The House That Jack Built (2018)

Minder mijn ding dit, het komt wat geforceerd over. Zijn vorige drie films (Antichrist, Melancholia en Nymphomaniac) hadden zoveel passie met melancholie en visueel ook de moeite. The House that Jack Built wil volgens mij een boodschap doorgeven of de motivatie van een seriemoordenaar tonen, maar ik zie het niet echt. Het is niet slecht, maar het voelt enorm geforceerd over. Een mindere film van de man.

Moet het hebben van de shock value, maar heb ook een aantal keren smakelijk moeten lachen. Min introductie met Lars von Trier valt niet tegen maar er had iets meer diepgang in gemogen. Aan de andere kant, als je een verhaal vertelt over een serie moordenaar, dan doe je dat uiteraard aan de hand van zijn daden, dat censureren is dan compleet zinloos.

Heerlijke Von Trier weer...

OCD, daar mag wel wat vaker aandacht besteed worden in een film. Bij Von Trier heb ik altijd wel een beetje een aparte flow gehad omtrent zijn films. Neigt het vaak de musicalrichting uit te gaan? Moest het arty laag er dik bovenop zitten? En dan het feit dat het vaak altijd in Denemarken en Zweden is opgenomen terwijl het verhaal in Amerika is gesitueerd. Hoe dan ook; de man heeft me toch nog geen enkele keer teleurgesteld. En met deze uitgebreide vertelling The House that Jack Built, bewijst hij het opnieuw...

Matt Dillon is op oude kracht als seriemoordenaar Jack; als geen andere seriemoordenaars door de tientallen jaren heen in Amerika. Het verhaal speelt zich af in de jaren 70 (en 80?) en we volgen deze merkwaardige man die een beetje in zijn busje door de streek toert, om zo op zoek te gaan naar zijn slachtoffers. De man lijdt aan OCD; een aandoening waarbij je alles volgens een volledige precisie wil en je pas rust als de zaken met 110% zekerheid zijn afgehandeld. Ook dwanggedachten spelen een rol; de kwade stemmetjes in je hoofd die je van alles wijs maken en waarvan de enige geneesmiddel de confrontatie met de kwade stemmetjes is. Maar daar is onze Jack net iets te ver in doorgeschoten. Ohja... Die bloedvlekken scene... Geniaal!!

Want zoals je leest; zijn dwanggedachten nemen pas af als hij een moord heeft gepleegd.... voor tijdelijk dan. Dat verklaard ook de hele waslijst aan doden waarbij je als kijker je nog evengoed afvraagt of het slechts een genezingsproces is voor hem. Op vele ogenblikken lijkt hij het niet voor de plezier te doen en dat maakt het de film juist nog zieker. Om over de moorden zelf maar te zwijgen. In hoofdstukken volgen we enkele voorbeelden/incidenten die ook steeds extremer lijken te worden. En dan vooral die picnick-scene.... Noooooh! En nee... Von Trier schuwt helemaal niks. Van archiefbeelden van concentratiekampen, tot de meest gruwelijke (psychologische) martelingen, vermoorden van kinderen, tot een gelooide tiet als portemonnee van dien. Deze film gaat zo diep en gaat op een zo'n subtiele wijze over de top, dat je eigenlijk soms wel een lachje laat... maar dan wel met de vlakke hand voor je mond. En dan die steeds terugkerende Fame van David Bowie als soundtrack.

Ondertussen zijn die gesprekken tussen Jack en zijn onzichtbare Verge ook erg rakend en scherp. Maar Verge blijft niet onzichtbaar. Bruno Ganz mag hier zijn sterke rol neerzetten. En daar blijft het niet bij. Von Trier geeft ook nog even een uitgebreide rondleiding door de hel.

Verder zou je ook niet zeggen dat dit in Zweden of Denemarken is opgenomen, want de Amerikaanse 70's sfeer (wel het grauwe kantje ervan) is nog wel verzorgd neergezet. De auto's, de locaties...
Kortom en nogmaals; Von Trier heeft zijn creatieve kant wederom op zeer hoog niveau gebruikt. De lange speelduur viel niet eens op.

Een moordadig feestmaal!

5,0*

'This ain't rock 'n' roll, this is genocide'

De seriemoordenaar als kunstenaar, de kunstenaar als psychopaat. Werkend aan een oeuvre: de uitbeelding van de hel. 

De bouw van Jack's onderkomen in vijf episodes wordt doorspekt met kunstzinnig en filosofisch geouwehoer, alsmede gruwelbeelden uit de recente geschiedenis, om uiteindelijk uit te monden in een afdaling in Dante's hel.

En Von Trier krijgt het bouwwerk voor geen meter overeind. Al die noties en verbindingen zijn zo slordig en gemakzuchtig in elkaar geflanst, dat het geheel resulteert in een tweeëneenhalf uur durende, vanaf het begin al tergend langzaam slepende martelgang.

Dus in zekere zin toch gelukt, zou je zeggen, maar in tegenstelling tot veel eerdere films weet Von Trier hier echt niet één maal de kop van de spijker te vinden. Probeert hij dan toch zijn gewraakte opmerking over Hitler te onderbouwen?

Opvallend hoeveel dit qua structuur lijkt op voorganger Nymphomaniac: de (raam-)vertelling in episodes, de overvloedige culturele referenties, het citeren uit eigen werk, en het semi-intellectuele geklets tussendoor. En de song tijdens de aftiteling als een klepel die de klok kwijt is: daar 'Hey Joe', en hier 'Hit The Road, Jack'.

In de vorm dus een herhaling van zetten; dat maakt niet een erg geïnspireerde indruk, en zo komt het ook wel over. Manderlay was wat mij betreft ook een mislukking, na Dogville. Het wordt dus tijd voor Von Trier om het roer maar weer eens om te gooien. Al ik vraag me af of hij daar nog toe in staat is. 

Want dit is inderdaad geen rock 'n' roll. Dit is flauwekul.

Hit the road, Lars.

Ook mij begon deze film halverwege te vervelen. Het begint nog wel goed met de grappige aanleidingen tot de eerste moorden en het uitstekend acteerwerk van de vrouwelijke slachtoffers en Matt Dillon. Je gaat je bijna schuldig voelen als je moet lachen om bepaalde zaken, zoals die vrouw die met een touw achter de bestelwagen meegesleept wordt. Sommige beelden, zoals tijdens de jacht, zijn ook mooi geschoten (pun intended). En de dialogen tussen Jack en Verge over kunst, vrouwen als slachtoffers, het OCD van Jack en zijn redenen om te moorden zijn soms wel interessant. Maar uiteindelijk heb ik het wel zo'n beetje gezien en er wordt weinig nieuws aan het verhaal toegevoegd, behalve steeds weer die zucht naar sensatie en het shockeffect waar Lars von Trier naar lijkt te zoeken. Ook het shaky camerawerk, het voortdurend in- en uitzoomen en de jump cuts worden na een tijdje wat irritant. Sommigen noemen deze film pretentieus en langdradig, en ik moet toegeven dat het dat met momenten ook was. Bruno Ganz, die intussen overleden is, zet ook een sterke rol neer als Verge. De muziek van Bowie en van Bach (de beelden van de neurotische en perfectionistische Glenn Gould) waren zeker een verademing. En de rondleiding in de hel was ook wel aardig bedacht.

"If you feel like screaming, I definitely think that you should."

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik van deze Lars von Trier weer erg genoten heb! De film was fascinerend! Zelfs de voice-over van Matt Dillon irriteerde me niet. Ook niet wanneer dit ontaardt in lange discussies met de mysterieuze gesprekspartner Verge (Bruno Ganz). Hierin blikt Jack terug op zijn moordaspiraties. Tja, en von Trier is altijd wel een beetje een provocateur geweest, dus voor sommige zijn er wat gewelddadige scènes te zien. Choqueren deed 'The House that Jack Built' niet echt maar het tijdens een jachtpartijtje twee kinderen afschieten of een eendenpootje afknippen zijn ook niet alledaags. Hilarisch was het commentaar op de uitwassen van het #MeToo-tijdperk terwijl Jack ondertussen met een rode markeerstift een kniplijn op de borsten van Riley Keough (Simple) zet. Matt Dillon is trouwens geweldig als de killer! Jacks huis is uiteindelijk af, en dan neemt de film in de laatste 15 minuten nog een zeer onverwachte wending. Je ziet een mooie versie van Dante's La Divinia Commediade. Bij regisseur Lars von Trier weet je, het is 'You love it or you hate it'

Weer een speciaal filmpje, deze van Lars von Trier. Een vreemde mix van thriller, horror, drama, kunstzinnig, filosofisch en zelfs ook wat komedie.

De film heeft wel nog heel wat bekend volk Matt Dillon, Uma Thurman, Sofie Gråbøl, ... en deden het prima, zeker Matt Dillon was goed op dreef.

Het verhaal zelf verveelde niet, ondanks dat deze ruim 2 uren duurde.

Visueel zaten er ook wel enkele opmerkelijke scènes in.

Ik heb enkel Antichrist gezien van Von Trier, maar dan vond ik deze film een stuk beter. Matt Dillon speelt een seriemoordenaar met een aantal unieke gedachtes. Het is een aparte film zoals ik al kon raden omdat hij van deze regisseur is. Niet zo goor en ook niet direct expliciet dus het valt wat dat betreft heel goed mee.

Best bijzonder en hoewel hij lang duurt vond ik het niet eens traag aanvoelen. Beter dan verwacht.

Tja, wat moet ik hier over schrijven? Af en toe best zenuwslopende film, maar over het algemeen veel te grof naar mijn goesting, al die gruwelijke moorden op mensen en dieren. Ik kijk graag naar films over seriemoordenaars, maar deze was er over. Ook teveel psychologisch geleuter tussendoor. Matt Dillon is best een goede acteur, speelt zeer geloofwaardig de rol als seriemoordenaar.

Lars von Trier choqueert. Nog meer dan gewoonlijk.
Aan de moorden op zich is er uiteraard weinig plezier te beleven, van de filosofische bedenkingen tussendoor kwam er wel eens ééntje waar van te genieten was maar het merendeel ging bij mij toch de mist in, zodat er voor mij alleen maar filmfun zat in de manier waarop onze psychopatische, sadistische seriemoordenaar, "speelde " met zijn toekomstige slachtoffers. De scene met de weduwe van een spoorwegman en nutuurlijk ook deze met "Simpel" zijn hiervan mooie voorbeelden waarbij Matt Dillon toch wel een acteerdemonstratie weggeeft. Toegeven dat beide tegenspeelsters toch heel goed in hun rol zaten.
Het slot heeft iets visueel bijzonder en fantasierijk en is wellicht ook als kunstwerk bedoeld.

Mark Kermode sloot z'n review verzuchtend af met "oh Lars..."

Eerste uur vreesde ik het ergste. Een afschuwelijke dialoog met Uma Thurman zette de toon, waarna kille moorden afgewisseld werden met pianospel en pseudofilosofisch gelul. Het dreigde weer een pretentieus gedrocht te worden.

En misschien is het dat nog steeds. Maar na dat eerste uur begon een zekere fascinatie zich te ontwikkelen. Jack won aan zelfvertrouwen en ging van schuchtere psychopaat naar overzelfverzekerde maniak, wat de fun-factor zeker ten goede kwam. Als kijker raakte ik geinvesteerd in enkele slachtoffers waardoor het vreselijke maar tot dan toe afstandelijke geweld een punch kreeg. Maar bovenal werd me duidelijk dat Jack, al schaamteloos en wroegingsloos reflecterend op zijn leven, onderweg was naar de hel. En ondanks of dankzij (kwestie van smaak) dat von Trier de Dillon-Ganz dialogen dankbaar aangrijpt voor wat bespiegelingen over kunst, liefde en ethiek - vond ik dit toch een buitengewoon interessant en verfrissend gegeven. De film culmineert in een Tarkovsky-achtige helletocht en sluit letterlijk en figuurlijk af met een eindoordeel dat naast bevredigend misschien nog wel naarder smaakte dan Jack's bloederige oevre.

Een film die ook de dagen erna bleef naijlen in m'n hoofd. 4*.

Dat Matt Dillon hier geen Oscar nominatie voor heeft gekregen vind ik ongelooflijk. Zeer creatieve film. Je wordt 146 minuten meegesleurd in het verhaal van serie moordenaar Jack. Geen moment is saai. Zeker de moeite waard.

De seriemoordenaar als faalbaar mens. Laat het maar aan Lars von Trier over om het ultieme kwaad terug te brengen tot banale lulligheid. Het maakt 'The House That Jack Built' (2018) een gitzwarte komedie over destructie als levenskunst en de hoop & dromen van een goddeloze mens. Wat als geluk en toeval losstaan van moraliteit? En wat kan een psychopaat eigenlijk aan zijn aard en aanleg doen? Meer een verzameling sketches met een thematisch kader dan dat het inzet op een grootse karakterontwikkeling. Perfect passend bij de verwording van een psychopaat voor wie zijn menselijkheid een flinterdun laagje vormen. D'r had ook geen betere Jack gecast kunnen worden dan Matt Dillon met zijn perfecte kaaklijn en donkere stem. In gelijke mate zowel een omineuze aanwezigheid als een koddige underdog. En dan tegenover hem een vervreemdende tegenpool met Bruno Ganz (dé Hitler-acteur) als engel Verge. De seriemoordenaar en de engel des oordeels bekijken elkaar met gepaste fascinatie. Tot mijn eigen verbazing bouwt 'The House That Jack Built' (2018) daadwerkelijk op naar een ontroerend slot waarin Jack geconfronteerd wordt met wat hij zal verliezen.

Een hoop pseudo-intellectueel gewauwel om je wat geweld en gore onder de neus te kunnen wrijven. Na meerdere compleet ongeloofwaardige dialogen (... ik kan uw pensioen verdubbelen. Oh, fijn, kom binnen!) had ik er eigenlijk al mee moeten stoppen, want beter is het niet meer geworden.

Herzien en het cijfer blijft staan. Regisseur Lars von Trier levert één van de meest unieke en gestileerde films af binnen het huidige decennium. Matt Dillon doet het uitstekend in de hoofdrol en de opdeling in hoofdstukjes is uitermate interessant, het feit dat er op de achtergrond gedetailleerde onderzoeken zijn gedaan breekt bovendien geregeld door. Tussendoor zijn de interrupties in de vorm van conversaties tussen Dillon en Bruno Ganz iets te prominent aanwezig, maar verder heb ik nog altijd weinig te klagen. De ruime speelduur binnen zo'n mistroostig neergezette wereld nodigt niet bepaald uit voor een gezellige filmavond, maar op cinematisch vlak staat de film als een huis (pun intended).

Ergens tussen vergrootglas en spiegel ligt dit verhaal over een verknipte samenleving, waar geweld tot in het kleinste detail als vermaak wordt uitgestald. De dialoog tussen het hoofdpersonage, de seriemoordenaar, en ene Verge doet vermoeden dat de "serie" nog niet beëindigd is, ware het niet dat Lars von Trier de "toeschouwer" op het verkeerde been weet te zetten.

Het is al weer langgeleden dat ik bij de bioscoop het bordje met de waarschuwing "Deze film bevat zeer schokkende beelden" zag: The Antichrist. Deze "The House That Jack Built" getuigt van een eveneens uitermate luguber ingrediënt, waarbij ik mijn hoofd even van het platte beeldscherm wegdraaide.

De manier waarop Matt Dillon deze totaal ontspoorde seriemoordenaar neerzet, een sociopaat van ongekende proporties, doet The Joker van, met en door Joachim Phoenix helemaal verbleken. Fenomenaal, wat een rol, wat een gruwelijk goed gespeeld personage !!!

Afijn, uiteindelijk belandt Jack dan toch waar hij thuis hoort, en da's maar goed ook. Binnenkort ga ik voor een tweede kijkbeurt, als mijn mentale gemoedstoestand weer een beetje op orde is gekomen, want 't is toch wel zware kost, dat filmwerk van Von Trier.

Zaterdagavond alweer een film aan de beurt waar ik echt nieuwsgierig naar uitkeek met deze The House That Jack Built. Maar het moet gezegd dat het een Van Trier is, en Van Trier's zijn lastig en de eerste die mij bevalt moet ik nog tegenkomen, maar we blijven het proberen.

En ja, er valt niet aan te ontkomen dat het een vage en bijzondere film betreft want het is nu eenmaal een Van Trier. Wat we te zien krijgen is dus 'the mind of a serial killer' die we langzaam zien ontwikkelen naar grote hoogten en daarna het onvermijdelijke. Aan de hand van de gesprekken met Verge, die ik eerst als een soort van geweten zag zoals in Freud's persoonlijkheidstheorie waar Jack zou staan voor de Identiteit en Verge wellicht het Superego, kijkt Jack terug naar key-moments van zijn carrière als lijpo. En opzich is dat best interessant, met elementen zoals de onderdrukte gevoelens bij de eerste keer waar hij eigenlijk niet wil en durft, naar zeer gestructureerd en dwangmatig bij de twee keer, tot het spel rond de derde keer, waar hij daarnaast ook nog eens persoonlijk ontwikkelt van het ontwaken en een soort van honger naar drempels die overschreden worden, een stuk ervaring dat hij opdoet, arrogantie en spel waar hij jager is, en wellicht het waanidee dat hij God is, Gods werk doet en nooit gepakt zal worden.

Buiten dat vallen er wellicht nog wat maatschappelijk kritische dingen te bespeuren zoals het gedrag van anderen mensen, mensen die om hulp schreeuwen maar weinig hulp krijgen, maar ook mensen die het soort van over zichzelf afroepen door de mensen waar ze mee omgaan of hoe ze zich gedragen. Toch is de focus vooral op Jack, overigens goed neergezet door Dillon die ik altijd wel interessant vind, en dit natuurlijk allemaal erg apart en bevreemdend gebracht. En voor wie dacht dat het niet vreemder kon met de 'what ever it takes ' mentaliteit, vooral rond het kogel experiment, wordt het vlak daarna nog gekker met 'de afdaling'. Duidelijk is dan al enige tijd dat veel van het getoonde symbolisch gezien moet worden en dat slaat vooral heel erg op de laatste fase waar Jack aan de hand van Verge onderweg is door zijn onderbewustzijn naar het einde en zijn uiteindelijke bestemming; het vagevuur waar geen ontsnappen aan is. Interessant dat Jack er wel probeert aan te ontkomen met de klauterpartij en dus weinig inzicht heeft omtrent wat hij gedaan heeft en of dat verkeerd is.

Van een clou of iets dergelijks is dan ook niet echt sprake want The House That Jack Built is toch vooral een interpretatie van hoe het in het hoofd van een serial killer toe gaat, een soort van blauwdruk. Dit uiteraard op een bevreemdende en bijzondere manier met het nodige aan symboliek en een goed acterende Dillon. Toch is het niet waar ik op gehoopt had want de film is toch serieus te lang om de hele tijd te boeien, zo zijn sommige gesprekken met Verge ook te lang wat ook niet meewerkt en mis ik toch een soort van 'wow' factor in dit geheel. Een goede voldoende zit er wel zeker in maar een klik heb ik niet met het geheel en de moed en zin om nog eens te gaan kijken ontbreekt me aanvankelijk ook. 3,5.