Bowie: The Man Who Changed the World (2016)

De gemiddelde score hier is zo extreem belachelijk dat ik moest nagaan of ik wel dezelfde docu heb gezien. Maar het is hem echt. Uiteraard is 85 minuten veel te kort om zijn hoogtepunten te vatten, maar dat zou vier uur ook zijn. Het is vooral een erg geslaagd inkijkje in zijn carrière met een goede afwisseling van interviews met hemzelf, met mensen om hem heen en andersoortig archiefmateriaal.

Nostalgisch voor de fan, een prima startpunt voor de fan in spe. En op geen enkele manier 1,5* waard.

Bijzonder zwakke documentaire vol roddel en achterklap, aangevuld door interviews met hoofdzakelijk nietszeggende betrokkenen. En alsof dat nog niet erg genoeg is bevat de docu totaal geen muziek van David Bowie! Het moet toch niet gekker worden. De makers konden de rechten van het songmateriaal waarschijnlijk niet betalen. Het bestaansrecht van deze documentaire vervalt dus feitelijk direct.

Erg matig inderdaad. Na een kwartier al pauzeren, omdat de verteller zo vermoeiend is, is ook een slecht teken. Deze docu heeft alles weg van een goedkope, makkelijk cashen productie. Er zit nauwelijks tot geen muziek van Bowie in en Bowie komt alleen aan het woord in oude interviews. Het is ook wel lastig om hem na zijn dood te spreken, maar uit niets blijkt dat Bowie er aan bijgedragen heeft. Dan kun je nog zo vol lof zijn over deze artiest, maar in het jaar van zijn overlijden is een film als deze weinig meer dan de dood van een artiest uitmelken. Sommige gasten vinden het wel leuk om over Bowie te praten, maar komen nou ook niet echt met nieuwe dingen en anderen komen liever even in de spotlights. In anderhalf uur ratel je door een imposante carriere heen. Het verhaal is dus rommelig. Er zit een vage chronologische lijn in, maar terwijl er kort wat over de Berlijn periode vertelt wordt, geeft Bowie in een oud interview zijn mening over Napster, om vervolgens weer verder te gaan met het album The Young Ones. De tweede helft laat vooral zien hoeveel haast de makers hadden en dan is er al helemaal geen peil meer op te trekken. Er komen wel leuke anekdotes voorbij, maar een beetje fan haalt zijn neus op voor deze documentaire.

En zonder muziek van David Bowie! Toch bizar, niet?

Ik was weinig bekend met Bowie’s levensverhaal, dus deze docu bood me de algemene informatie. Wat dat betreft is hij erg informatief. Maar voor een artiest die show en vorm altijd belangrijk heeft gevonden is dit een teleurstellende documentaire.

Bowie is zelf vrij veel aan het woord (oude interviews), maar het meerendeel van de tijd wordt gevuld met ex vriendinnen en ex managers. Hun verhalen bieden wel informatie over de man achter de ster, maar zijn niet heel spannend om naar te luisteren.

Qua beeldtaal wordt er volop gebruik gemaakt van after effects, waardoor we vaak met foto’s opgescheept zitten van Bowie, in plaats van daadwerkelijke videobeelden.

Het grote gemis is echter de muziek van de man, want die ontbreekt volledig. En dat is toch wel een enorme tekortkoming in een muziekdocumentaire.

2,5*

Complete bagger!

Zonder muziek van Bowie want die ontbreekt volledig.

Maar wel onheilspellende t*fusherrie op de achtergrond.

Hoe verzin je het.