Meningen

Een Oshii dagje vandaag. Eerder op de dag Innocence herzien, nu dus The Sky Crawlers. Dat was ook wel weer eens tijd, want net als Patlabor 2 die ik van de week herzag, had ik deze film zeven jaar geleden voor het eerst èn het laatst herzien.

Nog steeds een mooie film met een zwaarmoedige en melancholische sfeer, wat me best wel aanspreekt. Sfeer zit hem voor een groot gedeelte in de soundtrack, die zoals vaker bij Kawai fraai en subtiel is, al is dit in mijn ogen niet zijn sterkste soundtrack. Ook deze keer loop ik een beetje aan tegen de animatie. De karakterontwerpen zijn niet heel erg gedetailleerd en de 2D en 3D animatie botsen soms, bijvoorbeeld tijdens momenten waar het gras van hand getekend naar computer geanimeerd overspringt. De luchtgevechten zijn wel heel erg spectaculair; alsof je er zelf tussen vliegt terwijl de vliegtuigen rakelings langs je scheren. Erg sterk.

Het verhaal is misschien nog het meest interessante aspect van de film. Ik ben erg benieuwd naar het originele bronmateriaal, want personages met de naam Kusanagi en Jin-Roh doen vermoeden dat Oshii een flinke input in het plot zoals hier gepresenteerd heeft. Kusanagi mag (samen met haar naamgenote) als één van de meest interessante karakters in een Oshii film genoemd worden. Het universum waarin het verhaal speelt wordt langzaam aan ontrafeld, maar is ook behoorlijk interessant. Ik kon het zelf niet benoemen; dank aan Ramon K voor de observatie dat Camus' mythe van Sisyphus het hoofdthema van de film lijkt te zijn. Dat het vraagstuk omtrent zelfmoord ook een rol lijkt te spelen in de film versterkt mijn gevoel dat die observatie treffend is.

Kortom, een fijne melancholische film met de nodige filosofische lading die zich rustig ontwikkelt. De 4* blijven onveranderd staan.

Deze film stond al bijna een jaar op de kijklijst omdat het een onneembare horde leek te zijn voor Avalon in de laddercompetitie, en enkele smaakgenoten (met name Observator!) deze ook erg lijken te waarderen.

Hoge verwachtingen dus, en de film is zeker niet tegen gevallen! De visuals zijn werkelijk bijzonder overweldigend, ik krijg echt het idee dat de regisseur alle mogelijkheden van de zon compleet heeft uitgebuit. Echt geweldig! Daarentegen had ik bij de soundtrack wel het gevoel dat daar een potentieel lag dat niet volledig benut is. Ik kan niet helemaal de vinger erop leggen, ik werd er gewoon niet zo door meegevoerd, al moet ik zeggen dat het ook weer niet slecht is en dat de soundtrack wel degelijk flink piekte tijdens de visueel heftigere scenes.

Verhaal was degelijk en ook boeiend, al had ik wel het gevoel dat ik het allemaal wel eens eerder heb gezien. Armageddon komt op, maar ik moet met name denken aan Alien. Ook daar een ruimteschip dat een signaal uitzendt, waarna alles door een indringer misgaat en de bemanningsleden één voor één omkomen. Ik vind het ook vreemd dat de bemanning van de Icarus II voor vertrek geen instructies heeft meegekregen wat te doen als ze de Icarus I tegenkomen, en nu zelf tot een beslissing moesten komen.

Doet allemaal wel wat af van de impact die de film heeft, maar niet veel! Zoals gezegd, het verhaal was nog steeds boeiend, en de genoemde overeenkomsten maken zeker niet dat ik Sunshine een kloon van Alien vind. De film heeft genoeg eigen gezicht. En uiteindelijk beklijft vooral het gevoel van bewondering voor wat de regisseur visueel uit de kast heeft getrokken. Een dikke 4*.

Jammer. Ik ben echt een groot fan van Belcampo, een schrijver die helaas weinig mensen meer wat zegt. Het is dus enerzijds fijn dat hij afgestoft wordt met deze film, maar anderzijds had ik hem een betere film toegewenst.

Het grootste probleem is, denk ik, dat het basismateriaal geen roman is, maar eerder tussen een lang verhaal en een novelle hangt, waarbij het ook nog eens met name om de gedachten en gevoelens van de hoofdpersonages gaat, en niet zozeer om de actie. En daar vul je niet zo makkelijk een speelfilm mee. Nu is daar een oplossing voor: reduceer de lengte, misschien zelfs tot een kortfilm, een vorm die ik om dezelfde reden erg waardeer als waarom ik een kort verhaal kan waarderen: sommige ideeën zijn geniaal, maar niet voldoende om een hele speelfilm/roman te dragen.

De oplossing die de film aandraagt is door het plot slechts losjes op de novelle van Belcampo te baseren. En dat haalt het toch minder bij het origineel. Minder diepgang, maar ook ook zaken die ongeloofwaardig aanvoelen. Nu is het verhaal van Belcampo onwaarschijnlijk, maar dat is iets anders dan ongeloofwaardigheid binnen de denkbeeldige wereld van het verhaal. Afwijkend van het verhaal, maar ook echt ongeloofwaardig is dat zij zijn huurmoordenares blijkt te zijn. Waarom springt ze dan niet weg bij de vrachtwagen bijvoorbeeld? Wel een surprise voor degenen die de novelle gelezen hebben.

Wat de filmische kwaliteiten betreft, is het vooral degelijkheid dat de klok slaat, al zijn de locaties wel erg mooi. Een paar aardige momenten met een leuke interactie tussen beeld en muziek, zoals bij de vrachtwagen, maar dit soort momenten zijn helaas spaarzaam. Wel leuk is dat klassieke muziek de soundtrack domineert. Verder aardige rollen voor Van Koningsbrugge en Verbaan, maar ook hier schuurt het een beetje met de personages van het bronmateriaal. Daar lijken ze toch meer klasse en diepgang te hebben. Maar goed, het blijft Nederlandse film, en Nederlandse acteurs zijn zelden echt briljant.

Leuk om eens gezien te hebben, maar uiteindelijk heb ik toch echt de voorkeur voor het origineel. 2*.

Na lange tijd herzien en dat was ook maar goed ook, want ik begon een beetje te twijfelen of de 4,5* die ik had uitgedeeld wel terecht was.

Die twijfel is nu gelukkig gesmoord, want het blijft een bizarre smeltkroes van vreemde personages en gebeurtenissen. Maar wat ik me niet meer kon herinneren is dat de film visueel zo sterk was. Ik noem in mijn vorige bericht wel al het huis van Asano, waarvan de ene kamer nog surreëler en, kleurrijker is dan de ander. Maar met name de montage en muziekkeuze is bijzonder sterk en doet denken aan de flitsende stijl van Guy Ritchie. Wat dat betreft is Vinnie Jones ook behoorlijk op z'n plek. Zijn entree in de film in het vliegtuig is dan ook spetterend met pompende muziek, waarbij mijn voet ook mee begint te tikken. Maar ook het Come Baby liedje en het inzoomen op het gezicht van de Ugly Guy na weer een homo-erotische toespeling werkt erg sterk.

Maar de grootste kracht blijft zitten in de hele reeks bizarre personages die voorbijtrekt. De vrouw van Asana (wat is Reika Hashimoto ongelooflijk mooi, wat jammer dat ze is zo weinig films heeft gespeeld), de Ugly Guy, de sarariman die zich een vogel waant, Vinnie Jones als huurmoordenaar en vooral zijn vertaler die alles op dezelfde toon vertaalt. Ik heb me er behoorlijk mee kunnen vermaken.

Ik mag haast hopen dat ik na zoveel jaar weer ga twijfelen, want dan wacht me denk ik wederom een leuke herziening. De 4,5* blijven dan ook rotsvast staan.

Een paar jaar geleden ben ik begonnen met het kijken van anime, en de serie Suzumiya Haruhi no Yuuutsu (The Melancholy of Haruhi Suzumiya) kwam al snel op mijn pad. Die kwam destijds erg verfrissend op me over. Ik ben niet bepaald dol op highschoolfilms of -series vanwege de vele clichés, maar in deze serie werd er wat anders met de clichés omgesprongen doordat ze op een rijtje gezet werden, benoemd werden en vervolgens in die hoedanigheid geïntegreerd werden in het verhaal. Neem daarbij het sarcastische commentaar van het hoofdkarakter plus de a-chronologische volgorde van de afleveringen en ik vond het wel vermakelijk.

Daar dacht het Japanse publiek ook over, want in korte tijd is de serie ontzettend populair geworden - al moet gezegd worden dat de boeken waarop de serie gebaseerd is dat ook al waren - tot op een niveau dat Haruhiisme als een nieuwe godsdienst werd geïntroduceerd. Weliswaar als grap, maar het zal me niets verbazen als er in Japan mensen zijn die het net zo serieus nemen als de Engelsen die bij een bevolkingsonderzoek "Jedi" invulden toen naar hun religie werd gevraagd. Een vervolg kon dan ook niet uitblijven, namelijk in de vorm van een nieuwe serie die de afleveringen van de oude bevatte aangevuld door afleveringen die hiaten in het verhaal opvulden. Het geheel werd nu in chronologische volgorde uitgezonden, maar was geen onverdeeld succes, mede door een aantal afleveringen die nogal repetitief zijn. Ik moet zeggen dat ik het wel grappig vond, en de makers hebben zich het niet makkelijk gemaakt, want in de animatie, waarbij de achtergronden er overigens soms erg mooi uitzagen, is er in tegenstelling tot het verhaal geen herhaling. Wat verder opviel is dat de sfeer wat minder onbekommerd is binnen de nieuwe episodes.

Op die voet gaat deze film verder. Het onbekommerde van de originele serie is er nu wel helemaal uit, al wordt het nooit echt dramatisch. Wat verder opvalt is dat de achtergronden er nog mooier uitzien, er wordt soms bijzonder mooi met licht gespeeld. De animatie zelf is soms ook erg mooi met als hoogtepunt de scène met Yuki als het sneeuwt en de dromerige muziek van Satie klinkt. Zijn Gymnopédies en Gnossiennes zijn her en der verspreid over de film, en zijn wat mij betreft het sterkste onderdeel van de soundtrack, die verder als er binnen het verhaal sprake is van een oplossing van problemen soms een beetje aan de platte kant wordt. In ieder geval heeft de film ervoor gezorgd dat ik na afloop meteen wat cd's van Satie ben gaan bestellen, want daar had ik nog niets van in huis. Het verhaal heeft verder niet echt iets nieuws te bieden voor mensen die films als Back to the Future 2 hebben gezien. Toch wordt het wel aardig uitgewerkt, al moet ik zeggen dat de scène waarin Kyon door Asakura neergestoken wordt niet echt veel toevoegde.

Ondanks de lange speelduur heb ik me niet echt verveeld, al speelt het wellicht ook een rol dat ik al vertrouwd was met de personages door de series. Het moet benadrukt worden dat deze film echt een vervolg is, en niet los staat van de series. Het zien van de oorspronkelijke serie en de episode "Bamboo Leaf Rhapsody" uit de volledige serie is essentieel, maar het beste is toch dat men de volledige serie helemaal bekijkt voordat men zich aan deze film waagt. Voor deze film is de conclusie dat het een mooi uitgewerkte voortzetting van de serie is, die echter niet veel nieuws brengt. 4*.

Gekeken vanwege de Penis Song die ik ooit ergens op Youtube ben tegengekomen. En dat nummer bleek juist te ontbreken in de filmversie die ik wist te bemachtigen. Wat resteert is toch wel erg slecht. Werkelijk alles is ontzettend over de top op een ontzettend voorspelbare wijze met als dieptepunt die wc-scène. Het romantische verhaal is flinterdun, waardoor het geheel uiterst banaal is.

Noch grappig noch interessant, dus het absolute minimum. Mocht ik ooit nog de versie met dat nummer erin zien, dan komt er nog wat bovenop. Ik vrees alleen dat de rest eromheen zo erbarmelijk is dat ik er nooit meer naar op zoek zal gaan. Maar goed, wie weet wat de toekomst ooit brengt. 0,5*.

Interessant. Ik heb de vluchtelingenproblematiek natuurlijk wel meegekregen, en ik heb ook die afschuwelijke foto van dat aangespoelde jongetje gezien, maar een film helpt vaak om een duidelijker beeld te krijgen van hoe gevaarlijk zo'n boottocht kan zijn. En verder draait het natuurlijk om de zwemcapaciteiten van de hoofdpersone, die ook voor een interessante verhaallijn zorgen. De film vervlecht verder die twee thema's, vluchten en zwemmen, kundig. Opmerkelijk overigens dat de echte Yusra Mardini er knapper uitziet dan de actrice die haar speelt. Het is vaak andersom. 3*.

Ja erg aparte film. Ik moest er even in komen; het begint een beetje ongemakkelijk, maar dan wordt het op een gegeven moment echt leuk. De creaties van de hoofdpersonen zijn fantastisch; geweldig om te zien hoe met bosmateriaal en afval een busrit gesimuleerd kan worden bijvoorbeeld.

Het absurdistische uitgangspunt van een man als Zwitsers zakmes is natuurlijk ook erg leuk gevonden en doet denken aan een Dupieux film als Rubber of Wrong. Er wordt ook behoorlijk veel mee gedaan, maar verrassend genoeg heeft de film daarnaast nog behoorlijk wat diepgang in de vorm van de psychische ontrafeling van het personage Hank. Wat niet eens onaardig gedaan wordt.

Muziek is een beetje apart, maar dient niet louter als achtergrond en dat valt altijd te prijzen. Het grootste pijnpunt van de film is uiteindelijk het einde waar het een beetje ontspoort en de film op meerdere gedachte lijkt te hinken, maar niet echt een richting durft te kiezen. Desondanks leuk om gezien te hebben! 4*.