Meningen

Beetje rommelig verteld en gemonteerd, maar afgezien daarvan is dit debuut van regisseur Jacques Audiard wel de moeite waard. Tegen een deprimerende armoedige achtergrond ontvouwt zich een fascinerende vriendschap tussen een gokverslaafde op leeftijd (Jean-Louis Trintignant) en een jongere man met mentale problemen (Mathieu Kassovitz). Mooi gespeeld en sfeervol in beeld gebracht, al ontbeert de film wel de emotionele stootkracht van Audiard's latere werk.

Interessante mix van genres, dit drama over onverklaarbare mutaties van mens naar dier, maar te lang uitgesponnen en herhaaldelijk aan de saaie kant. De cast is prima en visueel is alles netjes verzorgd, inclusief eersteklas makeup-effecten, maar echt spannend wil het niet worden en qua plot valt er ook weinig te beleven. Mooi einde, dat dan weer wel.

Tegenvaller van regisseur Amenabar. De film kent een spannende opbouw, maar dan wordt de plot steeds maller en vooral voorspelbaar, resulterend in een erg voor de hand liggende en nogal simplistische finale. Sfeervol in beeld gebracht en Ehan Hawke in de hoofdrol is nooit verkeerd, maar dit is gewoonweg te lichtgewicht en vlak om enige impact te kunnen maken. Mooie poster, dat wel.

Leuk concept: zes korte films met als thema wraak, gebundeld tot speelfilm. Ook verfrissend dat de films onderling nu eens niet verbonden zijn, behalve dan qua thema. De plotlijntjes worden lekker bizar en energiek uitgewerkt, geholpen door een prima cast en eersteklas camerawerk. Wel jammer dat sommige filmpjes te lang doorgaan, waardoor de impact van het geheel wat afneemt. Vooral het laatste filmpje, over de trouwerij, heeft daar last van. Afgezien daarvan weer eens een fijne argentijnse film, doorspekt met inktzwarte humor.

Spannende, intelligent uitgewerkte thriller die in de climax een onfortuinlijk, rommelig uitstapje richting aktiefilm maakt. Daarna komt het helaas niet meer helemaal goed, maar tot die tijd is het genieten, mede door de prima cast. Regisseur David McKenzie begint langzaam maar zeker een behoorlijk interessant oeuvre op te bouwen.

Sfeervol, goed gespeeld en voorzien van een aantal enge momenten, maar de plot is weinig boeiend en uiteindelijk is de film helaas best saai. De eerste helft heeft zeker potentie en de spanning wordt aanvankelijk knap opgebouwd, maar naar het einde toe verliest de film zijn momentum en gaat de boel uit als een nachtkaars.

Onevenwichtige maar onderhoudende en af en toe erg grappige documentaire. Maait wild om zich heen met opgeheven vingertje, maar weet toch interessante kwesties aan te boren, al dan niet opzettelijk. Maher is de juiste persoon voor deze aanpak, al had zijn moralistisch commentaar aan het einde achterwege mogen blijven. Leuk gemonteerd aan de hand van slim gekozen filmbeelden, maar subtiel is het allemaal niet.

Aardige misdaadfilm, bevolkt met de maffe types die we inmiddels kennen van scriptschrijver Anders Thomas Jensen (Flickering Lights, The Green Butchers, Adam's Apples). Ditmaal is zijn script iets serieuzer van toon en helaas ook iets vlakker, zodat er weinig verrassingen zijn en er minder valt te lachen. Toch is de film best de moeite waard, vooral door de sympathieke hoofdpersonen.

Regisseur Atom Egoyan is al heel wat jaren het spoor behoorlijk bijster maar komt hier toch wel verrassend sterk voor de dag. Deels is dat de danken aan het indrukwekkende akteerwerk, met Christopher Plummer zoals gebruikelijk erg goed in de hoofdrol, maar de film is vooral zo goed dankzij het inventieve, behoorlijk geniale script. Het begin is, hoewel degelijk genoeg, niet bijzonder en qua muzikale ondersteuning zet ik hier en daar wat vraagtekens, maar vanaf het moment dat Plummer terecht komt in het huis van Dean Norris wordt de film steeds meer intens en spannend.

Best oké filmpje, vooral mooi naar het einde toe, maar inhoudelijk net iets te dun. De cast tilt één en ander iets boven de middelmaat uit en het is altijd leuk om Pierce Brosnan in een dergelijke knorrige bijrol te zien. Wel jammer dat de personages enigzins oppervlakkig uitgewerkt zijn. Echt heel meeslepend qua gebeurtenissen wil het ook maar niet worden. Regisseur Coulter heeft een paar aardige films op zijn naam staan, maar die halen het niet bij zijn televisiewerk: The Sopranos, Rome, Boardwalk Empire, House Of Cards en ga zo maar door. Een indrukwekkend resumé.

Futloze, statische mengeling van film noir en science fiction, met Hugh Jackman matig als halfbakken wetenschapper die een manier heeft bedacht om herinneringen te herbeleven. Visueel doet de film denken aan het werk van Christopher Nolan (wiens broer Jonathan hier de produktie doet en diens vrouw Lisa Joy de regie), maar inhoudelijk is dit oneindig vlakker en vooral minder boeiend. Het onder water staande Miami ziet er sporadisch indrukwekkend uit, maar de plot sleept zich traag voort en het mysterie waar de film om draait is te karig om de spanning er in te houden.

Heel mooi zwart/wit geanimeerde futuristische thriller die nieuwe betekenis geeft aan de term 'film noir'. Jammer dat het verhaal, hoewel interessant en bij vlagen spannend, zo conventioneel en traag wordt uitgewerkt. Wat meer vaart en een paar extra aktiescenes hadden waarschijnlijk wonderen gedaan. Stijl en sfeer in overvloed, plus een sterke soundtrack. Ik heb de originele franse versie gezien; de stemmen waren goed gedaan.

Onderhoudend en bij vlagen spectaculair aktiewerkje, geschreven door Luc Besson, dat vooral imposant is op technisch gebied. Zo zien de vele onderwateropnamen er bijzonder fraai uit. Het akteerwerk, vooral dat van de mannelijke hoofdrolspelers, laat wel wat te wensen over. De plot is ook niet heel sterk, ondanks een aardige opzet. Het spectaculaire begin van de film, dat een aktiekomedie doet vermoeden, is enigszins misleidend, maar gaandeweg wordt één en ander gelukkig toch best spannend.

Rommeltje met Nicolas Cage op dreef in een grappige bijrol als graaf Dracula. Helaas draait de film niet om hem maar om Renfield (Nicholas Hoult), zijn handlanger. De komische en vooral bloederige perikelen zijn aan de flauwe kant en niet bijster sterk in beeld gebracht. Met name de voortdurende neon-belichting van alles is erg lelijk. Hier en daar verwordt de film tot een ultragewelddadig aktiewerkje, maar ook op dat gebied weet Renfield zich niet te onderscheiden.

De spaanse regisseur Oriol Paulo is inmiddels een vaste leverancier geworden van vernuftig in elkaar stekende thrillers, zoals het sterke Contratiempo en de meeslepende Netflix-serie El Inocente. Ook dit Shutter Island-achtige verhaal zit weer knap in elkaar, al duurt de film wel flink te lang en zijn er iets teveel twists and turns. De personages zijn gelukkig boeiend genoeg om de film op de rails te houden.

Aangename verrassing van akteur Dave Franco, hier debuterend als regisseur. Als akteur vind ik hem doorgaans benedenmaats, maar als regisseur blijkt hij gelukkig wel over wat talent te beschikken. Hij bouwt de spanning in ieder geval vakkundig op en weet ook wel raad met de prima cast. Al te origineel is de plot niet en er is weinig dat we nog niet kennen van eerdere thrillers met een horrorsausje, maar binnen het genre steekt dit zeker boven het maaiveld uit.

Of: de schaduwkant van Groundhog Day. Intrigerend concept, redelijk goed uitgewerkt. De (voor mij althans) onbekende cast kan er goed mee door en visueel zit alles degelijk in elkaar. Tegen het einde zakt de boel wat in en sommige sentimentele scenes halen de vaart een beetje uit de film, maar overwegend is dit een effectief en intelligent drama met thrillerelementen. Alleen, betreffende het waarom van alles blijft de kijker in het duister tasten...

Keanu Reeves als geniale wetenschapper. Dat is nog één van de meer geloofwaardige aspecten van deze volledig van de pot gerukte SF-thriller, die over de top begint en dan steeds verder escaleert. De mallotige plotontwikkelingen houden de boel echter wel op de rails. Het is een beetje het gevoel dat je op de snelweg krijgt als je een auto-ongeluk passeert. Je wilt eigenlijk niet kijken, maar doet het vervolgens toch.

Rommelige futuristische aktiethriller die te lijden heeft onder een continu verspringende toon, slecht uitgewerkte personages (en weer een ondankbare rol voor Carice van Houten) en vrij lelijk production design. Law is redelijk in de hoofdrol, maar ook hij kan weinig met zijn maffe rol. De film is duidelijk het produkt van een veel te lange postproduction, waardoor er amper een touw aan het verhaal vast te knopen is. Scenes lijken vaak lukraak aan elkaar gemonteerd, zonder enige verhaalsopbouw te ondersteunen. Hier en daar een aardige bloederige aktiescene (zelfs eentje die aan Oldboy doet denken), maar het duurt allemaal veel te lang en de film is gewoonweg niet boeiend. Sterk einde, dat dan weer wel.

Mijn god, wat een rommeltje... Chaotische, onsamenhangende musical die naast vreselijke songs ook nog aartslelijke decors biedt, belabberd camerawerk, kitscherige belichting en een gedrocht van een script. Ik kan nog wel even doorgaan: zeer slecht akteerwerk, misplaatste humor en smakeloze bloederige effecten. O ja, en Paris Hilton.

Qua onderwerp (na 9/11 krijgt Daniel Jones, onderzoeker voor de Senaat, de opdracht om de verhoortechnieken van de CIA aan de kaak te stellen) inmiddels een beetje achterhaald, maar toch is de film fascinerend en meeslepend. Dit is deels te danken aan de heldere vertelwijze, deels aan de prima cast. Adam Driver is uitstekend in de hoofdrol. De overdaad aan dialogen zal niet iedereen kunnen bekoren, maar als je geïnteresseerd bent in doofpot-affaires is dit zeker een aanrader.

Indrukwekkende debuutfilm van regisseur Trier, vol ingenieuze visuele vondsten en met een aparte manier van vertellen. Knap geakteerd ook en mooi in balans qua sfeer. De film is afwisselend grappig, melancholisch en tragisch, maar verliest nooit focus. Het script heeft een hoop zinnige dingen te zeggen over bijvoorbeeld vriendschap en liefde,maar gelukkig ook een hoop onzinnige.

Trage maar sfeervolle thriller met een sterke hoofdrol van Benicio Del Toro. De opbouw duurt te lang en de finale valt behoorlijk tegen, maar de anderhalf uur in het midden steekt knap in elkaar. Het langzaam verstikkende sfeertje is goed getroffen en voormalig videoclip-regisseur Grant Singer blijkt een talent om in de gaten te houden.

Indrukwekkende, vaak emotioneel aangrijpende documentaire over de ongelooflijke reddingsoperatie aangaande het jeugdige voetbalteam en hun coach die in 2018 vast kwamen te zitten in een ondergelopen grottensysteem in Noord-Thailand. Middels een combinatie van reconstructies en archiefopnamen hebben de makers een nagelbijter van een thriller geconstrueerd, met veel aandacht voor de verhalen van de betrokken duikers. Net als het geval was bij hun vorige eersteklas documentaires Meru en Free Solo hebben regisseurs Elizabeth Chai Vasarhelyi en Jimmy Chin een nauwkeurig oog voor precies de juiste mix van visueel spektakel en menselijke emoties.

Herzien op blu-ray. Dit droomdebuut van Tarantino heeft de tand des tijds vooralsnog prima doorstaan, op een paar schoonheidsfoutjes na. Zo zijn er in het begin van de film een paar iets te lange cameratakes, waarbij het akteerwerk nogal theatraal overkomt. Het overvloedig aanwezige bloed oogt feitelijk ook niet echt rood. Maar goed, verder nog steeds indrukwekkend, vooral qua dialogen en structuur. Een perfect voorbeeld van hoe je met weinig middelen maximaal effect kan bereiken.

Over de top pulp, onzinnig maar best vermakelijk. Het hoge tempo en een niet aflatende reeks aktiescenes zorgen ervoor dat de aandacht er redelijk bij blijft. Script, akteerwerk en dialogen zijn wederom van bedenkelijk niveau, maar wie komt er voor die zaken? Precies, niemand. Het gaat om de explosies en de close-ups van in slowmotion uit elkaar spattende hoofden, en op dat niveau stelt de film zeker niet teleur. Bepaalde aktiescenes doen wel erg denken aan The Matrix, compleet met charismaloze agent Smith-achtige bad guy, inclusief zonnebril, want dat staat cool. Beter goed gejat dan slecht bedacht, zal regisseur Anderson gedacht hebben. Op naar deel vijf, afgaande op de hier wel heel erg openstaande deur.

Vermakelijk derde deel, in ieder geval beter dan de tweede. Leuke woestijnsetting, prima aktiescenes en goed camerawerk. De dialogen zijn nog steeds belabberd en het verhaaltje is zeer voorspelbaar, maar door het hoge tempo en de uitstekende special effects is het leuk zolang het duurt. En inderdaad, op deze manier mag er best nog een deel komen. De beste film van regisseur Mulcahy in een lange, lange tijd.

De reeks gaat nu definitief zowel visueel als inhoudelijk op een computergame lijken. Statisch akteerwerk, belachelijke dialogen, een overdaad aan CGI, je kent het wel. Door het hoge tempo heb je geen tijd je te vervelen, maar dit gaat echt de verkeerde kant op. Herhaaldelijk zien de special effects er behoorlijk lelijk uit en je raakt door de voortdurende aanval op de zintuigen zo afgestompt dat de film feitelijk geen enkele indruk achterlaat. Het is allemaal een beetje suf en stompzinnig, eigenlijk.

Gemiste kans, dit vermeende laatste deel, maar in ieder geval beter te pruimen dan de vorige twee films in de reeks. Kosten noch moeite zijn gespaard om er vooral visueel iets zeer spectaculairs van te maken en ook de plot zit best leuk in elkaar. Extra jammer dus van de werkelijk onbegrijpelijke ADHD-montage, die niets van de aktiescenes overlaat. Reeds na een paar minuten is dit bijzonder irritant. En het wordt er de rest van de film niet beter op. Werkelijk alles wordt compleet aan gort geknipt.

Ik ben doorgaans geen fans van reboots, maar in het geval van de Resident Evil-reeks is dit helemaal geen slecht idee. De laatste paar delen gingen tenslotte ten onder aan adhd-montage en lelijke cgi. Hier heeft men wijselijk gekozen voor een meer horror-gerichte en minder digitale aanpak, iets dat overwegend goed uitpakt. Vooral het begin is sterk, met een John Carpenter-achtig sfeertje (check die openingscredits!) en een coole soundtrack. Tegen het einde gaat één en ander een beetje de mist in, maar tot die tijd is dit een verrassend onderhoudend werkje, sfeervol gefilmd en voorzien van niet al te irritante personages.