Shiki-Jitsu (2000)

Tijdens het kijken naar deze film dacht ik terug aan een vakantie een paar jaar geleden in Spanje. Hoogzomer, ik slenterde met een paar vrienden door een Spaans provinciestadje genaamd: Jaco, aan de voet van de Pyreneeën. Wij hadden die dag veel gelopen en waren op zoek naar een restaurant om wat te eten. Terwijl wij aan de tapas zaten met uitzicht op de plaatselijke kathedraal viel ons oog op al die mensen die, eerder al in het park maar ook op de monumenten in het stadje zelf naast elkaar een boek aan het lezen waren. In Nederland zou het overgrote deel zijn boek in zijn eigen tuintje gelezen hebben maar de Spanjaarden maakten er zowaar een sociaal gebeuren van. Na de maaltijd beslootten wij om ons te voegen bij de Spanjaarden. Zelf had ik geen boek bij mij, maar ik werd tevreden gehouden met Stephen King `s Ogen van de Draak, die ik van een vriend kreeg. Dit moment kwam in mij op toen ik de charmante hoofdrolspeelster in deze film: Ayako, een boek zag lezen tussen de spoorrails. Wat ongebruikelijk, maar het bleek dan ook niets voor niets een treinspoor te zijn waar zij haar boeken las.

Ayako Fujitani `s grote passie is namelijk spelen met treinen. Thuis heeft ze een hele kamer omgetoverd tot een rails, waarover de treinen naar hartelust kunnen rijden. Maar mocht Ayako erop uit gaan dan is ze dus veelvuldig bij het echte spoor te vinden. Ze ziet graag 2 spoorlijnen naast elkaar liggen, omdat die niet bij elkaar kunnen komen. Iets wat tegelijk het probleem van Ayano aanstipt. Ze is bang voor iets of iemand die haar wil benaderen. Ze wil niet in de verdrukking komen. Prachtig poëtisch.

Shiki - Jitsu is een rustige film die tegelijkertijd uit zijn voegen barst van de vele energie die Ayako soms tentoonspreidt. De film intrigeert op basis van 2 personen die in elkaars leven binnendringen. Het leven van Ayako bestaat uit rituelen die voor menigeen als ' te herhalend ' aan zouden kunnen doen, overpeinzingen en het buitenhouden van onkuise ideeën. Zo geeft zij aan dat zij sex niets waard vindt omdat het je doet beseffen dat je alleen maar een man of een vrouw bent. Ayako leeft haar eigen leven, zich niets aantrekkend van wat er om haar heen gebeurt. Iwai ' de filmmaker die haar leven met een videocamera vastlegt ' is in het begin verbaasd door haar manier van leven. Hij probeert haar te begrijpen, haar te ondersteunen daar waar hij kan. Dit blijft allemaal niet zonder impact voor Iwai, hij ervaart het allemaal steeds meer als een dagtaak en de vele beslommeringen lijken zijn tol te gaan eisen. Hartverwarmend om te zien hoe hij haar in haar waarde laat en haar niet probeert te veranderen, hij registreert slechts en staat haar bij tijdens moeilijke tijden.

Regisseur Hideaki Anno heeft lange tijd alleen maar aandacht voor de belevingswereld van de 2 hoofdpersonages. Waarbij hij vele middelen inzet. Animatie, voice overs, versneld camerawerk, poëtische momenten vandaag regent het dus ben ik niet in de stemming om vrolijk te zijn en kleurrijke decors. Doch, komen wij weinig te weten over waarom Ayako nou eigenlijk zo `n labiel meisje is. Belangrijker hier is hoe de camera observeert hoe Ayako uit haar droomwereld ontwaakt en er soms net zo snel weer een toevlucht toe neemt. Ayako en Iwai vormen samen een vertederend stel die 31 dagen op elkaars lip zitten. En of Ayako vol trots haar huis laat zien, of dat ze zich heeft teruggetrokken in een schitterende wereld die haar kelder behoort te zijn, het blijft allemaal boeien en doet wat met je.

Voorspellingen over hoe de film nou zal eindigen zijn gebaseerd op niets. Veelzeggend trouwens dat mijn tranen bijna tot uiting kwamen op een moment waarop Ayano glimlachend aangaf dat ze ' vandaag ' wel toe was om naar een amusentspark te gaan. De film veranderd overigens inderdaad wat van toon richting het einde. Maar toont wat mij betreft een mooi contrast tussen de sierlijke, elke dag in een ander kostuum geklede, vaak vrolijke Ayako en een wat robuuste, uitgebluste, vervelende kerel. Samen met de moeder is hij degene die haar uiteindelijk veel leed bezorgd hebben.

De muziek in de film is trouwens redelijk nadrukkelijk aanwezig. De pianonummers versterkten alleen maar de vertrouwensband die zich uitermate subtiel ontwikkeld. De muzikale bijdrage van Ayako die ' alsof het droombeeld betrof ' ineens op een gitaar aan het spelen was stipt alleen maar de veelzijdige aanpak van de regisseur aan. Na bijna een jaar moet 2001: A Space Odyssey noodgedwongen plaatsmaken voor deze prachtige, uitmuntend goede film die zich eigenlijk maar met weinig laat meten. Visuele en menselijke kunst. Totaal uniek vormgegeven. 5* en een top 10 positie.

Weinig consistente film wat mij betreft.
Begint zeer onsamenhangend het eerste kwartier wat echt doorbijten is. Film focust zich wat teveel op kleurtjes en warrige shots en het acteerwerk van vooral het meisje is veel te overdreven.
Dan komt het middelste gedeelte van de film wat al heel wat beter overkomt. Het is niet alleen mooi om te zien hoe voor de jongeman langzaamaan duidelijk wordt in wat voor eigen wereldje ze leeft en hoe ze haar dagen vult, maar ook cinematografisch ziet het er al een stuk beter uit, met name de shots rondom de fabriek en in het doolhofhuis.

De laatste 20 minuten zakt het geheel dan helaas weer in elkaar met het volkomen uitleggerige familydrama gedeelte met moeder en zus. Beetje jammer.

Neon Genesis Evangelion is waarschijnlijk een van de meest bekeken Japanse animatieproducties, met ongekende populariteit in en buiten Japan. Liefhebbers noemen vooral de aandacht en ontwikkelingen die de personages krijgen als een belangrijk punt in het succes van deze titel. Hideaki Anno was voor mij dan ook enkel nog een naam in de animatiewereld, maar met zijn behaalde successen is het opzich niet heel vreemd dat zijn overstap naar live-action film altijd dichtbij leek.

Shiki-Jitsu is mijn eerste kennismaking met die stap - en hij fascineert mij zoals dat maar weinigen kunnen. Mooie cinema zie je tegenwoordig daar en hier, overal en altijd - maar zulke eerlijke, simpele, prachtige cinema als Anno hier maakt is uniek. Met zijn ervaring in de drukke, stressvolle, wereld van Japanse animatie, zou hij het maar makkelijk krijgen in deze film; Zo voelt dat ook, want Shiki-Jitsu is voor mij film in zijn simpelste vorm. Geen begin noch einde; wij volgen enkel een man en vrouw, de een zoekende naar fantasie in de realiteit, de ander op zoek naar realiteit in zijn werk: Anno’s liefde voor boeiende personages gaat verder…

Anno toont ons fabrieken en schoorstenen aan de horizon, afstandelijk - niet het meest kleurvol - maar intrigerend. Kleur ontstaat als de camera treinrails volgt en daarop een in rood gekleed meisje ligt. Met haar boek en paraplu ligt zij hier, haar eigen plekje, geen mens die haar stoort. Maar het is nu dat een man haar aanspreekt en gefascineerd raakt door haar vrolijke kleding, haar gekleurde haren, haar rode paraplu en haar expressievreemde gezicht. Morgen is ze jarig.

Anno presenteert een modern sprookje, "Het rood geklede meisje bij het spoor". Een sprookje met gebruikelijke surrealistische elementen, een doolhof vol 'geheime kamers', maar vooral een sprookje dat simpel is in alles wat het doet. Fujitani, ook schrijver van het origineel, speelt vol overgave haar rol; haar eigen gecreëerde personage. Best een apart gevoel denk ik als je een personage eerst letter voor letter laat leven - en haar nu laat spreken met elk woord dat je zegt, laat lachen met elke gedachte naar haar verjaardag. Iwai speelt even indrukwekkend, maar in groot contrast met Fujitani. Zo uitbundig als zij is, zo kalm is hij. Ze fascineert hem, hij bewondert haar, registreert haar, helpt haar, blijft bij haar omdat ze niemand heeft.

Wanneer ze 's nachts zegt "Je bent enkel bij me voor je werk, je filmt me omdat het moet, je verlaat me als je klaar bent", weet hij niet wat te denken of zeggen - vraagt zich af of hij haar wel kan helpen. Meer laat Anno ook niet zien, meer is Shiki-Jitsu ook niet; Twee personages die vaak de enigen in Japan lijken te zijn. Wanneer de man telefoneert, of een enkele keer contact heeft met collega of vriend, voelt dit bijna als een pijnlijk steek; Als een schuldgevoel tegenover alles wat het meisje niet heeft. Het moment dat hij haar dan uiteindelijk voor het eerst vasthoudt, ze op zijn rug zit en samen op de bank liggen zijn prachtig.

Met Anno zijn geschiedenis heeft hij een goed oog ontwikkelt voor compositie, kleur en stijl. Hij kan zijn handen ook niet geheel stilhouden en gebruikt af en toe wat korte animatie. Echt indrukwekkend is echter het appartementencomplex waar het meisje woont. Een eigen gecreëerde wereld met diverse kamers welke elk een eigen gevoel herbergt. Net als haar uiterlijk veranderd de kamer waarin ze zich bevind. Ze leeft elke dag in morgen en gister, elke dag draagt ze een ander kleurvol kostuum en een ander kapsel, maar wat de man ziet is één lange dag vol herhaaldelijke rituelen; Elke dag het dak op, elke dag lezen aan het spoor, luisteren naar het antwoordapparaat en met auto’s spelen.

Anno zijn oog voor stijl resulteert in het gebruik van veel totaal shots. De vele momenten dat we wel dicht op een persoon of object zitten is door de lens van de camera van de man. Wanneer Anno speciaal een close-up maakt voelt dit vreemd, maar kunstig. Het moment dat het meisje in de regen op een trap staat, gekleed in kleur, is zij omringt door een stad die niet voor haar bestaat, een stad zonder leven, vorm of kleur. Andere indrukwekkende scènes zijn de velen op het dak; "When I come back I'm ok, when I jump off I'm not ok" - het terugtrekken in de badkuip in haar kelder, de rode paspoppen kamer, het liggen op de straat en het plaatsen van steentjes op het spoor.

De hele film zien we hoe twee personen elkaar nodig hebben. Langzaam groeien ze naar elkaar toe en zijn beide bang elkaar kwijt te raken. De laatste 20 min. doen - zoals hierboven gezegd - helaas af in perfectie, maar verlaagt niet in de hoeveelheid pracht en genot van het gehele verhaal. Shiki-Jitsu is simpel in zijn stijl, maar complex in de gehele karakterstudie. Shiki-Jitsu gaat over de vertelling van een verhaal, niet over het einde, niet over het begin, maar enkel over twee personen die elkaar nodig hebben, elkaar helpen in wat ze zoeken.

Wat mij betreft een van de mooiste films die ik zag. Hideaki Anno is mijn vriend.

(Al zie ik zijn Cutie Honey nog niet zo zitten, hehe).

5.0/5.0

Best mooie film

Vooral het begin fascineerde me, daarna -waarschijnlijk mede door dat de film wat in herhaling viel- toch iets minder, maar nog wel boeiend.

In het begin zijn de shots erg veelzeggend, heerlijk surrealistisch met prachtige kleuren vormgegeven. De muziek is trouwens wel constant mooi en verder ook gewoon sterk geacteerd. Bijna wreed hoe zij uit haar wereldje werd getrokken trouwens, zo'n lief en naïef meisje

Dankzij het sterke begin toch een goede 4.0*.

Op IMDB lees ik dat Fujitani het verhaal waar de film op is gebaseerd zelf geschreven heeft, naar aanleiding van een periode dat ze in L.A. woonde en te maken kreeg met vervreemding en isolement.

Nu begrijp ik meteen hoe ze haar rol zo overtuigend neer kon zetten. Op het eerste gezicht is haar karakter complex met veel onderliggend drama, waardoor haar extreme emoties en vluchtgedrag vaak moeilijk te volgen zijn, en toch schuilt er een bepaalde mate van herkenbaarheid in. Dat is maar goed ook, want de film draait praktisch volledig om haar personage, en van een plot is eigenlijk geen sprake.

Verder is dit een prachtige film die vol zit met poëtische dia- en monologen en heerlijke muziek. De monotone stem van de regisseur pastte perfect bij de gesproken teksten. Daarnaast zit het met goed camerawerk en prachtige decors visueel uitstekend in elkaar.

Kleine minpunten zijn dat het tempo af en toe wel érg laag ligt en het soms me net iets te diepzinnig wordt, waardoor ik niet de volle speelduur m'n aandacht erbij kon houden. 4*

Erg lastig om hier nu een review te typen. Het is al wat uren geleden sinds ik de credits over het scherm zag rollen, maar nog steeds ben ik flabbergasted.


Laat ik beginnen bij de twee leading roles. Iwai speelt voortreffelijk, de sereniteit zelve. Hij werd al eerder vergeleken met Asano en dat lijkt me een erg treffende vergelijking. De ster van de film is toch Fujitani, die het boek ook schreef waar de film op gebaseerd is. Ze zet echt een hartverwarmend personage neer; fragiel, onzeker, kwetsbaar maar o zo aandoenlijk. Elk klein gebaar van haar is aandoenlijk, lief en vertederend. Dat ze de rol met verve invult heeft natuurlijk ook te maken met dat zij tijdens haar tijd in Los Angeles ook totaal geïsoleerd heeft geleefd maar toch een erg knappe performance. Ongelofelijk dat dit de dochter van Steven Seagal is.


De film heeft een amateuristische feel maar in details is dit zo goed uitgewerkt, zo verfijnt, zo geperfectioneerd. Visueel is dit echt een pareltje. Kleurengebruik is state of the art, perfecte sfeerschepping en prachtige kadreringen. De kamers van Fijitani zijn zo heerlijk sfeervol, die rondleiding is briljant en wat is het toch heerlijk als we dan eindelijk die verboden kelder mogen aanschouwen. Adembenemend. Fujitani's wereld is voelt erg surreëel aan en ik droomde ook weg in haar wereld. Geen invloeden van buitenaf maar gewoon alles rondom je heen vergeten en genieten van haar zorgeloze universumpje.


Het verhaal is in het begin wat lastig om in te komen maar op een gegeven moment wordt je er zo ingezogen dat je niet meer terug kunt. het personage van Fujitani is gewoon zo lief en oprecht dat het als kijker soms echt vervelend is om machteloos toe te zien hoe ze worstelt met haar verleden en haar onzekerheden. Erg veel mooie, vertederende, aandoenlijke en ontroerende scenes (de scene waar ze smeekt om niet verlaten te worden, haar uitbarsting van jaloezie, het moment dat ze op Iwai klimt en zegt dat ze alles voor hem wil doen, de paraplu scene). Die segmenten met haar moeder en die 'vriend' voelen een beetje out of place maar dat heeft totaal geen invloed op het totale plaatje. Shiki-Jitsu is een bijzonder filmpje, en het zou zonde zijn dit pareltje op zo'n miniscuul puntje af te rekenen. Dan gooi je een beetje je eigen glazen in.


Ik ben erg onder de indruk, zwaar onder de indruk. Zonde dat dit filmpje zolang stof heeft lopen happen want dit is echt een waar meesterwerk. Een film die erg one-of-a-kind is en die nu al heel bijzonder voor me is. Volle mep en een hele hoge top 10 notering. Lang geleden dat een film me zo heeft weten te raken.

Ik zou je graag gelijk geven maar ben het er toch niet helemaal mee eens! Die genoemde segmenten hebben de film toch wel gedeeltelijk voor me verknalt. Niet te geloven gewoon, dan kom je met zo'n verbluffend rustgevend en intiem eerste anderhalf uur, waar het voor mij als kijker echt serieus even voelde alsof ik me op een andere planeet bevond, even weg van deze vervelende harde wereld compleet in het verhaal mee gaande en dan kom je met een stuk aanzetten waar al de onduidelijkheden zonodig uit de doeken gedaan moesten worden, ik heb me als kijker geloof ik nog nooit eerder zo belazerd gevoelt. En dat terwijl ik normaal, als ik een film zie die nogal ingewikkeld in elkaar steekt, altijd graag een uitleg wil, maar hier voelde het gewoon te geforceerd aan, wat een domper! Alsof er een geldschieter op de achtergrond aan het meekijken was en zich er toch even mee moest bemoeien. Of ik er nu mijn eigen glazen mee in gooi of niet, ik neem het de film dus welgelijk kwalijk...

Nouja voor ik weer te negatief wordt in mijn oordeel, toch even beginnen met het opsommen van de positieve punten, dat zijn er immers aardig wat. Sterker nog het hele eerste anderhalf uur is een groot hoogtepunt, ook wel een filmische achtbaanrit zonder stop. Visueel is het heel bijzonder, dat lege gebouw opzich is natuurlijk al een prachtige locatie. Heb me dan ook rot gelachen op dat fast forward stuk waar ze de man rondleid in haar stekje. Neem bijvoorbeeld die witte kamer vol gordijntjes en rode telefoons of die, deslolate, met watergevulde kelder, zo simpel maar ik was er op dat moment ook wel van overtuigt dat ik nog nooit zoiets moois had gezien. Prachtig ook hoe de verschillend ingerichte verdiepingen en natuurlijk het kleurgebruik daarin symbool staan voor de constante mood swings van het meisje. Hiernaast heeft het verhaal ook op mij een diepe indruk nagelaten, want hoewel het hier nogal wat extreem werd weergeven is het voor mij toch wel heel erg herkenbaar. Ik vertoon ergens precies hetzelfde vluchtgedrag als het meisje hier doet. Zo verstop ik me ook nog steeds achter van alles als het even moeilijk drijgt te worden, zonder ik me op momenten compleet af van de buitenwereld om mijn angsten en onzekerheden niet te laten zien en laat ik me zelden tot nooit in met dingen die mijn leven voorgoed zouden kunnen verranderen en dat terwijl ik op een leeftijd zit waarbij ik dat gedrag allang ontgroeit had moeten zijn. Daarnaast komen ook de wilde stemmingswisselingen regelmatig terug. Als je dat dan allemaal in een film tegenkomt is dat uiteraard een wallhalla van herkenning en geeft dat ergens toch wel een opgelucht gevoel van dat je daar niet helemaal alleen in staat, daar kan ik heel blij van worden. Terwijl ik dit schrijf denk ik dan ook plots, is dat misschien de reden dat het einde me zo teleurstelde? Het gevoel van onrechtigheid wat ik kreeg toen het meisje op zo'n crue manier uit haar fantasie wereldje gerukt werd, ging ik er gewoon te ver in mee en wou ik te graag voor haar dat alles bleef zoals het was of kwam het gewoon te dichtbij, ik vrees het tweede. Kom ik wel mee tot de conclusie dat ik het de film eigenlijk niet zou mogen aanrekeken, maar toch blijft het moeilijk voor me...

Maar goed om maar niet teveel in de zeik modus te blijven hangen toch nog even wat andere belangrijke punten. Ik vond de piano muziek werkelijk prachtig passen onder de film, wel jammer dat ze er op de aftiteling dan weer zo'n vreselijk mellow popliedje tegenaan moesten gooien, dat was dan weer een pure vorm van wansmaak, en als je een beetje in de Aziatische cinema thuis bent merk je dat het nog best vaak voorkomt ook, zo jammer is dat altijd! Ook hier een grote schrik toen ik in de trivia las dat het betoverend mooie meisje waar ik hierboven steeds over spreek gewoon de dochter van de lompe actiester Steven Seagal blijkt te zijn, zo erg zelfs dat ik nog steeds in ontkenning ben en het simpelweg weiger te geloven. Maar ook de indentiteit van de mannelijke hoofdrolspeler was eigenlijk net zo'n verrasing voor me, de naam Iwai had ik wel eens in de mond genomen maar dat het hier om de geliefde regisseur ging die de hoofdrol speelde had ik niet kunnen raden. Ze spelen beide in ieder geval geweldig!

Tot slot nog een aantal prachtige scenes door de film heen, waarvan je de meeste hierboven al op een rijtje hebt gezet, zal ze dan ook niet meer noemen. En nu ik toch op je stukje terugkom, nog bedankt voor weer een geslaagde tip, je hebt me de film dan misschien niet direct aangeraden maar doordat ik je mening doorgaans best hoog aansla heb ik er wel vaart achter gezet hem te gaan zien en dat heeft goeduitgepakt zoals je kan lezen. Eindcijfer was eigenlijk een vier geweest maar als ik het ietswat teleustellende eindstuk even wegdenk of gewoon in het juiste perspectief zie en me bedenk hoeveel indruk hij heeft nagelaten, dat het dagen lang heeft geduurt eer ik er uberhaupt iets over kon schrijven wat nu wel pijnlijk duidelijk wordt gezien ik al twee uur bezig ben aan een stukje dergelijk tekst, mag daar gerust nog een halfje bovenop, iets wat niet vaak gebeurd bij een eerste kijkbeurt dus dat zegt heel wat over de kwaliteit...

4,5 sterren

Een erg mooi geschoten film, waarbij de symmetrische shots opvallen. Wat mij betreft is het mooiste voorbeeld hiervan het moment als hij met de handcam zit te spelen terwijl zij thuiskomt. Hij zet de camera neer en meteen staat ze helemaal centraal in beeld.

Een klein nadeel aan deze film is dat enkele magnifieke scenes de rest van de beelden niet zeker ook niet misselijk zijn enigszins doen verbleken. Dit zijn de shots van de kamer die rood gekleurd wordt door de zon die door de gordijnen schijnen, de scene waar het bliksemt en waar haar geschminkte gezicht kortstondig in close-up wordt genomen, maar vooral de scenes in de kelder, die echt verbijsterend waren.

Fujitani vond ik er niet zo Aziatisch uitzien, ik begrijp nu, na de berichten hierboven gelezen te hebben, waarom. Beide acteurs zetten erg interessante rollen neer. Zoals Onderhond al opmerkte is er een link te trekken tussen de carrière van de man en de regisseur van de film, maar bij mij kwam met het einde van Evangelion in het achterhoofd ook de vraag op in hoeverre de regisseur zelf ook niet net zo verknipt is als de vrouw. In ieder geval weten de personages me flink in de film te trekken, waarbij ook de muziek, hoewel op een gegeven moment een beetje eentonig, hielp.

Ik werd volkomen verrast door het einde en dit was niet echt positief. De countdown gedurende de hele film en haar vele "testjes" of het nog wel goed met haar ging maakten dat ik een dramatisch einde verwachtte, maar het tegendeel bleek het geval te zijn. Jammer, want het gaat ten koste van de diepgang van de film. Zo interessant de vrouwelijke hoofdpersoon voorafgaand aan het einde is in al haar complexiteit, zo banaal wordt het als blijkt hoe makkelijk een verknipt persoon binnen een maand een psychologische doorbraak kan krijgen, hetgeen nogal goedkoop aandoet gezien de complexiteit van de vrouw. Maar wat vooral jammer was, is dat het een breuk in sfeer was.

Op het einde na indrukwekkend, wellicht dat ik bij een herziening wat minder moeite met dat einde heb, maar vooralsnog om die reden geen maximale score. 4,5*.

Deze film is me al vaker aangeraden, dus het moest er toch eens vn komen. Verder ken ik Evangelion niet goed, dat scheelt.

Erg mooi geschoten deze film. Mooi gebruik van kleur enzo en shots worden goed uitgekozen. Jammer dan weer dat je terug moet vallen op een potje pindakaas.

Verder een mooie karakterstudie, toch bij mij momenten ook wel vrolijk drama, al is dat vrolijke maar betrekkelijk natuurlijk. Klein filmpje, maar duidelijk, intiem en met veel emotie en vooral eerlijkheid. Veel mensen hoor ik klagen over het laatste gedeelte van de film, maar daar gebeurde juist dingen die de film voor mij naar een hoger niveau tilde. In zulke mate zelfs, dat er nu gewoon een halfje op gaat.

Ja, ik heb verder niet het idee dat dit een film is waar ik veel over kan en hoef te vertellen. Mooi, persoonlijk en klein en toch groots in al zijn eenvoud, zoiets.

Zeer bijzonder...

Shiki-Jitsu was voor mij een unieke filmervaring. Iets wat ik al een tijdje niet meer heb meegemaakt. Een verhaal dat mij vanaf begin tot einde bleef boeien. Een zeer boeiend personage was dat meisje en ze acteerde ook echt geweldig. De rustige piano muziek zorgde nog eens extra voor een aangename sfeer. En het huis van dat meisje was werkelijk fantastisch. En ook een paar prachtige shots.

Ik kan eigenlijk er niet veel meer over zeggen, gewoon kijken deze film!

Prachtig! 5*

Shiki-Jitsu

Je kent wel van die tv-series of soaps waar een personage zoveel op te kroppen krijgt dat je die ''emotionele ontladende monoloog'' verwacht en ook krijgt. Hoewel het altijd cheap, voorspelbaar en sentimenteel over komt werkt het atlijd. Shiki-Jitsu heeft ook zo'n ontladende monoloog, maar dan zo echt dat ik hem na een volledige kijkbeurt nog 3 keer heb gezien, een van de mooiste scenes die ik ooit heb gezien. Subliem.

De film kent bepaalde punten, allereerst begint de film vrij afstandelijk en is het nogal artistiek qua beelden en ook gewoon qua production design. Er is veel te zien en maakt je als kijker gewoon lekker enthousiast en bereidt je voor op het andere deel wat veel meer persoonlijker en emotioneler word. Er is tijd en ruimte voor personage uitwerkingen waardoor ze echt vertrouwelijk en humaan over komen. Zelden zo veel natuurlijk werk gezien in zo'n bizar uiterlijk.

Shiki-Jitsu is een film die gedimd indruk weet te maken. Het bezit een van de meest intense scenes ooit gemaakt in mijn ogen. Hoe simpeler en hoe meer ''niet-gelikt'' het is, des te beter voor mij, en dat is het. Voor de nieuwsgierigen ik heb het over de scene met de ontmoeting van de moeder. Intens acteerwerk.

Toffe, mooie, menselijke en artistieke film. Weet op alle fronten indruk te maken maar is voor mij toch vrij bijzonder omdat ik erg enthousiast werd door een paar scenes die het vooral moesten hebben van de emotionele lading en de acteer prestaties die zo ''waar'' voelden. Dan heb ik het niet eens gehad over de sterke structuur, de beelden en de muziek, maar dat is gewoon het kijken en ''ervaren'' waard. Shiki-Jitsu maakt indruk.

4,5 ster

Al jarenlang heeft deze film ergens bovenaan mijn to-see-list gestaan. En omdat ik nooit te veel over een film ervaren wil voordat ik deze zie, heb ik alleen de poster (en de dvd-cover) om op te gaan. En dan is het toch heel anders, ik had een veel gemoedelijkere film verwacht, maar het hoofdpersonage in deze film is toch wel serieus in de war. Overigens een gewaagde keuze. Regisseurs nemen vaak een sympathieke hoofdpersoon met een 'twist', maar de onzekerheid en verwardheid van dit hoofdpersonage gaat nog wel een stuk verder.

Overigens een erg goede film. Meer dan al het andere zijn de locaties het belangrijkste punt van de film. Wat een prachtige verlaten gebouwen en industriële achtergronden. Echt een hele indrukwekkende omgeving, niet mooi, maar zo uitgebreid. Van die lange daken en eindeloze industrie. En dat het pand zelf, de inrichting en de kelder met het water. Wat een kleurenspel!

De film verandert het laatste half uur nogal van toon, als de familieproblemen worden uitgelicht. Ik haakte daar een beetje af, zij het door mijn vermoeidheid, maar de film kakt ook een beetje in. Dat zorgt ervoor dat dit vooralsnog niet de topper is waar ik op gehoopt had. Maar wel een fantastische film, sterk acteerwerk, orginele invalshoeken en dus de prachtige locaties!

Deze film die ik vanmorgen weer eens herzien heb moet het voor mij vooral hebben van het ijzersterke eerste 1½ uur. Mooie visuals, prachtige pianomuziek en vooral lekker mysterieus. Ik was zeer gefascineerd door het bizarre surrealistische wereldje waarin het jonge meisje leefde. Vooral de scène waarin zij al rennend Iwai een rondleiding gaf door de zeven verdiepingen van de flat waarin zij woonde, onder begeleiding van de prachtige pianomuziek van Takashi Kako, is om in te lijsten. En zo kende dit deel van de film wel meer van dit soort mooie scènes, alles om deze film door mij de hoogste waardering te geven, maar helaas gooide het laatste half uur roet in het eten. Naarmate er meer werd prijsgegeven van het hoe en waarom van het abnormale gedrag van de mysterieuze jonge vrouw verslapte mijn interesse. De laatste tien minuten - de ontmoeting met haar moeder - waarbij alles haarfijn werd uitgelegd was voor mij een regelrechte afknapper. Deed mij erg denken aan een Hollywood drama waarbij ook alles zo nodig verklaard moet worden. Heel jammer. Voor mij had deze hele film gewoon mysterieus mogen blijven. Dat deze film van mij alsnog een hoge waardering krijgt heeft het daarom ook te danken aan het uitstekende eerste 1½ uur en o.a. de prachtige soundtrack van Takashi Kako.

4,0* na herziening

Uitzonderlijk.

Een veel betere omschrijving heb ik er niet voor. Een film die sterk maar erg direct drama weet te combineren met een prachtige audiovisuele ervaring zonder daarbij al te abstract te worden, ik kan niet meteen een soortgelijke film opnoemen.

Anno is een meester achter z'n camera, Fujitani en Iwai lossen het voor de camera op. Het helpt natuurlijk ook dat Fujitani de schrijfster is van het boek waarop deze film gebaseerd is, én dat het boek over haar eigen ervaringen gaat. Het maakt haar personage alleen maar boeiender. Iwai is een sterke opponent, beiden zijn ze ongetwijfeld één van de sterkste filmkoppels ooit.

Jammer dat Anno deze stijl nooit verder ontwikkeld heeft, volgens mij zit er nog enorm veel potentieel in.

5.0* en uiteraard een uitgebreide review

Wederom zo´n intrigerende Japanse film waarvoor ik graag even wil gaan neerzitten. Een ongewone ontmoeting tussen een gedesillusioneerd meisje det rondzwerft in een industriestad en een ietwat saaie cineast met weinig ruggengraat. Er wordt bewust gekozen voor deze karakters zodat de focus kon liggen op die minieme handelingen en gedragingen. Geen extremen hier, maar de weg poëtische melancholie.

Visueel ook zeer prachtig waarbij de grauwe omgeving een plus wordt. Fascinerend hoe ze op de daken lopen tussen kabels en buizen door. Ook hoe de spoorlijnen omgetoverd worden tot boeiende trekpleisters. Prima camerawerk ondersteund door zachte pianomuziek.

De film heeft iets mysterieus en dramatisch in zich, het ondoorgrondelijke meisje, de wat onbeholpen jongen. De film heeft het gevoel loom te zijn, maar heeft meer te bieden. Niet altijd overal voor me, maar voldoende om een herkijk te overwegen.