Meningen

Degelijke aktiefilm over een stoer (want met baard, althans, de mannen) team van agenten dat op een verdachte verlaten opslagplaats met miljoenen aan contant geld stuit. Achterdocht en intriges volgen. Vlot geregisseerd door klusjesman Joe Carnahan en voorzien van een prima cast (Matt Damon en Ben Affleck zijn op dreef), waardoor dit iets boven het maaiveld uitsteekt. De eerste helft is het beste, met een intens, bijna horror-achtig sfeertje. Daarna wordt het allemaal wat meer standaard en voorspelbaar.

Degelijke vierdelige documentaire-reeks over seriemoordenaar Peter Sutcliffe (beter bekend als "The Yorkshire Ripper"), die in de periode 1975-1981 terreur zaaide in het Verenigd Koninkrijk. Fraai opgebouwd uit interessant archiefmateriaal en hedendaagse interviews met betrokkenen en vakkundig in elkaar gezet, al wordt de reeks nergens echt meeslepend of fascinerend. Daar is het qua opzet en uitwerking net iets te gewoontjes voor.

Slechte horrorfilm, een bij elkaar gejat zootje. Onbegrijpelijk dat een geweldige cameraman als John Toll hier zijn expertise aan verleend heeft. Het camerawerk stelt overigens bar weinig voor, net als het script en het akteerwerk. Vooral Lucy Liu is erg slecht in de hoofdrol. Ik was al geen fan van Gutierrez debuutfilm, Judas Kiss, maar dit is nog een stukje slechter. Snel vergeten.

Leuke animatiefilm, geproduceerd door Guillermo Del Toro. Qua humor aan de kinderachtige kant en ook de zoveelste all-star voicecast is weinig bijzonder, maar het verhaaltje zit goed in elkaar en de animatie is kleurrijk en spectaculair. Je moet er wel even inkomen; de film begint matig maar wordt daarna steeds beter.

Redelijk geslaagde prequel, die op min of meer geloofwaardige manier de oorsprong van de mythologie in beeld brengt. De film profiteert van de sympathieke rol van Franco en uitstekende speciale effecten. De apen zien er erg goed uit, ook in de latere aktiescenes. Nadelen zijn de grotendeels beperkte setting van de film en een iets te afgeraffelde finale, waarin de makers nog snel even zoveel mogelijk spektakel binnen zo kort mogelijke tijd willen proppen.

Zeer onderhoudende documentaire over synthwave, de retro electronische muziek die direct doet denken aan de jaren '80, ook al waren veel van de betrokken artiesten toen nog niet eens geboren. De boel wordt op coole wijze aan elkaar gepraat door John Carpenter, wiens electronische soundtracks van films als Escape From New York een enorme inspiratiebron voor het inmiddels vrij populaire genre vormden. Leuk vormgegeven, volledig in de kleurrijke stijl van de eighties, aangevuld met toffe filmfragmenten en bomvol aanstekelijke, vaak hilarische interviews met een grote reeks synthwave-artiesten. Ik ga de bijbehorende soundtrack zeker opsnorren.

Middelmatige bijbelse vertelling, gelukkig niet al te stichtelijk maar ook niet bepaald enerverend. Joseph Fiennes is een romeinse officier die de kruisiging van Jezus van dichtbij meemaakt en snel daarna ervan overtuigd raakt dat de wederopstanding een feit is. Regisseur Kevin Reynolds levert een visueel acceptabele maar verder nogal druilerige film af, die moeite heeft te boeien. De nuchtere aanpak van het geheel is een pluspunt, maar na afloop blijft er weinig hangen.

Matte vertoning, ondanks het mooie camerawerk en de degelijke cast. Het begin is nog wel interessant en veelbelovend, maar al snel verzandt het geheel in een tweederangs Exorcist-wannabe, compleet met rare stemmetjes en veel geleuter over geloof. Hier en daar een creepy scene, maar het fantasieloze script, compleet met futloze climax, kan de film niet boven de middelmaat doen uitstijgen. Altijd leuk om Rutger Hauer weer eens te zien, dat wel natuurlijk.

Deze film bewijst maar weer eens dat in het horrorgenre suggestie beter werkt dan het vol in beeld brengen van enge monsters. Het eerste uur is uitstekend, met goed spel van de cast en een bijzonder creepy sfeertje, kracht bijgezet door het naargeestige zweedse landschap. Qua setting en sfeer doet de film sterk denken aan The Blair Witch Project, met het verschil dat die film de spanningsboog tot het einde wist vast te houden. Hier is de koek na het sterke eerste uur duidelijk op, wanneer het monster zijn intrede doet en alles veel te letterlijk wordt. Niet slecht gedaan, maar wel einde mysterie. Jammer.

Blijkbaar zit de wereld te wachten op tig jaarlijke rip-off's van The Exorcist, ook al kunnen deze stuk voor stuk niet in de schaduw staan van William Friedkin's meesterwerk. The Ritual is er weer zo één, met een script dat aan elkaar hangt van cliché's en niet beschikt over enig interessant en/ of spannend element. De film hijst zich van de ene kansloze scene naar de andere, zonder daarbij ook maar een moment te kunnen boeien. Dan Stevens is vreselijk slecht in de hoofdrol en Al Pacino zit er ook in.

Aan de trage kant en sporadisch een beetje hoogdravend van toon, maar de beeldenpracht is behoorlijk indrukwekkend en de krakende voice-over van Willem Dafoe voegt flink wat sfeer toe. Zoals zo vaak in dergelijke documentaires wordt één en ander minder boeiend wanneer de onvermijdelijke milieuproblemen zich aandienen, maar de documentaire is net meeslepend genoeg om dit te kunnen doorstaan. Aparte soundtrack ook, met stemmig werk van oa Radiohead.

Meeslepende documentaire over kajakker Scott Lindgren en diens droom om de eerste persoon te zijn die de vier grote rivieren bedwingt die vanaf de heilige berg Kailash in Tibet stromen. De schitterende, bijzonder spectaculaire opnamen vormen de voornaamste reden om deze docu te bekijken, maar het verhaal dat achter de vrij gesloten en teruggetrokken Lindgren schuilgaat maakt ook behoorlijk indruk.

Leuke, interessante documentaire over Edward Quinn, die in de jaren '50 van de vorige eeuw aan de Côte D'Azur foto's maakte van de beroemdheden van dat moment. Feitelijk maakte dit hem tot de eerste paparazzo, al was het contact tussen fotograaf en ster destijds veel onschuldiger en amicaler. Veel mooie verhalen en foto's uit lang vervlogen tijden. De vormgeving is sporadisch wat aan de knullige kant maar inhoudelijk is de documentaire onderhoudend genoeg.

Vermakelijk aktiefilmpje met een leuke laconieke hoofdrol van Jake Gyllenhaal. Na een zeer aangenaam eerste uur ontspoort de boel helaas volledig wanneer Conor McGregor zijn opwachting maakt. Hij heeft best een geinige rol en vermaakt zich duidelijk opperbest, maar de film gaat na zijn entree steeds meer over de top om te eindigen in een volstrekt van de pot gerukte, lelijk vormgegeven finale. Tegen die tijd is deze Road House, een soort remake van de Patrick Swayze film uit 1989, niet meer serieus te nemen.

Levendige, vlot gemonteerde gangsterfilm over de effecten van de drooglegging in het Amerika van de jaren '20. James Cagney is geweldig in de veelzijdige hoofdrol en het script steekt bijzonder onderhoudend in elkaar. Humphrey Bogart, hier te zien in een belangrijke bijrol, zou na deze film definitief doorbreken.

Prima documentaire die Williams aanvankelijk in zak en as laat zien: zeer onzeker en depressief. Naarmate de tour vordert zit hij beter in zijn vel en valt er ook flink wat te lachen. Hij blijft een fascinerend artiest, vol contrasten. Regisseur Hill blijft aan de oppervlakte maar weet wel veel rake momenten te registreren. Ik had wel wat meer ups en downs van het tourleven willen zien (van spanningen binnen de band zien we bijvoorbeeld vrijwel niets), maar het geheel is onderhoudend genoeg. Veel goede muziek ook, natuurlijk.

Zeker geen perfecte film, maar wel zeer onderhoudend en een lust voor het oog. Crowe is wellicht wat te oud voor deze rol- zeker wanneer je bedenkt dat dit pas de beginjaren zijn van de legende- maar hij is nog steeds charismatisch genoeg. Hier en daar ook wat flauwe scenes, maar qua intriges en plotwendingen vond ik het script al met al wel de moeite waard. Niet heel veel aktie, maar een groot gemis is dit niet. De Saving Private Ryan-achtige climax maakt veel goed. Ik ben benieuwd wat de director's cut nog zal toevoegen aan het geheel. Meestal zijn de langere versies van de films van Scott een flinke verbetering ten opzicht van de bioscoopversies.

Een rommeltje, deze gefaalde poging om het welbekende Robin Hood-verhaal in een wat moderner en geforceerd hip jasje te steken. Visueel indrukwekkend genoeg, met mooi industriëel production design en spectaculaire aktiescenes, maar het werkt simpelweg niet. Deels is dat te danken aan de ongeïnspireerde casting, met een jammerlijk miscaste Taron Egerton in de hoofdrol en Ben Mendelsohn op de automatische piloot als bad guy, maar deels zeker ook aan de schetsmatig uitgewerkte plot en een complete afwezigheid van verrassingen en/ of spanning. Niet saai, wel onbeduidend.

Herzien na een jaar of twintig, ditmaal op blu ray, in de extended edition. Deze biedt vooral meer Alan Rickman, dus dat is helemaal niet verkeerd. Zijn schurk is heerlijk over de top en Rickman heeft zichtbaar plezier in zijn rol. Afgezien daarvan heeft de film de tand des tijds redelijk doorstaan. Voor een blockbuster is de film opvallend rauw en ongepolijst; camerawerk en montage zijn tegenwoordig veel gladder. Costner is prima in de hoofdrol, al is zijn 'engelse' accent soms lachwekkend. Morgan Freeman (die ook wat meer scenes heeft in deze langere versie) is een leuke toevoeging als oosterse sidekick. Prima vermaak al met al, soms een beetje oubollig, maar overwegend leuk en met net genoeg spektakel. Kan nog wel een tijdje mee.

Mooie documentaire van HBO over de te vroeg overleden komiek en akteur Robin Williams. Veel leuke fragmenten, afgewisseld door interviews met familie en vrienden. De sobere mens achter de grappen en grollen krijgt langzaam vorm, al leren we Williams nooit echt goed kennen. Daar is alles net niet diepgravend genoeg voor. Toch is de documentaire zeer de moeite waard, al is het alleen maar om de schat aan fraai archiefmateriaal. Hier en daar zijn de verhalen van de betrokkenen ook best aangrijpend.

Wat mij betreft nog steeds de beste film van Paul Verhoeven, en wat een Hollywood-debuut! Een krankzinnig verhaal, dat in de verkeerde handen vast en zeker geresulteerd zou hebben in een rampzalig foute film. Verhoeven pakt het echter precies goed aan, met een uitgebalanceerde mix van satire, aktie en drama. Voeg daar een reeks ultrabloederige aktiescenes aan toe (nog extremer in de director's cut van een minuut langer), gecombineerd met heerlijke over de top personages en je hebt een haast geniale film, die na 25 jaar amper gedateerd aandoet. Sommige special effects zijn wellicht niet zo slim gekozen, maar ach, het draagt allemaal bij aan de charme van het geheel. Benieuwd wat de remake ervan gaat bakken volgend jaar.

Na Total Recall de tweede overbodige (en geflopte) remake van een SF-film van Paul Verhoeven. Natuurlijk, op technisch vlak ziet ook deze reboot er spectaculair en gelikt uit, maar inhoudelijk houdt het niet bepaald over. Weg is het buitensporige geweld en het satirische toekomstbeeld; daarvoor in de plaats krijgen we weinig subtiele kritiek op de hedendaagse amerikaanse politiek en veel emotionele toestanden. Dus precies waar we niet op zitten te wachten. De aktiescenes zijn best oké (hoewel bloedeloos) en het akteerwerk kan ermee door, maar dit haalt het op geen enkele manier bij het superieure origineel. Die dus maar snel weer eens opzetten!

Charmant klein filmpje, waarin de nadruk niet ligt op het science fiction-element maar op de onluikende vriendschap tussen een langzaam dementerende ex-inbreker (Frank Langella) en de butler-robot die voor hem moet gaan zorgen. Sporadisch aan de flauwe kant, maar er zijn een aantal mooie scenes en er valt hier en daar ook best wat te lachen. Langella is zoals altijd uitstekend.

Vlakke, te lange musical waarin de glamrock van eind jaren '80 centraal staat. Best leuk om een eindeloze parade van 'foute' rocksongs langs te horen komen, maar inhoudelijk schiet de film behoorlijk tekort. De hoofdrolspelers zijn niet interessant en bepaalde plotlijntjes gaan werkelijk nergens over. Gelukkig zijn bepaalde bijrollen geïnspireerd gecast; vooral Tom Cruise als een Axl Rose-kloon is een gouden greep. Het is allemaal net niet genoeg om het geheel drijvende te houden, maar er zijn hier en daar toch wel wat leuke momenten.

Verrassend sterke muzikale fantasie gebaseerd op het leven en werk van Elton John. De musical-achtige aanpak werkt bijzonder goed, vooral omdat de liedjes zo autobiografisch zijn en extreem goed in het geheel verwerkt zitten. Tijdens de muzikale intermezzo's komt de boel hierdoor nu voor de verandering eens niet krakend tot stilstand. Visueel steekt de film daarnaast erg mooi in elkaar. Grootste troef is hoofdrolspeler Taron Egerton, hier perfect gecast en tevens een uitstekend zanger.

Sympathiek laatste (neem ik aan) deel van de Rocky-saga. Stallone wordt nu wel erg oud voor de rol, maar hij is nog net geloofwaardig genoeg om het nog één keer op te nemen tegen de heersende kampioen. Het script is wat aan de rommelige kant- veel subplotjes worden niet netjes afgemaakt, maar de film heeft het hart op de juiste plaats en de personages zijn zo innemend dat je tegen wil en dank toch weer meeleeft. Qua stijl grijpt de film terug op het wat meer sober in beeld gebrachte origineel; een goede beslissing.

Onderhoudende, sporadisch spannende thriller over oplichter Robert Freegard (James Norton) die zich voordoet als lid van de Britse geheime dienst MI5. Hierbij laat hij een spoor van verwoeste levens achter. Norton is uitstekend als de berekenende sociopaat en Gemma Arterton biedt sterk tegenspel. Visueel had men wel wat meer mogen uitpakken en echt onder de huid gaat de film niet zitten, maar al met al heb ik wel geboeid zitten kijken. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal, blijkbaar.

Aangename verrassing, dit sprongetje buiten de reguliere Star Wars-films. Daar profiteert regisseur Gareth Edwards behoorlijk van- je merkt dat hij minder vastzit aan regeltjes en plotlijnen dan bijvoorbeeld J.J. Abrams met The Force Awakens van vorig jaar. Het resulteert in ieder geval in een vlot en zeer onderhoudend spektakel, met heel veel aktiescenes en imposante special effects. De cast is ook een leuk samenraapsel. Minpuntjes zijn er natuurlijk ook: die CGI-versie van Peter Cushing had van mij niet gehoeven en ongeveer halverwege loopt de boel behoorlijk vast in allerlei motiverende speeches. Het lijkt verdomme Independence Day wel. Gelukkig wordt dat naar het einde toe meer dan goedgemaakt, met de beste en meest spectaculaire finale van alle Star Wars-films tot nu toe.

Gelukkig geen echte exploitatiefilm, iets dat makkelijk had gekund bij een dergelijk gruwelijk onderwerp. De aanpak laat soms wel te wensen over: het subplot met Keri Russell bestaat uit weinig meer dan dat we haar zien rondbanjeren op de plekken waar de hoofdpersonen geleefd hebben, en haar voice-over doet onnodig pretentieus aan. Sterke punten zijn het degelijke akteerwerk en de aparte visuele benadering, met gedempte kleuren en groezelige flashbacks. En ja, het verhaal is natuurlijk wel zo bizar dat je ademloos zit te kijken. Je remt tenslotte ook af voor een auto-ongeluk om stiekem toch te kijken.

Nog steeds best coole dystopische SF-film waarin multinationals de plaats hebben ingenomen van landen en het extreem gewelddadige spel Rollerball gebruikt wordt om de massa onder de duim te houden. Fraai vormgegeven; vooral de sportarena waar de meeste actie zich afspeelt ziet er te gek uit. James Caan is onderkoeld charismatisch in de hoofdrol. De scenes om de wedstrijden heen zijn niet altijd even interessant, maar al met al vond ik dit een tof filmpje.