Meningen

Geniale film, van het lange Goodfellas-achtige openingsshot tot het Raging Bull-achtige laatste shot. Flink wat Scorsese-verering dus, iets dat ook doorwerkt in de montage en het gebruik van muziek, maar wat maakt het uit. Beter goed gejat dan slecht bedacht. Regisseur Anderson werkt hier op de top van zijn kunnen en levert een meeslepend, hilarisch en aangrijpend epos af, wat mij betreft één van de beste films aller tijden.

Teleurstellende Clive Barker-verfilming die rechtstreeks weggelopen lijkt te zijn uit de jaren '80. Dat is helaas geen aanbeveling. De film is oubollig, saai en absoluut niet spannend. Alles voelt opgerekt en uitgesmeerd aan. De cameravoering is ook bijzonder saai. Tegen het einde zijn er een paar doeltreffende scenes, maar dan is het al veel te laat om dit te redden van de ondergang. Barker staat vermeld als één van de uitvoerende producenten. Bad move.

Onderhoudende, enigzins stichtelijke post-apocalyptische aktiefilm, dun qua verhaal maar visueel dik in orde. De sombere stilering, met veel bruintinten en vrijwel geen felle kleuren, ziet er in combinatie met de sobere production design overtuigend uit. De aktiescenes zijn daarnaast mooi verzorgd. Washington is zoals altijd prima in de zwijgzame hoofdrol. Feitelijk is de film een soort postmoderne western- het stadje waar de film zich afspeelt is daar wel heel duidelijk naar gemodelleerd. Iets te lang en het einde is te belerend, maar de film is tot die tijd zeer vermakelijk.

Maffe film, erg onevenwichtig en dik aangezet qua sentiment, maar tegelijkertijd best oké. Begint als een soort tienerkomedie, verandert dan in een zwaar drama en eindigt als een thriller. Ga er maar aan staan. Regisseur Colin Trevorrow komt er in ieder geval niet helemaal mee weg. Veel scenes weten niet te overtuigen en sporadisch dreigt de film ten onder te gaan aan ongeloofwaardigheid. Gelukkig is de cast dik in orde en steekt de film visueel alleszins redelijk in elkaar, zodat de boel nog net op de rails blijft. Maar het scheelt niet veel.

Jammer dat de personages, het verhaaltje en de humor aan de vlakke kant zijn, want visueel is dit een genot. Wat een fraaie kleurrijke animatie en wat een aandacht voor detail, geweldig. Producent Guillermo Del Toro zag direct een groot talent in regisseur Jorge R. Gutierrez, maar zoals vaker het geval is blijkt het lastig om een unieke visuele aanpak te koppelen aan een toegankelijk verhaaltje. Het resultaat is een verwaterd maar zoals gezegd visueel indrukwekkend sprookje, duidelijk beïnvloed door het werk van Tim Burton, met helaas net te weinig eigen identiteit om echt te kunnen boeien.

Meevaller, dit drieluik gebaseerd op de gelijknamige korte verhalen van auteur Clive Barker, hier in de verte betrokken als uitvoerend producent. Het eerste verhaal duurt qua opbouw flink te lang en zet wat mij betreft niet de gewenste toon, maar daarna wordt de film steeds beter. Eén en ander komt ook fraai samen in de spannende climax. Daarnaast genoeg surrealistische en bloederige toestanden om dit uiteindelijk te kunnen rekenen tot één van de betere Barker-verfilmingen.

In essentie een leuke komedie met twee charismatische hoofdrolspeelsters, maar de film wordt bijna de nek omgedraaid door de geforceerd hippe soundtrack en ADHD-montage. Jammer, want volstrekt onnodig. Het is alsof regisseuse Olivia Wilde niet helemaal vertrouwde op haar eigen kunnen en het zekere voor het onzekere wilde nemen. Een verkeerde keuze, wat mij betreft, maar gelukkig zijn script en personages fris en energiek genoeg om de nogal generieke vormgeving te kunnen overleven.

Tja. Of we hier nou zo blij mee moeten zijn... Hier en daar wat geïnspireerde en ook wel hilarische momenten, maar de film doet erg geforceerd en gefragmenteerd aan. Teveel aandacht wordt besteed aan allerlei malle verkleedpartijen en de subplot met de dochter (overigens wel vol overgave gespeeld door nieuwkomer Maria Bakalova) zeurt veel en veel te lang door. Baron Cohen mist hier ook een beetje de timing en de overtuigingskracht van weleer.

Waardeloze verfilming van het gelijknamige spel, dat mij overigens slechts qua titel bekend is. Plot, personages en aktiescenes maken geen enkele indruk, net zomin als de halfbakken pogingen tot humor. De vaart zit er goed in, maar bij het aanschouwen van zoveel ongeïnspireerde ongein begon ik me gaandeweg toch af te vragen waar ik in hemelsnaam naar zat te kijken. En wie kan hier in godsnaam de doelgroep van zijn?

Uitstekende verfilming van de legendarische Wimbledon-finale van 1980, voorafgegaan door een fraaie karakterschets van zowel Borg als McEnroe. De film is zweeds, zodat het niet meer dan logisch is dat de focus op Borg ligt (overigens prima gespeeld door Sverrir Gudnason), maar gezegd moet worden dat Shia LaBeouf het hier ook uitstekend doet als McEnroe. Verder is Stellan Skarsgard indrukwekkend als de coach van Borg. Ik weet bar weinig van tennis en was de uitkomst van de finale uiteraard vergeten (als ik die al ooit wist), iets dat de film overigens wel extra spannend maakt.

Maffe, bizarre en surrealistische fabel van Alex Van Warmerdam, leuk zolang het duurt maar inhoudelijk wel aan de iets te vage kant. Ik hoef niet alles uitgekauwd te krijgen qua betekenis, maar hier valt uiteindelijk amper brood van te bakken. Wel erg geslaagd qua nachtmerrie-achtige sfeer en het akteerwerk kan er ook mee door. Vaak ook best grappig.

Redelijk boeiende documentaire die Becker treft in een moeilijke tijd in zijn leven, met name op financiëel gebied. Hij is niet echt openhartig en amper sympathiek, maar toch ontstaat langzaam een mooi beeld van een bijzondere, vrij eenzame man die alles heeft gegeven voor zijn sport. De memorabele archiefbeelden van zijn vele hoogtepunten vormen uiteraard een belangrijk onderdeel van deze onderhoudende, zij het wat rommelig gemonteerde documentaire.

Typisch een documentaire van Disneynature: tergende voiceover, prachtige beelden. Gelukkig is de beeldenpracht zo imposant dat je de stem van akteur John Krasinski op de koop toeneemt. Vooral de moeite waard zijn de geweldige opnamen van een aantal snow leopards. Om kippevel van te krijgen. De rest van de documentaire is ook mooi, maar je mist simpelweg een zwaargewicht als David Attenborough als verteller.

Meeslepende documentaire, redelijk subtiel in elkaar gezet. Het schokkerige handheld-camerawerk is af en toe een beetje irritant, maar de opzet van de docu en de geportretteerde kinderen zijn zeer interessant. De door de kinderen gemaakte en door de film heen gemonteerde foto's zijn ook erg krachtig. Gelukkig geen moraallesje en de film schrikt er niet voor terug de meer gruwelijke details van het leven in de rosse buurt van Calcutta te tonen. Bij vlagen deprimerend, maar af en toe is tussen alle ellende toch een sprankje hoop te ontdekken.

Een aangename verrassing, deze doorgedraaide, opgefokte kruising tussen John Wick en Groundhog Day, en onverwachts eigenlijk één van de betere en vooral leukste films van 2020. Frank Grillo is perfect in de laconieke hoofdrol, de plot zit bijzonder onderhoudend in elkaar en zowel aktiescenes als special effects zijn eersteklas. Voornaamste pluspunt is de aanstekelijke energie die van het scherm spat. Niet geforceerd leuk dit, maar gewoon echt leuk.

Na tien jaar maar weer eens uit de kast getrokken. Blijft een degelijke thriller, niet zo opgefokt en druk gefilmd/ gemonteerd als de twee sequels. In dit eerste deel wordt ook minder nadruk gelegd op de aktiescenes. De film heeft sfeervol camerawerk en is vrij rustig gemonteerd, met veel aandacht voor de relatie tussen Matt Damon en Franka Potente. Het blijft een ijzersterk en spannend verhaal, met Damon perfect in de hoofdrol.

Het eerste uur is erg goed, daarna zakt de boel steeds wat verder in, om te eindigen met een misplaatste lange aktiescene die zo weggelopen lijkt te zijn uit een Terminator-film. Jammer, want aanvankelijk is de film knap geconstrueerd en spannend. Leuk ook dat het verhaal parallel loopt met voorganger The Bourne Ultimatum, iets dat nog niet vaak vertoond is ('paraquel' ipv 'sequel'?). Helaas is de plot na een uur wel zo'n beetje uit de doeken gedaan, waarna script en personages maar een beetje ronddwalen. Dan maar flink wat aktie ertegenaan gooien, moeten de makers op dat punt gedacht hebben. Het resulteert al met al in een onderhoudende film, maar hier had duidelijk meer ingezeten.

Het middelste deel van een trilogie is doorgaans het minste, iets dat hier ook opgaat. De film is rauwer en meer intens dan zijn voorganger, maar tegelijkertijd wat aan de sombere en afstandelijke kant. Daarnaast is de fragmentarische filmstijl van regisseur Paul Greengrass, met veel handheld camerawerk en van de hak op de tak-springende montage, niet overal even succesvol. Vooral de aktiescenes komen hierdoor niet helemaal uit de verf. Uitzondering is de spectaculaire auto-achtervolging tegen het einde in Moskou. Die is wel briljant in beeld gebracht. Al met al een degelijke aktiethriller met een prima cast (vooral Brian Cox is hier erg goed), maar de andere twee delen zijn gewoonweg beter.

Bijzonder zwakke documentaire vol roddel en achterklap, aangevuld door interviews met hoofdzakelijk nietszeggende betrokkenen. En alsof dat nog niet erg genoeg is bevat de docu totaal geen muziek van David Bowie! Het moet toch niet gekker worden. De makers konden de rechten van het songmateriaal waarschijnlijk niet betalen. Het bestaansrecht van deze documentaire vervalt dus feitelijk direct.

Na Coraline en Paranorman de derde animatiefilm uit de Laika stopmotion-studio; ook dit duistere sprookje is de moeite waard, alhoewel de film voornamelijk op visueel gebied indruk maakt. De plot is erg voorspelbaar en de personages niet bijster boeiend, ondanks de prima stemmencast. Gelukkig wordt alles naar het einde toe steeds beter, waardoor je de tekortkomingen van de film best door de vingers wilt zien. Mooi geanimeerd en een prachtig gebruik van kleur.

Erg grappige, inventief vormgegeven en energieke tragikomedie uit Nieuw-Zeeland over de elfjarige Boy (James Rolleston), die in het afgelegen Waihau Bay opgroeit op de boerderij van zijn oma. Wanneer zijn vader Alamein (leuke rol van regisseur Taika Waititi) ten tonele verschijnt wordt Boy gedwongen snel op te groeien. De zo kenmerkende stijl van Waititi is hier reeds volop aanwezig, met rake observaties, simpele maar effectieve animatiefragmenten en heerlijk onderkoelde humor. Ook in de meer emotionele momenten weet de film met gemak te overtuigen.

Indringend en aangrijpend drama, gebaseerd op ware gebeurtenissen. De plot wordt rustig verteld en subtiel opgebouwd, maar emotioneel komt dit uiteindelijk aan als een mokerslag. Andrew Garfield en Peter Mullan zijn uitstekend in de hoofdrollen en ook de cast om hen heen is eersteklas. De sobere vormgeving draagt bij aan de langzaam escalerende verstikkende sfeer. Geen makkelijke kost, maar het lastige onderwerp wordt bijzonder goed aangepakt en uitgewerkt, zonder makkelijke oplossingen en uitvluchten.

Goedbedoelde maar nogal geforceerde en overdadige kerstfilm, die wel heel erg hard probeert om charmant te zijn. Dat lukt ook wel hier en daar, maar het is allemaal veel te druk en volgepropt met opzichtige cgi om echt magisch te zijn. De cast is evenwel prima, met vooral Jim Broadbent geweldig als de koning. De scene waarin hij de hoofdpersonen naar zijn paleis laat komen is hilarisch.

Geinig aktiewerkje, geproduceerd door Sam Raimi, met Bill Skarsgard als doofstomme wreker in een nogal vreemde dystopische maatschappij. De cast heeft er zin in en visueel is de film dik in orde, alhoewel de bloederige aktiescenes niet echt iets toevoegen aan het genre. Het ziet er allemaal acceptabel cool uit, laten we het daar op houden. Wat de film enige meerwaarde geeft is de gimmick van de hilarisch stoere Mortal Kombat-voiceover die Skarsgard zogenaamd in zijn hoofd hoort. Daar valt veel lol mee te beleven. Fatality!

Prima zelfverzekerd regiedebuut van Chiwetel Ejiofor, die hier tevens één van de hoofdrollen vertolkt. Een mooi waargebeurd verhaal, subtiel en rustig verteld, met nieuwkomer Maxwell Simba indrukwekkend als de dertienjarige William Kamkwamba, die een ingenieuze manier bedenkt om te voorkomen dat zijn dorp hongersnood lijdt. Fraai in beeld gebracht en bij vlagen best ontroerend.

Sfeervol horrorwerkje, erg mooi in beeld gebracht en spannend opgebouwd. De plot heeft uiteindelijk niet veel om het lijf en echt eng wil het niet worden, maar de rare pop waar het allemaal om draait en het grote sombere landhuis waarin alles zich afspeelt zorgen voor een subtiel onbehaaglijk sfeertje. De mooie Lauren Cohan is daarnaast prima in de hoofdrol.

Mooie film, geschoten over een periode van twaalf jaar, waarbij we de akteurs dus echt ouder zien worden. Niet alleen is het op deze manier fascinerend om de hoofdpersoon (gespeeld door Ellar Coltrane) te zien opgroeien van 6 tot 18 jaar, maar ook om akteurs als Ethan Hawke en Patricia Arquette, als zijn ouders, gedurende de film ouder te zien worden. Beiden zijn hier overigens voortreffelijk. De film is aan de lange kant en begint naar het einde toe te slepen, maar afgezien daarvan is Boyhood indrukwekkend en behoorlijk uniek, op een uiteindelijk eigenlijk nogal alledaagse manier.

Qua verhaal geen bijzondere film, meer zo'n 'based on a true story'-tranentrekker die je woensdagavond op RTL-4 ziet langstrekken, maar toch heeft het wel wat. Clive Owen is fantastisch in de hoofdrol en de twee kinderen zijn ook uitstekend. Daarnaast zit de film visueel fraai in elkaar en is de soundtrack van Sigur Ros heerlijk dromerig. Op emotioneel niveau heeft de film ook wel enige impact. Geen zoetsappig vals sentiment, in ieder geval, ondanks het 'based on a true story'-predikaat.

Als regisseur heeft George Clooney duidelijk een voorliefde voor ouderwetse, melodramatische verhalen. Ook dit is er weer zo één. Degelijk gespeeld, met een mooie ingetogen rol van Joel Edgerton als coach, en visueel netjes in elkaar gezet, maar je kunt het van A tot Z uittekenen en sporadisch is de boel wel erg oubollig. Een paar rake emotionele momenten voorkomen nog net dat dit wegzakt in de grijze middelmaat, maar het scheelt niet veel.

Meeslepend pools drama over een jongeman die, na in een jeugdinstelling gezeten te hebben, in een dorpje terecht komt waar hij de rol van lokale priester op zich neemt. Fraai in beeld gebracht en met een onvergetelijke hoofdrol van Bartosz Bielenia, die wel wat weg heeft van een aan crack verslaafde Cillian Murphy. Gaandeweg sluipen er wat melodramatische elementen in het script waardoor het allemaal wat minder wordt, maar de film blijft met gemak overeind. Het wat onbevredigende en abrupte einde kan dan ook weinig roet meer in het eten gooien.