Stockholm (2018)

Altijd lastig om te weten in hoeverre het ook écht zo was tijdens de overval in '73, maar wat we zien zijn in ieder geval niet al te snuggere figuren de hele film door. Zal ook een beetje de intentie zijn. Ach, best geinig en ook weer nergens écht leuk of bijzonder. Tijdsbeeld is goed in orde en de film kijkt lekker weg. Hawke, Strong en Rapace spelen ietwat op de automatische piloot, zo voelt het. Redelijk filmpje voor een keer.

Het zal allemaal met een korreltje zout moeten worden genomen, maar het is een absurd verhaal dat is zeker en de psychologie kreeg er weer een term bij. Het blijft onderhoudend en goed geacteerd in het sfeertje van toen. Misschien dat het optreden van de politie knullig overkomt maar dat is nog niets vergeleken met de moord op Olof Palme een jaar of 10 later. Maar dat is totaal off-topic waarschijnlijk.

Ik ben het stockholmsyndroom al een paar keer eerder tegengekomen in boeken en films, maar over de oorsprong van het begrip wist ik eigenlijk niets. Regisseur Robert Budreau heeft daarover deze luchtige misdaadkomedie gemaakt, waarin spanning en humor elkaar naadloos afwisselen. Het is een mooi verhaal. Of het destijds precies zo gegaan is tijdens de bankoverval, vind ik achteraf minder boeiend.

Het is een leuke film met Ethan Hawke in topvorm. In Noomi Rapace —zonder twijfel een van de beste actrices van het huidige tijdsgewricht— vindt hij een waardige tegenspeelster. Bijzonder vermakelijk.

Stockholm is een film die precies tot uiting komt zoals deze wordt omschreven. Ethan Hawke staat hierbij zeker aan de basis. Ook ik begon simpelweg sympathie te krijgen voor de gijzelhouders. De setting conform de tijd waarin het zich afspeelde is erg goed vertegenwoordigd.

leuke rollen van Hawke en Rapace, maar dat is niet zo'n verrassing. Vermakelijk, maar net niet onderhoudend genoeg voor een hogere waardering.

Mij kon het niet meeslepen, 32 minuten aan het kijken en ik had zoiets van zzzzz en dan die overvallers die nog dommer zijn dan mijn achterdeur.

Dan die dame die daar over eten begint tege haare vent voor de kinderen = wtf, wat een onnozel gedoe zeg, draagt tot niks bij zo'n geleuter.

No thx...

Sorry hoor maar Ethan Hawke met die domme pruik en snor kon ik niet verdragen....

Redelijke film waarin twee bankovervallers een paar mensen gijzelen om ze te krijgen wat ze willen. Ook al is deze film gebaseerd op het originele verhaal waar de term 'Stockholm-syndroom' vandaan komt, origineel is het inmiddels niet meer te noemen en er zijn dan ook betere films gemaakt. Het kijkt wel gemakkelijk weg en Ethan Hawke en Noomi Rapace doen het prima, maar als geheel weet het niet echt indruk te maken.

Afschuwelijk slechte film, krijgt dan ook bijna nergens positieve commentaren en terecht. Ethan Hawke lijkt met zijn pruik en bril klaar voor het carnaval, en er zijn veel betere films gemaakt met als onderwerp, verliefd worden op de gijzelnemer!! Ook Noomi rapace brengt de film niet naar een hoger niveau, en als hij komisch moet zijn, ik heb alleen gelachen toen hij gedaan was, en ik met met iets anders kon gaan vervelen.....

De term Stockholmsyndroom kwam voort uit een incident in 1973 dat (uiteraard) plaatsvond in Stockholm. Lars Nystrom [Ethan Hawke] houdt de werknemers in een ban in Stockholm gegijzeld en eist de vrijlating van Gunnar Sorensson [Mark Strong], een geldbedrag en een vrijgeleide. Onderhandelaar Mattsson [Christopher Heyerdahl] probeert de boel te sussen en te vertragen en Lars doodt de tijd door in gesprek te gaan met bankmedewerker Bianca Lind [Noomi Rapace], met wie hij onder anderen een voorliefde voor Bob Dylan deelt. Hawke is voortreffelijk in een lastige rol die vereist dat hij zowel sympathiek als dreigend is en Rapace overtuigt als het slachtoffer dat geleidelijk sympathie krijgt voor haar gijzelnemer.

Onderhoudende, vaak grappige film over een waargebeurde bankoverval in het Stockholm van 1973. De thematiek, te weten het Stockholm-syndroom dat zijn naam blijkbaar aan deze gebeurtenis te danken heeft, komt absoluut niet uit de verf, maar afgezien daarvan is dit wel een vlot, leuk gespeeld (vooral Ethan Hawke is op dreef) en aantrekkelijk vormgegeven luchtig werkje. De gebeurtenissen doen sporadisch denken aan Dog Day Afternoon, al is die veel beter. Christopher Heyerdahl, als politiechef Mattson, is hilarisch.

Een historische gebeurtenis in de hoofdstad van Zweden en je hoort nauwelijks een woord Zweeds. Zelfs de oude dame die nog net op tijd de bank verlaat zegt "Thank you lad". Blijkt ook nog in het "waargebeurde verhaal" over de oorsprong van het Stockholm-syndroom geen enkele Amerikaan voor te komen. Dit is het verhaal van Jan-Erik Olsson (een Zweed) en Clark Olofsson (ook een Zweed). Ja, nee, daar moet Ethan Hawke voor gecast worden. Een miscast van jewelste en het begint irritant te worden dat die Amerikanen zo nodig alles moeten veramerikaniseren.

De regisseur komt uit Canada.

De handlanger van Ethan Hawke is een Engelsman en Bianca wordt vertolkt door een Zweedse actrice.

Ja, er wordt Engels gesproken. So what?

Volgens mij ben ik vrij duidelijk waarom dit nergens op slaat. Een Amerikaans-Canadese productie met een hoofdrolspeler met nota bene de vlag van Texas op zijn spijkerjasje, een Amerikaan, maar ze geven hem wel een Zweedse naam. De film geeft meteen aan: Absurd but true events. Zoek voor de lol eens de echte gebeurtenis op en vind de Amerikaan, Engelsman of Canadees in dit verhaal. Spoiler: die waren er helemaal niet! Ik vind het misplaatst om een volledig Zweedse geschiedenis met de oorsprong van de term het Stockholm syndroom op zo'n rare en onnodige manier te wijzigen. Het gaat hier wel om de protagonist in de film gebaseerd op een echt persoon.

Verder vond ik de rol van Ethan Hawke ook zeer matig, en overdreven karikaturaal. Onlangs zag ik Roofman, waar ook een overvaller als een soort sympathieke guy moest overkomen. Zowel in die film als in deze kon ik geen greintje sympathie voor deze lui opbrengen. Ik weet dat het Stockholm syndroom een ding is, maar ik lijk er vooralsnog immuun voor.

Jan-Erik Olsson had zich ook geschminkt en verkleed met een rare pruik en een kek brilletje. De cowboy hoed is een leuke toevoeging omdat één van de agenten in het echt het liedje Lonesome Cowboy zong. Een badge met de vlag van Texas is gewoon onderdeel van de vermomming.

Ik heb de film niet gezien maar ga er vanuit dat de personages gewoon Zweden moeten voorstellen en ja ze spreken Engels omdat het nu eenmaal een Canadees-Amerikaanse productie is. Zo raar is dat toch niet?

Niet dus. Hij wordt ook "de Amerikaan" genoemd.

Dat vind ik dus wel raar.

Het is belachelijk dat hij een Amerikaanse bankrover is met een Zweedse naam, gebaseerd op een Zweedse bankrover met een andere Zweedse naam, en letterlijk iedereen in die Zweedse bank praat Engels met elkaar, zelfs oude Zweedse dametjes tegen de Zweedse baliemedewerker.

En ja, ik weet, het is film, en ik zou daar doorheen kunnen kijken, maar het stoorde mij. En dat er niets van de achtergrond van deze man uitgediept werd, waarom hij het deed, welke geschiedenis hij had met zijn handlanger, van wie we ook niets weten. Het is allemaal zo oppervlakkig. Pure entertainment maar geen enkele diepgang. Dat kan ook zeker leuk zijn, maar ik had persoonlijk meer verwacht.

Dat is inderdaad verfoeilijk en erg Amerikaans.

Ik zie dat er ook een Zweedse film over de gebeurtenis is gemaakt Norrmalmstorg (2003) Te zien op Vimeo met Engelse ondertiteling.

Ik zit nu die Zweedse film te bekijken en daarin communiceert Jan-Erik Olsson louter in het Engels met de Zweedse bankmedewerkers. Hij gedraagt zich bovendien ook als een echte Amerikaanse bankovervaller.

Zo raar is het dus eigenlijk helemaal niet en berust deze veramerikanisering op daadwerkelijke feiten.

Dat maak jij er van, dat zijn niet mijn woorden. Daarbij zei ik dat dat ook leuk kan zijn maar dat ik me er aan stoorde. Ik hoop dat dat mag van jou.

Verder geef ik je gelijk over de vermomming en het zich als Amerikaan voordoen, dat hij dat destijds ook deed. Ik heb het net opgezocht. Dat wist ik niet. Alsnog vind ik het vreemd dat er geen woord in het Zweeds werd gesproken, door niemand, ook niet door Zweden onder elkaar. Maar goed. Ik vond het nog steeds geen beste film.

De Zweedse verfilming lijkt mij ook veel beter. Waarheidsgetrouw in ieder geval en de protagonist Janne stapt al snel uit zijn Amerikaanse act als de handlanger arriveert en hij Zweeds gaat praten. Daarna gaat de pruik af en krijg je als kijker wel enige sympathie voor deze tragische antiheld. Een stockholmsyndroom een beetje