menu

Shiki-Jitsu (2000)

Alternatieve titel: Ritual

mijn stem
3,73 (100)
100 stemmen

Japan
Drama
128 minuten

geregisseerd door Hideaki Anno
met Shunji Iwai, Ayako Fujitani en Jun Murakami

Een gedesillusioneerde filmmaker heeft een ontmoeting met een jong meisje dat elke dag hetzelfde ritueel heeft. Ze gaat elke dag uit van het idee dat ze morgen jarig is. Hij probeert met haar te communiceren via zijn videocamera.

zoeken in:
avatar van Phoenix
Ergens goedkoop te krijgen?

5,0
Niet dat ik weet, ik heb 'm gehad, maar wel zelf opgezocht en besteld. 28 EUR bij Yesasia, niet goedkoop maar de euro's wel waard.

avatar van Ramon K
4,0
Echt weer zo'n geval van een niet perfect pareltje. Ik noem even de dingen die ik niet zo goed vind want de schoonheid van de film is hierboven al uitstekend toegelicht;

-middenstuk van de film sleept een beetje qua drama.
-einde van de film is wat te makkelijk en met te veel nadruk op verklaring van het drama. Vooral als ze in dat bed liggen en Fujitani oa gaat verklaren waarom ze zo gefixeerd was op rode paraplus..
- de correlatie tussen de door Fujitani gecreeerde wereld en haar persoonlijke emotionele drama vind ik achteraf wat gekunsteld. Qua voorwerpen, die muur, de tekeningen oa.
Visueel brengt dat mooie dingen met zich mee maar ik vind het niet altijd even geloofwaardig.
- dat gedoe met dat vriendje viel qua toon een beetje buiten de boot. Vooral het personage an sich eigenlijk.

Maar ik zou het mezelf niet vergeven als ik die dingen volledig in mijn score ga meenemen want de dingen die goed zijn aan de film, zijn ook echt enorm goed. Ik vind Iwai de grote ster hier met zijn ingetogen spel, zijn kalme stemgeluid en zijn rake monologen.
En de camera natuurlijk: zo'n introductie van dat huis is echt onbeschrijfelijk mooi. 4*

avatar van Apollinisch
Ook de voice-over is goed gekozen. Soms is zoiets toch een beetje tricky maar hier was het een aangename en warme vertelstem.
De vertelstem uit Fitter Happier is nog warmer. Vond de voice-overs daarbij ook van weinig toegevoegde waarde. Wat verteld wordt blijt in negen van de tien gevallen al uit de beelden en samen met het steeds toenemende gejammer van Fujitani leidt het af van de mooie fotografie.

Camerawerk, kleurgebruik, kadrering – stuk voor stuk even formidabel en daardoor is zelfs een aftands industrieterrein een uiterst geslaagde locatie. Muziek, verhaal, acteerwerk – ook allemaal puik in orde, al zal zo’n expressief karakter nooit helemaal mijn ding worden. Met het laatste half uur kon ik dan ook helemaal niets. Voor mij onbegrijpelijke stemmingswisselingen vieren hoogtij en visueel neemt de film steeds ingetogener vormen aan. Vond het vreselijk saai en moest echt moeite doen om niet vooruit te spoelen, toch wel een flinke smet op een verder uitstekende film.

2.5*

avatar van Goldenskull
4,0
Best mooie film

Vooral het begin fascineerde me, daarna -waarschijnlijk mede door dat de film wat in herhaling viel- toch iets minder, maar nog wel boeiend.

In het begin zijn de shots erg veelzeggend, heerlijk surrealistisch met prachtige kleuren vormgegeven. De muziek is trouwens wel constant mooi en verder ook gewoon sterk geacteerd. Bijna wreed hoe zij uit haar wereldje werd getrokken trouwens, zo'n lief en naïef meisje

Dankzij het sterke begin toch een goede 4.0*.

avatar van Tommeh
4,0
Op IMDB lees ik dat Fujitani het verhaal waar de film op is gebaseerd zelf geschreven heeft, naar aanleiding van een periode dat ze in L.A. woonde en te maken kreeg met vervreemding en isolement.

Nu begrijp ik meteen hoe ze haar rol zo overtuigend neer kon zetten. Op het eerste gezicht is haar karakter complex met veel onderliggend drama, waardoor haar extreme emoties en vluchtgedrag vaak moeilijk te volgen zijn, en toch schuilt er een bepaalde mate van herkenbaarheid in. Dat is maar goed ook, want de film draait praktisch volledig om haar personage, en van een plot is eigenlijk geen sprake.

Verder is dit een prachtige film die vol zit met poëtische dia- en monologen en heerlijke muziek. De monotone stem van de regisseur pastte perfect bij de gesproken teksten. Daarnaast zit het met goed camerawerk en prachtige decors visueel uitstekend in elkaar.

Kleine minpunten zijn dat het tempo af en toe wel érg laag ligt en het soms me net iets te diepzinnig wordt, waardoor ik niet de volle speelduur m'n aandacht erbij kon houden. 4*

avatar van Goodfella
3,5
Ramon K schreef:
een niet perfect pareltje

Precies! Ik val vooral over de laatste 10 minuten. Ontzettend mooi verfijnde film tot dan toe, maar plots wordt de focus op beide hoofdpersonages losgelaten en worden we opgezadeld met mensen van buiten het zo zorgvuldig opgebouwde filmuniversumpje, plus flauwige uitleg. Jammer, want erg mooi verder.

avatar van wibro
4,0
Goldenskull schreef:
Vooral het begin fascineerde me, daarna -waarschijnlijk mede door dat de film wat in herhaling viel- toch iets minder, maar nog wel boeiend.

In het begin zijn de shots erg veelzeggend, heerlijk surrealistisch met prachtige kleuren vormgegeven. De muziek is trouwens wel constant mooi en verder ook gewoon sterk geacteerd. Bijna wreed hoe zij uit haar wereldje werd getrokken trouwens, zo'n lief en naïef meisje

Dankzij het sterke begin toch een goede 4.0*.

Kan me wel grotendeels vinden in de recensie van Goldenskull. De eerste helft was zeer goed, prachtige beelden en kleuren en een prachtige score van Takashi Kako. De tweede helft vond ik echter een stuk minder en waarom toch moet de film eindigen met een afgrijselijk popliedje, iets wat ik al vaker tegengekomen ben in Japanse films. Dat vreselijke gejengel valt toch absoluut niet te rijmen met de schitterende pianomuziek van Takeshi Kako. Hier trek ik een ½ punt voor af.

3,5*

avatar van Naomi Watts
4,0
Erg lastig om hier nu een review te typen. Het is al wat uren geleden sinds ik de credits over het scherm zag rollen, maar nog steeds ben ik flabbergasted.


Laat ik beginnen bij de twee leading roles. Iwai speelt voortreffelijk, de sereniteit zelve. Hij werd al eerder vergeleken met Asano en dat lijkt me een erg treffende vergelijking. De ster van de film is toch Fujitani, die het boek ook schreef waar de film op gebaseerd is. Ze zet echt een hartverwarmend personage neer; fragiel, onzeker, kwetsbaar maar o zo aandoenlijk. Elk klein gebaar van haar is aandoenlijk, lief en vertederend. Dat ze de rol met verve invult heeft natuurlijk ook te maken met dat zij tijdens haar tijd in Los Angeles ook totaal geïsoleerd heeft geleefd maar toch een erg knappe performance. Ongelofelijk dat dit de dochter van Steven Seagal is.


De film heeft een amateuristische feel maar in details is dit zo goed uitgewerkt, zo verfijnt, zo geperfectioneerd. Visueel is dit echt een pareltje. Kleurengebruik is state of the art, perfecte sfeerschepping en prachtige kadreringen. De kamers van Fijitani zijn zo heerlijk sfeervol, die rondleiding is briljant en wat is het toch heerlijk als we dan eindelijk die verboden kelder mogen aanschouwen. Adembenemend. Fujitani's wereld is voelt erg surreëel aan en ik droomde ook weg in haar wereld. Geen invloeden van buitenaf maar gewoon alles rondom je heen vergeten en genieten van haar zorgeloze universumpje.


Het verhaal is in het begin wat lastig om in te komen maar op een gegeven moment wordt je er zo ingezogen dat je niet meer terug kunt. het personage van Fujitani is gewoon zo lief en oprecht dat het als kijker soms echt vervelend is om machteloos toe te zien hoe ze worstelt met haar verleden en haar onzekerheden. Erg veel mooie, vertederende, aandoenlijke en ontroerende scenes (de scene waar ze smeekt om niet verlaten te worden, haar uitbarsting van jaloezie, het moment dat ze op Iwai klimt en zegt dat ze alles voor hem wil doen, de paraplu scene). Die segmenten met haar moeder en die 'vriend' voelen een beetje out of place maar dat heeft totaal geen invloed op het totale plaatje. Shiki-Jitsu is een bijzonder filmpje, en het zou zonde zijn dit pareltje op zo'n miniscuul puntje af te rekenen. Dan gooi je een beetje je eigen glazen in.


Ik ben erg onder de indruk, zwaar onder de indruk. Zonde dat dit filmpje zolang stof heeft lopen happen want dit is echt een waar meesterwerk. Een film die erg one-of-a-kind is en die nu al heel bijzonder voor me is. Volle mep en een hele hoge top 10 notering. Lang geleden dat een film me zo heeft weten te raken.

avatar van niethie
4,5
Naomi Watts schreef:
Die segmenten met haar moeder en die 'vriend' voelen een beetje out of place maar dat heeft totaal geen invloed op het totale plaatje. Shiki-Jitsu is een bijzonder filmpje, en het zou zonde zijn dit pareltje op zo'n miniscuul puntje af te rekenen. Dan gooi je een beetje je eigen glazen in.
Ik zou je graag gelijk geven maar ben het er toch niet helemaal mee eens! Die genoemde segmenten hebben de film toch wel gedeeltelijk voor me verknalt. Niet te geloven gewoon, dan kom je met zo'n verbluffend rustgevend en intiem eerste anderhalf uur, waar het voor mij als kijker echt serieus even voelde alsof ik me op een andere planeet bevond, even weg van deze vervelende harde wereld compleet in het verhaal mee gaande en dan kom je met een stuk aanzetten waar al de onduidelijkheden zonodig uit de doeken gedaan moesten worden, ik heb me als kijker geloof ik nog nooit eerder zo belazerd gevoelt. En dat terwijl ik normaal, als ik een film zie die nogal ingewikkeld in elkaar steekt, altijd graag een uitleg wil, maar hier voelde het gewoon te geforceerd aan, wat een domper! Alsof er een geldschieter op de achtergrond aan het meekijken was en zich er toch even mee moest bemoeien. Of ik er nu mijn eigen glazen mee in gooi of niet, ik neem het de film dus welgelijk kwalijk...

Nouja voor ik weer te negatief wordt in mijn oordeel, toch even beginnen met het opsommen van de positieve punten, dat zijn er immers aardig wat. Sterker nog het hele eerste anderhalf uur is een groot hoogtepunt, ook wel een filmische achtbaanrit zonder stop. Visueel is het heel bijzonder, dat lege gebouw opzich is natuurlijk al een prachtige locatie. Heb me dan ook rot gelachen op dat fast forward stuk waar ze de man rondleid in haar stekje. Neem bijvoorbeeld die witte kamer vol gordijntjes en rode telefoons of die, deslolate, met watergevulde kelder, zo simpel maar ik was er op dat moment ook wel van overtuigt dat ik nog nooit zoiets moois had gezien. Prachtig ook hoe de verschillend ingerichte verdiepingen en natuurlijk het kleurgebruik daarin symbool staan voor de constante mood swings van het meisje. Hiernaast heeft het verhaal ook op mij een diepe indruk nagelaten, want hoewel het hier nogal wat extreem werd weergeven is het voor mij toch wel heel erg herkenbaar. Ik vertoon ergens precies hetzelfde vluchtgedrag als het meisje hier doet. Zo verstop ik me ook nog steeds achter van alles als het even moeilijk drijgt te worden, zonder ik me op momenten compleet af van de buitenwereld om mijn angsten en onzekerheden niet te laten zien en laat ik me zelden tot nooit in met dingen die mijn leven voorgoed zouden kunnen verranderen en dat terwijl ik op een leeftijd zit waarbij ik dat gedrag allang ontgroeit had moeten zijn. Daarnaast komen ook de wilde stemmingswisselingen regelmatig terug. Als je dat dan allemaal in een film tegenkomt is dat uiteraard een wallhalla van herkenning en geeft dat ergens toch wel een opgelucht gevoel van dat je daar niet helemaal alleen in staat, daar kan ik heel blij van worden. Terwijl ik dit schrijf denk ik dan ook plots, is dat misschien de reden dat het einde me zo teleurstelde? Het gevoel van onrechtigheid wat ik kreeg toen het meisje op zo'n crue manier uit haar fantasie wereldje gerukt werd, ging ik er gewoon te ver in mee en wou ik te graag voor haar dat alles bleef zoals het was of kwam het gewoon te dichtbij, ik vrees het tweede. Kom ik wel mee tot de conclusie dat ik het de film eigenlijk niet zou mogen aanrekeken, maar toch blijft het moeilijk voor me...

Maar goed om maar niet teveel in de zeik modus te blijven hangen toch nog even wat andere belangrijke punten. Ik vond de piano muziek werkelijk prachtig passen onder de film, wel jammer dat ze er op de aftiteling dan weer zo'n vreselijk mellow popliedje tegenaan moesten gooien, dat was dan weer een pure vorm van wansmaak, en als je een beetje in de Aziatische cinema thuis bent merk je dat het nog best vaak voorkomt ook, zo jammer is dat altijd! Ook hier een grote schrik toen ik in de trivia las dat het betoverend mooie meisje waar ik hierboven steeds over spreek gewoon de dochter van de lompe actiester Steven Seagal blijkt te zijn, zo erg zelfs dat ik nog steeds in ontkenning ben en het simpelweg weiger te geloven. Maar ook de indentiteit van de mannelijke hoofdrolspeler was eigenlijk net zo'n verrasing voor me, de naam Iwai had ik wel eens in de mond genomen maar dat het hier om de geliefde regisseur ging die de hoofdrol speelde had ik niet kunnen raden. Ze spelen beide in ieder geval geweldig!

Tot slot nog een aantal prachtige scenes door de film heen, waarvan je de meeste hierboven al op een rijtje hebt gezet, zal ze dan ook niet meer noemen. En nu ik toch op je stukje terugkom, nog bedankt voor weer een geslaagde tip, je hebt me de film dan misschien niet direct aangeraden maar doordat ik je mening doorgaans best hoog aansla heb ik er wel vaart achter gezet hem te gaan zien en dat heeft goeduitgepakt zoals je kan lezen. Eindcijfer was eigenlijk een vier geweest maar als ik het ietswat teleustellende eindstuk even wegdenk of gewoon in het juiste perspectief zie en me bedenk hoeveel indruk hij heeft nagelaten, dat het dagen lang heeft geduurt eer ik er uberhaupt iets over kon schrijven wat nu wel pijnlijk duidelijk wordt gezien ik al twee uur bezig ben aan een stukje dergelijk tekst, mag daar gerust nog een halfje bovenop, iets wat niet vaak gebeurd bij een eerste kijkbeurt dus dat zegt heel wat over de kwaliteit...

4,5 sterren

avatar van Black Math
4,5
Een erg mooi geschoten film, waarbij de symmetrische shots opvallen. Wat mij betreft is het mooiste voorbeeld hiervan het moment als hij met de handcam zit te spelen terwijl zij thuiskomt. Hij zet de camera neer en meteen staat ze helemaal centraal in beeld.

Een klein nadeel aan deze film is dat enkele magnifieke scenes de rest van de beelden niet zeker ook niet misselijk zijn enigszins doen verbleken. Dit zijn de shots van de kamer die rood gekleurd wordt door de zon die door de gordijnen schijnen, de scene waar het bliksemt en waar haar geschminkte gezicht kortstondig in close-up wordt genomen, maar vooral de scenes in de kelder, die echt verbijsterend waren.

Fujitani vond ik er niet zo Aziatisch uitzien, ik begrijp nu, na de berichten hierboven gelezen te hebben, waarom. Beide acteurs zetten erg interessante rollen neer. Zoals Onderhond al opmerkte is er een link te trekken tussen de carrière van de man en de regisseur van de film, maar bij mij kwam met het einde van Evangelion in het achterhoofd ook de vraag op in hoeverre de regisseur zelf ook niet net zo verknipt is als de vrouw. In ieder geval weten de personages me flink in de film te trekken, waarbij ook de muziek, hoewel op een gegeven moment een beetje eentonig, hielp.

Ik werd volkomen verrast door het einde en dit was niet echt positief. De countdown gedurende de hele film en haar vele "testjes" of het nog wel goed met haar ging maakten dat ik een dramatisch einde verwachtte, maar het tegendeel bleek het geval te zijn. Jammer, want het gaat ten koste van de diepgang van de film. Zo interessant de vrouwelijke hoofdpersoon voorafgaand aan het einde is in al haar complexiteit, zo banaal wordt het als blijkt hoe makkelijk een verknipt persoon binnen een maand een psychologische doorbraak kan krijgen, hetgeen nogal goedkoop aandoet gezien de complexiteit van de vrouw. Maar wat vooral jammer was, is dat het een breuk in sfeer was.

Op het einde na indrukwekkend, wellicht dat ik bij een herziening wat minder moeite met dat einde heb, maar vooralsnog om die reden geen maximale score. 4,5*.

avatar van Nephilim
4,5
Tommeh schreef:

Verder is dit een prachtige film die vol zit met poëtische dia- en monologen en heerlijke muziek. De monotone stem van de regisseur pastte perfect bij de gesproken teksten.


Wist je dat je de DVD zo kan instellen dat Fujitani de gesproken teksten voor haar rekening neemt?
Iets wat de film ook een aparte sfeer meegeeft.

Tevens is er een alternatieve credit sequence.

avatar van Inland Rabbit
4,5
Deze film is me al vaker aangeraden, dus het moest er toch eens vn komen. Verder ken ik Evangelion niet goed, dat scheelt.

Erg mooi geschoten deze film. Mooi gebruik van kleur enzo en shots worden goed uitgekozen. Jammer dan weer dat je terug moet vallen op een potje pindakaas.
Verder een mooie karakterstudie, toch bij mij momenten ook wel vrolijk drama, al is dat vrolijke maar betrekkelijk natuurlijk. Klein filmpje, maar duidelijk, intiem en met veel emotie en vooral eerlijkheid. Veel mensen hoor ik klagen over het laatste gedeelte van de film, maar daar gebeurde juist dingen die de film voor mij naar een hoger niveau tilde. In zulke mate zelfs, dat er nu gewoon een halfje op gaat.

Ja, ik heb verder niet het idee dat dit een film is waar ik veel over kan en hoef te vertellen. Mooi, persoonlijk en klein en toch groots in al zijn eenvoud, zoiets.

avatar van misterwhite
Zeer bijzonder...

Shiki-Jitsu was voor mij een unieke filmervaring. Iets wat ik al een tijdje niet meer heb meegemaakt. Een verhaal dat mij vanaf begin tot einde bleef boeien. Een zeer boeiend personage was dat meisje en ze acteerde ook echt geweldig. De rustige piano muziek zorgde nog eens extra voor een aangename sfeer. En het huis van dat meisje was werkelijk fantastisch. En ook een paar prachtige shots.
Ik kan eigenlijk er niet veel meer over zeggen, gewoon kijken deze film!

Prachtig! 5*

avatar van niethie
4,5
Ik zei het toch, haha!

avatar van Jessen0wnt
4,5
Shiki-Jitsu

Je kent wel van die tv-series of soaps waar een personage zoveel op te kroppen krijgt dat je die ''emotionele ontladende monoloog'' verwacht en ook krijgt. Hoewel het altijd cheap, voorspelbaar en sentimenteel over komt werkt het atlijd. Shiki-Jitsu heeft ook zo'n ontladende monoloog, maar dan zo echt dat ik hem na een volledige kijkbeurt nog 3 keer heb gezien, een van de mooiste scenes die ik ooit heb gezien. Subliem.

De film kent bepaalde punten, allereerst begint de film vrij afstandelijk en is het nogal artistiek qua beelden en ook gewoon qua production design. Er is veel te zien en maakt je als kijker gewoon lekker enthousiast en bereidt je voor op het andere deel wat veel meer persoonlijker en emotioneler word. Er is tijd en ruimte voor personage uitwerkingen waardoor ze echt vertrouwelijk en humaan over komen. Zelden zo veel natuurlijk werk gezien in zo'n bizar uiterlijk.

Shiki-Jitsu is een film die gedimd indruk weet te maken. Het bezit een van de meest intense scenes ooit gemaakt in mijn ogen. Hoe simpeler en hoe meer ''niet-gelikt'' het is, des te beter voor mij, en dat is het. Voor de nieuwsgierigen ik heb het over de scene met de ontmoeting van de moeder. Intens acteerwerk.

Toffe, mooie, menselijke en artistieke film. Weet op alle fronten indruk te maken maar is voor mij toch vrij bijzonder omdat ik erg enthousiast werd door een paar scenes die het vooral moesten hebben van de emotionele lading en de acteer prestaties die zo ''waar'' voelden. Dan heb ik het niet eens gehad over de sterke structuur, de beelden en de muziek, maar dat is gewoon het kijken en ''ervaren'' waard. Shiki-Jitsu maakt indruk.

4,5 ster

avatar van Knisper
4,0
Al jarenlang heeft deze film ergens bovenaan mijn to-see-list gestaan. En omdat ik nooit te veel over een film ervaren wil voordat ik deze zie, heb ik alleen de poster (en de dvd-cover) om op te gaan. En dan is het toch heel anders, ik had een veel gemoedelijkere film verwacht, maar het hoofdpersonage in deze film is toch wel serieus in de war. Overigens een gewaagde keuze. Regisseurs nemen vaak een sympathieke hoofdpersoon met een 'twist', maar de onzekerheid en verwardheid van dit hoofdpersonage gaat nog wel een stuk verder.

Overigens een erg goede film. Meer dan al het andere zijn de locaties het belangrijkste punt van de film. Wat een prachtige verlaten gebouwen en industriële achtergronden. Echt een hele indrukwekkende omgeving, niet mooi, maar zo uitgebreid. Van die lange daken en eindeloze industrie. En dat het pand zelf, de inrichting en de kelder met het water. Wat een kleurenspel!

De film verandert het laatste half uur nogal van toon, als de familieproblemen worden uitgelicht. Ik haakte daar een beetje af, zij het door mijn vermoeidheid, maar de film kakt ook een beetje in. Dat zorgt ervoor dat dit vooralsnog niet de topper is waar ik op gehoopt had. Maar wel een fantastische film, sterk acteerwerk, orginele invalshoeken en dus de prachtige locaties!

avatar van wibro
4,0
Deze film die ik vanmorgen weer eens herzien heb moet het voor mij vooral hebben van het ijzersterke eerste 1½ uur. Mooie visuals, prachtige pianomuziek en vooral lekker mysterieus. Ik was zeer gefascineerd door het bizarre surrealistische wereldje waarin het jonge meisje leefde. Vooral de scène waarin zij al rennend Iwai een rondleiding gaf door de zeven verdiepingen van de flat waarin zij woonde, onder begeleiding van de prachtige pianomuziek van Takashi Kako, is om in te lijsten. En zo kende dit deel van de film wel meer van dit soort mooie scènes, alles om deze film door mij de hoogste waardering te geven, maar helaas gooide het laatste half uur roet in het eten. Naarmate er meer werd prijsgegeven van het hoe en waarom van het abnormale gedrag van de mysterieuze jonge vrouw verslapte mijn interesse. De laatste tien minuten - de ontmoeting met haar moeder - waarbij alles haarfijn werd uitgelegd was voor mij een regelrechte afknapper. Deed mij erg denken aan een Hollywood drama waarbij ook alles zo nodig verklaard moet worden. Heel jammer. Voor mij had deze hele film gewoon mysterieus mogen blijven. Dat deze film van mij alsnog een hoge waardering krijgt heeft het daarom ook te danken aan het uitstekende eerste 1½ uur en o.a. de prachtige soundtrack van Takashi Kako.

4,0* na herziening

avatar van Onderhond
5,0
Uitzonderlijk.

Een veel betere omschrijving heb ik er niet voor. Een film die sterk maar erg direct drama weet te combineren met een prachtige audiovisuele ervaring zonder daarbij al te abstract te worden, ik kan niet meteen een soortgelijke film opnoemen.

Anno is een meester achter z'n camera, Fujitani en Iwai lossen het voor de camera op. Het helpt natuurlijk ook dat Fujitani de schrijfster is van het boek waarop deze film gebaseerd is, én dat het boek over haar eigen ervaringen gaat. Het maakt haar personage alleen maar boeiender. Iwai is een sterke opponent, beiden zijn ze ongetwijfeld één van de sterkste filmkoppels ooit.

Jammer dat Anno deze stijl nooit verder ontwikkeld heeft, volgens mij zit er nog enorm veel potentieel in.

5.0* en uiteraard een uitgebreide review

avatar van Mochizuki Rokuro
4,5
Onderhond schreef:
Jammer dat Anno deze stijl nooit verder ontwikkeld heeft, volgens mij zit er nog enorm veel potentieel in.

Ik ben toch wel benieuwd of je Love&Pop nog eens zou proberen. Ook helemaal in stijl van deze. Had dat liever gedaan dan het herzien van deze

avatar van Onderhond
5,0
Vind ze qua (visuele) stijl absoluut niet te vergelijken. Maar blijkbaar heb ik Love & Pop zelfs nooit helemaal uitgekeken, dus wil hem nog wel een keertje proberen. Wat ik mij ervan herinner was het vooral slordig camerawerk, daar waar deze film erg precies en uitgemeten is.

Edit: even op YouTube gekeken en inderdaad. Fugly 4:3 en handycam werk. Zal verder wel overeenkomsten hebben, maar vermoed nu al dat ik er amper of niet doorheen zal kunnen kijken.

avatar van Mochizuki Rokuro
4,5
De overeenkomsten zitten inderdaad niet in het visuele aspect, L&P is zeker niet afgemeten, nee. Maar de vergelijking zit meer in de personages en vooral hoe Anno de basis en ontwikkeling van zijn hoofdpersonahe vormgeeft (qua drama, gebeurtenissen etc). In die zin is dat voor mijn gevoel absoluut de "auteur " Anno aan het werk (in dramaturgie meer dan visuele stijl). Ook de reden waarom de (NG)E bij mij altijd zo goed vallen. Maar ook ik zou graag nog een "echte" speelfilm van Anno zien. in de vorm van Ritual of L&P maakt mij dan niet zoveel uit.

avatar van Onderhond
5,0
Ik vrees toch dat het mij vooral om de combinatie van het visuele met het dramatische gaat. Verder ben ik (zoals je wss wel weet) ook geen echt grote Evangelion fan. Maar ik ga Love & Pop zeker nog een keer proberen, toch een film die ik wil gezien hebben.

Hans S.
Zat eigenlijk vrij snel in de film, mede dankzij de prachtige beelden van het huis en de stad. Na een aantal minuten begon Shiki-Jitsu echter steeds vervelender en vervelender te worden. Het is weer lang geleden dat ik zo'n irritant karakter heb meegemaakt als het meisje dat Fujitani speelt. Die had wat mij betreft al gauw een paar ferme tikken verdiend. *1.5

avatar van maxo922
4,0
Ja het boeit helaas net niet constant, wat de film toch een beetje onderuit haalt. Dat zit hem in de dialogen, te veel voice-overs, soms dode angles, de schreeuwige kant van haar, het sufkonijn-gedrag van hem. Vooral sommige scenes missen een bepaalde lading die dan zo'n uitbarsting van haar alleen maar awkward ipv boeiend maken.

Het concept, kleurgebruik, veel andere angles, muziek, styling: allemaal prachtig. Maar een vijf zal het door die tekortkomingen nooit worden helaas.

avatar van goongumpa
Goed detail: schrijfster en actrice Ayako Fujitani is de dochter van Steven Seagal.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:55 uur

geplaatst: vandaag om 12:55 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.