Shiki-Jitsu (2000)

Een film waar ik al een tijdje naar op zoek was. En na hem eindelijk gezien te hebben, verbaast me het gebrek aan reacties (niet alleen hier, maar algemeen gezien op het net). Hideaki Anno is naast Otomo, Miyazaki en Oshii de animelegende bij uitstek, en als het aankomt op fanbase, waarschijnlijk zelfs de grootste. Evangelion is één van de belangrijkste anime van de afgelopen 10 jaar, maar niemand die zich ook maar enigszins interesseert in de man z'n live action werk.

Uiterst jammer, want die is één van de beste films die ik (de laastse tijd) gezien heb. Anno gebruikt de kennis die hij opgedaan heeft in de animatiewereld om een film af te leveren met een ongezien mooie compositie en framing. Elk shot is een klein kunstwerkje op zich. De film balanceert tussen een modern sprookje en een uiterst complexe karakterstudie. Beide personages zijn intrigerend genoeg om de film te dragen, en de relatie tussen beiden is prachtig om aanschouwen.

Verder is er een duidelijke link met Anno's eigen carriere, maar als leek hoef je je daar niks van aan te trekken. Het bewijs voor mij dat een karakterstudie kan samengaan met een artistieke vormgeving. Een film die me intrigeerde, dan onderdompelde en uiteindelijk hard toesloeg. 5* en een top 10 notering.

8 dagen verder en maar eens opnieuw gezien. De film spookte nog steeds door m'n hoofd, en aangezien er verder toch niks te kijken was, bleek dit het ideale moment om te zien of de top 10 notering gerechtvaardigd was.

Wat me de tweede keer vooral opviel was het hart dat deze film herbergt. Dankzij of desondanks alle praal, ik kan er m'n vinger niet echt op leggen, maar Ayako Fujitani (mij verder totaal onbekend) krijgt het hier wel voor elkaar een hartverwarmende prestatie neer te zetten. Niet evident met een rol als de hare. Verder weinig toe te voegen aan het bovenstaande, enkel dat de film meer dan bevestigt, en het een kleine ramp is dat er zo weinig info te vinden is over de film.

Ik blijf bij m'n 5* en top 10 notering.

De japanse versie van Betty blue?

Eindelijk gezien! Wat een bevalling Adembenemende film die erg moeilijk te vergelijken is. Prachtige rol van Shunji, overigens een van mijn favoriete regisseurs.

Zit nu nog met het aftiteling song op de achtergrond en probeer iets nuttigs te schrijven. Erg moeilijk, woorden schieten denk ik weer eens te kort.

Bijzonder mooie cinematografie, prachtige plaatsing van shots. De settings,haar kamers, zijn als uit een museum getrokken, prachtige composities en erg mooi gefilmd.

Het verhaal zelf was moeilijk om in te komen, maar wist me op momenten echt ineens keihard te raken, tranen in mijn ogen. Een erg intiem, maar toch afstandelijke vertelling. Op het begin kon ik me niet inleven, maar dit was achteraf denk ik niet negatief. De film heeft iets amateuristisch om zich heen hangen, maar is heel verfijnt. Muziek in overvloed, maar met hart. Een modern sprookje zonder opsmuk. Een oud appartementen complex omgetoverd in een museum.

God, wat hou ik hier een gek gevoel aan over. Zeker geen makkelijke film, ook niet een die me vanaf minuut één bij mijn strot greep, maar toch heb ik sinds een lange tijd weer zoveel liefde in film gevoelt. Fujitani zet een erg bijzondere rol neer, die me af en toe kon irriteren, maar op momenten (rode trainingspak) echt prachtig mooi was.

Weer zo’n film die me niet voor de volle 100% vanaf de eerste minuut weet te pakken, maar die bewijst dat film niet makkelijk hoeft te zijn om mijn hart te veroveren. Afstandelijk en intiem tegelijk. Als ik een vergelijking zou mogen trekken, Vibrator en Lily Chou-Chou.

Uitzonderlijke film, die weer eens laat zien dat kunst, fotografie en film heel goed samengaan Heb het gevoel dat dit nog wel eens een van mijn favorieten kan worden. Ik ga slapen met een brok in mijn keel die ik maar net heb kunnen doorslikken.

Er was iemand in de chatbox van deze site die deze film had aangeraden (onderhond) en die wil ik nog bedanken voor de tip want ik vond deze film supervet!!! 5*!!!

. Hoe meer zielen hoe meer vreugd

Eergister weer eens herkeken. Raakt me nog steeds net zo hard als altijd. Prachtige film gewoon. 1 van mijn all time favorites.

Waar is deze te zien/te krijgen? Ben al een tijdje op zoek maar heb hem tot dusver nog niet gezien.

Paar maanden geleden gezien en denk er nog geregeld aan. Waarschijnlijk wel een van mijn favo aziatische films, heel origineel en eigen. Love & Pop vond ik ook interessant, maar deze is memorabeler.

Is dit op dvd te verkrijgen?

Yups, gewoon met Engelse subs. Japanse uitgave (door Ghibli). Enkel een beetje prijzig. CDJapan

Bedankt! Ik ga het in ieder geval overwegen... lijkt me een mooie film.

Prachtig filmpje.

Vanaf de eerste seconde tot ongeveer anderhalf uur later werd me een verhaaltje voorgeschoteld vol met poëtische vergelijkingen en beeldenpracht waar je u tegen zegt. Veel ongelooflijk mooie scenes volgden elkaar in een heerlijk tempo, ondersteund door een prima score. De parapluscene, waar Iwai zijn gevoelens voor haar al zo fijn neerlegd is prachtig: "I longed to ease her sadness and anxiety, if only a little" De scene waarin het huis wordt voorgesteld en met name de scenes in de kelder zijn van adembenemende schoonheid!
Ook zijn er een aantal interludes waar haast kinderlijke, maar angstaanjagende tekeningen prachtig de emoties van't moment weergeen.

Echter slaat de film na dat anderhalve uur een kwartslag om en verliest door de dak- en kamerscenes met die krullenbol gevolgd door de reunie met haar moeder zijn perfectie.

Een beetje een tegenvallend einde dus, maar verder een prachtige film. Voor nu een zeer ruime 4,5 ster. Misscien dat ik de volgende keer het einde beter weet te plaatsen.

Know what tomorrow is.....my birthday.

Prachtig, ontroerende film die de juiste snaar weet te raken. Het verhaal is opzich vrij simpel maar erg doeltreffend. Een groeiende relatie tussen twee mensen. Misschien beter gezegd een aparte relatie tussen twee mensen. De manier waarop ze met elkaar omgaan vond ik zelf erg mooi, vooral hoe de man de vrouw leek te bestuderen met de camera.

Qua cinematografie haast perfect. Het (prachtige) kleurgebruik van een dolls - zij het wat minder opvallend - en de strakheid van een Ishikawa. Vraag me zelfs af of Kitano en Ishikawa inspiratie uit deze film hebben gehaald, het zou me niets verbazen. Op een enkel ietwat onderbelicht moment na is de film een lust voor het oog. Net als Ishikawa veel lucht/voorwerp shots die dienen als een soort sfeer/stijlmiddel en dezelfde strakheid.

Ook de soundtrack is erg mooi. Soms ietwat melig maar het grootste gedeelte betoverend. Ook de voice-over is goed gekozen. Soms is zoiets toch een beetje tricky maar hier was het een aangename en warme vertelstem. Ook de acteerprestaties mogen genoemd worden. De vrouw was erg sterk maar vooral de man maakte op mij een grote indruk. Had dezelfde serene kalmte als Asano. Dat alles gecombineerd met een ontroerend en soms zelfs grappig verhaal maakt deze film voor mij een juweeltje.

5* plus top 10 plek.

Niemand minder dan Shunji Iwai, redelijk bekend regisseur

Iwai is een koning. Ik krijg trouwens meteen weer zin om de film te herzien en op te hogen na het lezen van je berichtje. Een van de films die heel lang blijft nahangen.

Dat elk shot een klein kunstwerkje op zich is ben ik helemaal eens met Onderhond. De shots zijn echt prachtig en dan met name het lijnenspel vond ik erg mooi.

In het begin vond ik het verhaal ook zeer interessant. Zo'n meisje verlaten bij het spoor met haar rode parapluutje die elke dag zegt morgen jarig te zijn...

Misschien kwam het door de alcohol, of omdat ik moe was, want hoe verder de film vorderde hoe minder ik het begon te vinden. Het werd in mijn ogen allemaal een beetje saai en eentonig.Wat ik nog wel erg mooi vond was toen hij naar de rinkelende telefoon in de kelder ging, en die muur omviel Vooralsnog 2,5* maar misschien moet ik hem eens herzien.

Ergens op DVD?

Zal ongetwijfeld een peperdure import versie van zijn.

Probeer yesasia.

Er bestaat enkel een Japanse DVD voor zover ik weet, Ghibli uitgave (mooi gesubbed).

Voor het eerst in anderhalf jaar 5* toegekend.

(EDIT: het is zelfs 2 jaar geleden!)

(Bijna) perfectie, prachtig gemaakt. Je moet er wel even voor gaan zitten, want het is een simpel gegeven, simpel uitgwerkt en dan gaan de gedachten dwalen.... Niet dus, het boeit en intrigeert!

Iemand omschrijft het als de Japanse Betty Blue. Dat doet deze film tekort, maar de vergelijking is ook wel weer treffend. Lange tijd vraag je je af of die twee mensen de enigen zijn die in de film voor zullen komen, zelf op de achtergrond is niemand te zien en beweegt zelfs geen auto o.i.d. En dan zou het zo maar saai kunnen worden, zo'n streng gekadreerde film met een hysterische vrouw en een man die van haar gaat houden, maar dat gebeurd niet.

Omdat regisseur Anno heel mooi wisselt met de perspectieven. In de meeste hoofdstukken (aftellend genummerd naar "de" dag) speelt de springerig labiele Fujitani (ook schrijfster van het boek waarop de film is gebaseerd) de hoofdrol. Maar soms komen er stukken waarin Iwai met voice-over over zijn indrukken vertelt. Hij beschrijft was ik voelde, wat ik zie. Prachtig, ontroerend en steeds goed uitgebalanceerd. Tevens ondersteund door mooie rustige piano muziek en waanzinnig mooie fotografie. Veel industriële settings, veel stroomdraden, railsen etc. Wat veel goede Japanse films op een een of andere manier kenmerkt.

Dat de film technisch mooi bleef, onderhoudend door dat wisselende perspectief en een zeer geloofwaardige en bevredigende ontknoping kende kan maar een waardering mogelijk maken!

Er is een kwalitatief zeer goede DVD transfer met subs van Ghibli beschikbaar, via internet alleen in Japan (Yesasia/cdjapan). Het geld dubbel en dwars waard. Zowel de DVD hoes als deze poster vind ik trouwens stukken minder fraai dan de film, vooral de DVD hoes is zelfs uitgesproken lelijk voor zo'n mooie film.

Tijdens het kijken naar deze film dacht ik terug aan een vakantie een paar jaar geleden in Spanje. Hoogzomer, ik slenterde met een paar vrienden door een Spaans provinciestadje genaamd: Jaco, aan de voet van de Pyreneeën. Wij hadden die dag veel gelopen en waren op zoek naar een restaurant om wat te eten. Terwijl wij aan de tapas zaten met uitzicht op de plaatselijke kathedraal viel ons oog op al die mensen die, eerder al in het park maar ook op de monumenten in het stadje zelf naast elkaar een boek aan het lezen waren. In Nederland zou het overgrote deel zijn boek in zijn eigen tuintje gelezen hebben maar de Spanjaarden maakten er zowaar een sociaal gebeuren van. Na de maaltijd beslootten wij om ons te voegen bij de Spanjaarden. Zelf had ik geen boek bij mij, maar ik werd tevreden gehouden met Stephen King `s Ogen van de Draak, die ik van een vriend kreeg. Dit moment kwam in mij op toen ik de charmante hoofdrolspeelster in deze film: Ayako, een boek zag lezen tussen de spoorrails. Wat ongebruikelijk, maar het bleek dan ook niets voor niets een treinspoor te zijn waar zij haar boeken las.

Ayako Fujitani `s grote passie is namelijk spelen met treinen. Thuis heeft ze een hele kamer omgetoverd tot een rails, waarover de treinen naar hartelust kunnen rijden. Maar mocht Ayako erop uit gaan dan is ze dus veelvuldig bij het echte spoor te vinden. Ze ziet graag 2 spoorlijnen naast elkaar liggen, omdat die niet bij elkaar kunnen komen. Iets wat tegelijk het probleem van Ayano aanstipt. Ze is bang voor iets of iemand die haar wil benaderen. Ze wil niet in de verdrukking komen. Prachtig poëtisch.

Shiki - Jitsu is een rustige film die tegelijkertijd uit zijn voegen barst van de vele energie die Ayako soms tentoonspreidt. De film intrigeert op basis van 2 personen die in elkaars leven binnendringen. Het leven van Ayako bestaat uit rituelen die voor menigeen als ' te herhalend ' aan zouden kunnen doen, overpeinzingen en het buitenhouden van onkuise ideeën. Zo geeft zij aan dat zij sex niets waard vindt omdat het je doet beseffen dat je alleen maar een man of een vrouw bent. Ayako leeft haar eigen leven, zich niets aantrekkend van wat er om haar heen gebeurt. Iwai ' de filmmaker die haar leven met een videocamera vastlegt ' is in het begin verbaasd door haar manier van leven. Hij probeert haar te begrijpen, haar te ondersteunen daar waar hij kan. Dit blijft allemaal niet zonder impact voor Iwai, hij ervaart het allemaal steeds meer als een dagtaak en de vele beslommeringen lijken zijn tol te gaan eisen. Hartverwarmend om te zien hoe hij haar in haar waarde laat en haar niet probeert te veranderen, hij registreert slechts en staat haar bij tijdens moeilijke tijden.

Regisseur Hideaki Anno heeft lange tijd alleen maar aandacht voor de belevingswereld van de 2 hoofdpersonages. Waarbij hij vele middelen inzet. Animatie, voice overs, versneld camerawerk, poëtische momenten vandaag regent het dus ben ik niet in de stemming om vrolijk te zijn en kleurrijke decors. Doch, komen wij weinig te weten over waarom Ayako nou eigenlijk zo `n labiel meisje is. Belangrijker hier is hoe de camera observeert hoe Ayako uit haar droomwereld ontwaakt en er soms net zo snel weer een toevlucht toe neemt. Ayako en Iwai vormen samen een vertederend stel die 31 dagen op elkaars lip zitten. En of Ayako vol trots haar huis laat zien, of dat ze zich heeft teruggetrokken in een schitterende wereld die haar kelder behoort te zijn, het blijft allemaal boeien en doet wat met je.

Voorspellingen over hoe de film nou zal eindigen zijn gebaseerd op niets. Veelzeggend trouwens dat mijn tranen bijna tot uiting kwamen op een moment waarop Ayano glimlachend aangaf dat ze ' vandaag ' wel toe was om naar een amusentspark te gaan. De film veranderd overigens inderdaad wat van toon richting het einde. Maar toont wat mij betreft een mooi contrast tussen de sierlijke, elke dag in een ander kostuum geklede, vaak vrolijke Ayako en een wat robuuste, uitgebluste, vervelende kerel. Samen met de moeder is hij degene die haar uiteindelijk veel leed bezorgd hebben.

De muziek in de film is trouwens redelijk nadrukkelijk aanwezig. De pianonummers versterkten alleen maar de vertrouwensband die zich uitermate subtiel ontwikkeld. De muzikale bijdrage van Ayako die ' alsof het droombeeld betrof ' ineens op een gitaar aan het spelen was stipt alleen maar de veelzijdige aanpak van de regisseur aan. Na bijna een jaar moet 2001: A Space Odyssey noodgedwongen plaatsmaken voor deze prachtige, uitmuntend goede film die zich eigenlijk maar met weinig laat meten. Visuele en menselijke kunst. Totaal uniek vormgegeven. 5* en een top 10 positie.

oei oei oei, wat een reacties, ik moet hier maar eens achter aan.

Lol de dochter van steven seagal speelt in dit pareltje? Sick...

Haha, serieus. Speelt zij dat meisje? Leuke trivia.

Om Wikipedia te quoten:

Mooi bewijs dus dat je je familie kan ontstijgen.

Shannon Lee leer hiervan!

een gabber nam een film voor me mee voor me verjaardag, beste film die ik ooit gekregen heb voor me verjaardag, in 1 woord adembenemend, zware aanrader.

Weinig consistente film wat mij betreft.
Begint zeer onsamenhangend het eerste kwartier wat echt doorbijten is. Film focust zich wat teveel op kleurtjes en warrige shots en het acteerwerk van vooral het meisje is veel te overdreven.
Dan komt het middelste gedeelte van de film wat al heel wat beter overkomt. Het is niet alleen mooi om te zien hoe voor de jongeman langzaamaan duidelijk wordt in wat voor eigen wereldje ze leeft en hoe ze haar dagen vult, maar ook cinematografisch ziet het er al een stuk beter uit, met name de shots rondom de fabriek en in het doolhofhuis.

De laatste 20 minuten zakt het geheel dan helaas weer in elkaar met het volkomen uitleggerige familydrama gedeelte met moeder en zus. Beetje jammer.

Neon Genesis Evangelion is waarschijnlijk een van de meest bekeken Japanse animatieproducties, met ongekende populariteit in en buiten Japan. Liefhebbers noemen vooral de aandacht en ontwikkelingen die de personages krijgen als een belangrijk punt in het succes van deze titel. Hideaki Anno was voor mij dan ook enkel nog een naam in de animatiewereld, maar met zijn behaalde successen is het opzich niet heel vreemd dat zijn overstap naar live-action film altijd dichtbij leek.

Shiki-Jitsu is mijn eerste kennismaking met die stap - en hij fascineert mij zoals dat maar weinigen kunnen. Mooie cinema zie je tegenwoordig daar en hier, overal en altijd - maar zulke eerlijke, simpele, prachtige cinema als Anno hier maakt is uniek. Met zijn ervaring in de drukke, stressvolle, wereld van Japanse animatie, zou hij het maar makkelijk krijgen in deze film; Zo voelt dat ook, want Shiki-Jitsu is voor mij film in zijn simpelste vorm. Geen begin noch einde; wij volgen enkel een man en vrouw, de een zoekende naar fantasie in de realiteit, de ander op zoek naar realiteit in zijn werk: Anno’s liefde voor boeiende personages gaat verder…

Anno toont ons fabrieken en schoorstenen aan de horizon, afstandelijk - niet het meest kleurvol - maar intrigerend. Kleur ontstaat als de camera treinrails volgt en daarop een in rood gekleed meisje ligt. Met haar boek en paraplu ligt zij hier, haar eigen plekje, geen mens die haar stoort. Maar het is nu dat een man haar aanspreekt en gefascineerd raakt door haar vrolijke kleding, haar gekleurde haren, haar rode paraplu en haar expressievreemde gezicht. Morgen is ze jarig.

Anno presenteert een modern sprookje, "Het rood geklede meisje bij het spoor". Een sprookje met gebruikelijke surrealistische elementen, een doolhof vol 'geheime kamers', maar vooral een sprookje dat simpel is in alles wat het doet. Fujitani, ook schrijver van het origineel, speelt vol overgave haar rol; haar eigen gecreëerde personage. Best een apart gevoel denk ik als je een personage eerst letter voor letter laat leven - en haar nu laat spreken met elk woord dat je zegt, laat lachen met elke gedachte naar haar verjaardag. Iwai speelt even indrukwekkend, maar in groot contrast met Fujitani. Zo uitbundig als zij is, zo kalm is hij. Ze fascineert hem, hij bewondert haar, registreert haar, helpt haar, blijft bij haar omdat ze niemand heeft.

Wanneer ze 's nachts zegt "Je bent enkel bij me voor je werk, je filmt me omdat het moet, je verlaat me als je klaar bent", weet hij niet wat te denken of zeggen - vraagt zich af of hij haar wel kan helpen. Meer laat Anno ook niet zien, meer is Shiki-Jitsu ook niet; Twee personages die vaak de enigen in Japan lijken te zijn. Wanneer de man telefoneert, of een enkele keer contact heeft met collega of vriend, voelt dit bijna als een pijnlijk steek; Als een schuldgevoel tegenover alles wat het meisje niet heeft. Het moment dat hij haar dan uiteindelijk voor het eerst vasthoudt, ze op zijn rug zit en samen op de bank liggen zijn prachtig.

Met Anno zijn geschiedenis heeft hij een goed oog ontwikkelt voor compositie, kleur en stijl. Hij kan zijn handen ook niet geheel stilhouden en gebruikt af en toe wat korte animatie. Echt indrukwekkend is echter het appartementencomplex waar het meisje woont. Een eigen gecreëerde wereld met diverse kamers welke elk een eigen gevoel herbergt. Net als haar uiterlijk veranderd de kamer waarin ze zich bevind. Ze leeft elke dag in morgen en gister, elke dag draagt ze een ander kleurvol kostuum en een ander kapsel, maar wat de man ziet is één lange dag vol herhaaldelijke rituelen; Elke dag het dak op, elke dag lezen aan het spoor, luisteren naar het antwoordapparaat en met auto’s spelen.

Anno zijn oog voor stijl resulteert in het gebruik van veel totaal shots. De vele momenten dat we wel dicht op een persoon of object zitten is door de lens van de camera van de man. Wanneer Anno speciaal een close-up maakt voelt dit vreemd, maar kunstig. Het moment dat het meisje in de regen op een trap staat, gekleed in kleur, is zij omringt door een stad die niet voor haar bestaat, een stad zonder leven, vorm of kleur. Andere indrukwekkende scènes zijn de velen op het dak; "When I come back I'm ok, when I jump off I'm not ok" - het terugtrekken in de badkuip in haar kelder, de rode paspoppen kamer, het liggen op de straat en het plaatsen van steentjes op het spoor.

De hele film zien we hoe twee personen elkaar nodig hebben. Langzaam groeien ze naar elkaar toe en zijn beide bang elkaar kwijt te raken. De laatste 20 min. doen - zoals hierboven gezegd - helaas af in perfectie, maar verlaagt niet in de hoeveelheid pracht en genot van het gehele verhaal. Shiki-Jitsu is simpel in zijn stijl, maar complex in de gehele karakterstudie. Shiki-Jitsu gaat over de vertelling van een verhaal, niet over het einde, niet over het begin, maar enkel over twee personen die elkaar nodig hebben, elkaar helpen in wat ze zoeken.

Wat mij betreft een van de mooiste films die ik zag. Hideaki Anno is mijn vriend.

(Al zie ik zijn Cutie Honey nog niet zo zitten, hehe).

5.0/5.0