Meningen

Aardige film. Gek dat dit verhaal nauwelijks nog verfilmd. Als je ziet hoeveel films er bv zijn van Titanic...

Ik vind dit ook een sterk verhaal. De film zelf is niet super, maar wel de moeite waard. Zeker bij HET moment van de ramp was het echt sterk.

3*

Hele sterke docu over het moment in 1945 dat de toekomstige manier van oorlogsvoering bepaalde. Of althans, wat heeft laten zien dat dit soort wapens nooit meer gebruikt zouden moeten worden.

Gelukkig volgen de makers diverse mensen uit verschillende kampen (Japanse ooggetuigen, Amerikaanse bomwerpers etc), waardoor dit een erg divers verhaal is geworden waarbij iedereen zijn zegje kan doen. Uiteraard vanuit Japans perspectief als slachtoffers en vanuit Amerikaans perspectief waarom het leger deze 2 bommen nodig vond.

Zelf heb ik WO II altijd reuze interessant gevonden, maar dan wel de strijd met de Duitsers. Alles rondom Japan heeft me toch altijd minder gepakt, maar dankzij een serie als The Pacific of dit soort docu's ben ik het toch allemaal meer gaan volgen en dan blijkt ook deze periode vrij fascinerend. Neem het verhaal van de gewonde vader die kort na de capitulatie dood is gegaan uit een soort schaamte, omdat capituleren voor Japanners een ondenkbaar iets was. Verder viel me op dat vooral de Amerikanen vrij weinig medeleven en emoties toonden voor het werpen van de bommen. Uiteraard omdat hun regering hen heeft laten geloven dat het erg nodig was en dat het qua doden en toekomstige gevolgen wel mee viel, maar toch. Je veegt wel even in een week tijd 2 gigantische steden van de aardbodem. Ik kan me niet voorstellen dat ik zou kunnen leven met mezelf als ik zoiets had gedaan, ook al waren het orders en ook al eindigde de oorlog er meteen mee.

Buiten de ooggetuigenverhalen krijgen we gelukkig ook nog een helder verhaal te horen over hoe deze dagen destijds zijn verlopen. Nooit geweten dat de Japanse regering op de hoogte was dat er een tweede bom was die eventueel zou worden geworpen. De vernietiging van Nagasaki hadden ze dus kunnen en moeten voorkomen, iets wat door een ooggetuige ook verwonderd wordt beaamd in de docu.

Uitstekende, maar wel vrij confronterende documentaire. Erg pijnlijk om het aangerichte leed bij de bevolking te zien. Wat moeten zij hebben geleden als je alle brandwonden en andere ellende zag. De daadwerkelijk gefilmde beelden (en de foto's die uit de vliegtuigen zijn gemaakt) van de ontploffing zijn wel prachtig, op een hele lugubere manier dan.

4*

Nou ben ik toch zeker een liefhebber van Mel Brooks achtige humor, maar deze History of the World heeft in totaal 0 keer laten lachen of zelfs glimlachen. Niet leuk, niet scherp, niet vermakelijk. Jammer, want met dit thema moet je natuurlijk kunnen lachen. Het enige leuke was bij de aftiteling de fake aankondiging van History of the World Part II met een schaatsende Hitler en Jews in Space

1,5*

Na jaren eens herzien gister. Tof filmpje met enkele heftige scenes die me echt goed bevielen (in de bar, in zijn voortuin, bij zijn broer). Heerlijk rauwe vertoning van het geweld.

Wel jammer dat het plot zelf niet echt super was. Het hele hoe en wat waarom hij weer in zijn oude leventje werd gewerkt vond ik niet best uitgewerkt. Verder boeiende film.

3,5* blijven dus gewoon staan.

Warme en prettige film.

De film zit tussen een feel good movie en komedie in. Eigenlijk komt het toch wel samen. Het is best grappig en niemand kan ontkennen dat het niet mooi is om te zien hoe een ''relatiedokter'' mensen gelukkig maakt.

Het verhaal daarbuiten is dan weer behoorlijk cliche met Smith die zelf op een vrouw valt en er moeite voor moet doen. Maar ach, het is allemaal zo vermakelijk.

3,5*

Vreselijk vervelende film. Ik kan om veel soorten humor lachen maar dit wazige verhaal irriteerde me echt behoorlijk. Wat is hier nou leuk aan?

1*

Ik ben iemand die ontzettend geinteresseerd is in WO 2, heb dikke boeken thuis en heb vele docu's gezien en films bekeken. Ik durf mezelf dus wel beetje een kenner te noemen.

De film wilt waarheidsgetrouw overkomen en chronologisch doen ze dat ook wel maar ik vind de Hitler zelf nogal geforceerd stom overkomen. Niet dat ie een goede gozer in het echt was, maar deze film schildert hem weer als een maniakale gek af. En dat was hij niet. Hitler was zeker niet dom, wist heel goed wat ie wilde en wat ie kon bereiken.

Wat me echt enorm stoorde aan deze film was de voertaal. Het is toch hartstikke nep dat Adolf Hitler Engels spreekt! Waarom kan je geen Duitse acteur gebruiken hiervoor? Bruno Ganz is in Der Untergang echt 100x overtuigender en realistischer als Der Fuhrer.

Ik snap dat nooit bij film, moet het dan echt allemaal zo goedkoop en dichtbij huis zijn dat het realisme erdoor verdwijnt? Ik had af en toe moeite om het serieus te nemen.

Gelukkig volgen ze wel het verhaal van zijn opkomst zoals het hoort. Dat boeide me ook wel. Je hebt zat films over de oorlog zelf maar slechts weinig over zijn opkomst. Je ziet goed hoe een heel volk door die man geindoctrineerd wordt en hem gaat geloven en volgen. Sterk gedaan. Bizar dat dit vroeger ook echt is gebeurd.

Alles bij elkaar een prima film die wel enkele storende elementen bezit. Kijk je daar overheen dan heb je een prima film.

3,5*

Vanavond in de bios gekeken;

En ik heb er gemengde gevoelens over, maar het totaal gevoel is wel positief.

Ik vond de film best aardig. Hitman werd echt zeer overtuigend gespeeld. De ideale man vertolkt hem vind ik. Hij speelt de stijlvolle, slimme en ook brute huurmoordenaar met veel klasse. Compliment. Geen domme actieheld maar een stijlvolle killer.

Er zaten enkele zeer stijlvolle actiescenes in. De mensen die de film al hebben gezien; de kill scene waar Hitman zich voordoet als een wapenhandelaar was zeer gaaf. Ook de eerdere hotelontsnapping was erg heftig en het slot beviel me ook goed.

Wat ook tof was is dat er leuke verwijzingen naar het spel in zaten. Zo zag je enkele keren Hitman lopen zoals in de game. Camera op zijn rug gericht vanaf een soort bovenview zoals je hem ook in het spel bestuurt. Helemaal grappig was toen Hitman in een hotelkamer liep waar iemand het spel Hitman aan het spelen was haha.

Minder aan de film was het soms verwarrende en soms ongeloofwaardige verhaal. En nog irritanter, die Russische hoer. Ze voegt niks toe aan de film, ze was irritant en het ergst, ze was behoorlijk lelijk. Jammer dat zoiets erin moet. Bij de games kwamen er ook geen vrouwen in voor waar hij echt mee om ging. Overigens was het geen liefdesscene in de film hoor.
Het einde liet trouwens merken dat er een vervolg in zit En dat vind ik positief.

Al bij al is de film wel een aanrader, zeker voor actieliefhebbers en mensen die de game hebben gespeeld.

Leuk was trouwens dat ''Prison Break's T-Bag'' een rol speelde.

3,5*

Ik ben er zo klaar mee zeg, van die gameverfilmingen die gewoon helemaal niks van de intenties en sfeer van de game willen overnemen. Deze tweede poging om Hitman te verfilmen (na Hitman (2007) die ik trouwens wel geinig vond) is echt een draak van een film geworden. Wederom maken ze er een actieheld van, terwijl de man gewoon een grote, zwijgzame huurmoordenaar dient te wezen die zonder al te veel lawaai te maken zijn job doet. De games zijn toch wel vrij goed, het personage spreekt aan en toch weten ze er iets dramatisch als dit van te maken. Nee, Hitman hoort niet op 20 commando's tegelijk te knallen. Nee, Hitman maakt er geen teringbende in de stad van en zijn auto wordt al helemaal niet via kabels de lucht in getrokken. En Hitman hoort alleen te werken, niet met een hulpje.

My god.

Waarom kan je rondom Agent 47 nou niet gewoon een spannende thriller creëren? Ik wil gewoon een film waarin je ziet hoe hij op sneaky wijze zijn werk doet en daarmee gewoon slimmer dan de rest is. Deze film heeft niks. Het is zelfs als je het los ziet van de Hitman franchise rommel. Clichematige vijanden, voorspelbare, domme actie en een hele misplaatste soundtrack.

Het enige pluspuntje was Rupert Friend, die nog wel zijn best deed om er wat van te maken. De enige reden dat deze film niet de laagst mogelijke score van me krijgt. Al heeft Friend ook absoluut niet de looks en charisma die bij dit personage horen. Iemand als Bruce Willis had eens deze rol moeten spelen. Snel vergeten dit.

1*

This guy single-handedly ruined the word motherfucker.

The Hitman's Bodyguard valt natuurlijk in Nederland vooral op omdat dit een van de weinige internationale films is die Nederland als belangrijkste setting van de film gebruikt. Zo vaak zie je niet een triple A-cast met sterren als Ryan Reynolds, Samuel L. Jackson, Gary Oldman en Salma Hayek in Nederland. En het pakt ook nog eens uitermate vermakelijk uit.

Er bestaan vrij veel buddy-films, waarbij een duo tegen wil en dank met elkaar op zit gescheept, uiteraard altijd tegenpolen van elkaar. Dat zijn vaak politieduo's zoals in Lethal Weapon, de heilige graal in dit genre, maar nu ook eens een film met 2 andere types die elkaar nodig hebben. En daar ligt de grote kracht van de film, want de chemie tussen Reynolds en Jackson is fenomenaal en bij vlagen ronduit hilarisch grappig. Heerlijk geschreven situaties, shoot outs en dialogen maken er van begin tot eind een feestje van. Vooral Jackson is enorm scherp, gevat, grof en doeltreffend als een hitman die niet praat, maar schiet, terwijl Reynolds rustig en wat nerveus over alles is. Oldman en Hayek hebben ook wel geinige bijrollen, al vind ik Hayek wel iets too much met wat gevloek en getier. Was niet altijd even grappig, zoals het over had moeten komen in mijn ogen. Oldman doet het wel leuk als wrede dictator, maar zijn acties zijn soms wel erg vergezocht.

Zoals het hele plot wel een paar opvallende missers in logica lijkt te hebben, maar het stoort door de prima uitwerking niet. Idem voor de special effects, waar wel eens een missertje tussen zit, maar dit wordt ook wel gecompenseerd door een paar prima stunts, zoals een achtervolging door de Amsterdamse grachten. Om je eigen hoofdstad zo even voorbij te zien komen is wel tof door de herkenbaarheid. De scenes die zogenaamd in Den Haag afspelen zijn wel belachelijk, dat is vrij duidelijk een Oostblokstad, toch? Jammer dat ze ook niet even in onze politieke hoofdstad hebben gefilmd, maar je kan niet alles hebben.

4*

Uitstekend vervolg dat weinig tot niets wijzigt aan de formule die in de eerste film al zo geslaagd was.

Dat was namelijk een film die een simpel plotje gebruikte om een klassieke buddy-movie te creëren met in de hoofdrollen Ryan Reynolds en Samuel L. Jackson als beschaafde bodyguard en brute huurmoordenaar die met elkaar op werden gescheept. Bijrol was er voor Salma Hayek als de agressieve vrouw van Jackson. Destijds erg van genoten en recent opnieuw gezien, het blijft gewoon een enorm brute en grappige film.

En nu is er dan het vervolg. Is er helemaal niets aangepast? Nou ja, dat wel. Hayek heeft geen bijrol meer, maar een hoofdrol en Reynolds heeft een pauze genomen als bodyguard. Door het lot komen ze elkaar weer tegen en eigenlijk is het al snel weer heerlijk vertrouwd en is deze film nog net zo gevuld met lompe actie en erg fijn gekibbel onderling, nu zelfs tussen de drie hoofdpersonages. Is dit een verbetering? Nee, want ik had Hayek liever weer in de bijrol gezien, zodat de volle focus op de andere twee had kunnen liggen. Ze hebben samen minder momenten dan in de vorige film en da's jammer. Ter compensatie krijgen we dan wel de nog altijd bloedmooie Hayek die flink tiert en schreeuwt. Ik kon haar rol wel waarderen, al zaten er enkele scènes bij die wat té waren. Andere bijrollen zijn er voor Antonio Banderas als Griekse bad guy (huh?) en zelfs icoon Morgan Freeman komt er nog even bij, al heeft hij wel betere personages gespeeld.

Voorop blijft gewoon staan dat dit pretentieloos vermaak is. Ze nemen zichzelf als film niet zo serieus en dat doen de personages al helemaal niet in de overigens prachtige locaties in Griekenland en Italië. Ik heb vaak genoeg moeten lachen en dan heb je toch een geslaagde avond? Ik heb kort geleden nog Fast and Furious 9 gezien, die ook totaal over de top ging maar dat op een vervelende en niet interessante wijze deed, zonder dat het ook luchtig werd. Dus het is zeker wel een kwaliteit van deze film dat ze hiermee wel de juiste snaar raken. Doe mij maar svp nog een derde deel in deze toffe reeks. Deel 2 is iets minder dan de vorige film, maar absoluut een van de leukste zomer-blockbusters van dit jaar.

3,5*

Home is now behind you. The world is ahead.

Ooit had ik niks met The Lord of the Rings. Althans, dat dacht ik. Maar je geeft het een nieuwe kans en voor je het weet vind je het de beste trilogie ooit gemaakt. En dan kijk je toch weer enorm uit naar de prequel, The Hobbit.

Mijn oordeel over de film is wat dubbel. Ik heb aan de ene kant ontzettend genoten van de terugkeer naar Middle-Earth. De prachtige beelden van steden, bergen, landschappen, monsters, gevechten etc waren indrukwekkend. 3D is normaal voor mij vrij storend, maar er zaten toch wel de nodige shots in die 3D wel eens nuttig maakte. Al blijft zo'n 3D brilletje me irriteren tijdens de film, maar dit terzijde. Het was mooi om weer een avontuur mee te maken en onder andere Gandalf, Frodo, Saruman en Smeagol (de momenten met hem waren echt weer genieten) weer te ontmoeten. Het leverde zeker na een intro van 3 kwartier (die mij te lang duurde en wel erg op die van The Fellowship of the Ring leek) een boeiend avontuur op die op fraaie wijze tijdelijk eindigde. Dat laatste uur leverde toch wel nog het nodige aan spektakel op, al kent de film helaas geen instant classic moments.

Maar, het dubbele gevoel kent dus ook negatieve punten. Zo waren de eerste 3 kwartier niet zo heel interessant eerlijk gezegd. De wat te aanwezige pogingen tot humor werkten ook lang niet altijd. Bij Lord of the Rings had je met Gimli 1 aanwezige dwerg, maar nu heb je er een dozijn van. Wat mij betreft te veel. Ik bouwde er nauwelijks een band mee op, kon de namen ook niet eens onthouden. Maar het grootste minpunt is gewoon dat je The Hobbit altijd met De Trilogie (met hoofdletters ja, de beste filmtrilogie ooit!) zal vergelijken. En dan verliest deze film het gewoon. Het verhaal is best interessant rondom Smaug de draak (de eerste kennismaking met Smaug is wel ontzettend gaaf trouwens), maar het haalt het nooit met het verhaal over De Ring. Ik miste hier dan ook het epische wat De Trilogie wel kent. De gigantische bedreiging, de angst voor de vijand. Het was er minder aanwezig, het was kleinschaliger. De emotionele impact miste ik ook een beetje. En dat wist ik natuurlijk wel, maar ook al wil je het niet, je vergelijkt toch. Ook vond ik The Hobbit soms iets te kinderlijk, iets wat in het boek geloof ik ook zo is, maar ik was toch het bloedserieus van Lord of the Rings gewend en had ook liever dat sfeertje terug gehad. Bij vlagen is dat er ook wel, maar lang niet altijd. Qua geweld vond ik de film ook een beetje soft. Hopelijk wordt het in de 2 vervolgfilms wat grootschaliger en meer duister.

En dan komt het moment dat je de film een cijfer moet geven. Ondanks mijn dubbele gevoel heb ik wel genoten van de terugkeer naar Middle-Earth. Zodra je de bekende soundtracks weer hoort, zit je toch wel weer te genieten. Helemaal met de schitterende beelden. Martin Freeman zet trouwens een uitstekende rol van Bilbo neer. Perfect gecast. The Hobbit is geen perfect meesterwerk, maar wel 1 van de betere films van 2012. Fans van De Trilogie moeten hem sowieso kijken en zij zullen zeker genieten. Ik twijfel tussen 3,5* en 4*, maar ik rond hem toch omhoog af. En nu begint het lange wachten op deel 2 en 3, zucht.

4*

Will you follow me, one last time?

Wat keek ik naar deze afsluiter van The Hobbit trilogie uit zeg. Ik ben gek op de Middle-Earth films, al konden de 2 Hobbits absoluut op geen enkel vlak tippen aan de epische trilogie van The Lord of the Rings, misschien wel de beste trilogie ooit gemaakt. Die films waren toch een stuk epischer, grootschaliger van plot en veel meer onderhoudend. Ook de muziek uit LOTR vond ik een stuk sterker. Maar toch mogen The Hobbit films er absoluut zijn. Het is alleen al fantastisch om 10 jaar na dato weer terug te keren naar de wereld van Tolkiens Middle-Earth. Alleen daarom al is deze trilogie voor mij een succes. Ik weet zeker dat ik de 6 films nog regelmatig op zal zetten. Lekker starten met The Hobbit films en daarna natuurlijk The Lord of the Rings. Heerlijk.

Maar goed, eerst was er dus nog deze afsluiter. Helaas is The Battle of Five Armies niet beter of slechter dan de 2 andere Hobbit films. De film kent nog altijd dezelfde plus en minpunten die ik deze reeks al vaker tegen ben gekomen. Ook TBOTFA kan niet tippen aan het ongelofelijk spannende, grootschalige verhaal van LOTR, ook al krijgen we nu een ontketende Smaug en een veldslag met de 5 legers te zien. Erg tof allemaal, maar het is gewoon niet zo episch. De personages zijn net wat minder interessant en een stuk vlakker en ook het overmatige CGI gebruik is iets wat van mij beter had gekund. Het lijkt er toch op dat Peter Jackson 10 jaar terug wat beter de tijd verdeelde tussen special effects en daadwerkelijk op locatie filmen.

Ik zie The Hobbit reeks gewoon als een spannende avonturenreeks die een prettige intro vormen op The Lord of the Rings films. De Hobbit films, ook deze weer, verwijzen regelmatig naar de bekende trilogie. Soms onopvallend, soms opvallend, zoals in de slotfase van TBOTFA. Ik hou daar wel van. Jackson eert zijn 3 meesterwerken overduidelijk en bewijst dat hij ook nu de juiste man was om de wereld van Middle-Earth te verfilmen.

De film teert op het begin met Smaug en de grote veldslag op het einde. Alles daar tussen is wat karig en dient vooral als een intro richting dat enorme gevecht. Dat is toch wel jammer. Alleen Thorin Oakenshield wordt nog uitgediept (wat goed gedaan is), maar de rest blijft toch vlakjes. Bilbo komt er meer niet dan wel in voor, Gandalf hobbelt een beetje overal tussendoor en de meeste dwergen krijgen ook nauwelijks screentime. Daardoor is inleven in de personages en hun emoties best lastig, al vind ik Martin Freeman echt zeer geslaagd als Bilbo Baggins. Tauriel vind ik ook wel een goede rol van Evangeline Lilly. Ik heb de boeken nooit gelezen, dus het boeit me ook 0,0 of zij nu wel of niet in deze trilogie had moeten zitten. Van mij mag Jackson alle vrijheid nemen die hij wil.

Gelukkig krijgen we met Smaug en de veldslag wel 2 geweldige momenten. Smaug zijn aanwezigheid is kort maar krachtig. Jammer dat hij wat clichématig wordt verslagen, maar zijn veroorzaakte vuurzee is indrukwekkend. Visueel ziet Smaug er ook echt weer weergaloos fraai uit. En we hebben dus de slag met de vijf legers dat, ondanks dat het niet kan tippen als de strijd om Helms Deep en Minas Tirith omdat er niet echt een hele geweldige reden achter zit dat de berg veroverd moet worden, wel erg vermakelijk is. Heerlijk om alles en iedereen weer op elkaar in te zien meppen. Op dat soort momenten weet de CGI wel uit te blinken. Gelukkig wordt het allemaal niet te droog gebracht en valt er tussendoor nog wel eens te lachen om een gevatte oneliner. Maar toch is deze derde Hobbit film een stuk serieuzer en donkerder van aard en dat is iets wat ik prima vind. Dat had al wel vanaf de eerste film van mij gemogen. Dan had het verhaal misschien zwaarder gewogen.

Lastig om hier een cijfer aan te geven. Het had op vele vlakken beter gekund, maar het belangrijkste dat ik wil is wel gelukt: mij vermaken. De tijd vloog voorbij en er is meer dan genoeg te genieten. Liefhebbers van Middle-Earth kunnen hier blind heen. Je moet deze trilogie alleen gewoon niet vergelijken met de kwaliteit van LOTR. Op geen enkel vlak komt een Hobbit film daarbij in de buurt. Maar dat zegt misschien heel veel over de exceptionele klasse van die reeks, want The Hobbit films zijn best goed. Ik vind het een waardige afsluiter en een fraaie intro op The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001). Wel erg spijtig dat het er nu op zit. Hopelijk komt er de komende jaren toch nog iets nieuws uit, gebaseerd op Tolkien zijn wereld.

Twijfel tussen 3,5* en 4*. Ik geef de film voorlopig niet het voordeel van de twijfel op dat vlak. Met een herziening kan ik misschien nog verhogen. Er komt vast een extended edition uit.

3,5*

If you awaken that beast, you'll destroy us all!

Zoals de halve wereld keek ik ook erg uit naar de nieuwe Hobbit film, als groot liefhebber van Lord of the Rings. De vorige Hobbit film was vrij goed, maar wel bij vlagen kinderachtig, langdradig en niet al te episch. Gelukkig lost deze tweede film al wat problemen op...maar niet allemaal.

The Hobbit: The Desolation of Smaug begint erg sterk. Het scheelt dat we de introductie al in de vorige film hadden, waardoor we nu meteen midden in het avontuur terecht zijn gekomen. Er zit meteen al vrij veel vaart in de film en na een tijdje krijgen we toch twee sterke actiescènes, met het gevecht met de spinnen en later met het hoogtepunt van de film, als de dwergen via houten tonnen in het water ontsnappen, terwijl ze van alle kanten worden aangevallen door orcs. Echt een sublieme scene, helemaal met de aanwezigheid later van Legolas, die ondersteuning komt geven. Zulke momenten hoor je echt op groot scherm in de bios te zien, geweldig!

Maar deze film kent net als de voorganger wel een saaier middenstuk. Dan merk je toch wel dat The Hobbit films niet dat epische verhaal hebben wat Lord of the Rings wel had. Al hebben ze in dit tweede deel de problemen wel wat vergroot en is het allemaal gelukkig een stuk meer duister. De orcs zijn wreed en er wordt toch wel regelmatig gevochten. Het grootschalige krijgen we gelukkig richting het einde wel een beetje terug, als Gandalf zijn ontmoeting met Sauron heeft (geweldig stuk!...het geeft ook een mooie flashback naar de Lord of the Rings films) en de dwergen Smaug ontmoeten. Smaug ziet er echt geweldig mooi geanimeerd uit en oogt echt imposant. Dit moet toch wel met afstand de mooiste draak op het witte doek zijn geweest. Wel vind ik het jammer dat Smaug ondanks dat hij groot en sterk is eigenlijk maar vrij dom is. Een draak die zoveel leed heeft aangericht laat zich wel erg makkelijk aanpakken door een stel dwergen. Met iets meer bruut geweld waren de dwergen natuurlijk kansloos geweest. Het moment met het grote gouden beeld vond ik vrij matig. Dat vond ik erg vergezocht en zag er ook nog eens grafisch niet al te sterk uit. We eindigen wel weer met een interessante cliffhanger, als we Smaug op weg naar meer bloedvergieten zien. Dat wordt helaas weer een jaar wachten op het slot.

Ik heb de film (zoals denk ik de meeste kijkers) in 3D HFR gezien en toegeven, het levert echt enorm strakke, gedetailleerde beelden op. Zoals je mag verwachten van Peter Jackson ziet Middle-Earth er weer betoverend mooi uit en valt er, op het gesmolten goud na, nauwelijks een grafisch mankement te zien. Maar uiteindelijk draait een film toch nog gelukkig meer om het verhaal, dan om de effecten. The Desolation of Smaug is best pakkend, maar mist toch gewoon dat indrukwekkende verhaal van Lord of the Rings. Het voelt allemaal zo kleinschalig nog aan, al lijkt het richting de derde film wel wat groter te worden. Wel is het jammer dat de film erg vaak hetzelfde kunstje volgt van dwergen die constant op het nippertje iets overleven. Trappen storten standaard in en ontsnappen lukt altijd net voordat het te laat is. Dat is allemaal wel logisch, maar daardoor wordt het nou niet echt spannender ofzo.

Qua humor hebben ze het ook op een andere boeg gegooid. Er zitten nauwelijks nog flauwe momenten in. De paar grappen die er zijn doen wel hun ding. De timing is beter en er is geen overdaad aan zulke momenten. Ook leuk zijn de verwijzingen naar de Lord of the Rings trilogie, met onder andere Sauron, Gimli en de ring die steeds gevaarlijker wordt. Als ik alle 3 de Hobbit films in bezit heb ergens in 2015, dan moet ik maar eens alle 6 de films achter elkaar kijken. Dat levert toch wel een zeer uniek avontuur op.

Ik vond trouwens ook dat deze tweede Hobbit film wat betere uitdieping van personages kende. Zo waren de meeste dwergen beter uit elkaar te houden en was het erg leuk om bijvoorbeeld Legolas weer terug te zien. En Evangeline Lily, Kate uit Lost, kende ook een uitstekende debuut als Tauriel. Ze was stoer, gevat en overtuigend. Een welkome toevoeging aan een verder volledig mannelijke cast.

4*

I'm gonna sleep in your bloody carcasses tonight!

Destijds was ik helemaal lyrisch over deze Hobo with a shotgun en gaf ik zelfs meteen 5* als score, iets wat ik toch nooit doe. Maar de film had zo'n heerlijke sfeer met daarbij zeer extreem geweld, gebracht met een knipoog. Het is fijn te constateren dat ik de film 2 jaar later nog zeker zo leuk vind. Meestal valt een herziening tegen, maar het was meteen weer genieten van Hauer als de moordende hobo. De film is toch vrij ziek (een schoolbus kinderen uitbranden, een ziekenhuis uitmoorden met The Plague), maar dat is juist een hele dikke plus. Het past uitstekend bij zo'n film. Een uitstekend eerbetoon aan zulke films uit het verleden.

Wel verlaag ik mijn score met een halfje. Af en toe vond ik het beeld wel wat schokkerig en lelijk. Dat viel me nu misschien iets meer op. Toch durf ik dit een klassieker voor de liefhebbers te noemen.

4,5* (was 5*)

Gemiddelde romcom op Netflix, niks bijzonders maar best te kijken. We volgen twee hoofdrolspelers die uiteraard elkaar ontmoeten, maar weinig met elkaar gemeen hebben maar elkaar toch leuk genoeg vinden. Zeker dat eerste deel van de film vond ik best de moeite. Daarna volgt wel een erg middelmatig middenstuk voordat de film enorm voorspelbaar, maar best warm eindigt. Wel had de film een kwartier korter gemogen, zeker in dat middenstuk. Jammer dat de film niet wat pittiger is qua humor. Ze proberen het wel, maar zetten het nooit door waarna een hoop grappen een beetje dood slaan. Toch vind ik Emma Roberts een leuke meid die deze hoofdrol best leuk in weet te vullen, waardoor het allemaal wel te doen valt.

2,5*

Na dik 15 jaar nog eens weer opnieuw bekeken en wederom best van dit warme verhaal genoten. We volgen twee vrouwen die ongelukkig met hun leven zijn, vooral in de liefde is het niks. Ze wisselen van woning in de kerstperiode waardoor een extraverte trailer-componist uit Los Angeles in een sfeervol rustig dorpje in Engeland komt te wonen en een schuchtere schrijfster uit dat gehucht in het excentrieke LA. Uiteraard is dit een hele voorspelbare film waarbij de dames aan de andere kant van de wereld hun liefde vinden en vooral zichzelf opnieuw uitvinden, maar dat geeft niks. Ik vind het een mooi verhaal en zowel Kate Winslet als Cameron Diaz doet het erg leuk. Wederom ook de bevestiging hoe ontzettend sexy Diaz in haar topjaren toch was zeg

Jude Law is wat saai, maar voldoet en Jack Black is gewoon altijd prima. Ik vind die gozer al zijn hele loopbaan grappig en sympathiek. Je moet wel tegen een mierzoet verhaal kunnen, maar scènes als Diaz die met de twee kleine meisjes in hun tent ligt vind ik gewoon lief. Jammer dat de film wel veel en veel te lang duurt, toch idioot dat niemand snapt dat een simpel verhaaltje als deze gewoon in 90 minuten verteld had moeten worden. Het middenstuk kent nu best wel een stel langdradige en niet boeiende momenten. Doet afbreuk aan de film, anders had ik er nog een halfje bij gegeven maar nu niet. Maar het is zeker een aanrader als je even een romcom wil kijken.

3,5* blijven staan

Ik ben dan wel weer een fan van de komedies van Will Ferrell en John C. Reilly. Het is vaak plat en flauw, maar ze spelen hun rollen altijd met zoveel enthousiasme dat ik erg van kan genieten. Niet elke komedie hoeft van Monty Python niveau te zijn om te kunnen vermaken.

Maar ik ging wel wat sceptisch kijken, gezien de enorme lading shit die Holmes & Watson over zich heen kreeg. Wat op zich niet heel erg verschilt van de reviews die hun andere films meestal krijgen, maar dit was wel extremer. Nou is het eindresultaat ook niet zo heel goed geworden en staat deze vrij laag bij mij in vergelijking met andere titels van beiden zoals Step Brothers of Ron Burgundy.

Maar alsnog was dit nog best amusant en geeft het bij vlagen een leuke draai aan het uitgekauwde verhaal waar dit op is gebaseerd. Zo'n bloedserieuze serie als Sherlock die de afgelopen jaren te zien was vond ik ook niet helemaal mijn ding. Hier kon ik toch nog wel regelmatig een beetje gniffelen, zoals wanneer ze de koningin knock-out hebben gekregen. Maar ondanks dat beide mannen hun rollen best enthousiast spelen, is het wel te weinig voor een voldoende.

2,5*

Ik heb me eigenlijk stierlijk verveeld met Home (pff, dit is trouwens de zoveelste film met deze titel, kom eens met wat leukers), dat op geen enkel vlak kan tippen aan de betere animatiefilms van de laatste jaren. Het is allemaal zo niet creatief en onorigineel. Weer aliens, weer de standaard dingetjes die bij dat thema passen en dat allemaal op een vrij saaie manier, zonder leuke humor. Dit is te gericht op kleine kinderen, terwijl ik hoopte op de nodige volwassen grapjes. Wat we wel kregen was een lading goedkope emotiemomenten waar ik echt niks mee had.

Buiten dat heb ik me best gestoord aan Rihanna. Een personage gebaseerd op haar, de stem van Rihanna en ook nog eens een bijna volledige filmsoundtrack van...RIhanna. Pff. Ze heeft best een mooie stem, maar na een tijdje raakte ik het wel beu. Jim Parsons' stem herken ik als trouw kijker van The Big Bang Theory natuurlijk meteen, maar echt passend was de stem niet bij het personage. Sowieso kan ik deze stem eigenlijk niet meer los zien van zijn rol als Sheldon Cooper. Misschien toch een miscast, ook al luisterde het wel aardig weg.

Home doet eigenlijk weinig goed. Visueel vrij simpel trouwens. Zo af en toe was het wel wat, maar zeker de hoofdrolspelers zelf vond ik weinig indrukwekkend in beeld gebracht. Het is overigens geen echt vervelende film, maar wel 1 van die vele animatiefilmpjes die je gerust over kan slaan.

Kleine 2* dan maar, voor de moeite.

Ieder jaar neem ik me voor deze eens met kerst opnieuw op te zetten en ieder jaar kan ik wel wat leukere films bedenken en gaat het niet door. Maar ik had nu tijd na kerst, dus de dvd eindelijk maar weer eens opgezet. Het is echt heel lang geleden dat ik Home Alone voor het laatst volledig heb gekeken. Uiteraard wel met de kerst stukken van de film gezien, maar meestal ga ik dan zappen.

Home Alone is erg vermakelijk, heeft een begrijpelijke cultstatus, maar is ook weer geen hele briljante film. Slechts het laatste half uur met de 2 boeven vind ik echt grappig, de rest was een tikje langdradig. En Macaulay Culkin is ook geen hele beste acteur in deze film. Bij vlagen is hij grappig, bij vlagen stoort hij ook. De 2 boeven zijn wel weer erg geslaagd, lekkere overdreven karikaturen.

Alles bij elkaar vermakelijk, maar niet top. Het is ook geen film waar ik nou hele warme decembergevoelens van krijg. Al is de vriendschap tussen Kevin en de oude man best aandoenlijk.

3* (was 3,5*)

Net als deel 1 heb ik deze ook opnieuw gekeken. Wel net na de feestdagen, maar ach. Ik heb me er wel mee vermaakt, al begrijp nog altijd niet waarom deze 2 films zo'n enorme cultstatus hebben. Zo bijzonder of goed zijn de films niet. Deel 2 is een kopie van de voorganger, maar dan met een andere locatie en een andere eenling waarmee Kevin bevriend raakt. Ook de 2 boeven keren terug, wat best geinig is. De film duurt met zijn 2 uur wel een half uur te lang, want blijkt in een te langdradig middenstuk. Overigens snap ik ook niet dat Kevin alsnog terug naar zijn familie verlangde, want het zijn al 2 films lang onvriendelijke zeikerds die hem nauwelijks zien staan. Maar ja, die Amerikaanse kerstgedachte hé, dat je hoe dan ook naar je familie verlangt hoe naar ze ook zijn. Ben voor de komende 10 jaar wel weer klaar met de Home Alone reeks.

3* blijven staan.

Matig tot heel slecht vervolg. Het concept is volledig uitgemolken en niet langer leuk.

2*

Tsja...

Ik zeg maar niks meer, het totaal cijfer zegt al genoeg.

1*

Net gekeken en ik ben er niet zo kapot van, maar dat hoeft niet eens misschien aan de film te liggen. Ik vond het gewoon een trage, soms bepaald niet interessante film.

Het is wel boeiend op zich om te zien hoe mensen oorlogservaringen verwerken, maar het werd voor mij na een tijdje wat langdradig. Ondanks Samuel L. Jackson, waar ik altijd fan van ben. Hij blonk dit keer ook niet echt uit, zoals niemand in de film.

3*

En hierbij de laatste Disneyfilm, waarbij ik mijn quest eindig om de hele reeks te kijken. Het begon bij Snow White en het eindigt bij deze Home on the range.

Overigens geen hele beste film. Vrij simpel en wat lelijk getekend, kinderlijke humor (die 3 sidekicks van de schurk ) en geen al te interessante hoofdpersonages. Al vond ik het wel weer aardig om eens wat dieren in de hoofdrol te zien. De meeste Disneyfilms vanaf de jaren 90 hebben dat niet vaak meer. Grappig om Judi Dench te horen, herkende haar meteen. De film is ieder geval een niemendalletje geworden. Niet heel slecht, maar verre van boeiend. Leuk voor jonge kijkers, voor de rest niet. En dat is best jammer, want een hoop Disneys zijn ook de moeite voor oudere kijkers.

2,5*

Best wel vermakelijk hoor, maar het plot is wel voor een groot deel gejat van films als Walking Tall (2004). Op zich niet erg, het levert anderhalf uur fun op, maar dit blijft wel het manco van al die Statham films van de laatste jaren. Je kijkt het en je vergeet het weer. Echte klassiekers, zoals Stallone, Willis en Schwarzenegger ze wel hebben gemaakt, die heeft Statham niet. Of je moet hem herinneren van titels als Lock, Stock en Snatch.

Anyway, Homefront doet best wel veel goed. Het sfeertje is opgefokt & Statham is erg lekker op dreef en ramt die rednecks echt compleet in elkaar als ze vervelend doen. Fysiek is Statham imponerend en zijn moves zien er ook prima uit. Ben wel blij dat in deze film wat meer actie zit in vergelijking met zijn titels van de laatste jaren. Ik zit bij Statham films niet zo op emotie te wachten. Een wat beter uitgewerkt plot zou wel fijn zijn, maar verder moeten het wel actiefilms blijven, waar hij goed in is.

Ik twijfel tussen een dikke 3* of een kleine 3,5*. Ik geef de film maar het voordeel van de twijfel, omdat het vermakelijke pulp is.

3,5*

Fijne, maar voorspelbare film. Maar wat ben ik blij dat zulke films nog in de bioscoop verschijnen in maanden dat het echt zoeken naar iets leuks dat geen arthouse is. Goh, wat mis ik de blockbusterfilms. Honest Thief valt daar niet helemaal onder, daarvoor is het allemaal niet spectaculair genoeg, maar het is een vermakelijke actie-thriller geworden, met de nadruk op dat laatste. Qua actie valt het allemaal wel mee. Liam Neeson gromt en bromt zich weer een weg door de film heen, waarbij hij in de situatie is gekomen dat twee FBI agenten hem hebben belazerd. Neeson is als oud-marinier niet onder de indruk en gaat voor een oplossing en wraak. Toch blijft het allemaal wat oppervlakkig en had het best wat bruter gekund. Zeker dat einde vond ik een beetje een afknapper, als de corrupte agent gewoon wordt opgepakt. Maar ik heb me wel goed vermaakt. Jammer dat Robert Patrick geen grotere rol had.

Kleine 3,5*

Hoodwinked 2 is gewoon een onnodig vervolg. Zo kan je de film het beste omschrijven. Deel 1 was ergens nog wel geinig om een keer te kijken, zonder dat de film echt bijzonder of goed was, maar deel 2 biedt eigenlijk niks. Grafisch is het toch wel erg gedateerd met weinig detail en weinig kwaliteit en het plotje wist me voor geen meter te boeien. De karakters zijn ook niet bijzonder, er zit niet 1 memorabel personage in de film. Gewoon matig en geen aanrader. Er zijn tegenwoordig tientallen leuke animatiefilms, waarom zou je deze nog kijken?

1,5*

Ik heb gister Over the hedge gekeken, vanmiddag Hoodwinked en ik vond laatst genoemde echt een stuk beter. Hoodwinked had humor, een origineel verhaal (De wolf, de houthakker, oma en roodkapje hadden een eigen invulling van het verhaal) en ik heb me vermaakt, dat telt.

Overigens vond ik dat hyperactive beestje wat bij de wolf loopt echt hilarisch. Niet dat ie Scrat, het nootje zoekende eekhoorntje uit Ice Age 1 en 2, kan evenaren, maar da's ook moeilijk aangezien Scrat hilarisch is. Maar ik heb me dus wel vermaakt met Hoodwinked.

Het niveau van de echte animatieklassiekers als Shrek, Ice Age of Finding Nemo wordt niet gehaald, maar het is wel een leuke film om een anderhalf uur mee door te komen.

3 Sterren.

Ik vond er ondanks een prima cast, vooral Hoffman was goed, en prima effecten geen bal aan. Wie verzin sowieso nou dat een filmverhaaltje als deze 140 minuten (!!!) in plaats van 90 minuten moet duren? Het duurde allemaal vreselijk lang en als er een uurtje af was gegaan was het vermoedelijk wel beter te pruimen geweest. Maar het is allemaal redelijk flauw en té kinderlijk om te vermaken. En Spielberg speelt wel heel erg op save, zowel met de inhoud als de beroerde humor.

1,5*