Meningen

Mooie film, al is hij een beetje onevenwichtig. Hij moet namelijk op gang komen. Ik heb me an sich niet echt gestoord aan de pratende mensen, maar het werkt niet echt bevorderlijk voor de mysterieuze sfeer die normaal in de films van Kim Ki-duk hangt. Het verhaal is niet meeslepend, maar kabbelt wel rustig voort. Het betekent vooral genieten van de rare beelden in de beeldentuin, ook vanwege de wijze waarop ze in beeld gebracht worden. Visueel zijn dat toch de aardigste scenes, de rest is over het algemeen degelijk, maar niet overweldigend.

Naar het einde toe wordt het alleen maar beter, als ook de kijker in het ongewisse wordt gelaten en waarbij er een sterke sfeer van vertwijfeling en wanhoop gecreëerd wordt. Soms een simpele maar doeltreffende manier van filmen waardoor ik als kijker ook het gevoel kreeg dat ik je bekeken werd, bijvoorbeeld als er gefilmd wordt door een raam. De personages winnen hierdoor ook aan kracht. Komen ze eerst over als psychisch in de war, dan krijgt dit toch een kader door de sfeer.

Verder schreef ik drie jaar geleden, na mijn eerste kijkbeurt, dat ik de twist niet zo kon waarderen. Nu hangt de film er nog steeds niet op, maar ik kom er wel op terug. Ik vond het eigenlijk wel een leuke toevoeging. Het geeft wel te denken over hoe de film te interpreteren. Een aantal gedachten komen bij me op, die echter filosofisch redelijk uitgekauwd zijn, en de film lijkt ook niet echt antwoorden te geven. Dat is niet erg, want als je het allemaal over je heen laat komen is het ook een prettige film. Een kleine 4*.

Visueel een bijzonder mooie film. De opening is werkelijk adembenemend en maakt dat de verwachtingen voor de rest van de film hoog zijn. In het vervolg zijn de beelden niet altijd net zo mooi als tijdens de opening, maar evengoed zeer goed verzorgd. Was het maar zo dat de gemiddelde film er zo mooi uitzag als deze film tijdens de "mindere" momenten. Maar de hoogtepunten zijn toch wel de seinscène en de vele prachtige natuurbeelden.

De soundtrack is passend, rustig, maar haalt niet het niveau van de beelden. Daar valt veruit de meeste winst te behalen voor de regisseur. Wat plot betreft heb ik een beetje hetzelfde probleem dat het me niet heel erg weet te grijpen. Apart allemaal, en ik heb geen idee welke kant het op gaat, maar uiteindelijk heb ik er niet heel veel feeling mee.

Voorganger The Fourth Portret is behoorlijk weggezakt, maar wat ik ervan herinner is dat beide films niet alleen visueel in hetzelfde straatje passen, maar ook wat plot betreft. Kort door de bocht voelen beide films aan als een zoektocht naar iemand die er niet meer is. Van wat ik me ervan kan herinneren sprak The Fourth Portret me wat meer aan, maar ik vrees dat Soul wat plot betreft ook een beetje in de vergetelheid zal wegzakken. Maar dat het visueel een bijzonder mooie film is, zal ik niet snel vergeten. 4*.

Lichtelijk teleurstellend na Hero, die naar mijn mening toch visueel sterker was. Ik kon daar bijvoorbeeld erg genieten van de decors in een bepaalde kleur, waarbij de mensen eenzelfde kleur kostuums droegen. Hier dat alleen gezien in het bamboebos.

Verder verzandt de film een beetje in het melodrama op het einde, wat ook een beetje jammer is. De soundtrack is okee, maar weet de boel niet naar een hoger peil op te trekken.

Neemt niet weg dat de film visueel nog altijd meer te bieden heeft dan menig andere film. De trommelscène is bijvoorbeeld fantastisch om te zien. 4*.

Ooit in een ver verleden gezien, en toen vond ik er al niets aan. Lange tijd heb ik getwijfeld of ik hem überhaupt ooit wilde herzien, maar omdat ik toch bezig ben een aantal Japanse klassiekers te bekijken, besloot ik toch hem mee te nemen.

Het oordeel is niet veel veranderd. Afgezien van de historische waarde als blauwdruk voor de epische actiefilm kan ik maar weinig begrijpen van de klassieker-status van deze film. De diepere laag ontgaat me een beetje, wat mij betreft gaat dit niet dieper dan Gladiator om maar iets te noemen. Wel een stuk langer, naar het einde toe was het echt flink op de klok kijken. Verder veel overdreven acteerwerk, met name van Mifune. Ook een acteur waar ik maar weinig van kan begrijpen dat men er zo wild van is. Shimura was dan wel weer goed. Ik ken hem alleen van Ikiru, waar hij nogal vaak een zielige stem opzet wat niet altijd werkte. Hier zet hij vooral een krachtig en intelligent persoon neer, en dat doet hij met verve.

Intermissie wtf?

Afgelopen zondag heb ik Seppuku gezien, en vergeleken met die film wordt Seven Samurai toch flink weggeblazen. De beelden zijn hier niet slecht, maar er wordt toch veel minder aandacht aan een fraaie belichting besteed dan bij Seppuku, en ook de kadrering is lang niet zo strak. Dat soort dingen kunnen je juist op de been houden bij zo'n lange film.

Kortom, de film mag een blauwdruk zijn voor latere films, maar meer biedt de film niet of nauwelijks. Visueel ook niet de moeite waard, en de kritiek dat dat nu eenmaal bij die tijd hoort leg ik terzijde met Seppuku in gedachte, die ik ook nog eens dramaturgisch een stuk sterker vond. 1,5*.

Herzien, en het blijft een aangenaam filmpje. Iwai is een regisseur die je makkelijk onderschat vanwege zijn "kleine" films zonder enig drama, maar het moet gezegd worden dat het maken van dergelijke films ook een kunst op zich is.

In de film wordt een eerstejaars studente gevolgd die net in Tokyo is aangekomen vanuit het verre en afgelegen Hokkaido. Ik denk dat ik niet de enige ben die bij deze film moet denken aan zijn of haar eigen introductie op de universiteit; het leren kennen van vele nieuwe mensen en het vinden van je plek in een vreemde stad.

Ik moet zeggen dat ik de motivatie van de hoofdpersone voor haar keuze van universiteit vergeten was. Vanwege het onschuldige karakter van zowel de film als de hoofdpersone zie je het makkelijk over het oog, maar als je er even over nadenkt komt haar motivatie eigenlijk neer op een milde vorm van stalken. Niettemin wordt het geen moment creepy, want zoals gezegd bevat deze film totaal geen drama en komt de hoofdpersone volledig onschuldig en oprecht over.

Hooguit is de hoofdpersone een beetje ongemakkelijk, wat eerder voortkomt uit die typische combinatie van verlegenheid en beleefdheid van de hoofdpersone die veel Japanse filmkarakters kenmerkt. Ook is ze redelijk onhandig, wat voer is voor een aantal mooie momenten waar die film eigenlijk om draait. Bijvoorbeeld in de verhuisscène waarin prachtig weergegeven wordt dat ze wilt helpen, maar eigenlijk alleen maar in de weg loopt. Het zijn dit soort scènes die een "kleine" film als deze de moeite waard maakt.

Genoeg andere mooie momenten, zoals de vele fietsscènes, maar het absolute hoogtepunt is de regenscène op het einde, zowel visueel als wat betreft de sfeer die opgeroepen wordt. Ook een opmerkelijke scène in een bioscoop waar een (schijnbaar?) oude samoeraifilm vertoond wordt, waarover ik op internet las dat het wellicht een studieproject van Iwai betreft. Als dat zo is, is dat een leuk grapje dat ik wel kan waarderen. In ieder geval visueel aangenaam en sfeervol zonder grensverleggend te zijn. Datzelfde geldt ook voor de soundtrack die op bepaalde momenten wel iets te prominent aanwezig is.

Kortom, een geslaagde kleine film, waarvan er best meer gemaakt mogen worden. De 4* blijven dan ook ruimschoots staan.

Een erg mooi geschoten film, waarbij de symmetrische shots opvallen. Wat mij betreft is het mooiste voorbeeld hiervan het moment als hij met de handcam zit te spelen terwijl zij thuiskomt. Hij zet de camera neer en meteen staat ze helemaal centraal in beeld.

Een klein nadeel aan deze film is dat enkele magnifieke scenes de rest van de beelden niet zeker ook niet misselijk zijn enigszins doen verbleken. Dit zijn de shots van de kamer die rood gekleurd wordt door de zon die door de gordijnen schijnen, de scene waar het bliksemt en waar haar geschminkte gezicht kortstondig in close-up wordt genomen, maar vooral de scenes in de kelder, die echt verbijsterend waren.

Fujitani vond ik er niet zo Aziatisch uitzien, ik begrijp nu, na de berichten hierboven gelezen te hebben, waarom. Beide acteurs zetten erg interessante rollen neer. Zoals Onderhond al opmerkte is er een link te trekken tussen de carrière van de man en de regisseur van de film, maar bij mij kwam met het einde van Evangelion in het achterhoofd ook de vraag op in hoeverre de regisseur zelf ook niet net zo verknipt is als de vrouw. In ieder geval weten de personages me flink in de film te trekken, waarbij ook de muziek, hoewel op een gegeven moment een beetje eentonig, hielp.

Ik werd volkomen verrast door het einde en dit was niet echt positief. De countdown gedurende de hele film en haar vele "testjes" of het nog wel goed met haar ging maakten dat ik een dramatisch einde verwachtte, maar het tegendeel bleek het geval te zijn. Jammer, want het gaat ten koste van de diepgang van de film. Zo interessant de vrouwelijke hoofdpersoon voorafgaand aan het einde is in al haar complexiteit, zo banaal wordt het als blijkt hoe makkelijk een verknipt persoon binnen een maand een psychologische doorbraak kan krijgen, hetgeen nogal goedkoop aandoet gezien de complexiteit van de vrouw. Maar wat vooral jammer was, is dat het een breuk in sfeer was.

Op het einde na indrukwekkend, wellicht dat ik bij een herziening wat minder moeite met dat einde heb, maar vooralsnog om die reden geen maximale score. 4,5*.

Ik kan me eigenlijk alleen maar aansluiten bij de vorige reacties. Visueel nogal pover, veel beelden die oververzadigd zijn, al past dat wel goed in het concept (het kostte me even de tijd om erachter te komen dat de oververzadigde beelden door de vrouw met de handheld camera werden geschoten, silly me ) wat ik overigens wel erg sterk vond. Lees nu pas achteraf dat het filmpje ook in zeer korte tijd is geschoten zonder re-takes. Dat verklaart toch de matige visuele kwaliteit. Vond overigens die theaterscène ook de sterkste, ook visueel gezien, want de belichting vond ik erg mooi.

Verder wel vermakelijk. Daarom en vanwege het interessante concept toch een voldoende. 3*.

Dat ik deze film niet eerder gezien heb, zeker met in het achterhoofd dat op het moment van schrijven Confessions in mijn top tien staat, komt voor het grootste gedeelte door Paco and the Magical Picture Book. Visueel ook zeer de moeite waard, maar voor mijn gevoel behoorlijk incoherent, waardoor mijn lust naar ouder werk van Nahashima flink verminderde. Na in het weekend The World of Kanako vijf sterren uitgedeeld te hebben, was het toch wel tijd om ook deze te kijken.

Duidelijk is dat deze film een totaal ander karakter heeft, wat overigens geen waardeoordeel is. Veel luchtiger, en sprookjesachtiger, waarbij inderdaad gedachte naar Citizen Dog en ook Amélie gaan, al is het maar vanwege de voice-over, de aparte personages (dat haar van die gast!!), het breken van de vierde wand, en de felle kleuren die van het scherm spatten.

Visueel minder gedetailleerd dan z'n latere films, maar toch nog steeds erg mooi gestileerd. Bijzonder zijn ook hier de animatiefragmenten. Lijkt ook erg op werk van Studio 4°C, wat bevestigd wordt na een kleine zoektocht op internet met Onderhonds opmerking bij The World of Kanako in het achterhoofd dat de animatiefragmenten aldaar ook geproduceerd zijn door Studio 4°C. De muziek is ook aardig, leuk dat Strauss vaak voorbijkomt, ook al stamt hij niet uit de Rococotijd, het past prima bij alle frivoliteiten van lolita-stijl.

Het verhaal is ook hier niet helemaal rechtlijnig, maar voelt veel coherenter aan dan bij Paco and the Magical Picture Book, zonder aan speelsheid in te boeten. De kracht zit hem voornamelijk in de twee hoofdpersonen, die uit compleet tegenovergestelde subculturen komen, maar die toch steeds meer op elkaar gesteld raken. En los van alle ongein, weet dat toch een beetje te ontroeren.

Uiteindelijk zit het tussen de 4* en 4,5* in, waarbij het vanwege alle speelsheid toch het voordeel van de twijfel krijgt. 4,5* dus.

Na de serie ook maar deze film bekeken om het Evangelion hoofdstuk af te sluiten.
Het viel me nog enigszins mee, al had ik graag gezien dat Eva 01 compleet berserk gaat, want dat zag er in de serie wel gaaf uit.
Het tweede deel is nogal kaleidoscopisch, hetgeen ik eigenlijk wel leuk vind. De animatie was wel redelijk, in ieder geval beter dan in de serie.
De personages waren helaas weer behoorlijk pathetisch met hun gejank. Het leek soms wel alsof je toeschouwer van een psychotherapeutische sessie bent.
Aan het filosofische gehalte hecht ik weinig waarde, het komt een beetje over zoals Harry Mulisch zijn boeken schrijft: een samenraapsel van in elkaar geflanste ideeën, waarbij zaken weggelaten worden om voor verwarring te zorgen zodat men het als diepgaand ziet.
Ondanks de lage verwachtingen, toch best een aardige film.

Om een afwijkende mening te verkondigen, ik vond het niet geweldig. Wat bepaalde aspecten betreft zeker verbetering ten opzichte van de voorgaande twee delen. Hoewel zwart-wit heel mooi kan zijn als men aandacht aan compositie en lichtval besteedt, verkies ik toch kleur als men dat niet doet. Hier vind ik het dus een meerwaarde hebben. Verder zien de gevechten er wat minder houterig uit dan wat ik me kan herinneren uit de eerdere twee delen, al is het nog steeds niet heel erg spectaculair. Technisch niet, maar ook niet als je het vergelijk met een serie als Lone Wolf and Cub, waar het geweld toch wat grafischer en uitzinniger is.

Bij de vorige film beviel de muziek me kennelijk wel als ik mijn bericht daar teruglees. Hier is de soundtrack me niet opgevallen. De tweede film mag ergens een kopie van de eerste film zijn, hier lijkt men toch wat meer gevarieerd te hebben, en er lijkt wat meer diepgang te zijn (maar niet veel meer). Niettemin, in wezen is ook deze film hetzelfde: het draait om een vrouw en een aantal slechte mensen waarmee afgerekend dient te worden.

Uiteindelijk is het drie keer niets. Geen episch verhaal, geen technisch hoogstaande gevechten, maar ook geen fonteinen van bloed. 1* dus.

Helaas was er geen mogelijkheid om deze te zien op AFFF, dus in de huiskamer moeten zien, maar wat een ervaring desondanks ...

Ik moet zeggen dat de humor van het soort is waarvan ik niet echt ga schaterlachen, maar eerder ga glimlachen. Scheetgrappen zijn bijvoorbeeld niet echt aan mij besteed, maar de uitwerking is zo goed en wat er gebeurt is allemaal zo creatief dat ik van het begin tot het einde geboeid ben. Toch ook echt kunnen lachen bijvoorbeeld om de neger en de eureka-momenten in stripvorm.

De scenes in Mexico zijn wat minder, maar wel heel mooi gefilmd, zeker de luchten. De camerastandpunten vielen me in positieve zin erg op, niet alleen in Mexico, maar zeker nog meer in de kamer.
Het verhaal in Mexico was wellicht wat lang uitgewerkt, voor wat slechts een opstapje blijkt te zijn naar de uitwerking van de "hendels" in de tweede kamer. Desondanks was het toneelworstelen best leuk om te zien. Uiteindelijk functioneel als opstapje naar de muurklimscene, hetgeen een bijzonder psychedelische ervaring was met die muziek eronder.

5 dikke sterren.

Ik moest eerder aan Crows Zero dan aan Fight Club denken bij deze film, maar dat komt ook Takayuki Yamada zowel in deze als in Crows Zero speelt, en dan ook nog eens met ongeveer hetzelfde kapsel. Maar uiteindelijk heeft deze film een andere setting; het draait ook wat minder om de gevechten voor mijn gevoel.

Het hoofdpersonage is een vrouwenronselaar, wiens grootste motivatie niet zozeer geld lijkt te zijn, maar het gelukkig maken van de dames die hij ronselt. Een apart uitgangspunt, maar hij lijkt hier oprecht in te zijn. Voor de rest valt de film samen te vatten met dat hij diverse belevenissen met de dames en andere ronselaars in Shinjuku doormaakt, en daarvoor af en toe op de vuist moet. Allemaal niet te hoogdravend, maar het kijkt allemaal fijn weg, ook omdat de hoofdpersoon sympathiek is, en het dus makkelijk met hem meeleven is.

Aardig dus, en ook wel goed in beeld gebracht (doch verder niet veel speciaals), maar voor een Sono valt dit een beetje tegen. Geen klassieke muziek zoals Beethoven, maar veelal popmuziek. Wat echter vooral jammer is, is dat de film de intensiteit mist van voorgangers, die vaak normaal beginnen, maar waarbij de gekte steeds grotesker wordt. Ligt natuurlijk aan het bronmateriaal, maar daar kiest Sono zelf voor. Aan de andere kant mag ik daar niet al teveel over klagen gezien dat Sono vier andere films heeft uitgebracht, waarvan ik er inclusief deze drie heb gezien en waarvan de resterende twee al klaarliggen. Voor deze in ieder geval 3,5*.

Yokohama Swan

Oftewel het vervolg in Yokohama op Shinjuku Swan. Die laatste film heb ik vorig jaar nog maar gezien, maar er stond me nog maar weinig van bij. Met name de personages en hun onderlinge relaties waren flink weggezakt. De film doet op een paar vluchtige flashbacks weinig om dat weer op te halen; het gevolg is dat de film nogal warrig op me overkomt.

Afgaande op mijn bericht bij de voorganger, sloeg die bij mij toch een stuk beter aan. De focus lijkt hier wat meer te liggen op de onderlinge politieke spelletjes en minder op de vrouwen en op de brawl gevechten, en dat gaat ten koste van de fun. Beiden nog steeds elementen die een rol spelen, maar wel een stuk minder.

Visueel verzorgd, maar weinig opzienbarend. Zelf nog nooit in Yokohama geweest en ik had gehoopt dat de film iets meer van de stad zou laten zien, maar dat valt op een enkele havenscene na ook behoorlijk tegen. Ook de soundtrack is niet erg bijzonder, waardoor het niet alleen qua plot, maar ook op het audiovisuele vlak een beetje tegenvalt.

Acteerwerk is verder niet slecht. Leuk om Asano in een wat spraakzamere rol te zien, op de een of andere manier staan me vooral zwijgzame mysterieuze rollen van hem bij, maar de wat meer extraverte rollen kan hij ook prima aan.

Misschien dat dit me wat meer had gedaan als ik het gelijk na de eerste film kon zien. In ieder geval niet iets dat je los van die eerste film ziet, maar wat mij betreft was die film wel genoeg en had dit vervolg niet zo nodig gehoeven. 2*.

Had deze al een tijdje liggen, maar een opmerking van Observator onlangs heeft me definitief overgehaald om hem nu eens daadwerkelijk te kijken.

Lief filmpje, waarbij inderdaad de vergelijking met Only Yesterday opkomt, maar die helaas niet die vergelijking kan doorstaan, mede omdat de soundtrack van laatst genoemde veel sterker is - niet voor niets één van mijn favoriete soundtracks - maar ook omdat daar de focus op één persoon ligt waardoor het een stuk diepgaander wordt.

Desondanks zijn de personages in deze film zeker interessant, een ieder heeft z'n eigen verhaal, en de werkgevers zijn aandoenlijk met hun zorgzaamheid en optimisme, maar het blijft wel dicht aan de oppervlakte.

Beelden zijn degelijk, de soundtrack ondanks mijn eerdere opmerking zeker ook, maar het behoort niet tot het mooiste dat ik gezien en gehoord heb. Plot dient vooral als kapstok om een bepaald sfeertje dat erg prettig is neer te zetten, desondanks had ik toch soms een beetje moeite met de lengte van de film, want ik vond het niet altijd even boeiend.

Ik hoopte van te voren zeker op meer dan de 3,5* die ik er nu aan uitdeel, maar ik wil ook zeker niet lager gaan. Daarvoor is de film over het algemeen te aangenaam.

Inderdaad een fraaie film, met geladen onderwerpen als vriendschap, dood, pesten, zelfmoord en chantage. Voor mijn gevoel weet de film ondanks die onderwerpen het naar omstandigheden juist licht te houden, wat wellicht komt omdat de hoofdpersonen zich redelijk staande lijken te houden ondanks hun moeilijke situatie, waar in andere films personages in soortgelijke situaties vaak lijken te verdrinken. Afgaande op Onderhond is de film gebaseerd op werk van dezelfde schrijver als van Kokahaku, maar waar die film als een mokerslag aankwam, is dit toch iets harmonieuzer.

De stilering is inderdaad fraai, met name de hallen van de school, waar soms interessante camerastandpunten genomen worden, zoals een mooi gevormd trappenhuis dat van bovenaf gefilmd wordt terwijl de hoofdpersonages naar boven lopen. De film is niet zo hypergestileerd als Kokuhaku, om toch maar eens met die film te vergelijken, maar nog steeds erg mooi en beter dan gemiddeld. De soundtrack is inderdaad vrij anoniem, maar weet ook niet te storen (wat soms zo'n domper kan zijn).

Zeker de moeite waard om te kijken. 4*.

Leuk!

Na Memories, Meikyū Monogatari en Robot Carnaval een andere omnibus van shorts met Otomo als aanjager. De opening is audiovisueel haast nog het interessantst, de regisseur wordt hier niet vermeld maar het straalt van de stijl af dat dit Morimoto is, en even zoeken op internet lijkt het te bevestigen. In ieder geval zien we een torii die toegang lijkt te bieden aan een andere wereld. Toen ik in Japan was, heb ik me ook menig maal afgevraagd of ik zou teleporteren als ik onder een torii door liep, dus dat spreekt me zeker aan.

Het eerste echte filmpje, Possessions is behoorlijk aangenaam. Het hoofdpersonage is door cel shading vormgegeven, en dat is wel een beetje jammer; zijn bewegingen zien er ook nog eens behoorlijk onrealistisch uit. Voor de rest weet het filmpje wel te bekoren. Ook hier komt de hoofdpersoon in een andere wereld, die kleurrijk wordt weergegeven, en ondanks dat het niet diepgravend is weet die wereld wel behoorlijk te verwonderen. Qua verhaal uiteindelijk het meest afgerond. 4*.

Otomo's eigen bijdrage, Combustible was in mijn versie het volgende filmpje. Wat experimenteler met een tekening op een papierrol, die tot leven komt. Origineel, maar dat aan de kaders te zien is dat we nog steeds een rol bekijken gaat op een gegeven moment irriteren. De vuurzee is evenwel behoorlijk indrukwekkend, en filmpje illustreert op aardige wijze hoe rampspoedig hartstocht wel niet kan zijn als een meisje dat tegen haar zin moet trouwen een brand laat aanzwellen in de hoop dat haar geliefde die bij de brandweer werkt haar komt redden. 3,5*.

De derde bijdrage, Gambo laat zich samenvatten als een gevecht tussen ijsbeer en demon. Een apart uitgangspunt, maar daarom nog best boeiend. Het duurt kort, maar de blik in het hol van de demon is luguber. Het einde doet suggereren dat de demon met hol en al als een meteoriet op aarde is gekomen. Het hol ziet er van binnen ook uit als ruimteschip. Een grappige wending van een verhaal dat aanvankelijk als sprookje aanvoelt. 3*.

Het laatste filmpje, Farewell to Weapons, is gebaseerd op een manga van Otomo, maar is niet door hem geregisseerd. Dit segment voelt wel het meest typisch Otomo aan, wellicht omdat het onderwerp een robot betreft. Een gevechtsrobot, wel te verstaan, en die wordt door mensen bestreden. Het decor is een verwoest Tokyo, wat natuurlijk voor een post-apocalyptische sfeer zorgt. Voor een groot gedeelte een mooi geregisseerde knokpartij met de robot, waarbij het einde verrast, vanwege enerzijds het luchtige karakter, maar anderszijds omdat alle rollen compleet omgedraaid worden. De robot blijkt anti-oorlog te zijn. Is Tokyo dan wel door hem verwoest? En vormen die mensen die de robot bestrijden eigenlijk wel de "goede" partij? Inhoudelijk de sterkste bijdrage, qua animatie niet supervernieuwend, maar wel sterk. Een ruime 4,5*.

Voor het geheel geef ik graag 4*, zeker met de sterke opening in het achterhoofd.

Met dank aan Mochizuki Rokuro wederom een leuke film te pakken. Gezien de titel had ik alleen wat meer nadruk op de karaoke verwacht, maar dat drukt niet of nauwelijks de pret, want er is voldoende humor aanwezig, vaak bijzonder gortdroog.

Het uitgangspunt is natuurlijk al erg apart, jongens die graag karaoke zingen met een voorkeur voor liederen uit het tijdperk van Hirohito, die een vete uitvechten met dames op middelbare leeftijd die allemaal Midori heten en ook verzot zijn op karaoke. De afwisseling tussen serieus gevolgd door een droge of onverwachte opmerking werkt bijzonder goed, en met name tussen de dames is er veel chemie.

Misschien had er nog wat meer humor in gemogen vanwege de speelduur, maar aan de kant wordt het misschien dan al snel flauw. Zo werkt het goed. Visueel ook behoorlijk verzorgd, muziek had wat mij betreft nog wel meer gemogen. Zeker die Showa-muziek, die ergens dusdanig fout is, dat het camp wordt. 3,5*.

Wat hiervan te zeggen? Het was in ieder geval vermakelijker dan Ice Age, dat ik gisteren heb gezien. Een sprookje, waarbij gelukkig met clichés wordt gespeeld (de manier waarop de prinses gered wordt bijvoorbeeld), maar toch nog wel behoorlijk binnen de lijntjes blijft. Natuurlijk toch weer zo'n typisch misverstand wat de romantiek dreigt te verstoren + een schoonheid zit van binnen moraaltje op het einde, wat ik toch wel erg jammer vond.

Wat echt zwaar storend was, was de muziek. De standaard filmmuziek werd namelijk meerdere malen afgewisseld met de meest afschuwwekkende popnummertjes. En dan heb je een mooi nummer, Hallelujah, kiezen ze juist voor een afgrijselijke coverversie. Waarom niet gewoon Leonard Cohen, of desnoods Jeff Buckley? Zal wel met geld te maken hebben.

Tenslotte ook hier de kritiek dat de mensen zo uit een computerspel hadden kunnen komen qua ontwerp, en ook hier was de animatie verre van vloeiend. Ben benieuwd vanaf welke computergeanimeerde film die dingen er echt significant beter uit gaan zien.

1,5*.

Damn, het kan dus nog slechter. Afgezien van een aardige scène waarin ouders met het bruidspaar in aanraking komen, valt er echt niets te beleven. Weer hetzelfde kutmoraaltje, weer een verhaaltje met misverstanden en de vraag of ze elkaar zullen krijgen. En de grapjes die gerelateerd zijn aan andere sprookjes ken ik nu ook wel. Maar het verschrikkelijkste blijft toch de muziekkeuze. Je zou er haast bewondering voor krijgen hoe men bij DreamWorks al meerdere films volgestouwd heeft weten te krijgen met de meest afschuwelijke muziek.

Ik heb overigens mijn twijfels bij het toevoegen van Cleese. Ben best wel fan van de man, maar zijn personage was eigenlijk eenzelfde personage als we kennen uit Fawlty Towers en dan kijk ik toch liever naar de man in live-action. Dan heb je zijn expressievolle kop er tenminste bij.

1* omdat het bij tijd en wijle er tenminste nog technisch goed uitzag.

Via Zatoichi- en de Lone Wolf and Cub-films op het spoor gekomen. En dan blijkt ineens waar Tarantino z'n inspiratie voor Kill Bill vandaan haalde. Het is al een keertje op een rijtje gezet, dus ik hoef het alleen maar te quoten:

Ik zou daar zelf nog het anime-stukje uit Kill Bill vs het manga-stukje uit deze film aan toe willen voegen, maar voor de rest ziet het er behoorlijk compleet uit.

Nadeel van die onvermijdelijke vergelijking met Kill Bill is dat die toch wel in het nadeel van Shurayukihime valt, die zowel qua plot als qua visuals minder strak is. Niettemin is de sfeer aangenaam, mede door de openings- en eindmuziek die ik dus al uit Kill Bill kende en die ik erg fijn vind. Het heeft in ieder geval een broeierig sfeertje en sommige beelden mogen er ook zijn, zoals de sneeuwscènes. Met name de dwarrelende sneeuw gezien vanuit de gevangenis zag er mooi uit. Verder zijn de gevechten ook best vermakelijk met lekker veel verf/bloed. Wel is de eindscène helaas vrij tam.

Uiteindelijk doet dit niet onder voor de betere delen uit de Lone Wolf and Cub-reeks. 2,5*.

Duidelijk de beste film van Scorsese die ik heb gezien en gezien de andere films die ik van hem heb gezien zou het me niet verbazen als het ook echt zijn beste is.

Veel meer aandacht voor het audiovisuele aspect dan in zijn andere films en dat had ik niet echt zien aankomen. Dat betekent niet meteen dat het audiovisueel uitmuntend is, maar ik ben blij met de pogingen daartoe. Met name aan de flashback/waanbeeld scènes is aandacht besteed, al kan het zeker verfijnder dan hier. Muzikaal ook goed, dit is de eerste film waar ik het pianokwartet van Mahler voorbij hoor komen, maar de soundtrack doet ook goed zijn werk tijdens de spannendere scènes.

Leuk om acteurs als Kingsley en Von Sydow te zien. Over het algemeen was het acteerwerk dan ook in orde. Ook het plot kon me bekoren. Grotendeels spannend, de vraag wat er hier in hemelsnaam aan de hand is brandde in ieder geval ook in mij. Ik ben misschien vrij naïef, maar de twist zag ik niet aankomen. Bij veel films heb ik vaak na de twist het gevoel dat ik het eigenlijk een flauw trucje vind, maar hier vond ik het erg passend. Minpuntje: de scène met de dood van zijn kinderen; dat voelde een beetje oversentimenteel aan in de presentatie.

Behoorlijk goed bevallen dus. Ik denk dat ook ik deze film nog wel eens wil herzien. 3,5*.

Na lange tijd weer eens gezien. Visueel weinig opvallend, maar dat wordt toch behoorlijk gecompenseerd door de sfeer en vooral de rol van Hopkins. Bijzonder sterk neergezet, een man die alleen al door wat hij zegt gevaarlijk overkomt, door het idee te geven dat hij in je hoofd mee kan kijken. Het script mag er wat dat betreft ook zijn, het personage krijgt ruim de mogelijkheid om z'n intelligentie te tonen, met name in de ontsnapping.

Verder ook een meer dan aardige rol van Foster. Opvallend hoe de film het gevoel weet over te brengen dat veel mannen haar bekijken, of beter gezegd, haar checken. Ik ben zelf geen vrouw, maar krijg na het zien van deze film een beetje het idee hoe dat voor een vrouw moet voelen, en aangenaam komt het niet op me over. Wat volgens mij ook de bedoeling van de film is. In ieder geval, genoeg andere films waar vrouwen nagekeken worden, maar dan vaak met opmerkingen erbij. Hier blijft het op een opmerking van een psychopaat na vooral bij blikken, wat ik dus opvallend vond, maar ook beter vind werken. Het blijft allemaal veel meer onderhuids, wat bij de sfeer past.

Het moordverhaal voelt wel vrij standaard aan, maar daar tussendoor de scènes met Hopkins en Foster waarbij met het uiteenrafelen van het moordmysterie ook haar jeugd uiteengerafeld wordt, wat een aardige vondst is, en ook voor een geladen sfeer zorgt.

Geen uitstekende film, maar wel een fijne thriller. 3*.

Maar weer eens gezien. Meer dan een paar leuke quotes (verander jij eens even heel snel in een naakt wijf) en een grappige situatie (het triootje waarbij de hoofdpersoon door de deelnemers wordt opgedragen drie broodjes falafel te halen) heeft deze film niet te bieden. Het drama werkt niet, omdat de regisseur de kijker toch wel erg probeert te sturen, bijvoorbeeld in het ziekenhuis met het rochelende geluid van een andere patiënt waar meteen een zielig pianomuziekje onder wordt gemonteerd om de kijker te waarschuwen dat het ernst is. Had het dan zonder muziek gedaan. Wat irritant is, is de raamvertellingstructuur. Het komt toch nog wel een aantal keer voor dat je iemand wat ziet vertellen aan een ander. Hoeft niet erg te zijn, maar de manier waarop er gefilmd wordt is zooo saai. Geeft dus geen meerwaarde boven geen gewone voice-over. Verder valt weer eens op dat Nederlandse acteurs niet echt geweldig zijn. Er is nou niet echt sprake van chemie tussen de acteurs die de hoofdrollen spelen, al moet ik zeggen dat ik wat dat betreft meer problemen had met Marcel Hensema dan met Cees Geel, die ik het eigenlijk nog wel aardig vond doen.
Door de spaarzame grappige momenten toch nog 1*.

Soms zijn er van die films die je al heel lang wilt zien, maar waar je om de één of andere reden niet aan toekomt. Ik ben nooit een fanatieke Simpsons-kijker geweest, ooit het plan gevat om alle seizoenen op chronologische volgorde te kijken, maar al in de eerste afleveringen van het tweede seizoen gestrand. Toch altijd met veel plezier losse afleveringen op tv gekeken, vandaar dat het enigszins vreemd is dat ik pas zeven jaar nadat de film uitgekomen is hem zie.

Teleurstellen doet de film zeker niet. Het is meer dan een lange aflevering, ook beter geanimeerd. De skateboardscène is geniaal, maar bij andere scènes (met name de mobscène) is het iets te duidelijk dat er computerkracht achter zit. Ook fijn dat flauwe liedjes zoals in de South Park film ontbreken. Of het moet zijn dat Homer kort het Spider-pig lied zingt. Wat overigens later in de film in een best aardig doorgewerkte vorm weer terugkeert.

De humor is van een goed niveau. Niet het allergrappigste dat ik heb gezien, maar wel behoorlijk constant, en het wordt zelden flauw. Homer blijft een prachtfiguur. Ook een paar mooie ideeën, zoals de ijsschots in de vorm van een hart, dat vervolgens breekt, maar ook dat Homer gedurende zijn epifaniescène even in verstrikt is in een tafereel dat lijkt op de lithografie Relativiteit van Escher.

De moeite waard dus, en wat mij betreft wordt Maggies eerste woordje bewerkstelligd. 3,5*.

Ik heb dit altijd een erg vermakelijke film gevonden, maar wel één met gebreken. Vandaag weer eens herzien, ditmaal de director's cut, wat helaas geen vooruitgang is. Elk hoofdstuk krijgt nu zijn eigen aftiteling, wat de eenheid van de film verstoort, en het vreemde effect bij het hoofdstuk "The Customer is Always Right" oplevert dat de aftiteling langer lijkt te duren dan het hoofdstuk zelf. Het extra filmmateriaal weegt is te miniem om te compenseren voor dit ongemak.

Afgezien van deze indeling nog steeds zeer genietbaar. Ik vind de stijl echt geweldig, het zwart wit, met af en toe kleur die er enorm uitspringt. Maar ook de manier waarop de personages en auto's bewegen, echt alsof het een stripverhaal is. Erg leuk! En verder de sfeer van misdaad, corruptie en wetteloosheid. De naam SIn City is bijzonder passend voor de stad, je hebt echt het idee dat het daar de wet van de sterkste is. Verder veel coolness, maar wel jammer dat de acteerprestaties niet altijd even sterk zijn. Vooral de vrouwen lijken hun tekstjes op te lepelen. Verder krijg ik bij Clive Owen bij elke kijkbeurt het gevoel dat hij hier niet op zijn plaats is. Teveel een watjes uitstraling. Zijn stemgeluid helpt hier ook niet bij, zeker als je dat naast dat van Benicio del Toro en Mickey Rourke legt. Verder doet WIllis het aardig en is het ook leuk om Hauer terug te zien. En ik blijf het casten van Bledel erg grappig vinden gezien haar acteerverleden. Prachtig meisje trouwens, waarbij de blauwe ogen natuurlijk extra opvallen gezien het zwart wit.

Kortom, erg leuk om weer eens gezien te hebben, hoewel het zeker geen perfecte film is. 4*.

Herzien, dit keer in 2D wat stukken beter bevalt. Hoe het is opgenomen werkt gewoon beter in 2D. Bij mijn mening na afloop van de 3D kijkbeurt in de bioscoop klaagde ik over onscherpe beelden, die onnatuurlijk aanvoelen in 3D. Welnu, in 2D voelt dat juist natuurlijk aan om diepte te creëren. Een stuk minder ergernissen dan de vorige kijkbeurt dus; dat ik enkele geinige 3D effectjes misloop neem ik dan graag voor lief.

Bij gebrek aan ergernissen kan ik me ook wat meer laven aan de stijl. Ik blijf de stripboek-achtige stijl erg gaaf vinden met het zwart/wit, maar ook de onnatuurlijke manier waarop mensen uit auto's gegooid worden of de grond raken na een goede muilpeer. Onnatuurlijk, maar zo natuurlijk in een stripboek. Ook hier fijne kleur die ineens oplichten binnen de zwart/wit wereld, zoals de groene ogen en de rode lippen van Eva Green die ineens oplichten. Geeft het toch net iets extra's.

De inconsistenties met de vorige film kunnen me deze keer wat minder boeien, wat eigenlijk ook geldt voor het hele plot. De setting blijft een heerlijke poel des verderfs met rauwe kerels die nog niet neergaan als ze door tien kogels geraakt worden (Marv) en veel vrouwelijk schoon en bloot. Ook deze keer blijft de verhaallijn rondom Eva Green me het meest aanspreken. Zij kan gewoon zo ontzettend goed een femme fatale neerzetten, en hier doet ze dat op ultieme wijze. Alles klopt, de looks, het manipulatieve gedrag. Ik zou ook zo onverbiddelijk voor haar vallen. Ik hoop nooit zo iemand tegen te komen. Verder ook credits voor Powers Boothe die schittert als übercorrupte senator. Ook deze keer doet de verhaallijn rondom Alba depressief aan, en dat doet toch een beetje afbreuk aan de sfeer, en zorgt dat de film niet op gelijke hoogte met de voorganger komt. Maar evengoed een ster erbij: 3,5*.

Matig. Het wordt nooit echt duidelijk waarom de hoofdrolspelers voor elkaar vallen, of in ieder geval hun liefde weet niet echt te overtuigen en dat is toch wel iets dat je nodig hebt bij dit soort films. De komedie is verder maar slapjes, het plot is gezapig, je ziet mijlenver van te voren aankomen wat er gaat gebeuren en zelfs die uitwerking van wat er moet gebeuren voelt weinig geïnspireerd aan. Enkel het meisje dat de dochter speelt weet nog enige indruk achter te laten. 1*.

Tenzij je Slumdog Millionaire als Bollywood wilt bestempelen (op deze site staat echter het Verenigd Koninkrijk als productieland vermeld) is dit mijn eerste Bollywood film. Reden om deze film te gaan kijken was een kennis die me een filmpje op Youtube met de titel "super funny Indian action movie" liet zien waarin enkele actiescènes uit deze film te zien waren. Was inderdaad grappig, dus ik wilde me wel eens aan een Bollywood film wagen.

Het goede nieuws, en dat was iets dat ik niet had verwacht van te voren, is dat er duidelijk aandacht aan het visuele is besteed. Veel slow motion beelden, soms juist weer veel fast motion. Leuk, maar het lijkt naast het wat gelige filtertje wel het enige trucje te zijn en dat gaat op een gegeven moment vervelen als het steeds op dezelfde wijze toegepast wordt. Maar goed, het is meer dan ik had verwacht.

Muzikaal is het vrij dramatisch. Er komt de hele tijd een heel simpel Singham-liedje voorbij dat heel stoer zou moeten klinken maar wat behoorlijk gaat irriteren. Twee keer wordt de film onderbroken voor een videoclip met als zangers de hoofdrolspelers, dat schijnt bij Bollywood te horen, maar echt geweldig vond ik het niet. Het tweede liedje zag er visueel wel aardig uit met de lichtjes, maar de dansjes kwamen niet veel verder dan wat er in de videoclips van een willekeurig popsterretje gebeurd. Terwijl dans wel echt heel erg gaaf kan zijn.

Tenslotte het verhaal. Dat is niet bepaald geloofwaardig, maar dat hoeft niet erg te zijn als het maar lekker over de top is. Inderdaad een aantal toffe actiescènes, waar mensen alle kanten op gesmeten worden en waar de hoofdpersoon een hele rare slagtechniek heeft, waar hij iemand van boven op het hoofd smasht, waarna het slachtoffer om de een of andere wazige reden omhoog vliegt. Ik kon er wel om lachen. Echter, deze film lijdt aan hetzelfde manco als Bruce Almighty, een film die ik ooit heb gezien om de grappige trailer, maar toen ik de film keek dat er buiten de scenes uit de trailer er geen grap meer te bleven viel. Hier iets soortgelijks. Zo heb ik hier ook niet heel veel grappige actie gezien behalve datgene dat ik al had mogen aanschouwen in het Youtube-filmpje. En dat is weinig gezien de lange speelduur, die verder vol zitten met meligheid, slappe romantiek en veel gedoe over corruptie. Wat dat laatste betreft blijf ik na afloop van de film een beetje met een dubbel gevoel zitten. Prima dat de slechterik niet ongestraft wegkomt, maar als verwende westerling die nog wel enigszins vertrouwen in zijn eigen rechtstaat heeft, voel ik toch enig bezwaar dat die slechterik gewoon zonder proces vermoord wordt. Maar als Indiër moet je misschien wel echt blij zijn met een agent die maar zelf voor rechter speelt omdat de echte rechter zich laat omkopen. Ik weet het niet.

Los daarvan was Singham niet echt een goede ervaring uiteindelijk, vandaar dat ie blijft steken op 1*.

Ik wil nog wel een andere Bollywood film proberen, namelijk Alluda Mazaaka, want die kennis liet me ook daar nog een fragment uit zien waarin iemand met paard en al onder een auto glijdt, als ware het paard een motorfiets. Ik dacht toen dat die scène ook uit Singham kwam, maar dat is dus niet zo, dus ook maar op het de kijklijst. Al heeft mijn ervaring van vanavond er wel voor gezorgd dat de prioriteit van die film niet al te hoog is.

Oei wat is dit infantiel! Ja duh, het is een kinderfilm, maar dat vind ik geen excuus., er zijn ook kinderfilms die me wel hebben kunnen bekoren. Dit is gewoon tenenkrommend.

Ik heb Frederik de Groot best hoog zitten, maar hier acteert hij alsof de helft van zijn hersenen is weggesneden. Dat hij zich hiervoor leent! Hij is hierin echter geen uitzondering, alom overacting, vooral van die tante en Joris. "Sjeempie hee", de irritatie werd per keer groter als ik die woorden hoorde. Je zou haast pleiten voor een leeftijdsindicatie van tot 6 jaar ofzo. En dan worden we op het einde ook nog getrakteerd op premier Rita Verdonk en een liedje van niveau K3.

Dat ik deze film toch nog 1* geef komt omdat er een paar keer een lange scène inzat die in een keer was geschoten, wat ik altijd erg gaaf vind, en vooruit, vanwege de Lurch-acteur.

Films met een twist zijn natuurlijk van alle tijden, maar ik had in de jaren na het uitkomen van deze film het gevoel dat de twist ineens erg populair was met Fight Club uit hetzelfde jaar, en het jaar erop Memento[i], en van dezelfde regisseur als deze film [i]Unbreakable.

Het is altijd afwachten wat de herzieningswaarde van een dergelijke film is. Fight Club is nog steeds leuk, mede door de sfeer en de oneliners, maar toch ook om te zien hoe je de eerste keer op het verkeerde been gezet wordt. The Sixth Sense valt helaas wat herzieningswaarde betreft flink tegen. Het klopt grotendeels, maar men maakt het zich er wel erg makkelijk mee af met they only see what they want to see. En je hoeft niet eens een psycholoog te zijn om je eens stevig af te vragen of er iets grondig mis is als je vrouw je voor lange periode de silent treatment geeft. Ik zou het nog geen dag vol houden. Het enige dat ik niet kan plaatsen is hoe de hoofdpersoon geruime tijd na zijn moord (de film geeft next fall aan) een nieuwe patiënt opduikelt. Wie heeft dat contact gelegd? Het joch zelf duidelijk niet, en zijn moeder vast ook niet, want die ziet hem niet.

Kortom, het spel om te zien waar je de vorige keer op het verkeerde been bent gebracht valt tegen en is niet eens helemaal sluitend. Los van het plot is het ook erg matig. Audiovisueel standaard, personages ook niet heel erg inspirerend. Willis speelt z'n rol niet onverdienstelijk. Kindacteurs zijn vaak niet al te best, Osment was destijds de uitzondering, maar ik heb hem in dusdanig veel films gezien dat ik hem haast ook een beetje zat ben.

Geen film dus om een tweede keer te zien. 1,5*.