maar niet ultiem schokkend. Het is vooral dat de toon van de film hard is.

Maar qua moorden zelf, ondanks wel een aantal onplezierige beelden, zijn nog redelijk standaard. Al zal dat waarschijnlijk aan mij liggen die al te veel heeft gezien. Maar ik kan wel begrijpen dat dit niet voor iedereen is. De toon is vooral erg hard en kil.

Veel detail en mooie kleuren. Soms zeer mooie visuele beelden. Richting het einde trekt Von Trier plots de truckendoos uit de kast en begint met effecten te experimenteren. Niet nodig, maar wel leuk. Alles daarvoor is sterk geschoten en met veel detail gebracht.

De speelduur had ongetwijfeld niet zo lang hoeven te zijn, maar Von Trier weet ze wel op een behoorlijke wijze te vullen. Het verveelt in ieder geval nooit. Fijn resultaat. Niet voor iedereen, dat is overduidelijk. Een beetje een gemene film, maar er zijn veel schokkendere films. Het is vooral de toon van de film hier.

Ik zie overigens Ed Speleers staan in de cast, maar die heb ik nergens opgemerkt. Weet er iemand wie hij was?

avatar van joolstein
4,0
"If you feel like screaming, I definitely think that you should."

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik van deze Lars von Trier weer erg genoten heb! De film was fascinerend! Zelfs de voice-over van Matt Dillon irriteerde me niet. Ook niet wanneer dit ontaardt in lange discussies met de mysterieuze gesprekspartner Verge (Bruno Ganz). Hierin blikt Jack terug op zijn moordaspiraties. Tja, en von Trier is altijd wel een beetje een provocateur geweest, dus voor sommige zijn er wat gewelddadige scènes te zien. Choqueren deed 'The House that Jack Built' niet echt maar het tijdens een jachtpartijtje twee kinderen afschieten of een eendenpootje afknippen zijn ook niet alledaags. Hilarisch was het commentaar op de uitwassen van het #MeToo-tijdperk terwijl Jack ondertussen met een rode markeerstift een kniplijn op de borsten van Riley Keough (Simple) zet. Matt Dillon is trouwens geweldig als de killer! Jacks huis is uiteindelijk af, en dan neemt de film in de laatste 15 minuten nog een zeer onverwachte wending. Je ziet een mooie versie van Dante's La Divinia Commediade. Bij regisseur Lars von Trier weet je, het is 'You love it or you hate it'

Gast
geplaatst: vandaag om 12:25 uur

geplaatst: vandaag om 12:25 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.