Meningen

Zwakke, zeer voorspelbare thriller die na een half uur al zijn kaarten reeds verspeeld heeft. Ondanks de redelijke akteurs amper het aanzien waard, met een wel heel saai laatste kwartier, waarin een volstrekt fantasieloos uitgewerkt kat- en muisspel wordt opgevoerd. Visueel in orde, vooral in het begin, met stijlvol camerawerk, maar langzaam maar zeker gaat alles de mist in. Daar kan het korte optreden van Hammer-veteraan Christopher Lee helaas niets aan veranderen.

Degelijke biopic, goed gemaakt en gespeeld, maar het kleurt allemaal iets te netjes binnen de lijntjes van het genre. Flink te lang ook. Interessante details worden amper uitgewerkt terwijl minder boeiende kwesties eindeloos worden uitgesponnen. Met de muziek (veel gospel) heb ik tenslotte ook niet zoveel, maar ja, ieder zijn voorkeur. Jennifer Hudson is evenwel erg goed in de hoofdrol en gaat er volledig voor. Sterke rollen ook van Forest Whitaker en Marlon Wayans.

Viel me ook mee. Goed gespeeld en degelijk gemaakt, met overtuigend bloederige effecten. Het verhaal had iets inventiever gekund, maar de film weet met weinig middelen toch doel te raken. Wat mij betreft scoort de film dan ook boven het gemiddelde.

Rommelige, inferieure sequel die in de ene na de andere valkuil stapt. Voornaamste probleem is het volledig ontbreken van spanningsopbouw. Bloederige toestanden genoeg, maar deze worden zonder enige logica of gevoel voor dosering op de nietsvermoedende kijker losgelaten. Het punt van verzadiging is dan snel bereikt. De matige cast helpt ook niet mee, met slechts de karakteristieke foute kop van Steve Railsback als lichtpuntje.

Aan de saaie en druilerige kant helaas, ondanks de acceptabele prestaties van de twee hoofdrolspelers. De uitwerking van het karige gegeven kent gewoonweg te weinig interessante en/ of onderhoudende aspecten om de film boeiend te houden. Het kabbelt allemaal maar door.

Prima documentaire, vooral door het vaak verbijsterende beeldmateriaal. Je zit als kijker echt middenin de oorlog. Gelukkig weinig amerikaans vlaggewapper en misplaatste heroïek. De waanzin van oorlog komt hier goed uit de verf. Goede interviewfragmenten ook, mooi sober in beeld gebracht.

Debuutfilm van regisseur Greengrass, ooit gezien ergens op TV. Redelijk geslaagd oorlogsdrama met een jonge Thewlis in de hoofdrol.

Mallotige toestanden, botte aktiescenes en intens drama gaan op kunstige wijze hand in hand in de zoveelste originele film van regisseur Anders Thomas Jensen. Als geen ander weet hij de juiste toon te treffen, daarbij oneindig geholpen door zijn vaste groep akteurs, hier allemaal subliem. Mads Mikkelsen is heerlijk stoïcijns zoals alleen hij dat kan en hij geeft de rest de ruimte om volledig los te gaan. En de plot... geweldig hoe die in elkaar steekt. Grappig, spannend en aangrijpend.

Vierde indrukwekkende documentaire op rij van regisseurs Jimmy Chin en Elizabeth Chai Vasarhelyi, ditmaal over de samenwerking tussen SpaceX en NASA, om Amerika's ambities op het gebied van ruimtevaart nieuw leven in te blazen. Zeer fraai in elkaar gezet, met eersteklas interviews met alle betrokkenen en prachtige fotografie. Het tweede deel van de documentaire, wanneer de langverwachte eerste bemande missie plaatsvindt, laat zich bekijken als een spannende speelfilm.

Flink te lang en qua plot nogal karig, maar gelukkig valt er ook veel te genieten. Visueel is de film werkelijk adembenemend mooi en ook de soundtrack is erg fraai. Di Caprio wordt letterlijk en figuurlijk door de mangel gehaald en is bijna onherkenbaar met die baard, maar hij doet het hier uitstekend. De supporting cast is tevens eersteklas. Jammer dat de film inhoudelijk niet veel meer te bieden heeft dan een simpel wraakthema, want cameravoering en vormgeving zijn grandioos.

Een arthouse zombiefilm, het is even wennen. Visueel indrukwekkend en inhoudelijk interessant, maar het trage tempo en het karige verhaal vormen een behoorlijke domper op de feestvreugde. Nog net uit te zitten, maar ruim anderhalf uur kijken naar al die slaapwandelende doden maakte mij ook flink slaperig.

Eén van de wat minder bekende films van regisseur Tony Scott, alsmede één van zijn meer atypische. Geen op hol geslagen videocipmontage maar een rustig verteld, broeierig liefdesverhaal met gewelddadig wraakmotief. Costner is niet bepaald op zijn best, maar de romance met Madeleine Stowe (hier op haar mooist) is sensueel in beeld gebracht en de film blijft, ondanks het lage tempo, grotendeels meeslepend. Visueel natuurlijk dik in orde, al is het camerawerk niet zo spectaculair als bij de meeste films van regisseur Scott. Er bestaat ook een kortere director's cut, die naar verluidt behoorlijk verschilt van de bioscoopversie. Maar eens opsnorren.

Zwaar gestileerde, in ieder opzicht dik aangezette wraakfilm, onderhoudend maar niet veel meer dan dat. Daar zijn script en personages toch wel wat te dun voor. Regisseuse Coralie Fargeat speelt wat met de verwachtingen en de cliché's van het genre, maar te weinig om echt te kunnen verrassen. Maar goed, hoofdrolspeelster Matilda Lutz gaat er helemaal voor en er zijn voldoende extreem bloederige momenten om de aandacht er bij te houden.

Infernal Affairs van regisseur Wai-Keung Lau kreeg in de vorm van The Departed een remake, geregisseerd door Martin Scorsese. Met deze film van regisseur Lau krijgt Scorsese's Goodfellas een soort remake, compleet met bijrol van Ray Liotta en geproduceerd door Scorsese. Helaas blijft het allemaal een beetje oppervlakkig en vooral rommelig. De film heeft veel vaart en er gebeurt genoeg (teveel, eigenlijk) om de aandacht bij de plot te houden, maar door de schetsmatige personages en het vlakke akteerwerk van praktisch de hele cast maakt het geheel weinig indruk. Het gebruik van slowmotion is tevens behoorlijk misplaatst.

Verdienstelijk SF-filmpje, niet bijster interessant qua plot maar visueel best indrukwekkend. Het prima camerawerk, de uitstekende special effects en de fraaie Afrikaanse locaties zorgen voor een sfeervol geheel. De cast is ook degelijk. Jammer derhalve van de halfbakken plot, dat weinig verrassingen heeft en zich grotendeels maar een beetje voortsleept. Het abrupte einde is ook een minpuntje.

Visueel indrukwekkend maar inhoudelijk behoorlijk deprimerend magisch-realistisch drama uit Columbia. Het verhaal, over vijf straatjongens uit Medellín die een stuk grond opeisen dat één van hen heeft geërfd na een lang proces van landteruggave, kent weinig lichtpuntjes en de hachelijke reis die het vijftal onderneemt is bij vlagen behoorlijk gruwelijk, maar de hallucinante kwaliteiten van de film en de bijzonder sfeervolle visuele aanpak maken de getoonde ellende draaglijk.

Zeer vermakelijke, 'waargebeurde' misdaadfilm over Giwar Hajabi, een duitse rapper die in 2009 betrokken raakt bij een overval op een goudtransport. Kleurrijke personages en maffe situaties volgen elkaar in hoog tempo op, onderhoudend in beeld gebracht door regisseur Fatih Akin. De film duurt iets te lang en tegen het einde is de rek er wel een beetje uit, maar een positief gevoel overheerst absoluut. En Emilio Sakraya is uitstekend in de hoofdrol.

Rommelige, afstandelijke en vooral niet-boeiende thriller. De prima cast wordt grotendeels verspild en de boel wil maar niet spannend worden. Her en der een verdwaalde geslaagde scene (zoals de kunstig in beeld gebrachte autoachtervolging) en het camerawerk is eersteklas, maar in de montagekamer is het duidelijk ergens fout gegaan.

Van de pot gerukte japanse mengeling van horror en fantasie, met een amper te volgen plot en heel veel bloederige toestanden. De verbijsterende openingsscene met een bus vol schoolmeisjes waar iets bijzonder naars mee gebeurt zorgt er direct voor dat je bij de les bent, maar daarna vlakt de boel behoorlijk af. Hier en daar nog wel wat bizarre, ultragewelddadige momenten voor de liefhebber, maar het surrealistische sfeertje zit er net een beetje naast en de film is gewoonweg niet sterk genoeg om de aandacht er voortdurend bij te houden.

Sfeervol, ingetogen maar helaas ook wel wat saai en statisch drama over een jonge alleenstaande koreaanse moeder (Choi Seung-Yoon) die in Canada probeert een nieuw bestaan op te bouwen. De plot kent zo zijn sterke emotionele momenten, maar de film is te rommelig en het akteerwerk te wisselvallig om echt indruk te kunnen maken. Uiteindelijk blijft het allemaal een beetje steken in goede bedoelingen.

Prima film van regisseur Clint Eastwood over een sullige, vadsige beveiligingsmedewerker (Paul Walter Hauser) die tijdens de Olympische Spelen in 1996 door de media wordt bestempeld als terrorist. Hauser is geweldig in de hoofdrol en vormt samen met Sam Rockwell (als zijn advocaat) een hilarisch duo. De film weet precies de juiste snaar te raken en biedt een uitgebalanceerde mix van spanning, drama en humor.

Jammer dat er is gekozen voor een overdaad aan CGI-effecten en decors, want die zien er gewoonweg niet uit. Doet absoluut afbreuk aan de sfeer en de impact. Een film als dit heeft al die poespas ook helemaal niet nodig. Vrijwel hetzelfde resultaat zou zijn bereikt met als locatie een stuk woestijn met een paar heuvels eromheen. Hoofdpersoon Riddick blijft tenslotte de voornaamste trekpleister, waar je hem ook neerzet. Gelukkig is Vin Diesel even charismatisch in zijn rol als altijd, voorzien van onderkoelde en cynische voice-over. Eigenlijk vind ik dit de enige rol waarin hij als akteur te trekken is. De film zelf is hoofdzakelijk een soort remake van Pitch Black. Het verhaal heeft zo zijn momenten en er is wijselijk voor gekozen om de Dune-achtige bombast van het voorgaande tweede deel te vermijden, maar visueel blijft het behelpen en de film is ongeveer een half uur te lang.

Bargain basement ripoff van onderwater-horrorfilms als Deepstar Six en Leviathan, voorzien van bijzonder houterig akteerwerk en belabberde special effects. In de cast treffen we verrassende namen als R. Lee Ermey en Ray Wise, maar beiden bakken er hier weinig van. Het heeft allemaal bijzonder weinig om het lijf, met een lachwekkend simplistisch plot, goedkope sets en een totaal gebrek aan visuele flair. Vooruit, naar het einde toe zijn er een paar lekker bloederige momenten, maar daar is dan ook alles wel mee gezegd.

Maar het is wel wat! Spannende, claustrofobische thriller over twee geliefden die door een aanval met chemische wapens op Los Angeles een helse tijd in hun huis doorbrengen. Gemaakt met een klein budget, maar toch behoorlijk ambitieus in de visuele benadering. Iets te afstandelijk misschien en niet altijd even interessant, maar de film is zeker de moeite van het kijken waard. Goed akteerwerk van de twee hoofdrolspelers ook.

Nog steeds een uitstekende film, amper gedateerd. Meesterlijke cast, fantastisch camerawerk, knappe montage, mooie score. De film is wellicht aan de (te) lange kant, maar het afwisselende en voortdurend boeiende script zorgt ervoor dat de boel altijd onderhoudend blijft. Min of meer geflopt toen de film uitkwam in 1983, maar inmiddels kunnen we rustig stellen dat dit een klassieker is die de tand destijds ruimschoots heeft (en nog zal gaan) doorstaan.

Vlot in elkaar gezette kruising tussen Stranger Things en Independence Day, onderhoudend maar behoorlijk geforceerd en veel te zelfbewust. De schematisch uitgewerkte personages haasten zich van de ene levensles naar de andere, zijn extreem bijdehand en kunnen slechts met elkaar communiceren door continu allerlei films binnen het genre te quoten. Echt charmant wordt de film hierdoor niet. Wel cynisch en manipulatief. Dat is regisseur McG wel toevertrouwd.

Kansloze reboot. Reeds vanaf de stompzinnige openingsscene in een vliegtuig wordt duidelijk dat dit hem niet gaat worden. Er wordt een nieuw mysterie gepresenteerd met nieuwe personages, maar de makers vergeten voor het gemak dat een horrorfilm eng dient te zijn. Rings is allesbehalve. Het script is vooral vergezocht en flauw, bevolkt door oppervlakkige personages die domme dingen doen.

Slappe horrorfilm, die na een redelijk creepy begin snel afzakt naar bedenkelijk niveau. Regisseur Takashi Shimizu is een expert binnen het genre en zou met dit materiaal wel raad moeten weten, maar afgezien van enkele kippenvel-momenten in de eerste paar minuten bakt hij er weinig van. De plot is erg repetitief en vaag; de personages niet boeiend.

Kleurrijke en levendige animatiefilm, die qua plot en personages helaas tekortschiet. Qua humor eigenlijk ook. De situaties zijn nogal geforceerd, net als de grappen. De bijzonder fraaie animatie en de vrolijke sfeer geven een positieve draai aan het geheel, maar al met al komt de film niet boven de middelmaat uit. De overvolle 'hippe' stemmencast zorgt ook niet voor het gewenste effect. Onderhoudend genoeg en ik kan ergere manieren bedenken om anderhalf uur door te brengen, maar het houdt niet over.

Langzaam escalerende film over twee eerstejaarsstudenten (Max Irons en Sam Claflin), die in Oxford de gelegenheid krijgen om toe te treden tot een exclusieve club. Aanvankelijk zijn de gebeurtenissen luchtig en grappig, maar gaandeweg wordt alles steeds meer duister en wrang. Een lange, complexe scene in een locale pub vormt het hart van de film en is bijzonder sterk in elkaar gezet. Daarna weet de film dat niveau helaas niet vast te houden en sputtert de boel langzaam maar zeker een beetje uit.