Soredake (2015)

(I): De nieuwe Ishii!

(II): Ja dûh, er is altijd wel een nieuwe Ishii. Er zijn zoveel Ishii's, dat er altijd wel een nieuwe Ishii is...

(I): Nee, dit is dé Ishii!!!!

(II): Oh, wauw. Sogō Ishii bedoel je??

(I): Ja! Ja! Ja! Al heet hij tegenwoordig anders (ik kan het ook niet onthouden). En het schijnt te lijken op zijn punkfilms als Burst City en Electric Dragon 80,000V - gitaren dus !!!!!!!!!!

(II): Top Dan ga ik die kijken op Camera Japan: That's It | CAMERA JAPAN Festival

Van die uit 2013 heb ik weinig meer vernomen en die uit 2012 heb ik nog steeds niet gezien, maar deze spreekt wel meteen heel erg aan! Eigenlijk zijn alle Ishii's cool, alleen sla ik Yûya blijkbaar steeds over.

Enerzijds wel tof dat hij terugkeert naar z'n oudere stijl, anderzijds begint die naamwijziging steeds meer op pure aanstellerij te lijken zo.

Deels zwartwit, deels kleur. Harde misdaadfilm met knotsgekke finale. Minder hysterisch dan Electric Dragon, maar wel weer een bak herrie met een razende beeldenstorm.

4

Klinkt goed. Ben helaas niet geweest, dus hopelijk volgt een herkansing een beetje spoedig.

Audiovisueel overtreft Ishii zichzelf zou ik willen beweren. Verhaal is in feite een drie-stuiver gegeven. In het midden sleept het heel even, maar begin en finale compenseren dat ruimschoots.

Zeg dat wel. Visueel echt smullen vaak. Dit was (shame on me, ik weet het) pas het eerste wat ik van Ishii zag. Maar de film heeft veel waar ik meteen voor viel. Zoals een geweldig dynamisch achtervolging (al rennend) in het begin waarin gelijk alle registers opengaan. Fantastisch gemonteerd en prachtige close-ups van gezichten ook. Het verhaal ontspoort hier en daar nogal en in het midden verliest de film even zijn energie, maar daarna is het weer smullen. Heerlijke film.

4.0*

Met dank aan slecht openbaar vervoer stapte ik de laatste dag van het festival net iets te laat de zaal binnen. Geloof dat hij net 5+ minuten bezig was toen er net een allesvernietigend stukje noise door de zaal sneed, dat een achtervolging scene begeleide, en me bijna van de trap deed struikelen zo hard was het. Ik had die ochtend tot minimaal half 11 in mijn bed had liggen rotten dus was nog geen uur wakker met amper een halve banaan in mijn systeem waardoor mijn brein zich wellicht nog niet helemaal onder den levende bevond, maar heb toch heel wat harde concerten meegemaakt en deze hoge tonen hakte er wel even behoorlijk in. Het zorgde er wel voor dat ik direct op scherp stond en meegesleurd werd in de adhd montage, en ik geef toe, stiekem ook bij het idee dat ik naar dit helse kabaal aan het luisteren was terwijl er op dat moment mensen in de kerk zaten, het was immers zondag.

Met ishii heb ik een rare band: ik vind zijn spirituele drama's fantastisch maar zijn punk-films wat too much. Visueel is zijn stijl door de jaren heen aardig uniek gebleven, dat zou iedereen toch moeten bevestigen. Al was het switchen van zwart/wit naar kleur en weer terug nieuwe voor me. Wat deze voor mij zo goed maakte is dat hij deze beide werelden in elkaar laat overvloeden, punk voert de boventoon maar er zijn in tegenstelling tot ED80.000VT en DER (wat, als het muziek zou zijn geweest, net breakcore albums zijn: non stop chaos) genoeg adempauzes en veel ritmischer waardoor je met een menselijke oogwenk eens niet 258 beeldjes mist. De finale maakt hier echter weer korte metten mee maar dat is op zo'n humoristische manier gedaan dat ik er geen moeite mee kon hebben. Het is alsof ze John Woo en Kick-Ass in de blender hebben gegooid. Puberaal, maf en niet passend maar met name de surrealistische mindfuck die er nog op volgt maakt alles toch nog goed. Heerlijk voer voor de fans dus, al wacht ik nog even met verhogen tot ik iets verder in zijn oevre zit, al kan ik me niet voorstellen dat films als Burst City beter zijn. We shall see...

Het heeft je blijkbaar nogal aangegrepen niethie, want het was op zaterdag en bovendien was de start om twaalf uur, dus ook al was het zondag geweest, was de kerk al afgelopen (je had zeker voor de OV ook bij de zondagdienstregeling gekeken ipv zaterdag ). Je stond dus inderdaad niet helemaal scherp, maar het maakt het verhaal wel leuker - dus ik zou dit bij feestjes gewoon blijven vertellen

Jullie kwamen inderdaad net iets te laat binnen, maar je hebt minder gemist dan je denkt. Alex Oost had eerst een praatje gehouden over de 'return-to-punk' van Ishii. Ik had net ervoor tegen Koenr en starbright boy gezegd dat ik Electric Dragon 80,000V op het IFFR ooit in Pathé 1 had gezien met (te) hard geluid. Op zich een ervaring, maar hij was iets té. Dit geluid stond aardig stevig, maar ging nog net - en ik kreeg het idee dat ze voor de 'experience' het begin wat harder hadden gezet dan de rest van de film. Ook minder rennen en dus gitaren in het tweede deel.

Lol, ga ik even voor lul. Ik durfde echt te zweren dat het zondag was. Daarbij rijden onze trams altijd slecht en zijn er serieus kerken waar ik mensen om 3 uur 's middags nog naar buiten zie komen, als ik er langs wandel. Dienst voor de uitslapers ofzo... Maar inderdaad, een mooie anekdote voor de kleinkinders.

Ik had het idee dat de boxen het niet helemaal aankonden en het zelfs wat kraakte.

Beetje laat misschien, maar weet iemand nog wat er toen ongeveer gezegd is? Want na het zien van deze is het duidelijk niet louter een terugkeer naar z'n oudere werk, maar z'n naamswijziging blijft mij toch wat verbazen.

Hij heeft nog wel iets meer gezegd dan alleen dat, al staat me dat niet meer helder voor de geest.

Ook niet de geest van de boodschap, want het boeit me wel ... zou het hem zelf vragen maar weet niet of hij Engels spreekt

Yummy.

Inderdaad keert Ishii terug naar z'n roots, maar niet zonder z'n naamswissel toch nog enige eer aan te doen. Het is dan ook een soort van mix tussen Sogo en Gakuryu geworden. Mij hoor je niet klagen in ieder geval.

Film ziet er érg smakelijk uit (wild camerawerk, scherp geëdit, leuke effecten), het klinkt goed en qua acteurs weet Ishii weer de meest coole acteurs voor z'n camera te plaatsen. Verhaal komt moeilijk op gang, maar wie naar een Ishii kijkt voor het verhaal komt sowieso bedrogen uit.

De switch naar kleur iets na halverwege is even wennen, maar Ishii weet dat best kundig op te vangen. Verder viel me vooral de wilde mix van genres op, weet amper hoe deze film te omschrijven, behalve dat het gewoon weer als een echte Ishii aanvoelt, maar dan wel mét evolutie en niet enkel nostalgie.

4.5* en een uitgebreide review

Gaaf! Ik moet Flower of Shanidaru nog zien, maar na Isn't Anyone Alive? was ik een beetje bevreesd dat Ishii erg op de commerciële kant zou gaan na zijn naamwisseling. That's It laat in ieder geval zien dat die naamwisseling niet betekent dat Ishii tam geworden is.

Het ziet er allemaal erg gelikt uit, terwijl het ook heel erg veel energie uitstraalt: Split-screens, een snelle montage en close-ups terwijl personages lopen. De beelden zijn de eerste helft in zwart/wit, met een vleugje sepia lijkt het wel. De tweede helft dus in kleur, waarbij het tempo ook wat teruggeschroefd lijkt te worden. Ik zit dan ongeveer op 4*, maar in een heftige finale wordt alles uit de kast getrokken, tot en met animatie, waardoor ik toch op 4,5* uitkom.

Muzikaal veel elektrische gitaren, wat ik erg fijn vind, en wat past bij de punky inslag van de film. Ook hier wat gelikter, getuige de relatief cleane zang bij enkele nummers. Visueel werkt de sterke stilering erg goed, maar muzikaal had het wat mij betreft wat minder gelikt mogen zijn. Maar eigenlijk moet ik niet klagen, want over het algemeen muzikaal ook stukken sterker dan menig andere film.

In ieder geval een film die doet uitkijken naar verder werk van Ishii. Zoals boven al gemeld: 4,5*.

Na gisteren Burst City te hebben bekeken kon deze film niet uitblijven. Duidelijk beter dan de eerste film zeker wat betreft fotografie en muziek. Om voor die punkachtige muziek in de stemming te komen had ik trouwens vanmorgen alvorens deze film te bekijken eerst maar eens een punkalbum van de Dead Kennedys opgezet. Werkte wel vond ik.

Op visueel vlak vind ik deze film zeer geslaagd hoewel ik naar die overgang naar kleur wel even moest wennen. Tja, en dan het verhaal en die shoot outs. Ik moest dus wel heel erg denken aan Kickass, ook een film die ik trouwens zeer geslaagd vond. En die Erina Mizuno - dat moet gezegd worden - die zag er best wel aantrekkelijk uit maar haar gekerm had best wat minder gemogen. Dan hoor ik toch liever die tering herrie punkmuziek uit Burst City.

4.0*