Meningen

Leuke documentaire; vooral mooi om te zien dat de bandleden na al die jaren nog steeds bevriend zijn. In de live-fragmenten oogt men uiteraard nogal stram en stroef, wat wil je ook op deze leeftijd, maar het heilige vuur brandt nog steeds. De focus van de documentaire ligt op het memorabele en historische optreden in Cuba, dat een uitgebreide voorbereiding en planning heeft gevergd. De interviews met allerlei doorgewinterde zuid-amerikaanse fans zijn helaas wat minder interessant, maar die nemen we maar op de koop toe.

Visueel overdonderend, prachtig geschoten in zwart/wit met indrukwekkende lange takes, maar inhoudelijk blijft de film helaas een beetje afstandelijk. Echt betrokken bij de personages ben je als kijker ook niet. Regisseur Alfsonso Cuaron hoef je niets te vertellen over hoe een film eruit hoort te zien, maar zijn jeugherinneringen vertalen zich al met al niet echt in een boeiende film. Het pretentieuze toontje dat af en toe de kop opsteekt helpt ook niet.

Een onverwoestbare klassieker, deze superieure romantische komedie waarin Audrey Hepburn spectaculair debuteert. Gregory Peck als haar tegenspeler is al even goed. De leuke plot, grappige dialogen, charmante personages en sfeervolle locaties in Rome zorgen tezamen voor een onweerstaanbaar geheel. Het indrukwekkende en subtiel ontroerende einde maakt het geheel in stijl af.

Slappe romantische horrorfilm, zonder romantiek en/ of spanning. De regie is nog wel redelijk, maar de goedkope production design en de slechte akteurs, gekoppeld aan een futloos script zorgen al snel voor een drakerig geheel.

Leuke maar niet bijster originele animatiefilm over de vriendschap tussen een verlegen jongen en de doorgedraaide robot die hij voor zijn verjaardag krijgt. Veel elementen zijn 'geleend' van andere animatiefilms, maar door de prima stemmencast, de aantrekkelijke animatiestijl en het hoge tempo valt er toch genoeg te genieten. Veel leuke grappen ook.

Onderhoudende maar erg oppervlakkige documentaire, die weinig inzicht geeft in het (gevoels)leven van meneer Ronaldo. Hij weet de mythe die rond hem is opgebouwd in ieder geval goed in stand te houden. De scenes bij hem thuis, en dan vooral die waarbij we hem zien met zijn zoon, zijn het leukst. De mensen om hem heen zijn verder overwegend vervelend, met als toppunt zijn zaakwaarnemer, die overkomt als een complete idioot en continu onzin zit uit te kramen.

Verrassend sterke (en leuke) verfilming van het waargebeurde verhaal van Jeffrey Manchester, een voormalig militair die eind jaren '90 tientallen McDonald's-restaurants in de VS beroofde. Na zijn ontsnapping uit de gevangenis woonde hij maandenlang onopgemerkt in een Toys "R" Us in Charlotte. Daar papte hij tussen de bedrijven door aan met één van de medewerkers (Kirsten Dunst). Channing Tatum is perfect in de charmante hoofdrol en de film is bij vlagen grappig, aandoenlijk en spannend.

Indringend drama over een jonge vrouw die jarenlang opgesloten zit in een schuur en daar haar zoon, die niets anders kent dan deze 'room', moet zien op te voeden. Extreem goed gespeeld door Brie Larson en nieuwkomer Jacob Tremblay en kunstig in beeld gebracht, ondanks de visuele beperkingen. Gezegd moet worden dat de gebeurtenissen in 'room' interessanter en meeslepender zijn dan die daarbuiten. De film als geheel is dan ook niet overal even sterk, maar het aparte gegeven en het rauwe, in-your-face akteerwerk zorgen wel voor een bijzondere kijkervaring.

Visueel bijzonder knap geconstrueerde documentaire over allerlei vermeende verborgen details en thema's in de film The Shining. De meeste van deze theoriëen slaan wat mij betreft nergens op en worden absoluut niet overtuigend onderbouwd, maar het is wel grappig om te zien. Meest vergezocht (en meest hilarisch) is de stelling dat Stanley Kubrick meegeholpen zou hebben bij het in scene zetten van de maanlanding en dit thema zou laten terugkomen in The Shining. WTF! Wellicht moet ik de film nogmaals bekijken terwijl ik compleet stoned ben, misschien dat ik het dan eens ben met sommige van de mallotige stellingen die worden aangedragen.

Zo zeg, dit is even andere koek. Deze vermeende slechtste film aller tijden is inderdaad bizar slecht, maar op zo'n maffe ontwapenende manier dat je toch gefascineerd blijft kijken. Personages, dialogen, sfeer, plot- alles is zo raar en subtiel vervreemdend dat dit eigenlijk best een bijzondere film is geworden. Volledig onbedoeld natuurlijk. Hoofdrolspeler en regisseur Tommy Wiseau is één van de minst getalenteerde mensen die de filmindustrie ooit heeft voortgebracht, maar hij heeft wel iets volstreks unieks in elkaar weten te flansen. En dat neemt niemand hem meer af.

Rauw, haast documentaire-achtig portret van de 19-jarige Rosetta (Émilie Dequenne), die met haar alcoholistische moeder op een troosteloze camping in Wallonië woont. De beweeglijke camera zit zo dicht op de huid van de hoofdpersoon dat je als kijker soms wat wagenziek wordt, maar het draagt wel bij aan de intieme sfeer. Dequenne is onvergetelijk in de hoofdrol en de ogenschijnlijk minimale gebeurtenissen zijn fascinerend en meeslepend.

Vermakelijk vervolg op The Outlaws uit 2017, met Ma Dong-Seok ditmaal op stap in Vietnam, waar hij gevluchte misdadigers terug moet halen naar Zuid-Korea. De plot komt wat traag op gang en de nadruk ligt aanvankelijk wat meer op (flauwe) humor dan op aktie, maar uiteindelijk komt het toch nog goed. Gaandeweg wint de film aan kracht en valt er te genieten van heel wat lekker botte aktiescenes. En de bad guys zijn ook ditmaal weer goed gecast.

Naar, intens horrorwerkje uit Noorwegen, goed gemaakt en degelijk gespeeld, karig qua plot maar wel met heel veel bloederige toestanden. Voor de liefhebber van het subgenre een degelijke film; voor de rest van de wereld een niet te trekken oefening in het aan elkaar rijgen van ellende. Met nog geen tachtig minuten op de teller kort maar krachtig.

De tweede film van regisseur David Michod is een lichte tegenvaller, vooral qua plot, maar er valt gelukkig ook veel te genieten. Het akteerwerk van Guy Pearce is eersteklas en ook de atypische rol van Robert Pattinson is opmerkelijk. Daarnaast is de subtiel postapocalyptische sfeer fraai getroffen en ziet de film er prachtig uit. Het compromisloze geweld blijft je ook bij. Maar ja, zoals gezegd heeft de plot weinig om het lijf en zijn de gebeurtenissen niet bepaald boeiend. De moeilijke tweede film dus.

Aardig australisch drama met thriller-elementen, over twee rondreizende amerikaanse vriendinnen die, om wat bij te verdienen, een baantje aannemen ergens in een schimmige kroeg in the middle of nowhere. Julia Garner en Jessica Henwick zijn leuk in de hoofdrollen en de film kabbelt aangenaam genoeg door, tot de sfeer in de finale dreigend en grimmig wordt. Helaas is dat niet het beste gedeelte van de film. Een bijna onherkenbare Hugo Weaving heeft een sterke bijrol.

Compleet over de top spektakel uit India, voorzien van dik aangezet akteerwerk, bordkartonnen slechteriken, opzichtige computereffecten, zang, dans en heel veel aktie. Dat laatste uiteraard hoofdzakelijk in overdreven slow motion. Ik moest er even inkomen (en met ruim drie uur speelduur had ik daar ruimschoots de tijd voor), maar eenmaal op gang heb ik me absoluut niet verveeld. De plot steekt best leuk in elkaar, de twee hoofdrolspelers zijn sympathiek en visueel is de film een genot om naar te kijken. Afgezien van die lelijke cgi dan.

Originele, zeer absurde film, bij vlagen erg komisch maar qua gegeven te dun om de volle lengte te blijven boeien. Het zelfbewuste aspect van alles (de kijker wordt toegesproken en in de film kijken toeschouwers naar de gebeurtenissen als naar een bioscoopscherm) zorgt helaas soms voor een wat pretentieuze toon. De inventieve cameravoering en de maffe toestanden houden alles nog net onderhoudend. De laatste scene is hilarisch: "it's been reincarnated as a tricycle!".

Originele animatiefilm uit Hongarije, bomvol verwijzingen naar kunst en populaire cultuur. Met plot en personages kon ik helaas niet zoveel en de ontelbare kunstreferenties gingen grotendeels aan mij voorbij, maar gelukkig maakt de kleurrijke, aparte animatie de film alsnog de moeite van het kijken waard. Kunstliefhebbers zullen dit waarschijnlijk nog wel wat hoger waarderen.

Net zoals hoofrolspeler Calvin (Paul Dano) moeite heeft om een nieuw boek te schrijven na het overweldigende succes van zijn debuutroman hebben de regisseurs van Ruby Sparks moeite om na het succes van hun debuutfilm Little Miss Sunshine uit 2006 een tweede maal te kunnen overtuigen. Het script (geschreven door hoofdrolspeelster Zoe Kazan) zit vernuftig in elkaar en er zijn veel rake momenten, zowel grappig als emotioneel, maar toch is de film als geheel niet erg sterk. Daar is het uitgangspunt gewoonweg iets te beperkt voor en de uitwerking van het gegeven te langdradig. Pas tegen het einde wordt de juiste snaar geraakt. Dano en Kazan zijn uitstekend, aangevuld door een prima supporting cast, maar dit blijft een typisch gevalletje 'the difficult second album'.

Het is leuk om Diego Luna en Gael García Bernal weer eens samen te zien in een film, maar helaas is dit lang niet zo goed als Y Tu Mama Tambien. De plot wordt vrij voorspelbaar uitgewerkt en de personages blijven aan de oppervlakkige kant. De humor is daarnaast best flauw. Wat de boel enigszins redt is het enthousiaste spel van de twee hoofdrolspelers en de levendige sfeertekening. Echter absoluut geen must-see.

Matige verfilming van het boek van Hunter S. Thompson. Depp is redelijk in de hoofdrol (zijn rol doet onherroepelijk sporadisch denken aan die in Fear And Loathing In Las Vegas) en de rest van de cast is degelijk genoeg, maar de film mist vaart en inhoud. De gebeurtenissen zijn niet bijster interessant en de komische elementen werken slechts mondjesmaat. Gelukkig is de mooie Amber Heard aanwezig om de aandacht af te leiden van het vlakke script.

Verrassend goed uitgewerkt en onderhoudend aktiewerkje, dat flink profiteert van de eersteklas cast, met naast een prima Liam Neeson tevens een uitstekende Ed Harris en Joel Kinnaman. Zelfs oude rot Nick Nolte komt opdraven voor één scene. Personages worden naar behoren uitgewerkt en de film krijgt zelfs enige diepgang mee. Gelukkig gaat één en ander niet ten koste van geweld en aktie, dat volop aanwezig is. Tegen het einde is iedereen wel zo'n beetje uitgerend en strompelt de film naar een wat futloze en onnodig opgerekte finale, maar tot die tijd is dit prima te doen. Vooral het samenspel van Neeson en Harris is erg fraai.

Aanvankelijk best spannend, deze aktiefilm over een gewelddadige gijzeling op een high school, maar gaandeweg worden bepaalde gebeurtenissen zo overdreven en vooral ongeloofwaardig in beeld gebracht dat de boel niet meer serieus te nemen is. Vlot gemaakt evenwel en redelijk goed gespeeld. De combinatie van een dergelijke traumatische aangelegenheid en Die Hard-achtige aktiescenes zorgt echter wel voor een wat nare smaak in de mond.

Zeer sfeervol drama met thriller-elementen, uitstekend geregisseerd en mooi sober in beeld gebracht. Het akteerwerk is ook prima, met Schoenaerts in een zeer overtuigende, complexe hoofdrol. Het subplot met het politieonderzoek is minder interessant dan het centrale drama en het geheel is iets te lang, maar al met al toch best een indrukwekkende film. Van regisseur Roskam gaan we vast meer horen.

Herzien. Visueel hopeloos gedateerd, maar inhoudelijk vreemd genoeg behoorlijk relevant. Met de deep fake nieuwsberichten waren de makers hun tijd ver vooruit. Arnold is acceptabel in de hoofdrol (helaas wel uitgerust met een reeks tenenkrommende oneliners) en Richard Dawson is perfect gecast als de presentator van het programma. Qua aktie is de film veel te tam en er zijn een aantal belachelijke personages die de vergaderfase nooit hadden mogen verlaten. Dieptepunt is wat dat betreft de suffe Dynamo (Erland Van Lidth). Al met al nog wel onderhoudend en het concept blijft intrigerend, maar het boek van Richard Bachman (aka Stephen King) verdient echt een veel betere verfilming.

Een goed idee, deze nieuwe versie van het boek van Richard Bachman (aka Stephen King), maar uiteindelijk is het toch niet helemaal geworden waar ik op hoopte. Daar is de film simpelweg iets te langdradig en net niet spannend genoeg voor. Jammer, want visueel is alles dik in orde en Glen Powell, hoewel niet helemaal overtuigend als aktieheld, doet het verdienstelijk in de hoofdrol.

Meeslepende documentaire over een buitengewone sportieve prestatie. De onderlinge verhoudingen worden goed uitgewerkt; vooral de rol van teamleider Charlie Engle is fascinerend. Zijn gedrag is voortdurend wel te begrijpen, maar zijn soms zeer egoïstische gedrag hakt er bij het team om hem heen flink in. De voice over van Matt Damon voegt weinig toe. De score van Hans Zimmer is daarentegen wel de moeite waard, net als de fraaie cinematografie. Het moment dat de drie de piramides in Egypte naderen is van een bijna onwerkelijke schoonheid.

Wat ongemakkelijke mix van humor en drama, maar de moeite waard door de sterke cast en het bizarre verhaal. Vooral Annette Bening is erg goed. Hier en daar iets te dik aangezet en soms een beetje pretentieus, maar over de hele linie genomen goed geregisseerd en mooi vormgegeven.

Spectaculair eerste deel van een inmiddels uit vijf films bestaande reeks, gebaseerd op de gelijknamige Manga. De plot is niet overal even boeiend en het duurt even voor je gewend bent aan de personages, maar visueel is dit dik in orde, met mooi production design en kunstig in beeld gebrachte aktiescenes. Al te expliciet wordt het nergens, maar de gevechten zien er wel bijzonder fraai uit.

Meeslepende, zeer boeiende film van Ron Howard over de rivaliteit tussen Formule 1 coureurs Niki Lauda en James Hunt, halverwege de jaren '70. Daniel Bruhl en Chris Hemsworth zijn perfect gecast en ze maken beiden iets moois van hun rol, al is het personage van de arrogante maar emotioneel kwetsbare Niki Lauda natuurlijk oneindig veel interessanter. Prachtig vormgegeven en briljant in beeld gebracht door cameraman Anthony Dod Mantle, die zich wat mij betreft mag rekenen tot de groten der aarde. De stemmige muziek van Hans Zimmer (nog zo'n grootheid) maakt het geheel helemaal in stijl af. Spannend, grappig en bij vlagen behoorlijk aangrijpend.

Ik was niet bekend met het werk van de band en na het zien van de documentaire ben ik ook niet benieuwd geworden, maar de documentaire is interessant en onderhoudend genoeg. De geschiedenis van de band biedt voldoende fascinerend beeldmateriaal en de interviews zijn boeiend. De band heeft er dus geen nieuwe fan bij; regisseurs Dunn en McFadyen daarentegen wel. Dit is de vierde docu van hen op rij die ik de moeite waard vind.

Visueel indrukwekkende documentaire over de rijke flora en fauna van het grootste land ter wereld. Het niveau van de betere producties van BBC Earth wordt niet gehaald, daar is de opbouw en de montage van de beeldenpracht (alsmede de muziek) net iets te gewoontjes voor, maar dat neemt niet weg dat er veel valt te genieten. Vooral de opnamen van het altijd mysterieuze en vooral majestueuze schiereiland Kamchatka zijn erg mooi. De engelse vertelstem kan er ook mee door.

Eén van regisseur David Lean's mindere films, maar gezien zijn indrukwekkende oeuvre houdt dat slechts in dat dit gewoonweg goed is, maar niet geweldig. De epische aanpak van het relatief simpele verhaaltje werkt niet overal even goed. Bepaalde momenten zijn te overdreven en dik aangezet. Het akteerwerk is gelukkig overwegend prima en visueel is de film nog steeds bijzonder overweldigend. De weidse ierse landschappen spatten van het scherm af, met ongelooflijk oog voor detail. En wat een prachtige belichting. Vooral de climactische storm, met torenhoge golven die op de kust beuken, is onvergetelijk. De voorlaatste film van Lean, die na deze 'flop' pas veertien jaar later zijn laatste film zou maken.