menu

The House That Jack Built (2018)

mijn stem
3,39 (224)
224 stemmen

Denemarken / Frankrijk / Duitsland / Zweden
Drama / Thriller
155 minuten

geregisseerd door Lars von Trier
met Matt Dillon, Bruno Ganz en Ed Speleers

Verenigde Staten, de jaren 70. De film volgt de uiterst intelligente Jack over een periode van 12 jaar en volgt de moorden die de ontwikkeling van Jack als een seriemoordenaar definiëren. Jack ziet elke moord als een kunstwerk op zich. Als de onvermijdelijke politie steeds dichterbij komt, neemt hij meer en meer risico in een poging zijn ultieme kunstwerk te creëren. Tegelijkertijd beleven we Jack zijn persoonlijke toestand, problemen en gedachten middels een terugkerend gesprek met de onbekende Verge.

  • Vanaf 10 januari in de bioscoop

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=LLm2ob2NsEw

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van barcam
4,0
Lars Von Trier is terug met een zeer controversieel meesterwerk.
Een film over een seriemoordenaar van de seventies die zijn moorden 'kunst' vind en daarbij verwijzingen doet naar meesterwerken en iconen. Toch twee mensen bij de vertoning de cinemazaal zien verlaten die de shockerende inhoud niet meer aankonden. Denk dat Lars vooral de zinloosheid en betekenisloosheid van het menselijk leven op de aardkloot wilde aantonen. Matt Dillon draagt op een indrukwekkende wijze de film. Het laatste deel van de film is zeer onverwacht en vind dat het een meerwaarde heeft.
Niet voor gevoelige kijkers.

avatar van Fisico
4,0
Dat de nieuwe film van Lars von Trier opnieuw controverse zou oproepen, stond in de sterren geschreven natuurlijk. Het verbaast me dan ook telkens weer dat er steeds mensen geshockeerd de zaal uitlopen. Alsof je niet doorhebt dat het een film van von Trier betreft. Dan weet je nu eenmaal dat zoiets kan gebeuren.

Nu, ik had me op het “ergste” voorbereid met deze “The house that Jack built” en ik moet zeggen dat het allemaal wel nog meevalt. Films van von Trier leiden op den duur een eigen leven. Akkoord, voor sommigen is dit niet bestemd, zeker ook niet voor kinderen, maar je ziet geen dingen die je al eens niet zag in een andere film. Hannibal Lecter bvb kon ook best sadistisch uit de hoek komen. Geen mens die er om maalde …

De film is op zijn von Triers best eigenaardig te noemen. Niet voor het eerst deelt hij zijn films in in hoofdstukken. Deze “The house that Jack built” beslaat 5 hoofdstukken en een epiloog waarbij hij vol trots vertelt over enkele van zijn slachtoffers. Zijn denken en handelen wordt gestuurd door het zogenaamde stemmetje in zijn hoofd, lijfelijk vertolkt door Bruno Ganz. Jack legt een link tussen zijn daden en de architecturale en schilderkunst. Ook hij voelt zich een kunstenaar en zoekt naar zijn magnum opus. Dit lugubere master piece krijgt uiteindelijk op het einde vorm. Beetje misselijkmakend, maar in de stijl van von Trier ook wat grappig? Het is een andere manier om naar de film te kijken, maar de zwartgallige absurde humor is bij momenten wel aanwezig. Wat minder humoristisch was de moord op de kinderen: koel en afstandelijk, vrij hard zelfs. Mooi bijrolletje wel van Sofie Grabol.
Dat magnum opus deed me trouwens denken aan de B-film Resurrection (1999) met Christopher Lambert waarbij ook een serial killer zijn meesterwerk trachtte te vervaardigen met lichaamsdelen van zijn slachtoffers om zo Jezus te benaderen.

Sterke scènes worden afgewisseld met zwakkere. Eén van de interessante hoofdstukken was de schitterende conversatie met zijn “Simpeltje”, Jacqueline als ik het me goed herinner. Matt Dillon is dan geweldig op dreef waarbij hij zijn psychologisch spelletje speelt met zijn slachtoffer. De scène (en de film in zijn geheel) kan ook gerust als maatschappijkritiek ervaren worden omdat de wereld zo kil en egoïstisch is. Niemand schiet het slachtoffer ter hulp, zelfs de politie niet. Het is een bekend fenomeen. Naar het schijnt zou “brand!” wel helpen…
Maar ook de “krikscène” (Uma Thurman) in het begin, of de “badgescène” met Siobhan Fallon (uit Men in Black/Dogville/Dancer in the dark) zijn erg sterk in dialoog!

Dat von Trier steeds vol van zichzelf is, wisten we al. Vreemd om dan ook in deze films fragmenten te zien uit zijn andere films zoals Nymphomaniac, Antichrist etc. Hier en daar wat vervelende tussenstukken waarbij hij intellectueel wil doen, alsof de kijker oerdom is. Die Hitlertoestanden waren dan ook overbodig. In zijn totaalvorm zeker een geslaagde film met enkele goede ideeën. Geen meesterwerk alvast voor von Trier. Dit blijft weggelegd voor Dogville…

avatar van Onderhond
4,0
Leuk.

Bij von Trier is het steeds wat afwachten. Sommige van z'n films vind ik geweldig, andere doen mij wat minder. Op papier leek The House That Jack Built niet al te interessant, maar gelukkig draaide het anders uit.

Het shockerende valt best wel mee, je weet ondertussen ook wel met wie je te maken hebt. Sommige scenes zouden inderdaad niet misstaan in de stevigere horrorwerkjes en de toon van de film zorgt er vaak ook voor dat het wat harder aankomt, tegelijkertijd is er ook veel ruimte voor humor. Al maakt dat het misschien voor de lichtgevoelige mens alleen maar erger.

Visueel is het een mix van von Trier's experimenten. Soms hypergestileerd, soms Dogme-achtig. Acteerwerk is ook verrassend goed, geen grote Dillon fan maar wat hij hier laat zien is keurig. Enkel de soundtrack is aan de magere kant.

Naar het einde toe iets teveel interessantdoenerij (en daar bedoel ik niet de epiloog mee, wel de conversaties tussen Jack en Verge), maar dat maakt het ook wel weer typisch von Trier en geeft de film ook wel weer een eigen smoelwerk.

4.0* en een uitgebreide review.

avatar van Flitskikker
2,5
Oké, wat heb ik zojuist gezien?

Een bijzondere film die onlangs de lange speelduur toch de aandacht weet vast te houden. Het gebeurde is allemaal best sappig en soms (arguably) choquerend, maar ik zal toch wat uitleg moeten lezen om de symboliek te kunnen begrijpen en daardoor een goed cijfer te kunnen geven. Ik neig nu naar 2,5 of 3 sterren. Er zijn 'choquerende' films die ik wel begreep en die daardoor een hoger cijfer kregen, zoals A Serbian Film, omdat het voor mij toch bijdraagt aan het voldane gevoel na het kijken.

Over dat choquerende: er zaten best wat scènes in waarvan je zou kunnen afvragen hoe ze door de Kijkwijzer zijn gekomen (ook al waren de VFX bij het 'afschieten' van de kinderen best wel matig). Maar goed, ik ben wel wat gewend, en om die choquerende scènes draait de film natuurlijk helemaal niet. Maar over hetgeen het wel draait kan ik dus nog niet zo veel zeggen.

Voor nu ten slotte de ondertiteling waar ik wel al wat over kan zeggen: het leek alsof er meerdere vertalers aan het werk waren; de eerste helft was goed, daarna leek het opeens op de Netflix-toer te gaan (zinnen die te snel uit beeld verdwenen). Of er was één vertaler die er na een tijdje geen zin meer in had. Paar taalslordigheden die niet hadden gehoeven (bijv. 'heengaan', ergens een ontbrekende 'ik', 'full metal jack kogel').
Grootste ergernis was toch wel het in beeld zetten van de vertaalcredit nét voordat de credits verschenen, waardoor het verrassingseffect van het einde verpest werd. Dat heeft deze vertaalstudio (Subs Media) wel vaker gedaan, bijvoorbeeld bij It Comes at Night. Wacht dan gewoon een paar seconden.

avatar van Macmanus
3,5
Von Trier

Als filmliefhebber kan je haast geen zwak hebben voor de man. Is dit een foutloze film. Zeker niet. Lars laat zich meer dan eens flink gaan wat resulteert in een onevenwichtige film. Je ziet het bij echte auteurs wel vaker. Helemaal als ze al wat films op hun naam hem staan. Spike Lee heeft er ook een handje van bijvoorbeeld. Maar wat elke film ook heeft, zijn meer dan genoeg scenes die je nergens anders ziet. En als cinefiel is dat toch wat je echt doet opleven in je stoel. Uiteindelijk weegt dat ook zwaarder dan de oneffenheden die er hier zijn.

Zo is de humor heerlijk zwart. Met die kinderen en moeder ook En dan op het einde weer van de heerlijke super slow mo shots. Ja en Dillon deed het alleraardigst. Dat Lars dan wat uit de bocht vliegt met wat filosofische dialogen is hem vergeven.

3.5 sterren.

avatar van Harley Quinn
5,0
Eindelijk, een intelligente film die aanzet tot denken en warempel uitnodigt tot discussiëren. Een aangename verrassing in het uitgemolken gros waarin visuele perceptie de flinterdunne inhoud kansloos poogt te verdoezelen.

The House That Jack Built
is niet bedoeld voor tere zieltjes. Het geweld proeft tastbaar ongemakkelijk en is bij tijden verbluffend reëel op een voyeuristische, onontkoombare wijze. Hier geen Hollywoodachtige schoonheden of opsmuk. In plaats daarvan jongleert men met harde feiten die zonder pardon als mokerslagen op je netvlies worden geramd.

Von Trier dwingt de kijker een duistere spiegel van mensheid voor die even gruwelijk als actueel is. Deze film enkel beoordelen op geweld is echter te kort door de bocht. Zou je dat doen, dan mis je de essentie en de intrinsieke paradox die balanceert op een breekbaar koord tussen genialiteit en krankzinnigheid.

Onder het bruut doordrenkte geweld vind je ongekende puurheid in de intellectuele gesprekken c.q. strijd tussen Jack en Verge (Vergilius). Je vergaapt je aan de treffende referenties en de simpele - zij het complex schrille - waarheden die belicht worden. Dillon is weergaloos als de aan OCD lijdende, experimenterende seriemoordenaar die steeds dieper verstrikt raakt in een neerwaartse spiraal - wat bizar hilarische en simultaan afgrijselijke momenten oplevert.

Rest nog de filmmaker. Von Trier is een eigenzinnige man die wars is van concessies. Zijn stijl moet je liggen. De een omschrijft het als pretentieus geneuzel; bij een ander verblijdt het de naar uitdaging snakkende neuronen. Mij heeft deze allorgie van het begin tot het - fenomenaal mooi weergegeven - einde geïntrigeerd. Het was smullen met een onverzadigbare lust naar meer. Mijns inziens Von Triers beste tot nu toe.

Meesterlijk.

avatar van tbouwh
2,5
Jacks doel openbaart zich in macabere tableaux. Kun je het kwaad ook tot kunst verheffen? En als dat al kan, welke gevolgen heeft dat voor de ‘kunstenaar’? Hij moet leven met een compilatie van verontrustende beelden, letterlijk verwerkt in het veel te zelfbewuste slotstuk van de film. Von Trier heeft zich grotendeels van zijn publiek vervreemd, omdat zijn enigma’s steeds nadrukkelijker deel zijn geworden van ‘s mans eigen branie. Tot die donkere spiegel heeft uiteindelijke alleen de maker volledige toegang.

Een laatste vraag dan nog: ontsnapt zo’n dwalende schim aan het lonkende zwarte gat dat opdoemt in zijn schaduw? De epiloog wekt de suggestie dat Von Trier het antwoord op die laatste vraag eindelijk gevonden heeft.

volledige stuk

avatar van Diederik58
4,0
Geen film om even lekker 2,5 uur onderuit gezakt te zitten kijken. Op sommige momenten walgelijk.
Ik had eerder Dogville en Melancholia van Von Trier gezien. Melancholia vind ik tot nu de beste.
Von Trier heeft een zeer aparte kijk op filmen (en het leven). Hij lijkt erg pretentieus. Niet dat dat stoort, want dat maakt zijn film juist apart. De film past zeker niet het normale rijtje van andere films over seriemoordenaars, zoals Silence of the Lambs en Seven.
Het duister aan het begin van de film is treffend gekozen.
Op het eind verliest de film elke realiteit, maar dat heeft zijn betekenis. Ook wordt de betekenis van de titel duidelijk.
Matt Dillon lijkt geknipt voor deze rol. Hij speelt heel overtuigend de doodenge vaan OCD lijdende seriemoordenaar.
Bruno Ganz hoor je op de achtergrond en verschijnt later in beeld en lijkt ook geknipt voor de rol van Verge.
Als je van niet-doorsnee films houdt dan is The House That Jack Built de moeite waard.

avatar van Woland
4,5
Von Trier levert weer een eigenzinnig werkje af dat intrigeert, provoceert, maar vooral toch ook amuseert gedurende een groot deel van de toch aanzienlijke speelduur. We volgen de carrière van seriemoordenaar Jack vanuit zijn eigen perspectief, door hem verteld tegen de lang ongeziene verteller Verge waar het na niet al te lange tijd duidelijk van wordt dat het Virgilius is, de gids van Dante naar de hel. Dit doet hij aan de hand van vijf episodes, waarin we niet alleen de ontwikkeling van de moordenaar Jack zien, maar ook uitgebreid gefilosofeer horen van Jack over zichzelf, over moord als kunst, over geweld en de maatschappij, en uiteraard (indirect) over de kritiek die Von Trier heeft gekregen en verwacht te krijgen. Dat we met een onbetrouwbare verteller te maken hebben en dat we alles wat Jack zegt met flinke hopen zout en knipogen moeten nemen, lijkt me duidelijk en wordt ook nog meerdere malen benadrukt door Verge, maar dit is toch een les die velen over het hoofd lijken te zien.

De quasi-filosofische interludes zijn niet altijd even interessant, maar ook weer niet echt storend; de afwisseling met het moordenaarsverhaal werkt wat mij betreft prima. De film is verder vrij expliciet en veel scènes zouden prima passen in de betere horrorfilm, en ook daarbuiten doet Von Trier aardig zijn best om lekker te provoceren. Maar daarnaast is de film ook gewoon op veel momenten behoorlijk grappig, met inktzwarte humor die me af en toe aan Man Bites Dog deed denken. De opbouw deed me daar ook wel wat aan denken, met de redelijk humoristische eerste twee moorden, het al wat sinisterdere derde incident, terwijl het bij incident nummer vier echt serieus naar en oncomfortabel werd. De film duurt zo'n twee-en-half uur, maar ondanks dat af en toe de wat té zelfbewuste gesprekken tussen Jack en Verge wat gingen slepen, heb ik me hier verder niet aan gestoord. Visueel ziet het er zeer fraai uit, Dillon speelt goed al is zijn transformatie van wat sukkelig accountant-type in het begin tot de moordenaar vanaf incident drie voor mij wat te abrupt. En de afwisseling maakt de film wat mij betreft, met vele interludes, sfeerwisselingen, en incidenten die genoeg van toon wisselen om het interessant te houden. Van de bijkans slapstick in sommige vroege scènes, de gitzwarte humor in het derde incident, tot de benauwende hulpeloosheid in deel vier en uiteindelijk escalerend naar een letterlijke tocht de hel in. Je kan van de persoon Von Trier vinden wat je wil, maar intrigerende en eigen films maakt ie zeker, en dat kan ik alleen maar toejuichen. Ik rond 'm naar boven af.

avatar van wibro
4,5
Lars von Trier toont lef, heeft lak aan alle kritiek en daarom is hij ook in staat om intrigerende films te maken zoals deze laatste zeer controversiële film. Ik houd er wel van. Zijn films zijn niet voor iedereen weggelegd en ze vereisen geduld van de kijker. Zo ook bij mij. Ik had gisteravond zelfs overwogen de zaal voortijdig te verlaten, omdat ik gewoon niet wist wat ik met die zinloze moorden aan moest. Maar gaandeweg ging de film mij steeds meer fascineren en het laatste half uur vond ik zelfs fenomenaal en dat zeker ook op visueel vlak.
Deze film kende wel enkele zeer heftige scènes Het eendje waarvan door de jonge Jack een poot werd afgeknipt, de vrouw waarvan de borsten werden afgesneden en dan natturlijk het huis dat door Jack gebouwd werd met de resten van de slachtoffers die door Jack om zeep geholpen waren. Ik vind daarom ook dat deze film zonder meer ook onder het genre horror gezet mag worden.
De recensies die ik gelezen heb uit de dagbladen waren nu niet allemaal bepaald positief met als dieptepunt de recensie van Ab Zagt in het AD. Voor hem was de film een ondraaglijk lange zit en hij vermelde ook dat verwijzing naar archiefbeelden van Nazi Duitsland als een tang op een varken sloeg. Iets waar ik totaal niet mee eens ben. Ook de nazi's toonden geen geweten net als seriemoordenaar Jack. Moorden om het moorden. Ik denk overigens wel dat Lars von Trier enigszins gefascineerd is in die nazi ideologie, dit gezien zijn uitspraken over Adolf Hitler op de persconferentie van Melancholia.
Bijzonder interessant is zijn interview in de Volkskrant van 9 januari j.l. Von Trier over The House that Jack Built waarin hij uiteenzet waarom hij deze schokkende film ge maakt heeft. Hij zegt o.a. "Want als we niet meer provoceren, niet meer uit de bocht vliegen, geen fouten meer maken, dan houdt het op. Dan komen we tot stilstand; dan is de evolutie voorbij.". m.a.v. De oorlog is de vader van alle dingen. Er moet voortdurend strijd zijn. Ik moet hierbij denken aan de filosofie van de pre-socratische Griekse filosoof Hiracleitus en de Duitse filosoof met de hamer Friedrich Nietzsche.
Tot zover mij reactie op deze fascinerende film. Ik ben reuze benieuwd wat Von Trier na deze film nog uit zijn hoed gaat toveren. Ik kan niet bekijken dat het nog provocerender zal zijn maar bij Von Trier weet je dat overigens nooit.

4,5*

avatar van mrklm
1,5
Seriemoordenaar Jack [Matt Dillon] becommentarieert een selectie van 5 'incidenten' uit zijn rijk geschakeerde oeuvre met de mysterieuze Verge [Bruno Ganz]. Dat commentaar is te vaak saai, langdradig, en/of ronduit pretentieus en verpest het interessante basisgegeven over een moordenaar die geleidelijk aan meer begint te geloven in zijn onkwetsbaarheid en geen enkele moeite doet om zijn moorden te verhullen. Matt Dillon is fantastisch in de hoofdrol en deze zwartkomische thriller heeft absoluut memorabele momenten, waaronder een flashback met een kuikentje en een Jacks uitje met zijn vrouw en kinderen, maar Von Trier vult de film met onnodig filosofisch gelul en probeert te nadrukkelijk te shockeren, hetgeen veelal het tegengestelde effect heeft. In de epiloog raakt Von Trier het spoor helemaal bijster en dat is jammer, want zonder die epiloog en de voice-overs was dit een uitstekende film geweest.

4,5
Net als Free Solo (2018) - MovieMeter.nl gaat de film over een wat autistische of asociale man (Alex in Free Solo: "gezelligheid heeft nog nooit tot iets goeds geleid") met dwangneurose die op zoek is naar grootsheid er niet voor terugdeinst een steile wand zonder touw te beklimmen maar het is toch een heel ander soort film…

Ik begrijp waarom sommige critici en andere mensen de film walgelijk vinden. Het eerste wat opvalt is dat de film nogal geladen is met zwarte humor en lachen om de dood en andere narigheid kun je als onsmakelijk ervaren. Ook komen er nogal wat clichés over seriemoordenaars voorbij en lijkt moord, inclusief zelfs de nazigenocide, te worden verheerlijkt als kunst. Althans, de hoofdpersoon Jack vindt dat kunst maar voor degenen die bang zijn dat de film immoreel is: het loopt slecht met Jack af.

De film lijkt naar mijn idee twee dingen te willen zeggen. De eerste is een kritiek op onze individualistische maatschappij waarin niemand nog elkaar helpt waardoor seriemoordenaars kunnen toeslaan: het liberalisme heeft z’n eigen monster van Frankenstein geschapen. De tweede is een discussie over kunst als iets heiligs, iets dat groter is dan het leven, dat bovenmenselijk wil zijn maar dat daardoor ook het risico loopt onmenselijk (ondermenselijk) te zijn, een beetje zoals Aristoteles zegt “wie buiten een gemeenschap kan leven moet een god of een beest zijn”. Meer specifiek bediscussieert Jack met Verge (dat is duidelijk Vergilius die de antieke tekst Aeneis schreef en net als Jack laat Dante in De Goddelijke Komedie zich door Vergilius door de hel vergezellen) of kunst moet worden gezocht in het leven, de liefde en het goede of in de dood, de ontbinding en het verval. Een beetje Nietzscheaans wordt de vraag opgeworpen of de kunstenaar niet voorbij goed en kwaad moet scheppen en of de bloeddorstige tijger niet net zo volmaakt is als het onschuldige lam.

Hoe dan ook, de film kan walgelijk zijn voor overgevoelige naturen maar hij weet de volle 155 minuten te boeien doordat de actie in de film aldoor vermakelijk en spannend is en het verhaal origineel en kunstzinnig wordt verteld en gebracht met een (licht) experimentele, radicale, bizarre en intellectuele toon die typisch Von Trier is en die de film optilt tot kunst. Net als Jack heeft Von Trier ongetwijfeld een iconisch meesterwerk willen maken en ik vind dat hij daarin een heel eind is geslaagd.

avatar van Mr_Mephisto
3,5
Gestoorde, maar mooi in beeld gebrachte film die de psyche van de seriemoordenaar verkent. Vooral de scènes over Jacks OCD brengen de mentale spanning van het hoofdpersonage over bij de kijker, en contrasteren treffend met zijn gruwelijke gedrag. De filosofische intermezzo's vormen aanvankelijk een boeiende aanvulling op het hoofdverhaal, maar zorgen door iets te veel freewheelen voor een stijlbreuk die het tempo eruit haalt. De speelduur is dan ook het grootste probleem: al te vaak kijk je uit naar het einde, een beetje zoals Jacks weerloze slachtoffers. Het magistrale en infernale einde laat het vuur echter nog een laatste keer opflakkeren.

avatar van kos
2,0
kos
Ik heb bij menig Von Trier het idee dat hij stilletjes achter zn bureau recensies zit te lezen van mensen die betekenis aan zn werk geven en hij er dan knalhard om zit te lachen.
Dit is er ook zo eentje.
Met name het laatste kwartier (en de ellende duurde al zo lang) is er echt teveel aan.

avatar van Beun de Haas BV
4,0
Lastig te omschrijven film, wat vaker met Lars von Trier is. Voor de een waarschijnlijk pretentieus en/of langdradig, maar ik kan de eigenzinnige insteek van seriemoordenaar Jack zijn psyche in ieder geval wel waarderen. Uiteindelijk houd ik het maar op een inktzwarte komedie die de grenzen van wreedheid opzoekt, maar met de nodige lagen stof tot nadenken geeft. Typische hate it or love it film.

avatar van Brabants
3,5
Lars von Trier laat veel tot de verbeelding over wat in deze setting een perfecte match blijkt te zijn. Prima film waar ik zeker van genoten heb.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:11 uur

geplaatst: vandaag om 13:11 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.