Meningen

Laatst op een stukje begin na weer eens herzien toen ie voorbijkwam op televisie. Ik moet zeggen dat de film in mijn herinnering toch flink wat sterker was. Destijds vond ik Spider-Man interessant vanwege het weergeven van het bestaan van een superheld met al z'n problemen op "realistische" wijze. Tussen aanhalingstekens ja, want ik zie er bij deze herziening weinig van terug. De vijanden in de film inclusief de moordenaar van oom zijn behoorlijk zwart-wit slecht, waarbij je nog kan aanvoeren dat de mens achter de belangrijkste antagonist in wezen niet slecht is, maar eigenlijk gaat de uitwerking van dit personage niet veel verder dan Dr. Jekyll and Mr. Hide. Erg karikaturaal dus, wat me niet echt de bedoeling lijkt. Het excuus is wellicht dat het een stripverfilming is. Maar dan kan je toch juist het karikaturale cultiveren? In plaats van de knipoog die de boel wat minder zwaar op de hand maakt krijgen we juist een moraallesje voor de kiezen. Erg jammer allemaal. Enig lichtpuntjes is de rol van JK Simmons, helaas maar klein. Ik zie dan toch veel liever een stripverfilming als Sin City (die ik overigens ook nog moet herzien) waarin men het karikaturale juist cultiveert.

Audiovisueel stelt de film ook erg teleur bij herziening. De soundtrack is bij tijd en wijle behoorlijk bombastisch, niet bepaald my cup of tea. De actie ziet er soms wel erg computergeanimeerd uit, zeker als Spider-Man door de stad slingert en hij niet in close-up gefilmd wordt. Maakt allemaal dat ik op een zeer nipte 1* uitkom.

Herzien, maar net als de eerste film niet bepaald mijn ding (meer).

Een film over superhelden lijkt behalve met actie ook altijd gepaard te moeten gaan met innerlijke strijd. En daar loopt deze film van over. Veel geleuter over gevoelens ook. De potpourri van geworstel met (schuld)gevoelens, verantwoordelijkheden, en vijanden zal menig nerd aanspreken, en ik kan het weten, want ik ben er zelf één, maar omdat het allemaal net iets teveel drama is, werkt het toch niet bij mij.

Actie is natuurlijk een ander belangrijk onderdeel van deze film, maar ook die stelt teleur. Net als de eerste veel komt er teveel te duidelijk uit de computer. De film is nog maar tien jaar oud, toch beginnen blijkbaar de jaren al te tellen.

Net als in de eerste film is J.K. Simmons het lichtpuntje. Heerlijk personage zoals hij alles en iedereen op cynische wijze afblaft. En ach, uiteindelijk keek het geheel nog wel aardig weg. 2*.

Minste uit de reeks. De vorige delen veel geworstel met het zelfvertrouwen van de hoofdpersoon, nu vooral veel sociale onhandigheid die voor heel veel plaatsvervangende schaamte zorgt. Dat is iets wat ik liever niet heb, zeker niet als de hoofdpersoon ook nog eens behoorlijk onuitstaanbare trekjes begint te ontwikkelen, rondloopt alsof hij de man is, terwijl het sukkelgehalte van hem afdruipt.

In de andere delen was de rol voor J.K. Simmons nog wel de moeite waard, maar zelfs hij komt niet echt uit de verf in deze film. Voor de rest voelt het allemaal zo serieus aan. Het is een stripverfilming, dan mag het toch ook wel wat meer carnaval zijn. Verder veel brakke actie, waarbij het iets te vaak aanvoelt alsof de vechtende figuren erin geplakt zijn. En het geheel duurt langer dan de andere delen, en zo voelt het ook. Ik kan er weinig mee. 0,5*.

Spider-man goes Europe. Ook hier is er kennelijk het één en ander gebeurt in een andere film uit het Marveluniversum die ik niet gezien heb, want Iron Man is dood. Het wordt allemaal op dusdanige wijze gepresenteerd zodat je gewoon de film kan kijken zonder het gevoel het niet te begrijpen omdat je een andere film hebt gemist.

Geen Iron Man in deze film, maar wel Samuel L. Jackson, die ik altijd graag zie vanwege zijn charisma. De antagonist in deze film is niet wat ik verwacht had (al had ik niet bepaald een goed gevoel bij zijn karakter) en is erg doortrapt, gebruikmakend van moderne technologie, wat voor mij redelijk origineel aanvoelt. Tel daarbij de Europese setting op en de grappige onhandigheid van de Spider-man in deze reboot, en het leidt tot de leukste Spider-man film tot nu toe. 2,5*.

Superhelden zijn over het algemeen niet erg aan mij besteed, dus ik heb geen Captain Marvel of Avenger film gezien die aan deze film voorafging. Je merkt wel dat je wat gemist hebt, maar het is allemaal niet heel erg, want de film staat redelijk op zichzelf.

Waar in de vorige incarnaties van Spider-man de hoofdpersoon meer een universiteitsstudent was (met hooguit een examenklasjaar op de middelbare school) is hij hier echt een klungelige scholier. Dat geeft de film wat meer humor, wat ook wel eens leuk is. Het is allemaal wat minder serieus, wat wat mij betreft wat beter past bij superheldenfilms. Het is onzinnig, dus fijn als een film het ook niet helemaal serieus neemt. Daar staat wel tegenover dat we hele carnaval van Marvelsuperhelden voor de kiezen krijgen en op het moment dat zowat iedereen superkrachten heeft, vind ik er niet zoveel meer aan. Daarom ook voor deze Spider-man film 2*.

Nogal een teleurstelling. Ik had nog nooit van die Glistrup en Spies gehoord, de aankondiging aan het begin van de film dat het verhaal gedeeltelijk op feiten berust zag ik vooral als een trucje zoals bij Fargo, maar de heren blijken wel degelijk te hebben bestaan.

Boe heeft enkele prachtfilms gemaakt, die verre van conventioneel zijn, maar dit is voor mijn gevoel niet meer dan een degelijke biografische film. Weliswaar vakkundig in beeld gebracht, maar ook op dat vlak weinig spectaculair. Het spectaculairste is zo ongeveer de erecte penis van Spies die om de zoveel tijd door het beeld zwaait. Als je het als Boe daarvan moet hebben, is het wel erg droevig gesteld. Waar is de verwondering zoals bij de eerdere films gebleven?

Het helpt ook weinig dat de geportretteerde heren zo ongeveer de grootste varkens zijn die ik sinds tijden in een (biografische) film ben tegengekomen. Dat wordt, na de vrij saaie intro waar het alleen maar over machtsspelletjes in het bedrijfsleven ging, steeds duidelijker. Glistrup is een anarcho-kapitalist avant la lettre, die als een Berlusconi de politiek in gaat om vervolging te voorkomen, en uiteindelijk als rechts-radicaal eindigt. Spies is iets interessanter vanwege zijn levensstijl en bizarre voorkomen, maar is in mijn ogen werkelijk een beest wat betreft zijn omgang met vrouwen, met als dieptepunt de scène met het 15-jarige meisje. Bijzonder walgelijk.

Voor de Denen, die dit allemaal in kranten voorbij hebben zien komen, erg interessant, maar ik kan er erg weinig mee. 2*, vooral nog omdat het iets mooier opgenomen is dan de gemiddelde biografische film. Maar ook wat dat betreft niet het niveau van eerdere films van Boe. Jammer.

De opvolger Glass had ik al gezien, waardoor de verrassing er een beetje vanaf was. De climax is natuurlijk dat de mannelijke hoofdrol echt bovennatuurlijke krachten blijkt te hebben, maar dat wist ik al. Verder is de film wel kundig gemaakt. Taylor-Split doet het aardig, maar de diverse typetjes van McAvoy gaan me op een gegeven moment op de zenuwen werken, wat ik overigens ook al bij de opvolger had. 2*.

Tegenwoordig is het nauwelijks nog voor te stellen dat er een tijd was waarin het misbruik binnen de RKK grotendeels onbekend was. Deze film laat ons zien hoe men de schaal van het misbruik ontdekte en hoe blijkt dat een enkele klokkenluider die al wel van de omvang van het schandaal op de hoogte was helemaal geen rare complottheorist is.

Jammer alleen is dat de karakters, met name de journalisten, in deze film niet echt veel diepgang vertonen. Het voelt een beetje als een documentaire aan, waaraan de kale visuele stijl ook debet aan is. En verder wordt er gesuggereerd dat de RKK als een soort maffia opereert, waarbij mensen die het schandaal proberen te onthullen bedreigd worden, en juist dat zien we niet terug bij de hoofdpersonen, wat natuurlijk ook een beetje vreemd is.

Kortom, interessant onderwerp, maar niet geslaagd als film. 1,5*.

Nadat NW hier zo hoog van opgaf, en ik er ook nog eens achterkwam dat de cameraman dezelfde is als die van Noé, kwam Spring Breakers behoorlijk hoog op de kijklijst te staan. Afgelopen zondag was het zo ver.

Verwachting: pulp, maar wel mooi geschoten. Ervaring: vrijwel geheel volgens verwachting. Het begin is al spetterend, vette dubstep met een close-up van topless tieten. Niet echt datgene waar ik naar op zoek ben in film, maar ik kan moeilijk zeggen dat ik het heel erg vervelend vind. Verder inderdaad een pulpverhaal, met spetterende beeldtaal, strakke montage, waarbij de soundtrack niet achter blijft. Vooral de gritty beelden die flink vervormen blijven me bij. Verhaaltje was redelijk amusant, dat Alien figuur was redelijk over the top, zeker als hij gaat opscheppen over alles wat hij wel niet heeft (my dark tannin' oil!) Ik kon er wel om lachen. Meest zinderende scène was de "pijp het pistool"-scène, maar ook de eindscène mocht er wezen.

Vrijwel geheel volgens verwachting dus, maar ... er blijkt zelfs nog een kleine dosis sarcasme aan te pas te komen. Natuurlijk al aanwezig in de vorm van het Britney Spears nummer aan de piano en in de eerder genoemde scène waarin Alien aan het opscheppen is, maar ook in Mirrored Mind-achtige natuuropnames van bijvoorbeeld een ondergaande zon begeleid door een meditatieve soundtrack. Maar waar in dat soort films er wel eens filosofische teksten uitgesproken worden tijdens dit soort scènes, klinken hier teksten als "Spring Break! Spring Break!!!" Dit soort dingen geeft toch wel wat reliëf aan het vrij vlakke verhaaltje.

Niet geheel gespeend van diepgang dus, maar niet voldoende om de film over de 4* te tillen na één kijkbeurt. Ik heb ook niet het idee dat de film sterker is dan Enter the Void, waarmee deze film wat beeldtaal toch wordt vergeleken, maar die van mij evenveel sterren heeft gekregen. Maar ik sluit een verhoging na herziening zeker niet uit.

Zoals meerderen opmerken in grote lijnen een kopie van You Only Live Twice, maar stukken beter uitgewerkt. Alles zit erin, een memorabele schurk in de vorm van Jaws, een auto met gadgets, mooie vrouwen (en in vergelijking met voorganger The Man with the Golden Gun nu wel een erg competente Bond girl), een plot dat aardig wegkijkt en een grote explosie op het einde waarmee het domein van de schurk, die de wereld wilt vernietigen, ten onder gaat. Twee keer een explosie zelfs!

De actie ziet er ook wel aardig uit met minder blauwe schermen dan in menig eerdere Bond film. Alleen bij de auto achtervolging en als ze uit een luik van een onderzeeër hangen heb ik blauwe schermen kunnen zien.

In vergelijking met eerdere James Bond films is het enige wat tegenvalt de titelsong. Verder vallen naar huidige maatstaven de beelden in Egypte en onder water tegen, al zal dat in die tijd ongetwijfeld een stuk indrukwekkender geweest zijn. Niettemin één van de beter Bondfilms. 3*.

Toen ik laatst met een vriend Tenshi no Tamago aan het kijken was, merkte hij op dat die film hem erg deed denken aan films van Tarkovsky. Nu stond Stalker al een tijdje op mijn kijklijstje, dus reden om hem toch maar eens te gaan kijken.

Het begin is erg sterk. Fijn sepia-filtertje dat ik in Oshii-films al heb leren waarderen. Maar dan ineens gaat het in kleur. Die stijlbreuk begrijp ik niet helemaal niet, en de beelden in kleur komen behoorlijk gedateerd over. Erg jammer. Gelukkig komen de sepia-beelden bij tijd en wijle weer terug, maar de reden voor de afwisseling blijft behoorlijk vaag.

De natuur die getoond wordt vind ik nou ook niet echt spectaculair geschoten en de spanning gaat er op een gegeven moment helemaal van af, omdat ik steeds meer het idee krijg dat de stalker slechts een gek is die overal vallen ziet die er eigenlijk niet zijn. De manier waarop de andere personages terugkomen als ze even afdrijven versterkt dat alleen maar. Het einde was dan wel weer enigszins verrassend. Ik vraag me ook af waarom de film zo lang moet duren. Help ook niet helemaal.

Uiteindelijk zweeft de film een beetje tussen 3 en 3,5 sterren, waarbij ik uiteindelijk Stalker de voorkeur van de twijfel geef.

Een film die vooral voor de nodige nostalgie zorgt. Visueel is dit natuurlijk ontzettend verouderd, maar heeft nog steeds de nodige charme die de nieuwere films helaas missen. En als de eerste film van de eerste trilogie reeks voelt de film minder clichématig aan, en overheerst het gevoel van een een aangename avonturenfilm in een SF-setting. Al moet gezegd worden dat ik de directe opvolger herinner als net wat spannender en interessanter, hier starten we op en heeft film duidelijk wat tijd nodig om op gang te komen.

Acteerwerk is nooit een sterk punt in Star Wars films, ook hier niet, al zijn de zwakste schakels hier beduidend minder zwak dan in de nieuwere trilogieën. De personages zijn in ieder geval aangenaam. Het is fijn dat de prinses geen typische damsel in distress is, maar ook op een gegeven moment ferm een laserpistool afpakt en zelf gaat schieten.

Wat de soundtrack betreft ben ik geen fan van Williams; de man put zijn inspiratie iets te duidelijk uit het werk van bekende componisten (Wagner in het algemeen; in deze film o.a. Holst en Strawinsky, de laatste tijdens de woestijnscènes) zonder aan hun kwaliteiten te kunnen tippen. Echter, ook hier komt de nodige nostalgie om de hoek kijken, waardoor de muziek voor mij te doen is. De Cantina muziek is zelfs een guilty pleasure, die ik in een 10 uursversie kan horen.

Al moet de herziening van de directe opvolger nog volgen, herinner ik me dat als een betere film, daarom zet ik voor dit eerste deel in op 2,5*.

Ook eindelijk gezien. Zoals verwacht stelt het allemaal niet veel voor. We gaan van ruimtegevecht naar ruimtegevecht, de onderlinge samenhang tussen de gebeurtenissen is erg zwak, er is sowieso weinig logica en plausibiliteit in deze trilogie ten opzichte van de eerdere trilogieën (met name de originele). En verder ook hier een aantal ideeën uit de originele trilogie die hergebruikt worden zoals de onthulling dat Rey de dochter is van de antagonist, en Kylo Ren die zich als een Darth Vader opoffert voor Rey.

Een aantal karakters wordt flink naar achteren geschoven in deze film, met name de irritante Rose Tico (Tran), wat op sommige progressieve Amerikaanse sites voor veel verontwaardiging gezorgd heeft, maar ook de rol van Finn (Boyega) is nou niet echt substantieel. De vraag of deze karakters eigenlijk in de eerste plaats wel geintroduceerd hadden moeten worden doemt op, want essentieel lijken ze niet te zijn. Met name Finn is niet echt langer serieus te nemen als object van liefde van Rey, gezien haar band met Kylo Ren zeker gezien de kus. Maar daarvoor dacht ik al dat het karakter van Lupita Nyong'o louter was geïntroduceerd zodat Rey naar Kylo kon overstappen en Finn niet met lege handen zou komen te staan, maar zo pakt het dus niet uit wat ook de rol van Nyong'o weinig functioneel maakt.

Enig lichtpuntje is de terugkeer van Palpatine, wat een erg leuke rol van McDiarmid is. Maar hoe dat gedaan wordt valt ook tegen. We lezen al over zijn terugkeer in de proloog van de film, terwijl dit juist een leuke verrassing halverwege had kunnen zijn. Duidelijk een geval van je kruit verschieten.

Per film is deze trilogie minder geworden. Episode 7 kreeg van mij 2*, episode 8 kreeg 1,5*, deze laatste episode 9 krijgt 1*.

Duidelijk de beste Star Wars film. Het voelt redelijk vlot aan, het acteerwerk is verbeterd ten opzichte van de voorganger, en met name is er diepte aangebracht in het plot waar Darth Vader niet de inslechte antagonist die koste wat koste verslagen moet worden, maar de vader van de jonge blonde held blijkt te zijn.

Toch ook genoeg ergerpunten, met name Chewbacca, die om de haverklap moet brullen, maar 3CPO is ook behoorlijk irritant. En natuurlijk ziet de film er nog steeds gedateerd uit, ondanks de vele updates door de jaren heen, waarbij de stad in de wolken overigens de meest succesvolle is.

Maar goed, jeugdsentiment compenseert een hoop. Een ster meer dan de voorganger, waardoor ik op 3,5* uitkom.

Het laatste deel van de trilogie is wat minder dan de voorganger, maar wat sterker dan het eerste deel in de trilogie. Technisch is de film er zeker op vooruit gegaan, al ziet het er nog steeds flink gedateerd uit, met name door de vele scènes die zichtbaar opgenomen met behulp van blauwe schermen en aliens die er duidelijk of als pop of als pak uitzien.

Qua plot gaat dit verder waar de voorganger geëindigd is: de antagonist Darth Vader blijkt niet gecompliceerder te zijn dan de standaard schurk die in en in slecht is, te zijn en dat maakt dit interessanter dan de gemiddelde actiefilm. De keizer is overigens wel nog steeds een standaard schurk zonder nuances. En verder mag Yoda als muppet zijnde natuurlijk kolderiek zijn, zijn sterfscène was best fraai gedaan.

Verder zijn 3CPO en met name Chewbacca hier wat minder irritant dan in de voorganger, maar dat wordt weer gecompenseerd door de Ewoks die toch best wel stompzinnig overkomen. Mensen die klagen over Jar-Jar Binks in de prequels maar hier geen problemen mee hebben snap ik geloof ik niet helemaal. En ook deze trilogie heeft de nodige pijnlijk slecht geschreven dialogen en matig acteerwerk. Ik denk toch dat nostalgie een hoop compenseert in het geval van deze trilogie. Ook in mijn geval, waardoor ik op 3* uit kom; een halfje minder dan de voorganger, maar een halfje meer dan het eerste deel van de trilogie.

Variaties op een thema.

Toegegeven, de sfeer is weer van de eerste trilogie, wat een pluspunt is, maar daarbij wordt ook het plot van de eerste trilogie volledig herkauwt. De personages zijn wat anders, maar hun onderlinge relaties zijn grotendeels hetzelfde, net zoals de gebeurtenissen die ze ondergaan.

Veel oudgedienden, die jong waren in de eerste trilogie, maar nu eenzelfde soort functie vervullen als de oudere personages uit die trilogie. Hun functie in de eerste trilogie is overgenomen door nieuwe acteurs, en dat werkt wisselend. Verfrissend dat de hoofdrollen door een vrouw (in de Luke rol) en een donkere man gespeeld wordt. De jongedame komt wel een beetje verkrampt over. De nieuwe Darth Vader daarentegen komt toch een beetje slapjes over, vooral als het masker afgaat. Slechte keuze overigens om dat masker af te zetten, de kracht van Darth Vader destijds was deels dat het vragen oproept over wie er achter het masker zit. Het feit dat het de zoon van Han Solo en Princess Leia betreft is natuurlijk ook veel te snel weggegeven. Mysterie helpt spanningsbogen in stand te houden.

Ook qua technologie sluit het goed aan op de eerste trilogie. Visueel is wat minder een technische showcase, maar echt warm word ik er ook niet van. Muziek voelt ook grotendeels hetzelfde aan.

Prima dat de film dezelfde vibe heeft, maar dat het plot ook een herhaling is van de eerdere films vind ik wel echt een tekortkoming, waarvoor ik een punt aftrek. 2*.

Meer variaties op een thema. Net als bij de vorige film heb ik hier het idee dat de sommige plotelementen hier overgenomen worden met een aantal wijzigingen om het niet helemaal als een kopie te laten overkomen. Zo doet de confrontatie bij Supreme Leader Snoke erg denken aan het einde van Return of the Jedi Het maakt dat het allemaal vertrouwd aanvoelt, maar verrassend is het allemaal niet.

Wat erger is, is dat deze nieuwe trilogie erg slecht zijn spanningsbogen afhandelt. Hoe degene eruit ziet die achter het masker schuilt is natuurlijk een interessante vraag, die in de originele trilogie pas op het uiterste einde beantwoord werd. Hier al halverwege de eerste film. Wie is de vader van Luke Skywalker kreeg een bijzonder verrassend antwoord in de originele trilogie. Hier is de onthulling van de ouders van Rey een complete anticlimax. De makkelijke manier waarop Snoke aan de kant geschoven wordt is ook behoorlijk jammer. Doet overigens denken aan het einde van Count Dooku in de prequels.

Rey is natuurlijk de Luke Skywalker van deze trilogie, en de keuze voor een vrouw voor deze rol voelt best wel fris aan. De cast krijgt natuurlijk SJW-punten voor diversiteit, maar die diversiteit voelt in deze film erg geforceerd aan omdat de verhaallijnen voor de zwarte heer en Aziatische dame behoorlijk zwak zijn en zelfs overbodig lijken aan te voelen. Een gemiste kans.

Wat de echte Luke Skywalker betreft, Mark Hamill kan nog steeds niet acteren, maar het valt hier wat meer op. Zijn verhaallijn doet ook een beetje afbreuk aan zijn karakter. Ik had het idee dat Luke het beste in een mens wilde zien in de originele trilogie, maar dat is dus niet langer zo in deze trilogie.

Uiteindelijk wat minder dan de voorganger. 1,5* dus.

Herziening, en het blijft leuk. Het fijnste element is natuurlijk de ontzettende lompheid. De lichaamsdelen vliegen je om de oren, het bloed spuit alle kanten op, alsmede een flinke hoeveelheid nudity waarbij met name de gemengd bloot douchen scène opvallend was. Vergeleken met Nederlandse films valt dat laatste allemaal best mee, maar voor Hollywood begrippen toch redelijk uniek zo achteloos als diverse tieten voorbijkomen. En het geweld is in de meeste andere Hollywood films ook wat "zakelijker". Kortom, in veel opzichten net wat meer over the top dan gebruikelijk.

Verder een aardige dubbele laag. Eerst schieten dan denken is inderdaad een fijn cliché over Amerikanen wat flink uitvergroot wordt, en ik moest toch ook wel een beetje aan Bush denken gezien de retoriek in deze film, al betwijfel ik zeer of Verhoeven het echt zo heeft bedoeld. In ieder geval is het wel overduidelijk dat het om satire gaat, al is het maar vanwege de plastieken hoofdpersonages. Leukste televisiereclame was met de kinderen die kakkerlakken vertrappen, iedereen draagt zijn steentje bij.

Maar los daarvan vermaakt de film vooral als actiefilm. Lekker knalle op insecten die een cool design hebben, met name de insectentank. Special effects zien er inmiddels toch wat verouderd uit, maar over het algemeen ziet het er best gaaf uit. Fijn popcornvermaak dus. 3,5*.

Matig. Het wordt ons meteen duidelijk gemaakt dat de stiefvader niet deugd, maar we moeten erg lang wachten tot de andere personages hier ook achter komen, en dat terwijl de stiefvader behoorlijk klunzig is; hij heeft niet eens zijn achtergrondverhaal in orde. Ondertussen pleegt hij ook nog eens wat andere moorden, waar hij makkelijk mee wegkomt. Kortom, het voelt allemaal niet bepaald geloofwaardig aan en dat gaat flink ten koste van de spanning. Verder weinig inspirerend acteerwerk, waardoor ik weinig met deze film kan. 1*.

Niet geweldig, wel vermakelijk. Kidmans rol is aanvankelijk erg irritant, maar wel erg goed gespeeld, net zoals later in de film. Het plot heeft elementen die in de verte doen denken aan The Handmaid's Tale, wat wellicht vergezocht is, maar wat in mijn ogen de overeenkomst is dat het in beide gevallen draait om een soort utopie voor de conservatieve Amerikaanse man. Maar goed, deze film is natuurlijk veel luchtiger, en veel meer quirky. Het is alleen niet zo'n goed teken dat de beelden bij de openingscredits eigenlijk de meest interessante zijn. 2,5*.

Ergens een gemiste kans. Laatst nog de film over Stephen Hawking gezien, waarbij visueel flink uitgepakt wordt om ideeën en gevoelens uit te beelden. Hier worden weliswaar onscherpe beelden ingezet om verwardheid uit te beelden, maar dusdanig mondjesmaat dat ik het gevoel krijg dat er veel meer uit te halen valt.

Voor de rest een redelijk interessante blik op de geestelijke aftakeling van een zeer intelligent persoon, wat voor mij ook een groot schrikbeeld is. Nu heeft de ziekte kanker mijn familie flink getroffen afgelopen jaar, maar ik kan zeker de verzuchting van de hoofdpersone, dat ze liever kanker had gehad, begrijpen. Ook aardig is de blik op het gezin, hoe men met de situatie en met de patiënte omgaat. Met name de echtgenoot maakt in mijn ogen erg opmerkelijke keuzes, waarvan ik sterk betwijfel of ik ze wel gemaakt had.

Uiteindelijk is het einde vrij onverwacht. Er wordt dus een duidelijke keuze gemaakt om de verdere aftakeling niet te laten zien. Die keuze voelt ergens te makkelijk aan: juist die laatste fase lijkt me het meest pijnlijk, wanneer kinderen niet meer herkend worden, en er haast 24 uur per dag verpleging nodig is. Het einde zoals het nu is geeft ergens een zonnig gevoel, terwijl dat totaal niet de realiteit is.

Wat de film nog enigszins redt is het acteerwerk van Moore. Ook Stewart zet een aardige rol neer, en haar karakter is het meest innemende bijpersonage. De eerste film, overigens, die ik van haar zie, dat hele Twilight-gebeuren is namelijk volledig langs me heen gegaan. Qua uitstraling heb ik overigens niet veel met haar.

Uiteindelijk een typische arthouse film die zich richt op het plot en niet op de stilering, terwijl dat juist in dit geval de ervaring zoveel sterker had kunnen maken. En dan heb ik ook nog eens mijn vraagtekens bij dat plot. 1,5*.

Minder scherp dan Hapiness.

Net als die film audiovisueel erg mager, dus blijft vooral het plot over. Wederom een paar bijzonder genante situaties, maar waar het bij Happiness vooral op mijn lachspieren werkte, vond ik het hier af en toe toch erg pijnlijk. Vooral dat jochie met die huishoudster. Natuurlijk een leuk uitgangspunt, maar misschien komt het te dicht bij hoe ik zelf als kind was (oei!) Die documentairemaker was natuurlijk ook een ultieme loser, met name bij het telefoongesprek, maar daarna kwam het er voor mijn gevoel ook niet echt uit. Het einde was dan wel weer behoorlijk cynisch.

Het eerste deel beviel me wat beter, wat een figuur dat vriendje. En die situatie bij de professor thuis is natuurlijk ook vrij onwerkelijk. Vermakelijk, net als de discussie na afloop.

Na afloop van de film voel ik toch een licht gevoel van teleurstelling, maar Storytelling is er nu ook niet in geslaagd me mijn interesse in meer werk van de regisseur te doen verliezen. 2,5*.

Voor de derde keer gezien als ik het goed heb; de vorige herziening moet minstens vijf jaar geleden geweest zijn. Ook deze keer valt de film goed, zij het iets minder dan de vorige keren.

Het uitgangspunt is natuurlijk erg ongewoon en daarom leuk en fris: een hoofdpersoon die de voice-over kan horen. Ook visueel voelt de film fris aan, zeker in het begin, met veel details in de vorm van aantekeningen in het beeld. Dit wordt later minder, maar de toon is gezet.

Aardige rol voor Ferrell, maar met name Hoffman steelt voor mij de show met zijn gortdroge personage. En zo kijkt de film prettig weg, het uitgangspunt wordt goed uitgewerkt tot we bij het einde aankomen. De vorige keren wist ik niet echt wat te denken van dat einde, maar nu is het me duidelijk: er is voor een verkeerde ontknoping gekozen. Vooral omdat het in een andere richting lijkt te sturen en men de sfeer zo opbouwt dat dat einde sereen had aangevoeld. En dan gooit men toch ineens het stuur (niet als woordspeling bedoeld) om en dat voelt dan niet goed. Daarom een halfje minder dan wat er qua potentie in had gezeten: 3,5*.

Ik ben duidelijk minder negatief. Dit staat of valt natuurlijk met of je de afloop de vrouw maakt zich uit de voeten en laat niet alleen haar kinderen uit de eerdere relatie (wederom) in de steek, maar ook uit haar tweede leg ziet aankomen. Ik moet zeggen dat ik dat nìet zag aankomen, ook omdat gedurende het grootste gedeelte van de film ik dacht dat het eerder ging om een zwarte dame die zich blank voor wilde doen. Daarom werkte dit wel voor me. Maar goed, het één en ander had best beter uitgewerkt kunnen worden, met name in de psychologie van de oudere kinderen, waarbij het niet geheel duidelijk is wat ze nu ècht willen. 2,5*.

Van de zomer nog zelf op de Stromboli geweest, dus leuk om een film te zien die de Stromboli als decor heeft. Tot mijn verrassing een Nederlandse film, wat er ook wel van afspat met expliciete scènes die typisch voor Nederlandse films zijn, zoals een lukrake seksscène en het shot waar we de hoofdpersone zien plassen op straat.

De hoofdpersone doet me aanvankelijk denken aan een familielid en dat is geen aanbeveling. Uiteindelijk blijkt het een psychologisch drama te zijn wanneer de hoofdpersone bij de groep terechtkomt. Aanvankelijk had ik het idee dat het wel eens om een soort sekte zou kunnen zijn, maar de leiding blijkt echt begaan te zijn met de deelnemers en hun traumaverwerking. Geen idee of dit nou echt deugdelijke therapie is, het ging nogal ver, maar het levert in ieder geval een interessant plot op.

Het probleem van films als deze is echter dat erg diepgaande psychische problemen binnen het tijdsbestek van een enkele film opgelost zouden kunnen worden en daar geloof ik niet in. Het zorgt ervoor dat het drama niet helemaal bij mij aanslaat, terwijl het drama eigenlijk het centrale element in deze film is (en niet elementen als audiovisuele beleving, ook al zitten er soms mooie shots van de Stromboli in). 2*.

Een tijd niet aangedurfd om deze te gaan kijken. Tokyo.Sora beviel nou niet echt om het zo maar eens te zeggen, en ik had niet echt zin om nog eens 2* aan een film met maar weinig stemmen uit te delen.
Tokyo.Sora is één van de eerste Japanse speelfilms die ik zag (verder wel veel anime gezien), ik had toen alleen Dolls als referentiekader, en had nogal wat moeite met de minder felle kleuren ten opzichte van laatstgenoemde, maar vooral met het bijzonder trage tempo dat ik niet helemaal had verwacht.
Ik ben nu een aantal maanden en ruim dertig films verder, ik heb gemerkt dat ik films anders ben gaan beleven, schoonheid zit niet alleen in felle kleuren, deze keer ook veel meer voorbereid op het trage tempo, dus toch maar de stap gewaagd.

Wellicht omdat ikzelf veranderd ben, wellicht omdat deze film toegankelijker is dan Tokyo.Sora, maar ik heb Su-ki-da als zeer bijzonder ervaren. Ik werd helemaal ondergedompeld in de mooie beelden van de lucht, het waterflesje, het infuus, de aarzelende personages die zoveel moeite hebben om de genegenheid voor elkaar uit te spreken. Heel erg speciaal.
Als ze elkaar na 17 jaar ontmoeten, was het alsof ik zelf in het scherm gezogen werd, toen ze elkaar omhelsden.
Alsof je het zelf fysiek meemaakt. Heb ik alleen eerder bij Yume no Ginga gehad.

Deze krijgt van mij vijf welverdiende sterren en Tokyo.Sora ga ik ook snel herkijken, ik denk dat die nu ook een stuk beter zal vallen.

Leuk! Interessant uitgangspunt en erg sterk gefilmd, ook heeft de film menig smerig moment. Maar ook die momenten worden sterk in beeld gebracht. Neem de etende producent, wat doet denken aan Avalon. Sowieso veel films waar ik aan moet denken. Het thema doet bijvoorbeeld denken aan Helter Skelter, al was die film nog fraaier en stijlvoller gefilmd. De gore aan het einde was zo over de top dat ik aan Braindead moest denken, maar ook ergens aan Tetsuo. De invloed van Tarantino lijkt ook aanwezig te zijn.

De film zal verder best een boodschap hebben, maar ik kreeg toch het idee dat men vooral een reden wilde hebben voor die gore scenes. Het gaat wel erg over de top, maar zonder echt de grappigheid van Braindead hoewel het duidelijk niet serieus bedoeld is. Ik vraag me dan een beetje af of het echt nodig was, of het einde nou echt optimaal uitgewerkt is. Hierdoor blijf ik toch op 4* hangen, ondanks dat de film ontzettend vermakelijk was.

Hier had ik hoge verwachtingen van naar aanleiding van Cannon Fodder uit Memories, maar bleek totaal niet aan mij bestaat te zijn.

Ik moet toegeven, het ziet er fantastisch uit. Maar dat blijft alleen boeiend als er ook goede muziek bij zit die voor een goede sfeer zorgt, maar dit was gewoon standaard Hollywood muziek. Verschrikkelijk. Dan is het enige dat de film nog kan redden een goed verhaal, maar ontbrak ook. Na één uur vond ik het wel welletjes. Tegen anderhalf uur dacht ik: nu moet die film toch wel eens voorbij zijn, maar toen bleek die hele toren eerst nog eens helemaal in de Theems geflikkerd te moeten worden. Duurt het nog een half uur langer. Zucht.

De kermis die ineens verscheen op de toren was wel hilarisch, maar het was maar een spaarzaam grappig momentje. Grappig trouwens die Paris Hilton persiflage die in de film rondliep. Alleen heette Tinkerbell hier Columbus. Heeft me uiteindelijk toch niet zo kunnen ergeren, want het is toch weer eens wat anders dan de edele vrouw die gered moet worden. Helaas ook niet bijzonder genoeg om de film te redden.

Uiteindelijk had de film ook niet veel diepgang. De filosofische vraag die opgeworpen wordt (mag techniek gebruikt worden om oorlog mee te voeren?) is in mijn ogen saai (zeker als je een hele verplichte cursus hierover hebt gehad) en vooral naïef.

Jammer genoeg was dit dus nogal een teleurstellende film.

Minste Kim Ki-duk tot nu toe.Behalve dat het een troosteloze bende is (wat an sich niet erg hoeft te zijn), is het ook nog eens behoorlijk saai met name het eerste uur. Het mag er verder ook niet zo amateuristisch uitzien als in z'n eerste films, echt mooie dingen op het scherm proberen te toveren doet ie ook weer niet in tegenstelling tot die films, waar af en toe een shot er echt uitschoot. Hier is het degelijk, maar niet meer dan dat. Soundtrack is wel aardig, al vond ik Satie hier niet passend

Naar het einde toe wordt het allemaal wat boeiender onder meer door enkele creatief bedachte gruwelijkheden, vandaar 2*, maar ik had hier toch echt meer van verwacht.

De minste Dirty Harry tot nu toe. Ondanks dat Clintwood zelf de regie op zich heeft genomen lijkt de film audiovisueel een kloon van de vorige films. Funky muziek, dat wel weer en het smaakt ook nu weer goed. Qua beelden is het echter erg standaard, en ook hier is er weer nauwelijks iets te zien als het donker is. Eén gave scène: het silhouet van Eastwood in de eindscène.

Het plot is aanvankelijk een slechte kopie van de vorige films. Een overval die wordt voorkomen, zij het op minder hilarische wijze dan in de vorige films, en verder veel tegenwerking van de bazen. Het probleem lijkt echter te zijn dat de hoofdzaak eigenlijk weinig boeit. In de eerste helft wordt er dan ook weinig aandacht aan besteed, en lijkt het vooral om diverse afrekeningen te gaan, waardoor het aanvoelt alsof er weinig richting in het plot zit. De tweede helft draait wel om de zaak, maar aangezien het me maar weinig weet te boeien, voelt die helft zeker niet sterker aan.

De moraal van het verhaal is ook niet bepaald aan mij besteed. Het is gewoon niet aan burgers om voor rechter en beul te spelen. Oog om oog is hier ook niet echt van toepassing, want verkrachting is toch iets anders dan moord.

Conclusie: 0,5*.