Soredake (2015)

Zeg dat wel. Visueel echt smullen vaak. Dit was (shame on me, ik weet het) pas het eerste wat ik van Ishii zag. Maar de film heeft veel waar ik meteen voor viel. Zoals een geweldig dynamisch achtervolging (al rennend) in het begin waarin gelijk alle registers opengaan. Fantastisch gemonteerd en prachtige close-ups van gezichten ook. Het verhaal ontspoort hier en daar nogal en in het midden verliest de film even zijn energie, maar daarna is het weer smullen. Heerlijke film.

4.0*

Met dank aan slecht openbaar vervoer stapte ik de laatste dag van het festival net iets te laat de zaal binnen. Geloof dat hij net 5+ minuten bezig was toen er net een allesvernietigend stukje noise door de zaal sneed, dat een achtervolging scene begeleide, en me bijna van de trap deed struikelen zo hard was het. Ik had die ochtend tot minimaal half 11 in mijn bed had liggen rotten dus was nog geen uur wakker met amper een halve banaan in mijn systeem waardoor mijn brein zich wellicht nog niet helemaal onder den levende bevond, maar heb toch heel wat harde concerten meegemaakt en deze hoge tonen hakte er wel even behoorlijk in. Het zorgde er wel voor dat ik direct op scherp stond en meegesleurd werd in de adhd montage, en ik geef toe, stiekem ook bij het idee dat ik naar dit helse kabaal aan het luisteren was terwijl er op dat moment mensen in de kerk zaten, het was immers zondag.

Met ishii heb ik een rare band: ik vind zijn spirituele drama's fantastisch maar zijn punk-films wat too much. Visueel is zijn stijl door de jaren heen aardig uniek gebleven, dat zou iedereen toch moeten bevestigen. Al was het switchen van zwart/wit naar kleur en weer terug nieuwe voor me. Wat deze voor mij zo goed maakte is dat hij deze beide werelden in elkaar laat overvloeden, punk voert de boventoon maar er zijn in tegenstelling tot ED80.000VT en DER (wat, als het muziek zou zijn geweest, net breakcore albums zijn: non stop chaos) genoeg adempauzes en veel ritmischer waardoor je met een menselijke oogwenk eens niet 258 beeldjes mist. De finale maakt hier echter weer korte metten mee maar dat is op zo'n humoristische manier gedaan dat ik er geen moeite mee kon hebben. Het is alsof ze John Woo en Kick-Ass in de blender hebben gegooid. Puberaal, maf en niet passend maar met name de surrealistische mindfuck die er nog op volgt maakt alles toch nog goed. Heerlijk voer voor de fans dus, al wacht ik nog even met verhogen tot ik iets verder in zijn oevre zit, al kan ik me niet voorstellen dat films als Burst City beter zijn. We shall see...

Yummy.

Inderdaad keert Ishii terug naar z'n roots, maar niet zonder z'n naamswissel toch nog enige eer aan te doen. Het is dan ook een soort van mix tussen Sogo en Gakuryu geworden. Mij hoor je niet klagen in ieder geval.

Film ziet er érg smakelijk uit (wild camerawerk, scherp geëdit, leuke effecten), het klinkt goed en qua acteurs weet Ishii weer de meest coole acteurs voor z'n camera te plaatsen. Verhaal komt moeilijk op gang, maar wie naar een Ishii kijkt voor het verhaal komt sowieso bedrogen uit.

De switch naar kleur iets na halverwege is even wennen, maar Ishii weet dat best kundig op te vangen. Verder viel me vooral de wilde mix van genres op, weet amper hoe deze film te omschrijven, behalve dat het gewoon weer als een echte Ishii aanvoelt, maar dan wel mét evolutie en niet enkel nostalgie.

4.5* en een uitgebreide review

Gaaf! Ik moet Flower of Shanidaru nog zien, maar na Isn't Anyone Alive? was ik een beetje bevreesd dat Ishii erg op de commerciële kant zou gaan na zijn naamwisseling. That's It laat in ieder geval zien dat die naamwisseling niet betekent dat Ishii tam geworden is.

Het ziet er allemaal erg gelikt uit, terwijl het ook heel erg veel energie uitstraalt: Split-screens, een snelle montage en close-ups terwijl personages lopen. De beelden zijn de eerste helft in zwart/wit, met een vleugje sepia lijkt het wel. De tweede helft dus in kleur, waarbij het tempo ook wat teruggeschroefd lijkt te worden. Ik zit dan ongeveer op 4*, maar in een heftige finale wordt alles uit de kast getrokken, tot en met animatie, waardoor ik toch op 4,5* uitkom.

Muzikaal veel elektrische gitaren, wat ik erg fijn vind, en wat past bij de punky inslag van de film. Ook hier wat gelikter, getuige de relatief cleane zang bij enkele nummers. Visueel werkt de sterke stilering erg goed, maar muzikaal had het wat mij betreft wat minder gelikt mogen zijn. Maar eigenlijk moet ik niet klagen, want over het algemeen muzikaal ook stukken sterker dan menig andere film.

In ieder geval een film die doet uitkijken naar verder werk van Ishii. Zoals boven al gemeld: 4,5*.

Na gisteren Burst City te hebben bekeken kon deze film niet uitblijven. Duidelijk beter dan de eerste film zeker wat betreft fotografie en muziek. Om voor die punkachtige muziek in de stemming te komen had ik trouwens vanmorgen alvorens deze film te bekijken eerst maar eens een punkalbum van de Dead Kennedys opgezet. Werkte wel vond ik.

Op visueel vlak vind ik deze film zeer geslaagd hoewel ik naar die overgang naar kleur wel even moest wennen. Tja, en dan het verhaal en die shoot outs. Ik moest dus wel heel erg denken aan Kickass, ook een film die ik trouwens zeer geslaagd vond. En die Erina Mizuno - dat moet gezegd worden - die zag er best wel aantrekkelijk uit maar haar gekerm had best wat minder gemogen. Dan hoor ik toch liever die tering herrie punkmuziek uit Burst City.

4.0*