Tokyo.Sora (2002)

Erg, heel erg mooi. Zeker geen film voor iedereen, want je wordt als kijker aan het werk gezet. Je krijgt kleine inkijkjes in het moeizame, maar alledaagse leven van zes jonge vrouwen. Inkijkjes die je zelf een plaats moet geven. Soms raken de levens terloops elkaar. De kracht van de film zit 'm juist in het alledaagse. Leven is voor veel mensen niet eenvoudig en dat uit zich meestal niet in grote dingen, maar juist in kleine banale.

Het laatste half uur barst de film open (al klinkt dat veel pompeuzer dan ik het bedoel) en dat ontroert me. Juist omdat ik al die alledaagse worstelingen gezien heb.

De erg spaarzame muziek is wonderschoon. De shots zijn dwars, maar erg zorgvuldig en mooi.

Prachtfilm.

4.5*

Bizar dat deze film zelfs de programmeurs van het IFFR ontglipt is trouwens. Al viel me wel op dat het veelgelezen DVDbeaver 'm ook ontdekt heeft.

Een film die aanzet om 'm direct *nog* een keer te kijken, want je wordt als kijker behoorlijk aan het werk gezet. Tokyo.Sora wisselt voortdurend tussen lange, uitgesponnen scenes en scenes die soms niet langer lijken dan een flits. Dit maakt de verhalen en de karakters soms moeilijk te volgen.

Maar goed, los van dit wordt er wel een mooie en ontroerende film op je losgelaten, die het moet hebben van de kleine gebaren en ongemakken. Tokyo Trash Baby deed nagenoeg hetzelfde maar concentreerde zich op één persoon, Tokyo.Sora toont ons eveneens hoe je je in het immense, krankzinnig drukke Tokyo toch buitengesloten en eenzaam kunt voelen. Terwijl de hoofdpersonen elk op hun eigen manier proberen om toenadering te zoeken, en wanneer zo'n contact dan toevallig toch plaatsvindt (Yuki en Yoko die zich bezatten en een stuk gaan rennen bijvoorbeeld) is het des te ontroerender. Hetzelfde geldt voor de 'wasserette-scene'. Op het moment dat het contact er is, wordt het meteen ongemakkelijk, met wat onhandig geknik en geglimlach. Maar misschien wel de aller- allermooiste scene zit hélemaal aan het eind: wanneer het meisje wat dag in dag uit niet meer zegt dan "alstublieft" als ze tissues uitdeelt (die zonder enig contact uit haar hand worden gegrist, of waar gewoon stijf voorbij wordt gelopen), met hete soep langs gaat bij haar buurvrouw. Een piepklein gebaar, maar in Tokyo.Sora, die toch voortdurend de gemiste kansen van de hoofdpersonen laat zien, is het echt midden in de roos.

Door het verhaal zo als een legpuzzel te tonen was ik soms wel even behoorlijk de draad kwijt, dat was jammer. Vandaar dat ik 'm voorlopig op 4* zet, maar Tokyo.Sora schreeuwt (lees: fluistert) wel om herziening.

Indrukwekkend,

Het duurt eventjes eer je gewend bent aan de wat documentaire achtige stijl waarin we het alledaagse leven van wat vrouwen volgen. Maar eer het mij te pakken had, liet het mij ook niet meer los.

Apart dat wel. Al was het maar doordat de film gelukkig geen film is waarin wij aanvangen met 6 inmens verdrietige hoofdpersonen. Weinig gehuil en gejank, eerder een tocht van vrouwen naar het opkrikken van de eigen moraal en naar wat afleiding in de vorm van menselijk contact. En dat allemaal in een traag tempo, waarin je de kans krijgt om iedereen te observeren. Apart hoe de film soms bevrijdende en daardoor gelukzalige momenten toont en vervolgens gelijk een andere weg inslaat. Veel onhandigheid, nederigheid en afstandelijkheid van de dames in kwestie hier. Dan hebben ze een spreekwoordelijke kat in het bakkie en dan ineens is er het gevoel dat er iemand vreemds hun leven binnendringt. Prachtig hoe de regisseur elke vrouw op een totaal andere manier neerzet. De een durft bijna niemand aan te spreken, de ander tast al wat meer af en weer een ander trekt erop uit, maar als punt bij paaltje komt geeft ze niet thuis omdat ze bang is om bestaande denk en handelingspatronen te moeten opgeven.

De film toont soms grote contrasten op het intermenselijke vlak, toch wel vrouw eigens die stemmingswisselingen. Maar daardoor niet altijd makkelijk te omvatten. Die scène na de 1ste hardloopscène was in 1ste instantie wat clichè. Maar anderzijds toch sterk, doordat de gedachte die erachter schuilging diep triest was. Niet omwille van het drama element, dat geloof ik verder altijd wel maar omdat je gewoon gek moet zijn om te denken dat je niet nog meer gelukzalige momenten zal beleven, sterven op je hoogtepunt.

Prachtig moment ook als een vrouw haar deur openzet, en zo toch wat meekrijgt van Tokyo en zich er weer wat minder alleen door voelt. Telkens die adoratie voor Tokyo, i.p.v. die afschuw die je toch zou kunnen voelen onder zulke omstandigheden. Een mens kijkt immers vaak eerst naar anderen als hij de schuld aan iets kan geven, maar hier dragen de vrouwen manmoedig hun lot. Geen Geen drama queens bij uitstek en dat maakt de film zoveel menselijker en het lot dat ze met zich meedragen zoveel zwaarder. Je gunt ze gewoon een menswaardiger leven. Verwacht geen achtergronden van hoe men in de situatie verzeild is geraakt. Dat speelt hier geen rol.

Verder schitterende muzikale begeleiding, vaak gewoon bestaande uit veel straatgeruis, rustige muziek en een geweldig allesomvattend eindgedichtje richting het einde. Verder vond ik de scènes in de club ook zeer sfeervol. Prachtig camerawerk ook zo af en toe. Veel aparte standpunten, zoals ondersteboven, vanaf de zijkant en veel afwisseling tussen brede shots waarin de hoofdpersoon het hele beeld vult en beelden waarin we neerkijken op iets of juist even omhoog kijken. Schitterend!

Op de een of andere manier wil ik dit gauw nog eens zien. Voor nu 4,5*

Erg mooi. Elk shot is zo veelzeggend. Er gebeurt niet veel, maar de emotie druipt werkelijk van af. Erg herkenbaar ook omdat het gaat over, zoals Ramon het mooi zegt: 'eenzaamheid en leegte en de behoefte aan warmte en contact.' Zaken dus waar iedereen wel eens mee te maken krijgt. Ik vond het dan ook een goede keuze om meerdere verhaallijnen in de film op te nemen. Je zit de dag erop toch anders in de trein mensen te observeren. Het enige minpuntje vond ik de muziek. Die was werkelijk geniaal, maar waarom het dan zo weinig gebruiken? Ik geloof niet dat dat het effect te niet zou doen. Anyway, geweldige film 4,5 sterren.

2e film van Hiroshi Ishikawa die ik zie, en die mij net zoals Su-ki-da goed weet te raken. Net als bij Su-ki-da werd er weinig gesproken maar de emoties dropen van je scherm. Qua minimalisme en mooie shots is dit ongetwijfeld de beste regiseur die ik ken. De shots waren ongelovelijk mooi. De verhalen waren niet bijster interessant maar dat deed er niet toe, ze wisten mij goed te boeien. De minimalistische sfeer bracht me in een soort trance waar ik de hele film in bleef hangen (op 1 moment na toen mn broertje me kwam storen ). De kleding is ook echt perfect uitgekozen en paste precies bij de individuen. Het chinese meisje en de schrijfster waren mijn favoriet. Erg leuk hoe het chinese meisje in contact kwam met de man in de wasserette. Een de scene's waar de schrijfster in bad een sigaret rookt vond ik van een ongekende qualiteit, zo mooi in beeld gebracht eerst met het witte troebele water en een paar dagen later het blauwe. Van de muziek kan ik me eigenlijk niet veel herinneren, waarschijnlijk omdat er weinig muziek inzat. Ik heb geen muziek gemist in ieder geval. De inrichting van de kamers was ook subliem gedaan.

Ik hoop dat Ishikawa snel een nieuwe film uitbrengt.

4,5*

Gemengde gevoelens bij deze film. De stijl was even wennen en tegen het einde kon de film niet voorkomen dat mijn aandacht geregeld aan het wegzakken was. Heb aardig wat prachtige plaatjes en sterke scènes gezien (die scène in de wasserette bijvoorbeeld, erg mooi), maar veel dingen deden me ook opvallend weinig en raakten me weer totaal niet. Misschien dat de film nog moet groeien en een eventuele herziening beter zal uitvallen. Maar voorlopig vond ik Tokyo.Sora aardig, maar niet echt meer dan dat.

3 sterren.

Net als Su-ki-da word ik er niet echt warm van. Soms boeiend, vaker niet echt boeiend. De man en vrouw in het restaurant verhaaltje is zelfs ronduit irritant. De sporadische muziek is wel mooi trouwens, net als de rust die de film uitstraalt.

2.5*

Zoals beloofd herzien.

Na veel aarzelingen een paar dagen geleden eerst Su-ki-da gezien, toen die aansloeg stond niet veel de herziening in de weg.
Een paar maanden geleden wellicht met de verkeerde verwachtingen gekeken, ik had bijvoorbeeld veel meer extravagante kleuren verwacht, en dan valt het minimalisme hier nogal rauw op je dak. Ik kan dat laatste nu veel meer waarderen, wist deze keer ook wat ik voor de kiezen zou krijgen. Deze keer had ik ook veel minder problemen met het onderscheiden van de verschillende vrouwen, ik snap nu ook niet meer wat daar nou zo moeilijk aan was. Aan de andere kant wordt het ons vanwege de afstandelijkheid ook niet heel erg makkelijk gemaakt. We komen bijvoorbeeld maar twee namen te kennen, terwijl er zes vrouwen rondlopen.

De onderlinge relaties zorgen soms voor hartverwarmende taferelen. De moeite die het kost om verlegenheid te overwinnen, ik herken er veel in en het is behoorlijk vertederend. Een mooi voorbeeld is de scene waar de vriend van de tekenares voorzichtig over zoenen begint.
Het niet kenbaar durven maken van je onvrede, zoals de schrijfster wiens verhaal ineens is herschreven, ook behoorlijk herkenbaar. Erg pijnlijke scene overigens.
Het maakt de film behoorlijk bijzonder.
De vorige keer kon alles me veel minder grijpen, en dan gaat het vervelen, waarbij de lange speelduur niet bepaald helpt. Deze keer ook wel inzink-momentjes gehad, maar dan kwam ineens weer zo'n scene als de ren-scene. Of dan kwam er ineens de eenvoudige, maar mooie muziek van Kanno die je weer eventjes liet dromen. Ondanks de gitaar in Su-ki-da lijkt het alsof er hier meer muziek in zit. Maar ook muziek wordt hier bijzonder minimalistisch gebruikt.
In ieder geval is deze kijkbeurt me een stuk beter bevallen dan de vorige, dus ook een flinke ophoging naar 4,5*.

Uiteindelijk toch iets minder dan Su-ki-da, die in mijn ogen net wat mooier geschoten is, zowel de shots van de personages als van bijvoorbeeld de luchten. Su-ki-da was ook wel wat makkelijker, met een wat duidelijker structuur omdat er slechts twee personages gevolgd worden en met de voice-overs. Makkelijker is niet meteen beter, wellicht dat een andere herziening Tokyo.Sora alsnog gelijk trekt met Su-ki-da. We zullen zien.

Beter dan ik had verwacht. Of minder slecht liever gezegd.

Japanse gekkigheid of surrealistische nonsens à la Dolls of Bin-Jip blijft gelukkig achterwege in Tokyo.Sora, dus ik heb me in ieder geval niet hoeven ergeren. Maar daarmee heb je natuurlijk nog geen goede film.

Want mijn God, wat was het weer een saaie, eentonige bedoening. Nauwelijks dialoog, veel moeilijke, geforceerde blikken en lange nietszeggende shots. Tokyo.Sora is de Japanse arthouse versie van Sex and the City, maar dan zonder de humor. En het script zijn ze helemaal vergeten.

Hoe het nu uiteindelijk allemaal afloopt is me ook niet duidelijk geworden. Ik heb eerlijk gezegd maar drie hoofdpersonen geteld, geen zes. Maar die Japanse vrouwen zien er ook allemaal hetzelfde uit, waarschijnlijk dat het daardoor komt. De soundtrack is in ieder geval erg fijn en de rust die de film uitstraalt is prima geschikt om er tijdens de film iets bij te doen, bv. aardappels schillen, borduren of iets in elkaar knutselen.

Grappig trouwens om de vele reacties te lezen van mensen die de film in eerste instantie niet goed vinden, vervolgens zichzelf om de oren slaan, en bij een tweede kijk beurt plots boven de vier sterren uitkomen. Zo van: "Ik moet deze film goed vinden, want ik ben een Asiamania aanhanger. Wat zouden de anderen wel niet van me denken?" Ik zag het van de week ook al bij Dolls.

Ik ben blij dat ik tot die groep mensen behoor die wél een eigen mening kunnen vormen: 2**. En daar zal nooit een halfje bijkomen.

Blijft prachtig.

Dit weekend nog maar eens herkeken. De eerste 15 minuutjes blijven altijd even wennen. De traagheid, het gebrek aan duidelijk drama en de rust die deze film uitstraalt hebben even nodig om in te werken. Daarna is het gewoon weer bijna twee uur vol genieten.

Visueel blijft het fraai. Niet in-your-face maar stijlvol en delicaat. Zelfde mag gezegd worden van de soundtrack en het acteerwerk. Maar het is toch vooral het contrast tussen de eenzaamheid en social contact wat deze film zo universeel mooi maakt.

Wat me verder ook altijd erg blij maakt is dat deze film niet sterk positief of negatief oordeelt, maar eigenlijk zeer neutraal tegen z'n thematiek aankijkt. Hoewel de personages allen worstelen met eenzaamheid, is er even vaak berusting en zelf even kunnen genieten van het alleen zijn.

Blijft voor mij het mooiste "typische" Japanse drama en ongeëvenaard in z'n genre. Eigenlijk hoort Dolls dat te zijn, maar dat vind ik toch iets meer een "Kitano-film".

5.0* en een uitgebreide review

Wanneer je zit te kijken naar het groeien van gras, loop je een gerede kans af en toe in te dommelen. Die voor mij vrij unieke ervaring had ik ook bij het kijken naar deze film, die ongeveer net zo enerverend is als het groeien van gras. Ik sluit niet uit dat ook de cameraman soms een dutje heeft gedaan, waardoor acteurs opzichtig helemaal of half buiten beeld blijven en sommige scènes iets hebben van “zoek de verschillen”. Ongetwijfeld heel erg artistiek allemaal, maar mij kostte deze film veeleer twee verloren uren van mijn leven, die nooit meer terugkomen. Zonde.

Hier moet ge inkomen, natuurlijk, en je"settlen" in de aard van het beestje.

Kenmerkend of opvallend is de vastopgestelde camera die de personages gewoon gaande slaat of ze gewoon uit het beeld doet verdwijnen en meteen is de trend gezet voor deze film, (de laundry-boek scene !) die eigenlijk ons geen copy-paste-verhaaltje vertelt maar de kijker aan het werk zet, naar wat hij er in ziet : eenzaamheid, verlangen, geluk, "life is no longer for me",...

Heerlijk of vervelend ? Ik hou me bij het eerste en heb oneindig genoten van de scenes met de twee rennnend meisjes. Wat een geluk straalt daar niet van af ?

Geen meesterwerk, m.i. maar rake cinema.

Hele mooie film. Ik vind Petaru Dansu net wat beter en warmer, maar ik vind deze Tokyo.Sora weer wat sprekender. Het duurde vooral wat langer voor ik erin zat. Die vrouwen leken qua uiterlijk soms net te veel op elkaar en ik verwacht 6 verhalen van 6 vrouwen, maar sommigen kwamen pas later in de film echt naar voren. Ik neem aan bij een tweede kijkbeurt dat dat punt voor mij verdwenen zal zijn.

Visueel bloedmooi. In hele zachte kleuren geschoten, prachtig ingetogen acteerwerk en het gevoel van het moderne stadsleven dat ook bevreemdend kan zijn wordt in die twee uur prachtig neergezet. Tokyo zelf is eigenlijk de 7e hoofdpersoon. Het is ook vrij lastig echt wat te zeggen hierover omdat dit een film is die langzaam op het gevoel inwerkt, en dat is lastig omschrijven. Op de oppervlakte kijk je twee uur naar een vrijwel plotloos geheel, kijk je dieper dan zie je een prachtige registratie van de maatschappij, en dat in ruim twee uur die mij geboeid lieten kijken en geen seconde vervelen. 4,5*