menu

Tokyo.Sora (2002)

Alternatieve titel: Tokyo.Skies

mijn stem
3,64 (139)
139 stemmen

Japan
Drama
127 minuten

geregisseerd door Hiroshi Ishikawa
met Manami Honjou, Haruka Igawa en Yuka Itaya

Zes jonge vrouwen leven in Tokio, allen geïsoleerd en zonder sociaal contact. Elk van hen staat een cruciale relatie te wachten, waarin ze zichzelf zullen leren kennen, en moeten leren omgaan met anderen. Een blik op het dagelijkse leven van de Japanse vrouw.

zoeken in:
avatar van rokkenjager
Lord Flashheart schreef:
Ik ben blij dat ik tot die groep mensen behoor die wél een eigen mening kunnen vormen: 2**.

Goh.

avatar van Naomi Watts
4,0
. Verrassend is het niet.

avatar van Black Math
4,5
Lord Flashheart schreef:
Grappig trouwens om de vele reacties te lezen van mensen die de film in eerste instantie niet goed vinden, vervolgens zichzelf om de oren slaan, en bij een tweede kijk beurt plots boven de vier sterren uitkomen. Zo van: "Ik moet deze film goed vinden, want ik ben een Asiamania aanhanger. Wat zouden de anderen wel niet van me denken?" Ik zag het van de week ook al bij Dolls.

Daar voel ik me aangesproken, en ik snap ook de vraagtekens die je hierbij stelt.

Om voor mezelf te spreken: dit is een van de eerste Aziatische films die ik gezien heb, waardoor ik wat veel meer moeite had om de verschillende personages uit elkaar te houden. Als je ze al niet uit elkaar kan houden, dan is het al helemaal moeilijk om je met ze te identificeren, wat niet bevorderlijk is voor het kijkplezier. Deze film staat of valt toch wel bij het kunnen inleven in de personages, en als dat niet lukt, gaat de speelduur tegenwerken en ga je je vervelen.

Verder had ik net Dolls achter de rug, die een enorme weelde aan kleuren had. Bij opmerkingen van anderen over dat Tokyo.Sora film visueel zo schitterend is, verwachtte ik net zo'n kleurenfestijn, maar dat zul je hier niet vinden. Hier zit de schoonheid meer in kadrering en in de mise-en-scene, waar ik destijds veel minder oog voor had.

Ik ben van mening dat je smaak kunt ontwikkelen, ik heb dit eerder ook met muziek gehad. Mijn favoriete componist is Bruckner, de eerste keer dat ik een symfonie van hem hoorde (zijn negende), kon ik er weinig mee vanwege de complexiteit van zijn muziek. Die negende symfonie is na vaker luisteren me zo goed bevallen dat ik die nu beschouw als één van mijn grootste favoriete muziekstukken.
Ik ben ook andere symfonieën van hem gaan luisteren, die qua complexiteit niet onderdoen voor de negende, maar waar ik veel minder moeite mee had om ze te doorgronden. Heeft er denk ik toch mee te maken dat ik eerst vertrouwd moest raken met zijn idioom. Als je dat éénmaal bent, dan is het een stuk makkelijker om andere werken van dezelfde artiest te doorgronden.

Hetzelfde heb ik gehad met schilderkunst. Ik had niet zoveel op met moderne kunst, maar mijn oom is een fanatiek Cobra-fan, waardoor ik wel eens door hem word meegenomen naar het Cobra museum. En ik moet zeggen dat ik die schilderijen ook steeds meer ben gaan waarderen door die bezoekjes.

Om terug te komen op Tokyo.Sora, ik ben op een gegeven moment de opvolger Su-ki-da gaan kijken, daar wist ik wel wat me te wachten stond, met deze nog in het achterhoofd, en die beviel erg goed, waarbij ook de visuele schoonheid me meer opviel. Dat zal wel komen omdat ik in de tussentijd veel meer vertrouwd ben geraakt met het idioom van dit soort films. De herziening van Tokyo.Sora pakte daarna ook een stuk beter uit, vooral omdat ik de personages nu veel beter uit elkaar kon houden, waardoor ik me veel beter kom inleven, maar zeker ook omdat de visuele schoonheid me meer opviel

Je kan cynisch zijn, me niet geloven en van me denken dat ik dat doe om maar bij het Aziëclubje te horen, dat is helemaal aan jou. Ik weet wel dat als ik deze films echt kut zou vinden, ik ze niet zou aanschaffen. Heb zowel Tokyo.Sora als Su-ki-da nog niet binnen, maar de bestelling is wel geplaatst. En die DVDs zijn duur!! Ik ben wel gek om voor die twee films samen ongeveer 70 euro neer te leggen, als ik die films niet echt mooi vind.

avatar van Lord Flashheart
2,0
Goed, ik wil het allemaal best aannemen. Al lijkt je hele top 10 op een kopie van die van Onderhond, toch wel het 'voorbeeld' voor de Asiamania kliek hier op MM.

Wat betreft je stelling dat smaak valt te ontwikkelen ben ik het maar gedeeltelijk met je eens. Volgens mij wordt dat ook grotendeels bepaald door je opvoeding. Als je ergens nooit mee in aanraking komt, is het moeilijk om daarvoor later nog smaak te ontwikkelen.

M.b.t. schilderkunst ben ik vrij ruimdenkend, al moet een werk iets voorstellen. Het geklieder van Appel kan ik daarom niets mee. Zo heb ik dat ook met muziek, waarvan er na Pink Floyd nooit meer iets goeds is gemaakt. Bruckner ben ik niet mee bekend, maar soortgelijke romantische klassieke muziek kan ik zeker waarderen.

Een film als Tokyo.Sora gaat eigenlijk nergens over en vergelijkbaar met een schilderij als Who's afraid of red, yellow and blue kan ik daar dus weinig mee. Maar ik wil best geloven dat jij oprecht een liefhebber bent van dit soort kunst, maar voor mij moet er ergens een verhaal in zitten. Of het nu muziek, film of beeldende kunst is.

avatar van Goldenskull
2,5
Beetje zielig provoceren hoor Flashheart. Het is heus geen schande als je een keer een Aziatische film goed vindt.

Mijn tijdelijke Aziatische top10 staat er mede voor jou, doe er je voordeel mee.

avatar van BlueVelvet
4,0
Lord Flashheart schreef:
M.b.t. schilderkunst ben ik vrij ruimdenkend, al moet een werk iets voorstellen. Het geklieder van Appel kan ik daarom niets mee. Zo heb ik dat ook met muziek, waarvan er na Pink Floyd nooit meer iets goeds is gemaakt.
Zeg je nu dat er na Pink Floyd geen muziek meer is gemaakt die iets voorstelt? Dat vind ik moeilijk te rijmen met ruimdenkendheid...

avatar van Black Math
4,5
Lord Flashheart schreef:
Goed, ik wil het allemaal best aannemen. Al lijkt je hele top 10 op een kopie van die van Onderhond, toch wel het 'voorbeeld' voor de Asiamania kliek hier op MM.

De helft van mijn top 10 zit inderdaad in de zijne, en ik wil best toegeven dat zijn stemmenlijstje een belangrijke inspiratiebron voor het bepalen van mijn filmmenu is. Ik ben ooit, toen ik me verveelde, zijn top 10 afgegaan, en het meeste beviel zeer goed. Als iemand dan blijkbaar een smaak heeft die tegen de jouwe aanzit, en veel meer films heeft gezien, dan ben je ook een beetje stom als je niet verder kijkt naar wat er verder in zijn lijstje staat.


Wat betreft je stelling dat smaak valt te ontwikkelen ben ik het maar gedeeltelijk met je eens. Volgens mij wordt dat ook grotendeels bepaald door je opvoeding. Als je ergens nooit mee in aanraking komt, is het moeilijk om daarvoor later nog smaak te ontwikkelen.

Misschien heb je hierin gelijk, al denk ik dat het eerder bepaald wordt door je karakter of je openstaat voor nieuwe dingen, al kan karakter denk ik ook door opvoeding gestuurd worden. Mijn ouders bijvoorbeeld hebben een enorme hekel aan metal en hebben me er nooit mee in aanraking gebracht, toch ben ik op een gegeven moment metal gaan lusteren. Zelfde geldt voor jazz en hiphop.


M.b.t. schilderkunst ben ik vrij ruimdenkend, al moet een werk iets voorstellen. Het geklieder van Appel kan ik daarom niets mee. Zo heb ik dat ook met muziek, waarvan er na Pink Floyd nooit meer iets goeds is gemaakt. Bruckner ben ik niet mee bekend, maar soortgelijke romantische klassieke muziek kan ik zeker waarderen.
Appel ben ik dan juist meer gaan waarderen (hij was ook onderdeel van de Cobra beweging), heeft vooral te maken met de kleurrijkheid. En soms blijkt er toch echt iets in te zitten wat je pas na 10 keer kijken opvalt. Het zijn bij Appel vooral de kleurencombinaties die ik erg mooi vind.
Over Bruckner moet ik zeggen dat het grootse muziek is in de zin van veel vuurwerk afkomstig van koperblazers. Veel meer dan bij bijvoorbeeld Beethoven of Brahms, maar vergelijkbaar met Mahler, Wagner en Sjostakovitsj. Je moet ervan houden. Of misschien kan je dat ook leren waarderen, want aanvankelijk hield ik niet van koper, en nu vind ik het juist erg gaaf als een symfonie veel grootse koperpassages heeft, ik dat erg gaaf vind. Wat overigens grappig is, is dat ik bij filmscores helemaal niet van bombastische muziek houd. Tenzij het dus afkomstig is van een componist die de muziek niet heeft geschreven met een film in gedachte. Klinkt dan toch net iets anders. Bruckner als filmmuziek graag, John Williams niet.

Een film als Tokyo.Sora gaat eigenlijk nergens over en vergelijkbaar met een schilderij als How's afraid of red, yellow and blue kan ik daar dus weinig mee. Maar ik wil best geloven dat jij oprecht een liefhebber bent van dit soort kunst, maar voor mij moet er ergens een verhaal in zitten. Of het nu muziek, film of beeldende kunst is.

En dat is natuurlijk je goedrecht en dat heb ik ook nooit willen ontkennen.

avatar van Lord Flashheart
2,0
Goldenskull schreef:
Het is heus geen schande als je een keer een Aziatische film goed vindt.
Mijn tijdelijke Aziatische top10 staat er mede voor jou, doe er je voordeel mee.
Er zijn best Aziatische films die ik goed vind, alleen niet van het arthouse soort zoals dit. Na OH's top 10 komt de jouwe aan de beurt. En die zal ik dan vakkundig fileren. Overigens moet je mijn top 10 ook eens bekijken.
BlueVelvet schreef:
Zeg je nu dat er na Pink Floyd geen muziek meer is gemaakt die iets voorstelt? Dat vind ik moeilijk te rijmen met ruimdenkendheid...
Geen is idd. overdreven, maar wel weinig. Overal grijpt men terug op vroegere werken. Het schijnt dat alle melodieën ook al een keer gebruikt zijn.
Black Math schreef:
En dat is natuurlijk je goedrecht en dat heb ik ook nooit willen ontkennen.
Mooi, zijn we het daar in ieder geval over eens.

avatar van Knisper
Off-topic verwijderd.

avatar van Boogeyman
5,0
Toegegeven.

7 jaar samen, 7 jaar gezeur, deze film moest ik zien (girldinnetje's favoriet) man wat heb ik een hekel aan deze film gehad. Laatst op haar verjaarday gaf ik toe aan mijn ergenis en besloot de film eens te kijken. Ja hoor, de ''zie-je-nou-wel'' blik was al snel van haar ogen af te lezen.

Ik vond hem goed, uiteraard met dank het o zo populaire kneedgummetje ben ik gezogen in deze fantastische regenboogschildpad. Daar zat ik in een bak vol stof, mooi stof.

Hek, zoals je ziet praat ik waan, er komt alleen maar mistige onzin uit, ik kan het niet helpen, de film is nu eenmaal mooi, linkse pijproker stempel of niet.

djelle
Legt de ene griet een porno op en de andere is een exotisch danseres, maar de camera toont niks van de actie! 'Lap, weer zo'n film die mij constant bij mijn kloten gaat hebben' was mijn eerste reactie, om even later te verzinken in de oprechte naturel en doeltreffende beeldtaal van Tokyo.Sora. Kort door de bocht gezegd gaat het over 6 verschillende grieten die wegteren in het individualistische karakter van een grootstad, waarbij ze een dagelijkse strijd moeten voeren tegen routine en eenzaamheid.

Het mooie is dat het dit allemaal weet te vertellen met uiterst weinig woorden en nog minder verhaallijn (in het weerbericht zit nog meer plot), en op zo'n danig authentieke en subtiele manier dat het toch diepe ontroering nalaat. Zo zitten twee van die vrouwen eigenlijk rug aan rug in dezelfde flat, wordt een moeizaam telefooncelgesprek gevolgd vanuit het perspectief van een veiligheidsspiegel (het geïsoleerde invividu met zijn problemen wordt benadrukt door de mute) en krijgt een simpele verspringing van verkeerslichten de scene erna plots heel wat betekenis. En wie herkent zich niet in het eenzame van te moeten eten met als enige gezelschap moeder televisie, of de dagdagelijkse sleur in iemand die gratis staaltjes uitdeelt als job?

De richtpijlen komen recht van de straat en nog meer uit het hart, waarbij zeker mag gezegd worden dat het spontane acteerwerk de oprechtheid verzilvert. Prachtig om te zien ook hoe men openbloeid wanneer er toch even hoop is op warm menselijk contact die de cirkel doorbreekt (of omgekeerd), de enige van de schaarse momenten dat er toch even wat prikkelende muziek komt zuchten. En dan werkt het ook. Tokyo.Sora durft op visioneel vlak weleens vervallen in het statische, maar zelfs dan weet het meestal met een geweldige kadrering of treffend perspectief piekfijn uit de hoek te komen. En als het dan weer even trilt of beweegt is het met een schot in de roos, met als hoogtepunten de prachtig gemonteerde opnames van de lucht van Tokio, zoals de titel zich vrij laat vertalen.

Het brein achter dit Japanse juweeltje was hiervoor ironisch genoeg een reclamemaker, iets wat met deze debuutfilm compleet lijkt vergeten. Zelf kan ik hem in elk geval niet genoeg promoten, al moet ik er wel bij waarschuwen dat een Franse wijngaardslak nog sneller gaat dan het ritme van de prent en exotische danseressen te weinig screentime krijgen. En dat moet u liggen of kunnen doorslikken.


4,5*

avatar van the-real-tiete
0,5
japanse rotzooi, meer is het niet

avatar van Onderhond
5,0
Blijft prachtig.

Dit weekend nog maar eens herkeken. De eerste 15 minuutjes blijven altijd even wennen. De traagheid, het gebrek aan duidelijk drama en de rust die deze film uitstraalt hebben even nodig om in te werken. Daarna is het gewoon weer bijna twee uur vol genieten.

Visueel blijft het fraai. Niet in-your-face maar stijlvol en delicaat. Zelfde mag gezegd worden van de soundtrack en het acteerwerk. Maar het is toch vooral het contrast tussen de eenzaamheid en social contact wat deze film zo universeel mooi maakt.

onderhond schreef:
Niet alleen toont de film hoe leeg en zinloos eenzaamheid kan zijn en hoe warm en broodnodig sociaal contact soms is, de film toont ook hoe leeg en zinloos sociaal contact kan zijn, en hoe warm en broodnodig eenzaamheid soms is.


Wat me verder ook altijd erg blij maakt is dat deze film niet sterk positief of negatief oordeelt, maar eigenlijk zeer neutraal tegen z'n thematiek aankijkt. Hoewel de personages allen worstelen met eenzaamheid, is er even vaak berusting en zelf even kunnen genieten van het alleen zijn.

Blijft voor mij het mooiste "typische" Japanse drama en ongeëvenaard in z'n genre. Eigenlijk hoort Dolls dat te zijn, maar dat vind ik toch iets meer een "Kitano-film".

5.0* en een uitgebreide review

avatar van Black Math
4,5
Mooie review. Krijg ook weer zin om deze film weer eens te zien. En zou Ishikawa ooit nog met een nieuwe film komen?

avatar van misterwhite
Ik ben best wel onder de indruk van deze film. Maar ik verkies toch Su-ki-da, die vond ik iets mooiers uitstralen. Ook vind ik deze film op sommige momenten wat minder interessant, maar uitiendelijk wel heel sfeervol en visueel mooi.

Hier heb ik een stukje geschreven over de film.

4*

avatar van Onderhond
5,0
Het gedeelte in het restaurantje begint inderdaad wat leeg, maar uiteindelijk wel het stukje met de meeste impact vond ik. De openbaring was bijzonder krachtig.

avatar van starbright boy
4,5
starbright boy (moderator)
Eens, die openbaring is mijn favoriete scene van de hele film.

avatar van motoko303
Al veel goede verhalen over deze film gehoord, dus ik zou hem ook graag willen zien, maar weet er iemand toevallig of deze op DVD te vinden is? Meestal kom ik uit op webshops uit Japan, maar zijn er ook adressen die wat dichter bij huis zijn?

avatar van Mochizuki Rokuro
4,0
Nee, er is alleen een Japanse import beschikbaar.

avatar van motoko303
Damn, wel jammer. Ik wil hem graag zien, maar 50 euro voor een DVD is een beetje veel.

avatar van motoko303
Nooit verwacht dat ik deze dvd ooit in mijn bezit zou hebben, maar dankzij een zeer behulpzame moviemeter gebruiker is ie toch van mij. Nu nog een mooi moment uitzoeken om deze film te kijken.

avatar van niethie
4,5
Nice, ik heb hem inmiddels ook al een tijdje. Zowat het trotste bezit in mijn bescheiden collectie.

avatar van maxo922
4,0
Sterke film die ik pas bij de derde keer helemaal kon zien, omdat het begin toch echt lastig is om in te komen (vooral als je even snel een impressie van de film wil opdoen). Daarna volgen veel prachtige shots (met heerlijk 'onperfecte' shots van de lucht en het Tokyose milieu), sterk acteerwerk en intressante interacties. Vooral de schrijfster vond ik erg sterk acteren. De soundtrack is heerlijk en past redelijk perfect.
Helaas ook een paar saaiere personages die ook weer zorgen voor iets minder boeiende scenes. Dat is altijd wel jammer. Maar het leven heeft zo ook zijn saaiere personages, dus realistisch is het wel. Prachtige poster trouwens.

Finest scene: Waar de twee dronken dames buiten gaan hardlopen, en voor het eerst in tijden weer eens plezier beleven.

Als ik de film als totaalplaatje bekijk heb ik ongetwijfeld een fijne film gezien.

avatar van BBarbie
1,0
Wanneer je zit te kijken naar het groeien van gras, loop je een gerede kans af en toe in te dommelen. Die voor mij vrij unieke ervaring had ik ook bij het kijken naar deze film, die ongeveer net zo enerverend is als het groeien van gras. Ik sluit niet uit dat ook de cameraman soms een dutje heeft gedaan, waardoor acteurs opzichtig helemaal of half buiten beeld blijven en sommige scènes iets hebben van “zoek de verschillen”. Ongetwijfeld heel erg artistiek allemaal, maar mij kostte deze film veeleer twee verloren uren van mijn leven, die nooit meer terugkomen. Zonde.

Mongh
In een kalm tempo trekken wolken boven het Tokyo van 2002 door mijn hoofd. Wolken met verhalen over mensen in een isolement. De wezenlijke verlatenheid en het moeizame sociale contact worden prachtig in beeld gebracht. Af en toe worden er warme momenten gedeeld. Dan is er even een bepaalde magische verbinding met de ander. Toch is eenzaamheid, zoals in eerdere berichten al wordt aangegeven, ook nodig.

"I like this halfness. Being 'whole' is dull. I wanted you to understand that."

avatar van jeroentje
5,0
oh, wat mooi.

3,5
Hier moet ge inkomen, natuurlijk, en je"settlen" in de aard van het beestje.
Kenmerkend of opvallend is de vastopgestelde camera die de personages gewoon gaande slaat of ze gewoon uit het beeld doet verdwijnen en meteen is de trend gezet voor deze film, (de laundry-boek scene !) die eigenlijk ons geen copy-paste-verhaaltje vertelt maar de kijker aan het werk zet, naar wat hij er in ziet : eenzaamheid, verlangen, geluk, "life is no longer for me",...
Heerlijk of vervelend ? Ik hou me bij het eerste en heb oneindig genoten van de scenes met de twee rennnend meisjes. Wat een geluk straalt daar niet van af ?
Geen meesterwerk, m.i. maar rake cinema.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:29 uur

geplaatst: vandaag om 05:29 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.