Meningen

Scriptschrijver Aaron Sorkin is een meester van de mono- en dialoog, dat blijkt hier maar weer eens. De hele film bestaat uit een spervuur van gesproken tekst, vrijwel zonder onderbrekingen, iets dat al snel te veel en vooral statisch zou kunnen worden in mindere handen. Gelukkig zorgt regisseur Danny Boyle voor veel dynamiek in zijn visuele aanpak en beschikt hij over een cast die de vele mono- en dialogen doeltreffend weet over te brengen. Michael Fassbender is geweldig als de ijskoude Jobs, die slechts sporadisch blijkt te beschikken over gevoelens. Kate Winslet, Seth Rogen en Jeff Daniels zijn al even indrukwekkend. De film is knap geconstrueerd rond drie belangrijke productpresentaties van Jobs en speelt zich uitsluitend achter de schermen af, precies voordat de presentaties plaatsvinden. Het resulteert in een fascinerende en vaak ontluisterende kijkervaring.

Interessante maar tegelijkertijd onevenwichtige documentaire, waarbij regisseur Alex Gibney regelmatig wat teveel hooi op de vork neemt. Vooral in het tweede uur slaat de documentaire een beetje door in zijn kritische benadering van Jobs. Het eerste uur is evenwel zeer geslaagd en beschikt over geweldig archiefmateriaal. Het priveleven van Jobs komt er een beetje bekaaid af, dat is jammer, en zoals gezegd had de kritische tweede helft wel wat ingekort kunnen worden, maar al met al toch wel een boeiend portret van een fascinerende persoonlijkheid.

Mooie documentaire, vaak ook erg grappig, over leven en carrière van de canadese akteur Michael J. Fox. De humor van de beste man compenseert de zichtbare ellende die de ziekte van Parkinson, bij Fox geconstateerd op 29-jarige leeftijd, met zich meebrengt. Het ontluisterende kijkje in zijn leven wordt op speelse en inventieve wijze in beeld gebracht, aangevuld door openhartige interviews. Qua carrière richt de documentaire zich grotendeels op Family Ties en Back To The Future, begrijpelijk maar wel jammer, aangezien zijn uitstekende werk in bijvoorbeeld Casualties Of War en The Frighteners hierdoor niet aan bod wordt. Afgezien daarvan zeer de moeite waard.

Films over mensen die ongeneeslijk ziek zijn vervallen vaak snel in dik aangezet hysterisch melodrama, waarbij het kijkplezier daalt tot het nulpunt. Gelukkig is Still Alice een vrij subtiele, intelligent uitgewerkte film over een 50-jarige docente die wordt geconfronteerd met de ziekte van Alzheimer. Het materiaal wordt oneindig geholpen door geweldig spel van Julianne Moore, die zelden beter is geweest dan hier. Natuurlijk wordt je er niet vrolijk van en stevent de film af op een onvermijdelijk deprimerend einde, maar de materie wordt redelijk onderkoeld gebracht en de supporting cast met daarin Alec Baldwin en Kristen Stewart is sympathiek genoeg.

Erg mooi. Gemeenteambtenaar Eddie Marsan is belast met het vinden van de nabestaanden van hen die alleen zijn gestorven. Prachtig rustig uitgewerkt en in beeld gebracht, ondersteund door schitterende muziek, met veel aandacht voor detail en bomvol kleine momenten die ogenschijnlijk niets voorstellen maar uiteindelijk zeer veelzeggend zijn. Eén en ander werkt toe naar een onvergetelijk einde, waarbij ik het in ieder geval niet droog hield.

Matt Damon is geweldig als de uit Oklahoma afkomstige arbeider Bill Baker, die naar Marseille afreist om zijn dochter te helpen die is gearresteerd voor moord. Zelfverzekerd en rustig verteld, met veel aandacht voor de meer subtiele onderdelen van de plot, iets dat wellicht de spanningsboog van de film in de weg staat maar wel zorgt voor meer binding met de personages. Uiteindelijk iets te lang, maar de film is nergens overdreven sentimenteel en alles wordt geloofwaardig uitgewerkt. Mooi passend einde ook.

Middelmatig australisch horrorwerkje over een buitenaardse spin die een appartmentencomplex in New York onveilig maakt. Visueel in orde en er zijn hier en daar ook wel wat effectieve momenten, maar te weinig om dit boven het maaiveld uit te laten steken. Cast, plot en special effects zijn niet meer dan aanvaardbaar. Dan vond ik het recente vergelijkbare franse Vermines nog wel iets beter, al was die ook niet bepaald geweldig.

Onderhoudende, vaak grappige film over een waargebeurde bankoverval in het Stockholm van 1973. De thematiek, te weten het Stockholm-syndroom dat zijn naam blijkbaar aan deze gebeurtenis te danken heeft, komt absoluut niet uit de verf, maar afgezien daarvan is dit wel een vlot, leuk gespeeld (vooral Ethan Hawke is op dreef) en aantrekkelijk vormgegeven luchtig werkje. De gebeurtenissen doen sporadisch denken aan Dog Day Afternoon, al is die veel beter. Christopher Heyerdahl, als politiechef Mattson, is hilarisch.

Meer een film om te bewonderen dan te ondergaan, dit engelstalige debuut van de zuid-koreaan Chan-Wook Park. Visueel zeer indrukwekkend, met fraai gestileerd camerawerk en zorgvuldig geconstrueerde shots. Helaas is het allemaal net iets te doordacht in elkaar gezet, waardoor het resultaat nogal kil en afstandelijk is, net als de personages. Pretentieus is het gelukkig nog net niet, daar is Park gewoonweg een te goede regisseur voor, maar abstract en te volgepropt met symboliek uiteindelijk wel. Echt spannend wordt het ook niet, omdat het moeilijk meeleven is met de wereldvreemde personages. Het meest bijzondere aan het script is eigenlijk het feit dat dit geschreven is door akteur Wentworth Miller, hoofdrolspeler uit bijvoorbeeld Prisonbreak.

En weer een middelmatige Nicolas Cage-film. Hoe krijgt hij het toch voor elkaar de laatste paar jaar. Dit keer komt hij op de proppen met een weinig memorabel aktiewerkje, stijlvol geregisseerd door Simon West en met een degelijke cast, maar met een wel heel erg simplistisch plot. Gelukkig zorgt de levendige setting (New Orleans tijdens het Mardigras festival) voor wat vertier en zet Josh Lucas een lekker over-de-top bad guy neer, maar verder valt er weinig positiefs te melden. Videovoer, noemde men dit in de jaren '90.

Tegenvaller van regisseur Curran, wiens vorige twee films toch uitstekend waren. Dit keer levert hij een nogal afstandelijke en vrijblijvende film af, die ondanks een subtiel script en een goede rol van De Niro weinig indruk maakt. Norton zet weer een dik aangezet typetje neer, Jovovich doet haar gebruikelijke verleidelijke sloerie. Onder de oppervlakte spelen zich interessante zaken af en de sfeer is soms onbehaaglijk, maar het geheel wil maar niet boeiend worden.

Druilerige, saaie horrorfilm met een cool onderwerp. Het ligt dan ook niet aan de stopmotion-animatie; die scenes zijn erg geslaagd. Nee, het zijn vooral de suffe, abstract uitgewerkte personages die tekort schieten, in combinatie met een weinig boeiend script. In het laatste half uur gaat de boel alsnog behoorlijk los met een flinke dosis gore, maar tegen die tijd is de boel niet meer te redden.

Inferieur werkje, de zoveelste Alien-kloon, ditmaal gesitueerd in een Londense opslagplaats, waar een belabberd vormgegeven buitenaards wezen de boel op stelten zet. De irritante hoofdrolspelers blijven veel te lang leven en qua plot valt er werkelijk helemaal niets positiefs te melden. De dreigende soundtrack is nog best aardig, maar regisseur Johannes Roberts, eerder verantwoordelijk voor het redelijke 'F', slaat hier eigenlijk continu de plank mis. Bespottelijk eindshot ook, trouwens.

Uitstekend drama vermomd als futuristische aktiefilm. Dat klinkt vergezocht, maar de film weet een goede balans te vinden tussen emotie en spektakel. Visueel een lust voor het oog, vol subliem camerawerk en montage. Het intelligente en complexe verhaal is niet altijd even duidelijk te volgen, maar overwegend laat de film een frisse en originele indruk achter.

Volstrekt voorspelbaar uitgewerkte yuppen vs. rednecks-thriller, degelijk gemaakt maar zonder verrassingen. Het eerste uur is aan de tamme kant; gelukkig gaat het in de finale helemaal los met allerlei bloederige narigheden. Vermakelijk maar binnen het genre niet echt een noemenswaardige aanwinst.

Deze ongeloofwaardige maar best spannende science fiction-film komt wat langzaam en weinig boeiend op gang, maar zodra het centrale dilemma zich aandient wordt het allemaal een stuk interessanter en vooral meeslepender. Goed gemaakt en degelijk gespeeld, al komen de personages niet overal even goed uit de verf en kent de film net iets teveel dode momenten om volledig te kunnen overtuigen.

Damn, that shit was dope! Nostalgie troef in dit boeiende portret van het baanbrekende N.W.A. ("No Whites Allowed?", vraagt manager Paul Giamatti op gegeven moment). Opkomst en vooral ondergang worden belicht, tegen de achtergrond van de gebeurtenissen in Los Angeles eind jaren '80 en begin jaren '90. Bandlid MC Ren komt er zeer bekaaid af en er wordt teveel aandacht besteed aan de solocarrieres van Ice Cube (hier zeer overtuigend gespeeld door zijn zoon) en Dr. Dre, maar afgezien daarvan is dit een overtuigende en vooral onderhoudende film geworden. Niet zo tof als een genregenoot als Boogie Nights, maar oneindig veel beter dan ik had verwacht. En de muziek staat nog steeds als een huis.

Prima misdaaddrama met Dustin Hoffman in topvorm als net uit de gevangenis ontslagen crimineel die moeite heeft op het rechte pad te blijven. De plot (gebaseerd op een boek van Edward Bunker, die hier ook een klein rolletje heeft) kan ermee door maar is ondergeschikt; het zijn vooral de lekker rauwe sfeersetting en dialogen, alsmede de kleurrijke supporting cast die hier iets memorabels van weten te maken. Mooie rollen van Theresa Russell, M. Emmet Walsh, Harry Dean Stanton en Gary Busey. Die laatste heeft ook een opmerkelijke scene met zijn hier nog piepjonge zoon Jake. De latere rotkop van die gast is al duidelijk te herkennen.

Indrukwekkende en vaak aangrijpende documentaire, waarin de overlevenden van de vliegtuigcrash in de Andes in 1972 hun verhaal uit de doeken doen, 35 jaar na dato. De interviews zijn diepgravend en emotioneel beladen, waarbij ook de meer lugubere details van het ongelooflijke overlevingsverhaal niet worden geschuwd. Er bestaat vrijwel geen archiefmateriaal uit die tijd, iets dat regisseur Gonzalo Arijon doeltreffend oplost door hier en daar gereconstrueerde beelden te gebruiken die behoorlijk authentiek overkomen. Gecombineerd met de interviews lijkt het nu net of men destijds niet alleen beschikte over een fototoestel maar ook over een filmcamera.

Spannende, inventief geconstrueerde thriller over een gewonde vrouw (Willa Fitzgerald) die wordt achtervolgd door een seriemoordenaar. Door de niet-lineaire vertelstructuur wordt je voortdurend op het verkeerde been gezet en zet regisseur JT Mollner het ogenschijnlijk uitgekauwde concept om in een fascinerende kijkervaring. Fitzgerald levert hier overigens een intense prestatie van formaat af. In het laatste half uur schiet de film sporadisch iets tekort, maar het geheel blijft met gemak op de rails. Producent Giovanni Ribisi, die we de laatste jaren niet veel meer aan het werk zien als acteur, verzorgt hier overigens niet onverdienstelijk het camerawerk.

Onderhoudende thriller over de jacht op een nazi-kopstuk (Orson Welles), die vlak na WO II een dekmantel heeft gevonden in een klein Amerikaans plaatsje. Edward G. Robinson is zeer vermakelijk als de detective die op hem jaagt. De plot, hoewel sporadisch best spannend, steekt niet bepaald geweldig in elkaar, maar de leuke personages en het aangename sfeertje zorgen toch wel voor een leuke kijkervaring. Opmerkelijk overigens dat in een film uit 1946 al gedetailleerd te zien valt hoe schrijnend het er aan toe ging in de europese concentratiekampen.

Traag opgebouwde maar uiteindelijk wel erg spannende thriller over een onopgeloste australische moordzaak. De plot steekt vernuftig in elkaar maar één en ander wordt wellicht te gedetailleerd en vooral omslachtig uitgewerkt, wat ten koste gaat van het kijkplezier. Joel Edgerton en Sean Harris zijn erg goed in de hoofdrollen. Vooral het nerveuze, ongemakkelijke personage dat Harris hier neerzet is memorabel. Verder is de onbehaaglijke sfeer en het constante gevoel van dreiging goed getroffen. De moeite waard derhalve, maar niet overal even boeiend.

Niet één van Hitchcock's sterkste films, maar onderhoudend en spannend genoeg. Het kat-en-muisspel tussen Farley Granger en Robert Walker is zeer vermakelijk en de film beschikt over een aantal memorabele set pieces, resulterend in een spannende climax op een draaimolen. Hier en daar wat flauw en gewoontjes, maar met net genoeg vaart en leuke vondsten om de aandacht er bij te houden.

Grimmige, intense horrorfilm die veel wegheeft van het franse Ils. De film is vooral in het begin erg eng, maar na een kleine drie kwartier is de rek al uit het karige gegeven. Daarna vond ik de film sporadisch wat saai. Tyler en Speedman zijn goed in de hoofdrollen en de film is degelijk gemaakt, maar het geheel is gewoonweg niet origineel en sterk genoeg om boven de middelmaat uit te steken. Ik ben me wel een paar keer kapot geschrokken, dat moet ik toegeven.

Middelmatige remake die op cruciale punten doel mist. De opbouw is prima, met een goed getroffen langzaam escalerend dreigend sfeertje. Fraai camerawerk ook. Marsden en Bosworth zijn daarnaast goed gecast in de hoofdrollen. Na een uur gaat de film echter langzaam maar zeker de mist in. Het resulteert allemaal in een vergezochte climax die, hoewel best spannend, hoofdzakelijk overdreven en ongeloofwaardig is. Jammer; met een iets beter en vooral meer subtiel uitgewerkt script had hier wel iets meer ingezeten.

Originele, dromerige film over een welgemanierde overheidsagent wiens werk het is om belastingen op dromen te innen. De haast kinderlijke vormgeving van de film is leuk gerealiseerd en hier en daar heeft de film een surrealistisch, bijna David Lynch-achtig sfeertje, maar plot en personages zijn te onbestendig om er echt iets memorabels van te kunnen maken. Het karige budget en het benedenmaatse camerawerk zorgen ook niet bepaald voor meerwaarde.

Leuke, sympathieke verfilming van het gelijknamige succesvolle boek van James Bowen, die even opduikt in de allerlaatste scene. Luke Treadaway is goed gecast als de klagerige, vol zelfmedelijden zittende hoofdpersoon, wiens leven overhoop wordt gehaald door de komst van de schattige Bob. Gelukkig wordt het nergens al te cute en gezellig en blijft alles nog net geloofwaardig. Het helpt wel als je een katten-liefhebber bent, denk ik zo.

Leuke, zeer interessante HBO-documentaire over de ontstaansgeschiedenis en de ontwikkeling door de jaren heen van iedereen's favoriete kinderprogramma. Het is vooral geweldig om de intense samenwerking te zien tussen Frank Oz en Jim Henson in de beginjaren van het programma, maar ook de interviews met vele betrokkenen en het overige gebruikte archiefmateriaal is eersteklas.

Rauwe, bij vlagen zeer intense politiefilm, met Reeves in topvorm als een aan de drank verslaafde, totaal uitgebrande agent. Qua plot is de film niet heel bijzonder en vooral tegen het einde wordt het script erg uitleggerig en ongeloofwaardig. Camerawerk, sfeer en aktiescenes zijn gelukkig dik in orde. Whitaker gaat helaas herhaaldelijk totaal over de top en Hugh Laurie doet zijn rol van House M.D. nog eens dunnetjes over als agent. Grootste troef is Reeves, geloofwaardig en overtuigend in één van zijn beste rollen. De film doet bij vlagen sterk denken aan de tv-serie The Shield, maar haalt dat niveau net niet.

Onvoorstelbaar dat dit pas de eerste film is die ik van regisseur Elia Kazan heb gezien. Als ik op de filmfragmenten in de op de dvd bijgevoegde documentaire kan afgaan is zijn hele oeuvre meer dan de moeite waard. Dit is in ieder geval een bijzonder sterk geregisseerd en knap gespeeld drama, met tour-de-force rollen van Vivien Leigh en Marlon Brando. Dat de film gebaseerd is op een theaterstuk is duidelijk te zien maar vormt eigenlijk geen bezwaar. De personages, dialogen en emoties zijn zo meeslepend dat je de beperkte setting en de wat eentonige visuele aanpak graag door de vingers ziet. Ik ga in ieder geval zeker op zoek naar de andere films van Kazan.