Meningen

Ok, het is een hoge score. 't Zal mijn guilty pleasure zijn...

D.E.B.S. was zo'n film die bleef integreren en het werd dus tijd om deze nog eens te zien. De vergelijking met Charlie's Angels zie ik hier veel voorkomen, maar die films zijn gewoon niet leuk en missen de nodige stijl. Deze D.E.B.S. pakt het wat cartoonesk aan en durft op de juiste momenten overdrijven. Moeilijk om uit te leggen, maar het leek wel Charlie's Angels meets Glee meets Spy Kids. Maar dan met de juiste elementen.

D.E.B.S. was eindelijk nog eens een komedie waar ik om moest lachen. Het lijkt een kinderachtige film, maar het bevat wel elementen (denk aan de lesbische relatie, de personages die roken, enkele vloekwoorden, ...) waarbij de gemiddelde Amerikaanse film bij zou verbleken. Het is allemaal vrij licht opgevat, maar nergens zijn echt irritante personages te zien, waar veel komedies in dreigen te verdrinken.

Mooi volk, cinematografisch mooi gemaakt, getimede humor en een leuk gezellig verhaaltje zonder enige pretentie. De film doet wat hij moet doen en dat amuseert gewoon geweldig. Veel zullen deze afschieten, maar ik heb er toch maar van genoten.

Chan-films is toch een genre apart waar je van moet houden. Zijn mix van humor en choreografische gevechten is typisch voor Chan. Z'n beste films zijn die waar hij toch iets jonger was en vlotter overweg kan met de gevechten en de kunst om elk voorwerp dat in de buurt was te gebruiken als wapen. Hij doet dat nog altijd, maar je merkt we dat z'n latere films ook hopen op een dosis drama of avontuur. De gloriejaren van Police story en Who am I zijn ook al even achter de rug.

Maar het blijft wel een Chan-film en het gaat erop vooruit sinds The Myth. De interactie met Leehom Wang valt best mee, al kon hij Chans zoon wel zijn. Je hebt hetzelfde gevoel hier als bij een Indiana Jones of Die Hard waarbij de oude helden nog mogen opdraven maar er toch een jongere sidekick bij gezet wordt om toch wat actie te brengen.

Weinig verrassingen in deze film en niet zo overdonderend, noem het gewoon entertainment. Het einde is wel ongebruikelijk voor Chan. Misschien niet zo speciaal, maar toch niet wat je zou verwachten.

Los van de film wil ik nog wel kwijt dat het op zich nog altijd knap is op welk niveau Chan nog altijd kan meedraaien. Fysiek misschien iets minder dan vroeger, maar ik hoop dat ik even fit ben als ik zou oud ben als hij nu.

Het verhaal van de film is nogal soapachtig met de intriges tussen de verschillende vrouwen. Dit verhaal in de handen van een andere regisseur had me totaal niet geboeid. Gelukkig heeft Zhang de verfilming gedaan. Wat het verhaal aan interessante elementen mist, maakt hij visueel dubbel zo goed. Hier is een kunstenaar aan het werk gegaan en het is door die mooie beelden dat ik toch nog meegenomen werd in de film. Aangevuld met gepaste muziek is dit zeker de moeite om te kijken.

De film zelf is helaas meer dan enkele prachtige beelden en ik merk wel dat het verhaal rond de vrouwen mij niet altijd boeit. Ik mis ofwel een betere verhaallijn - wat volgens mij eigenlijk wat zou misstaan - of iets meer verrassing om de sfeer nog meer op te blazen en samen met die mooie beelden tot een ultiem vuurwerk te komen. Geen slechte film dus, maar het was ondanks alle schoonheid net iets te 'koud' naar mijn zin.

Zeer leuke western met Lee van Cleef en Ennio Morricone. Geen hoogstandje, maar de regisseur heeft blijkbaar toch lessen getrokken bij Sergio Leone. Al moet hij nog wel wat bijleren natuurlijk. Zoals The One Ring al schreef is het begin niet echt bijster sterk. Alsof de regisseur tijdens het filmen stelselmatig advies vroeg wordt de film ook beter naar het einde toe. Beter dan andersom natuurlijk. Origineel is het verhaal niet, met een wraakactie tegen een bende. Ook het dorpje dat verdedigd wordt, blikt terug naar films als Seven Samurai en de afgeleide Magnificent Seven. Leuke verademing in de film telkens is de interactie tussen Ryan en Bill, telkens ze elkaar tegen komen.

De film is een sterke spaghettifilm geworden, die garant staat voor een avondje ontspanning. Echte gebreken of saaie momenten kent de film niet, al komt hij toch te kort om een klassieker te worden.

De film had een grote hype met zich mee in die tijd. Het boek was zeker niet slecht, dus ik hoopte dat de vertaling naar het grote doek goed zou verlopen. Helaas is de film nogal mainstream gebleven en kan niemand op het scherm echt overtuigen. Het wordt wat veel om allemaal in één film te duwen, waar dat in het boek beter is. The Da Vinci Code is dan ook niet zo episch en misschien daarom anno 2014 al wat in de vergeethoek geraakt. Het is op zich wel een leuke film geworden, maar kan zich helaas niet zo onderscheiden van gelijkaardige films als de franchise van The Librarian of National Treasure. Dan is Indiana Jones (die toch ook zocht naar dergelijke heilige artifacten) beter.

Niet echt een bijzondere kortfilm. Ik had na afloop niet echt de indruk dat er iets verteld werd, of het is me helemaal ontgaan. Op zich wel mooi gemaakt, maar ik zoek toch iets meer in een film. Ik ben wel benieuwd naar nieuw materiaal van regisseur Athony Nti.

Ik wel een fan van Fred Astaire en zeker van z'n film Band Wagon, die 2 jaar voor deze film uitkwam. Astaire was al een sterdanser in de jaren '30 en '40 waar hij dans in de film groot maakte. Qua film zijn die prenten vooral interessant vanwege zijn dansen, maar zijn die minder memorabel op enkele uitschieters na. De man ging op pensioen om in 1946 om enkele jaren later al terug te komen. Ondanks hij wat ouder geworden is, zijn dit beter uitgekiende films. Niet alleen heb je de choreografie, de dans en het sterke ritmegevoel van Astaire. Het genre van musicals is in de jaren '50 ook veel verbetert met leukere verhalen. En dat merk je wel, er is meer tijd in gestoken en het is meer dan wat zingen en tapdansen. Na de epische Hollywoodfilms krijgen we nu de gloriejaren van muzikale Hollywoodparels. Band Wagon was al heel goed en ook Daddy Long Legs is leuk om te zien.

Ondanks het leeftijdsverschil tussen Fred Astaire en Leslie Caron, is dit een aangenaam romantisch sprookje. Ik hou wel van dit genre met tijd voor fantasie, romantiek en de nodige leuke dansen. Hier kan een film als Grease nog veel van leren. Leslie Caron is een geweldige actrice voor deze rol en ook Thelma Ritter schittert weer in een komische bijrol. Dit soort rollen past haar als gegoten.

De film is minder memorabel dan Band Wagon en is misschien iets te gewoon om echt een topper te worden, maar verder is dit best genieten en wil ik zeker nog wat meer van Astaire zien. Jammer dat de man al enige tijd overleden is, maar hij zou dan ook al 114 jaar zijn wat z'n danstalent ongetwijfeld zou beïnvloed hebben.

Het verhaal rond Daens is deels wel een geromantiseerde versie, al was de situatie in Vlaanderen zeker niet beter dan wat hier in de film weergegeven wordt. De tijd van de fabrieken en de bourgeoisie met een enorme kloof tussen rijke en arm. Een combinatie van een wat socialere paus (Leo XIII) en iemand die vanuit een machtspositie (Daens) voor de rechten van de armen kon opkomen leidde van het één tot het andere met meer rechten voor de werkende bevolking. België was op dat moment een zeer rijk land met kolonies en een bloeiende industrie. Maar de prijs was zeer duur.

Ik wil bij de film niet de politieke geschiedenis beoordelen. Deze versie is dan ook deels geromantiseerd zoals ik al zei en de politiek (en zijn partijen) zijn ook helemaal anders ingevuld na dik 100 jaar. Daens is de verfilming van een typische Vlaamse film: de volkse dramafilms over de werkende mens. Eerder had ik al genoten van films als Gezin Van Paemel, Mira, Boerenpsalm, Pallieter, De Witte of Het Sacrament. Een genre waar Vlaanderen goed in was en het was even zoeken naar een grotere film in dit genre. Een eerste poging kwam er met De Leeuw Van Vlaanderen, een epische film die leuk was om zien maar toch niet goed uitdraaide. Terwijl Nederland kon teren op z'n Soldaat Van Oranje was het voor ons nog afwachten op een gelijkaardige prent. Tot in 1992 het zover was en Stijn Coninx de verfilming maakte van Daens, een biopic rond de christen-democratische (slash) socialistische priester Adolf Daens. En dit keer zat het er wel 'boenk' op. Vlaamse topacteur Jan Decleir (de Matthias Schoenaerts van de vorige eeuw) zit als gegoten in deze rol en voor je het weet zit je zo in de sfeer van Aalst 19e eeuw. De confrontatie tussen rijk en arm is ongelofelijk en ook de hoogheidswaanzin van de Kerk komt meer dan ooit hier duidelijk in de verf. Daens is zeker niet de enige touwtrekker geweest in de strijd van de arbeiders of de belangrijkste, maar 100 jaar later is hij wel dé figuur geweest die de strijd van toen personaliseerde.

Na herziening moet ik zeggen dat de film meer dan ooit een sterke indruk achterliet en dat ik eigenlijk niets negatiefs kan opmerken aan deze film. Deels chauvinisme misschien, maar ook wel liefhebber van het genre. De opmerking die hier gegeven wordt rond het gebruik van dialecten moet ik toch wel weerleggen. Alleen in films van eigen bodem lijkt men zich daar druk in te maken, en dan nog valt het best wel mee. Er wordt meestal een tussentaal gebruikt en gelukkig ook Frans voor de hogere bourgeoisie. Vergeet trouwens ook niet dat dit zich in Aalst afspeelt terwijl ik veel acteurs in deze film zie die afkomstig zijn van Antwerpen.

De film begint goed met een weergave die me bekend voorkomt. De leeftijd dat je 30 wordt en alle jeugdvrienden hun eigen weg gevonden blijken te hebben. De ene al wat sneller dan de andere. Goei uitgangspunt, waar helaas verder niks mee gedaan wordt. Er is geen verhaallijn, veel acteurs acteren heel slecht en het heeft meer blijk van een reportage van man bijt hond. Maar dat duurt hoogstens 5 minuten en geen 100. De soundtrack valt nog mee, maar een goede DJ is nog geen muzikant. Absoluut geen aanrader en gewoon m'n tijd nutteloos gebruikt. Triestig. 1* omdat het onderwerp nog meeviel en de sfeer voor enkele minuten herkenbaar was.

Vrij lage score wat de film niet echt verdient. Al moet ik toegeven dat de film ook weer geen klassieker in het genre is. Dit is meer een biopic geworden van een bestaande seriemoordenaar in plaats van een thriller of horror. De film geeft wel een goed beeld van Dahmer. Maar echt interessant wordt het nooit. Het is gewoon een verhaal van z'n leven en mist de nodige charisma. Na de film gezien te hebben weet ik wel wie Dahmer was, maar niet waarom hij zo bekend werd (buiten het feit natuurlijk dat hij zoveel moorden pleegde). Films als Henry: portrait of a serial killer, Boxcar Bertha, The assassination of Jesse James of zelfs pakweg Bonnie & Clyde hebben de nodige meerwaarde om van een bestaande figuur ook nog een leuke film te maken. Dahmer is dus niet slecht, maar gewoon een beetje saai. Niet dat je meteen de nodige moorden moet zien, maar zet er dan wel iets anders tegenover. Een enge sfeer of sterke acteerprestatie bijvoorbeeld.

Ik wou de film vooral zien vanwege Mifune, maar helaas trekt hij de film hier niet. Nakadai ligt me wat minder en ook het verhaal en regie zijn minder dan wat je gewoonlijk van tijdsgenoot Akira Kurosawa te zien krijgt. Toch geen slechte film en eens de actie begint is het best genieten. Maar het pakt me toch wat minder en lijkt wel wat te lang.

De film laat weinig los over de geschiedenis van het hoofdpersonage en dat zorgt mooi voor de nodige mysterie. Mysterie past wel bij het absurdisme van een man die geobsedeerd is door zijn nieuwe jas. Die jas lijkt bijna een personage op zich te worden.

Naast de wat gestoorde Jean Dujardin is het ook altijd weer leuk om de fantastische Adèle Haenel bezig te zien. De enige echte tegenrol van het hoofdrol in deze film. Verder moet je de film maar over u laten komen. Het is een relatief traag verhaal, maar heeft wel de nodige zwarte humor en absurde scènes. Een leuke verrassing.

Deze tekenfilm had hetzelfde probleem als de eerste Asterix. Wel een leuke tekenfilm, maar nog veel te leren. De tekenfilms achteraf zijn beter.

The Accidental Spy voelt aan als een vrij standaard script. Het enige dat er wat uitspring zijn de gevechten van Jackie Chan. Die zijn zeker niet slecht en trekken de film wat omhoog. Langs de andere kant is het ook weer geen zoveelste Bond-parodie, wat je wel kan verwachten gezien de titel. De film is best wel leuk, Chan heeft wel slechter gedaan. Maar het is nergens memorabel. Deze film zal niet meteen genoemd worden als je films van hem in een top 10 verzameld. Past eigenlijk in het rijtje van de vele 'expendables'-films uit de jaren '80. Maar dan met de gekende choreografieën van Jackie Chan.

Tijd voor herziening en opnieuw blijft het een score houden waarbij ik twijfel tussen 4.5* en 5*. Ik hou het op 4.5 omdat het einde net iets minder is. 't Is te zeggen, 'iets minder' is absoluut niet slecht. In tegendeel. Ik hou wel van wraakfilms en dit is er ééntje in het rijtje van 'gedeisde kerel laat niet met zeg sollen en gaat tot het bittere einde'. Prachtige muziek trouwens en mooi geschoten. De film deed me met momenten denken aan Drive.

De film doet me in elk geval benieuwen naar meer films van deze regisseur. En hopelijk kom ik nog meer van dit soort fims tegen tout court.

Een verhaal met veel clichés in een gekende Hollywoodverfilming. Maar de cast maakt veel goed en het onderwerp is nog best boeiend. Hier blijft voor mij weinig van hangen. De personages zijn niet slecht, maar er is weinig meeslepend aan het verhaal zelf. Ook de sfeer van de jaren '80 zie je hier te weinig. En dan de geforceerde symboliek van de rodeo-wereld. Niet echt de klassieker die het uit lijkt te schijnen.

Ik hoopte nog wat op een doorsnee horrorfilm vol clichés, maar toch met genoeg entertainment om even tussendoor te genieten van een film op Netflix. Dampyr - Vampyr door iemand die niet goed kan schrijven - is een enorm slechte film geworden. Zonder charme, talent en met ongelofelijk slechte effecten. Te bedenken dat de film nog genomineerd werd bij de David di Donatello Awards, de Italiaanse versie van de Oscars. De lijst met alternatieve kandidaten zal op geweest zijn.

Een leuke tiener fantasiefilm. Op zich zien we niks nieuws hier, maar het is anderzijds toch geen film van een franchise of zo. Er zit voldoende vaart in de film en de fantasie valt nog goed mee. Naast Stranger Things was ze in King Kong en Enola Holmes films te zien. Luchtige films als dit passen haar wel wat en ook hier doet ze het niet slecht. Al hoort ze met haar filmrollen nog lang niet tot de top als actrice. Maar dat kan nog komen. Damsel is luchtige entertainment, een aangename popcornfilm. Meer moet dat niet zijn.

2e zombiefilm deze week. Ik ben wel voor dit genre. Na de romcom nu ook zomcom. Zombie comedy. Gewoon totale nonsens waarbij het vooral leuk is hoe die zombies doodgaan, hoe de overlevende op die zombies reageren en regelmatig een leuke oneliner. Als de humor wat werkt (persoonlijke smaak) kan je best genieten van de film. Mooi volk met momenten wat het ook leuk maakt natuurlijk.

De combinatie musical, Björk en von Trier is een mix waarvan ik toch benieuwd was hoe dat zou aflopen. Ik hou wel van musicals en van von Trier. Björk een pak minder. In tegenstelling tot veel van z'n latere films is dit niet meteen een Dogma 95-film, maar je merkt wel veel elementen ervan in deze film. Dancer in the dark lijkt me vooral een experiment dat niet heel goed gelukt is. Björk past goed in de rol van de Selma en doet dat echt wel goed. De film kent vele dramatische en emotionele momenten om dan weer de sfeer te verbreken met de musicalgedeelten. Het is raar, maar net bij deze film waar het musicalgedeelte vooral een vluchtoord is voor het hoofdpersonage en geen genre op zich, kan ik me niet vinden in het muzikale gedeelte. Door gebruik te maken van dromerig gezang, ritmisch tapdansen en vooral geluiden heeft het wel wat industrieel en zeer vrije stijl met zich.

Door de mix van genres wordt de film soms een rommeltje en is het moeilijk om ten volle mee te gaan in de sfeer van het verhaal. Maar gelukkig kent de film genoeg mooie scènes om er toch nog een aangename film van te maken.

Mooie film in de stijl van de John Wayne films. Geromantiseerde westernes met de stereotypen rond indianen extra in de verf gezet. Het verhaal valt nogal mee. Geen hoogstaande film met iets te veel gebreken om een uitblinker te zijn. Costner is niet echt op dreef en de indianen blijven vage bijfiguren. En zoals ik hier al eens gelezen had, lijken de soldaten allemaal wel een hoop domme vetzakken. Ook het einde is vrij absurd en kort afgeknipt. Jammer voor een epos van zo'n 4 uur. Als ontspannende western kan het er zeker door en heb ik ook genoten. Maar om meteen de doos met Oscars boven te halen... Daar heb ik m'n twijfels over.

De film is nogal leeg. Niet slecht gemaakt, maar de intentie komt niet echt over. De maker probeert (denkelijk) te laten zien dat strippers ook nog een ander leven hebben. Alleen is dat veel te weinig om echt te kunnen boeien. Dan kan je beter de serie Matroesjka's opzetten. Soms wordt de spanning wat opgebouwd om er daarna gewoon niets mee te doen. Weinig boeiend en ook snel vergeten.

De gekende absurde humor van de oude Warner Bros cartoons. Die humor gaat best nog mee met de tijd en compenseert de mindere visuele aankleding. Maar de studio heeft al beter dan dit gemaakt. Opvallend om de stem van Elmer Fudd te horen bij een ander personage.

Ik ben niet zo vertrouwd met filosofie. Een film over twee bekende namen - Jung en Freud - was misschien een goeie kennismaking met beide heren. Niet dat hun ideeën mij compleet vreemd waren, maar toch. A dangerous method mikt vooral op Jung al weet Cronenberg niet echt hoe hij dit verhaal moet aanpakken lijkt me. Het is qua aankleding allemaal wel mooie zodat het richting historisch drama gaat. Nog wat romantiek erbij, maar tegelijk ook wat mikken op de filosofie zelf. Kennismaking met de personages, wat historische krijtlijnen tekenen, enkele relaties benadrukken en nog filosofie op filmmaat meegeven van niet 1 maar wel 2 filosofen. Ook al is het beter om ze samen te brengen. Dat is teveel van het goeie in amper een dik anderhalf uur. Zodat veel verloren gaat en de film hoofdzakelijk apathisch overkomt. Nochtans is het wel mooi gemaakt en de heren acteren vrij goed. Maar Cronenberg kan me toch niet echt overtuigen.

Dangerous Minds, een gouwe ouwe uit de 90's. Het concept is al meer gebruikt in films. Een leraar ontfermt zich over een klas jongeren uit de rand van de maatschappij die naar school gaan met op voorhand al de intentie dat ze er toch niets mee kunnen doen. Maar anno 1995 was dit concept nog vrij nieuw, pas later kwamen er dergelijke films bij. De film zelf biedt ook niet meer dan de perikelen van enkele leerlingen, ondertussen al vrij cliché. Tienerzwangerschap, drugs, geweld, gangs, arme buurten, ... Anderzijds is dit ook wel werkelijkheid en moeilijk anders weer te geven. Maar de film is vrij fragmentatisch (of hoe je het ook noemt) opgemaakt. Niet moeilijk dat hier later een tv-serie van gemaakt is. Maar de acteurs doen het nog niet zo slecht, en ik hou wel van die gangsta-rap soundtrack. De film is wat jeugdnostalgie, maar eigenlijk zo slecht nog niet.

Het verhaal van Lili Elbe dat een inspiratie zou worden voor transgenders. Jammer dat de rol niet gespeeld werd door een transgender, maar Eddie Redmayne had zich er nadien al meerdere keren voor verontschuldigd. Neemt niet weg dat hij een sterke rol neerzet met een al even boeiende Alicia Vikander.

De film mag dan wel geen transgender in de cast hebben opgenomen, de film maakt er wel een mooi verhaal van dat een zeer genuanceerd beeld weergeeft en bovendien het worstelen met gender los houdt van geaardheid. Het is een warm en menselijk verhaal geworden. Sierlijk aangekleed met de schilderen en de prachtige decors.

Het siert de film dat dit niet zomaar een 'boodschap-film' is met een belerend vingertje, maar een drama met de nodige romantiek. Beter dan ik had verwacht van de film. Een aangename verrassing.

Mijn derde film van Ozon, maar zeker niet zo goed als Swimming Pool. Het verhaal is wel leuk en begint als een combinatie van voyeurisme, obsessie en een mengelmoes van realiteit met fantasie. Gewoon een leraar die merkt dat z'n leerling wel wat kan schrijven en zich daarin gooit nadat hij zelf niet geslaagd is als leraar. Gecombineerd met een nieuwsgierigheid die je als lezer hebt bij een goed boek. Helaas zal blijken dat hij toch deel neemt aan het boek. In die zin dat hij betrokken wordt met het verhaal en Claude de realiteit zal beïnvloeden om te laten matchen met z'n fantasie. Hij kan immers enkel schrijven als het werkelijkheid blijkt te zijn.

Dat intrigerende blijft wel wat hangen, maar wel niet steeds met gespannen boog. Het einde is ook wat minder en zoals hier eerder al gezegd komt de tweeling van de galerij wat knullig over. Verder een aangename film, waar iets meer pit in had mogen zitten.

Zoals Loie Fuller in de film zelf zegt: ze komen niet voor mij, maar voor mijn dans. Dat deze biopic zich niet aan de realiteit houdt, boeit mij in dit geval minder. Ik ken haar toch niet echt, maar haar dans is met de filmpjes van Lumière wel bekend. Hoe eer je haar dan beter door haar dans mooi weer te geven. Toch mooier dan wat we in de oude filmpjes nog kunnen zien.

Soko geeft alles in de hoofdrol als Loie Fuller en ze maakt er een boeiend personage van. Gaandeweg zie je ook hoe ze haar act uitwerkt en we krijgen mooie dansbeelden te zien. Een film dus eerder voor de liefhebbers van dans en theater, dan van biopics. Al is het verder ook mooi aangekleed met decor en kostumering. En voor één keer is het net intrigerend waar de verhaallijnen niet helemaal worden uitgeklaard. Knappe film!

About Elly stond al langer op het lijstje. En toe ik de trailer nog eens opzette om te zien of ik er nu zin in had, moest ik qua verhaallijn (in grote mate) denken aan Todos Lo Saben [Everybody Knows]. En dat leek geen domme gedachte, want die film is van dezelfde regisseur (en schrijver) als About Elly. Mijn 5e film ondertussen al van Asghar Farhadi, die me eigenlijk nog nooit heeft teleurgesteld.

About Elly neemt ook hier de tijd om sfeer op te bouwen en je te laten meeleven in de personages, om dan een plotwending te droppen die door de opgebouwde sympathie met de personages, meer impact heeft. Gebeurtenissen die voor vragen zorgen, boeiend om te zien. Al is het verloop minder indrukwekkend dan bij Todos Lo Saben. About Elly kan wel rekenen op goeie acteurs. Regisseur Farhadi heeft ook duidelijk de touwtjes in handen en weet het verhaal duidelijk te vertellen. Ik hoop meer van de man te zien in de toekomst.

Een nogal simpele documentaire die weliswaar interessant is, maar een ster als Audrey Hepburn verdient toch wat meer aandacht. Darcey Bussell gaat langs enkele locaties waar Hepburn gewerkt of gewoond heeft en praat met enkele getuigen. Het is een collage geworden van bijeengesprokkelde hoofdstukken. Ze heeft wel haar huiswerk gemaakt en schenkt naast film ook aandacht aan de oorlogsjaren en haar inzet voor Unicef. Maar meer dan een tv-aflevering lijkt het niet te zijn.

Jammer trouwens dat Darcey Bussell zichzelf vooral centraal lijkt te zetten en niet Audrey zelf.