Meningen

Ik denk dat ik als een van de weinigen niet zo' n uitgesproken mening had over de Fifty Shades-reeks (heb er twee gelezen). Niet superpositief, maar ook niet negatief. Gewoon, een simpel weglezende roman, voor de wat meer romantisch ingestelde vrouw best leuk om even bij weg te dromen, en heus niet hemeltergend slecht. De sm vond ik niet erg boeiend.

De ophef over de film (enerszijds de hysterie van vrouwen die nog net niet voor de bioscoop kampeerden, anderzijds de negatievelingen die het allemaal maar vreselijk vonden) vond ik ook maar overdreven. Je hoeft er gezien het bronmateriaal geen meesterwerk van te verwachten, maar voor de lezer is het toch best leuk dat het verfilmd wordt.

Om te beginnen vind ik de hoofdrolspelers best oke gecast. Wat betreft uiterlijk en wat ze uitstralen vind ik ze een geloofwaardige Anastasia en Christian. Alleen jammer dat het altijd lijkt alsof Anastasia elk moment in huilen kan uitbarsten.

De film lijkt eigenlijk erg op het boek. Dat wil zeggen, ongeveer net zo matig in kwaliteit, maar ook ongeveer net zo vermakelijk. Ik zal wel een hopeloze romantica zijn (of een slechte smaak hebben), want ik kan er toch wel van genieten.

Eerder postte ik hier dat ik hoopte dat het niet te braaf zou worden, en dat het eigenlijk verfilmd zou moeten worden als een high-budget pornofilm. Daar ben ik nu wel op teruggekomen, ook zonder expliciete seks komt de spanning tussen de twee best goed over, en weet de film bijna de hele speelduur te boeien. Ik zeg bijna, want soms zitten er scenes in die echt te zwak zijn (en die de niet-lezer waarschijnlijk ook doet afvragen in wat voor slechte soap hij beland is), en tegen het einde ben je er toch wel behoorlijk klaar mee.

Eigenlijk wat ik ervan verwachtte. Niet goed, wel vermakelijk als je ook de boeken wel kon waarderen.

3*

Velen zullen niet begrijpen dat ik deze film, die ik bij de eerste keer nog erg goed vond, bij herziening ga verlagen. Juist door het schizo-plot Er zaten me na de eerste keer kijken al wat dingen niet lekker, en na herziening, en het lezen van deze post van iemand hier op MM (jaren geleden) snapte ik beter waarom. Ik ga hem even quoten, omdat hij het veel beter kan verwoorden dan ik:

Hier ben ik het helemaal mee eens (of het nou echt MPS is of een andere aandoening/fantasie).Tijdens de herziening, met de wetenschap dat Tyler dus niet echt bestaat, waren er een aantal dingen die me nu gewoon stoorden. Bijvoorbeeld het moment dat ze in de kelder ontdekt worden door Lou. Lou richt het woord tot Tyler, slaat Tyler in elkaar, en Norton staat erbij en kijkt ernaar. Dat is in zijn eigen gedachten? Of in werkelijkheid is hij het die in elkaar gerost wordt? Dat moet wel, want Lou kan geen niet-bestaande schim slaan. Hoe dit werkelijk zit lijkt wel niet echt over nagedacht.
Of het moment dat Tyler die gast van de avondwinkel onder schot houdt. Norton is het er niet mee eens, en stribbelt wat tegen. In werkelijkheid is hij het dus die het doet, maar zijn echte persoonlijkheid twijfelt dan soms, ofzo?
Of de scene dat hij Tyler en Marla hoort seksen, de deur opendoet, en Marla en Tyler samen in de kamer zijn. Dat kan natuurlijk niet, hij doet als zichzelf de deur open, en ziet Tyler die er eigenlijk niet is? En zo zijn er nog veel meer scenes (dan noem ik nog niet eens dat stuk met het auto-ongeluk).
Dus, soms 'is' hij Tyler, en soms verbeeldt hij hem naast zich? Of soms is een scene misschien helemaal niet als zodanig gebeurd?
Kijk, wat de user hierboven ook al zegt, het is omdat het allemaal Nortons fanatasie of ziekte is allemaal vast wel recht te praten, maar ik vond die dingen wel slecht uitgewerkt en storend. Het komt niet consequent op me over, het lijkt af en toe wel of er gewoon niet bij is nagedacht hoe de aandoening zich daadwerkelijk bij hem manifesteert.
Norton en Tyler die samen in de bus staan bijvoorbeeld, er komt iemand tussen ze door lopen die ook Tyler omver duwt. Als je dat soort dingen niet laat gebeuren, dan heb je op het eind een geloofwaardige plotwending, want dan kan je bij de tweede keer kijken denken ''zie je, hier had ik het al kunnen weten!'''
Er zitten een aantal van dat soort hints in, dat geef ik toe, maar over het algemeen is er te makkelijk gedacht over het in beeld brengen van een karakter met zijn verzonnen alter-ego.
Nu zouden jullie aan kunnen voeren dat deze film, in tegenstelling tot bijvoorbeeld een film als A Beautiful Mind, niet louter gaat om een perfect plaatje schetsen van een aandoening, en vooral om de rest van het plot, en dat is in zekere zin natuurlijk zo, maar ik wil het dan alsnog geloofwaardig uitgewerkt zien, en dat vond ik niet altijd het geval.

Ik zal de film hierom niet ineens heel slecht gaan vinden, of drastisch gaan verlagen, want (zeker de eerste keer) heeft het me echt kunnen vermaken, maar ik ga 'm dus wel met halve punt verlagen.

3,5*

Mja, wel een leuk idee, en op momenten ook wel spannend uitgewerkt, maar het heeft ook iets irritants over zich. Sowieso die eind jaren '90-look die het over zich heeft, en alle rollen die eigenlijk niet leuk zijn. Ook wordt het hele 'design' en 'you're next' wat mij betreft een nogal vervelend plotelement. De moorden hadden best wat meer random mogen blijven. Ook het politieplotje is er maar een beetje halfslachtig aan de haren bijgesleept.

Dus leuk idee, maar de uitwerking rammelt hier en daar. De 'moorden' zijn overigens vaak wel leuk gedaan, maar iets meer 'less is more' was soms leuk geweest.

3*

Leuker dan deel 1 (deel 2 heb ik overgeslagen). In dat deel vond ik het hele 'who's next' plotje aan de irritante kant. Dat zit hier natuurlijk ook in, maar is leuker uitgewerkt door middel van die foto's. Vond de beginscène sowieso al erg lang en uitgebreid, maar dat is uiteindelijk dus ook met een doel.

De verschillende manieren waarop mensen doodgaan zijn creatief bedacht, en eigenlijk ook wel prima in beeld gebracht. Heel erg spectaculair is het niet per se altijd, en horror al helemaal niet. Wellicht dat het daadwerkelijk enger zou kunnen, maar echt erg is dat ook niet.

Was ook verbaasd om borsten te zien trouwens. Wel een leuke scène, misschien wel een van de leukste.

kleine 3,5*

De formule is bekend en daar word ook niet echt van afgeweken. De ramp in het begin (wel tof overigens) die de volgorde bepaalt van sterven later in de film, alles zit er weer in.

Vond deze film iets minder, de personages zijn vooral ook niet echt interessant of likeable, waardoor je buiten de sterfscènes eigenlijk nooit echt geïnvesteerd raakt.

De sterfscènes zelf zijn gruwelijker dan de vorige delen die ik zag, ik moest af en toe wel een paar keer wegkijken (dingen met ogen, acupunctuurnaalden). Die scènes weten nog wel voor wat entertainment te zorgen en zijn prima gedaan, de rest is maar zeer matig. Zeker het einde met de discount-Tom Cruise die de rest wil vermoorden, mwe. En die personificatie van 'de Dood' of wat die man ook moest voorstellen die even alles letterlijk komt uitleggen had ook zeker niet gehoeven.

kleine 3*

Genieten.

Ik heb een aantal van de vorige Final Destination delen gezien, en hoewel ik die wel vermakelijk vond heb ik nooit zo genoten als van deze.

Het begint al heel erg sterk met de eerste akte in de Sky View, en daarna blijft de film eigenlijk zo doorgaan. De pacing blijft sterk, het zakt vrijwel nergens in, en de kills zijn allemaal heel erg creatief gedaan en erg vermakelijk. Ik kan me herinneren dat het bij de eerdere films weleens een beetje vergezocht werd en vervelend lang duurde, maar dit deel heeft precies de juiste toon te pakken. Gruwelijk, erg grappig, met knipogen naar vorige delen en prettig zelfbewust (maar niet op een vervelende manier).

Ik ben me ervan bewust dat mijn waardering wellicht wel erg hoog is als je het vergelijkt met 'serieuze' goede films, maar heb me er kostelijk mee vermaakt.

4,5*

Dertien jaar geleden alweer, dat ik Finding Nemo in de bioscoop zag. En de jaren daarna heb ik hem nog zeker 10 keer gezien. Het werd een van mijn favoriete films, en zeker mijn favoriete Pixar. Ik was dan aanvankelijk ook niet erg enthousiast over een vervolg. Finding Nemo was wel 'af' naar mijn mening, en ik zie sowieso liever dat Pixar zich toelegt op nieuwe films.

Maar goed, toch maar gaan kijken, en het is weer een leuke film geworden. Niet zo geweldig als Finding Nemo, met name omdat de film eigenlijk continu draait om wegkomen uit situaties, ontsnappingen, en op het nippertje-momenten. Moet je smaak zijn, ikzelf hou daar niet zo van. Finding Nemo had dat ook wel eningszins, maar dat ging gepaard met meer leuke humor, en meer mooie creatieve momenten (ik hoef ze voor de liefhebber denk ik niet op te noemen). In ieder geval was dat wat meer ontspannen om te kijken, en dusdanig plezierig dat er heel wat kijkbeurten aan gewijd kunnen worden.

Maar goed, verder wil ik niet negatief zijn. De film is weer hartverwarmend zoals Pixars dat zo goed kunnen zijn (die jonge Dory was echt enorm schattig), met leuke karakters en een erg genietbaar uitgewerkte wereld. Ik hou altijd wel van die amusementpark-omgevingen. Ook Dory als hoofdpersonage viel me goed mee, had verwacht dat ze op een gegeven moment ging irriteren (gebeurde ook bijna, maar bleef op het randje), maar de uitdieping van haar personage is geslaagd.

Verwacht niet dat ik deze ook 10 keer zal kijken, maar als vervolg toch minder overbodig dan ik vantevoren had gedacht.

4*

P. Sherman, 42 Wallaby Way, Sydney

Mijn favoriete Pixar.

Wat ziet deze film er geweldig uit, wat een keur aan leuke karakters, en wat een leuke humor heeft hij toch! Daar schort het nog weleens aan in bepaalde Pixar-films, maar deze film weet (bij mij althans) telkens de juiste snaar te raken.

Eigenlijk kan ik vrijwel niks negatiefs over de film verzinnen, misschien dat het verhaal een pietsje te simpel is, maar eigenlijk stoort me dat niet, in zijn genre is het gewoon een uiterst geslaagde film. Ik heb hem denk ik al bijna wel 10 keer gezien, en de herkijkwaarde van een film bepaalt voor mij ook een deel de score.

Daarom, omdat ik er nooit genoeg van krijg, ga ik gewoon eens gek doen, en hem verhogen naar 5 sterren, en hij krijgt ook een plekje in mijn top 10, als hekkensluiter.

Vond dit helaas behoorlijk matig. De keuzes die gemaakt zijn zorgen ervoor dat het eigenlijk vrij saai wordt, en dat voor een onderwerp als dit.

De film probeert krampachtig om dingen te benaderen vanuit het verlies van zijn dochtertje, maar het komt wat mij betreft gewoon niet over. Toen hij op de maan stond zei ik tegen mezelf; nu alsjeblieft geen verwijzingen naar zijn dochtertje, maar jawel hoor. Yikes. Daar zit je toch niet op te wachten in een film als dit, met een thema als dit?

Verder weet de film echt niet waar wel en niet op te focussen. Je ziet heel de tijd tot vervelens aan toe het gezin met alle spelende kinderen, maar als hij dan eenmaal echt op de maan staat zie je geen enkel shot of scène van zijn vrouw of kinderen die bezorgd zijn of blij (of de mensen op de grond überhaupt).

Alles vóór de Apollo 11 missie weet maar heel beperkt te boeien. De Gemini 8 missie met het incident is dan nog wel even spannend (hoewel ik zelf ook bijna schuimbekkend op de grond lag), de rest is eigenlijk een beetje verplicht uitzitten tot de echte missie dan eindelijk begint.

Omdat ik gisteren de documentaire van de echte Apollo 11 missie heb gekeken was dat nog wel leuk om te vergelijken en het is ook wel het leukste (en mooiste) stukje uit de film, maar op een of andere manier bleef ik toch totaal underwhelmed achter.

Hoe bijzonder zijn prestatie en positie als ‘first man’ ook was, het blijkt niet de juiste invalshoek te zijn voor een film over de maanlanding, in ieder geval niet in deze vorm.

3*

Ik blijf dit wel een leuk concept vinden, dus ook dit deel maar gekeken.

De film is vergelijkbaar met vorige delen (behalve dan deel 1 die heel slecht en wat anders van opzet was). De plus- en minpunten zijn min of meer hetzelfde; de taferelen op straat zijn lekker freaky en entertaining, het is best flitsend gebracht, en alles weet wel te amuseren voor de gehele speelduur. Maar de poging tot horror met de laffe schrikmomentjes lijkt weer nergens naar en vooral in deze film ligt het raciale tintje er wel erg dik bovenop. De arme (lees: zwarte) bevolking die vooral de dupe is van dit idee. Helemaal tekenend toen de gemaskerde 'merc' van de overheid roomblank en blond bleek te zijn. We get the point.

Toch jammer dat deze films niet net iets beter zijn. Het is toch telkens net wat te klein ingezoomd op een bepaalde community en met de evil overheid die met anonieme troepen slachtoffers wil maken, terwijl het juist interessant zou zijn om the Purge op nog grotere schaal te zien door heel het land, met zoveel mogelijk rangen en standen.

Maar goed, dit lage gemiddelde verdient het nu ook weer niet per se, het is zeker niet heel goed, maar het kijkplezier vind ik persoonlijk toch een hoop goedmaken.

kleine 3,5*, ik ben blijkbaar een van de weinigen die dit wel tof vind. Ik ga de serie ook maar eens checken.

Before Sunrise; ik noem 'm bijna altijd bij romantische films of films die draaien om eerste ontmoetingen. Voor mij is dat vrijwel de enige film die verliefdheid op een naturelle en overtuigende manier weet te brengen en sindsdien ben ik eigenlijk altijd op zoek naar films die iets van datzelfde gevoel kunnen overbrengen.

Nu had ik niet per se verwacht dat dit onbekendere niemendalletje daarbij in de buurt kon komen, maar toch is dit onder de romantische films wel een van de meer eerlijke en echte, en daarom heel prettig om te kijken. De twee hoofdpersonages hebben zeker de gunfactor (hoewel dit soort films altijd wel gaan over de meer introverte intelligente jongeren die een LP opzetten en vreemde hobby's hebben, maar ach), en de ups en downs van hun prille relatie zijn best realistisch en gewoon lief en simpel gedaan.

Aanradertje, zeker voor jonge tieners.

3,75*

Op zich ligt deze film in de lijn van vergelijkbaar Engels drama, maar deze film heeft soms veel meer sfeer. Kan niet precies duiden waar dat aan ligt, maar iets met het camerawerk, de geluiden, de wolkenluchten, de omgevingen... ik vond alles heel duidelijk een bepaald gevoel oproepen, en omdat je zo dicht op de huid van Mia zit is het een realistische kijkervaring. Wel duurt de film net wat te lang. Er had wat van de trage opbouw afgekund, maar ook wel wat van het al te veel escalerende tweede deel. Het stuk met het kleine meisje is spannend en ook weer sfeervol in beeld gebracht, maar voelt uiteindelijk vrij nutteloos. De auditie vond ik dan wel weer erg treffend.

Over de gehele speelduur genomen net niet boeiend genoeg voor 4*, maar toch zeker wel een ruime 3,5* 7,5/10

Een van de weinige films van langer dan 2 uur die ik de laatste tijd zonder moeite heb weten uit te kijken. Dat heeft de film alvast mee. Een aantal sappige scènes en personages, waaronder uiteraard Goodman, die het af en toe net even wat extra's geven. Uiteindelijk gebeurt er tussen de crash en de uiteindelijke climax niet eens zo bijster veel, maar het blijft op een of andere manier prima wegkijken. Prima balans tussen luchtig en drama ook. De rol van Nicole is wel wat overbodig.

Jammer is de uiteindelijke clue, die gewoon niet zo heel erg geloofwaardig is, en de film maar gezapig en soft laat eindigen. Ik weet niet precies hoe ik het dan had willen zien, maar de bijna Morgan Freeman-achtige eindscene van een getroubleerde maar wijzer geworden man, had voor mij niet gehoeven. Doet toch wel een klein beetje afbreuk aan een voor de rest vrij pittige film.

De beelden van de crash waren overigens mooi gedaan, zeker de scene waarin hij te zien is op beeld zonder geluid, in het begin.

4*

Ik dacht dat ik al eens half de plottwist had gehoord, maar ging halverwege twijfelen. Want omdat het er zo dik bovenop ligt dat Jodie in de war moet lijken en ze het bestaan van haar dochter fantaseert, ga je denken dat haar dochter écht kwijt is en dat dat de twist is. Wat dus ook zo is.

Het is jammer dat de film zo sfeervol begint maar halverwege wat al te hysterisch wordt, met een rondrennende en rondcommanderende Foster in een vliegtuig (dat overigens ongeloofwaardig groot en luxe is) waar maar geen einde aan lijkt te komen. En dan blijkt de uiteindelijke twist het geheel alleen maar vervelender te maken. Ik vond het allemaal veel te vergezocht en ongeloofwaardig om nog interessant te zijn, en bovendien is Carson een oervervelend personage (nog los van dat hij de badguy is).

Jammer, want het begon heel aardig met best wat potentieel, maar daar is naar het einde toe echt niks meer van over.

2*

Nooit eerder gezien, slechts kleine stukjes. Ik verwachtte er niet veel van maar het viel me best wel mee. Het is behoorlijk fragmentarisch allemaal, maar dat maakt het eigenlijk wel vermakelijk, in plaats van dat er een of ander flauw plot uitgezet wordt. Nadeel is wel dat na een ruim uur de rek er wel een beetje uit is.

Ik vond Huub Stapel een beetje jammer gecast, je hoort te vaak dat het gewoon een nette vent is in plaats van een aso. Ik ken slechts fragmenten van de latere serie, maar Coen Van Vrijberghe de Coningh vond ik toch beter geschikt voor de rol.

Verder is het kwalitatief natuurlijk totaal geen hoogvlieger, maar gek genoeg werkt het allemaal best wel, hoe flauw sommige dingen ook zijn (terwijl dat niet mijn ding is normaal gesproken). Als zoiets anno nu wordt gemaakt is het denk ik alleen maar slecht, maar het nostalgische 80's sfeertje waarin de tieten gewoon in het rond mogen vliegen geeft het iets gezelligs mee (terwijl ik dat niet eens bewust heb meegemaakt, maar toch).

3,5*

Bijzondere film. Het eerste half uur dacht ik hoe ga ik dit afkijken, die kinderen zijn echt bloedirritant, maar later word je wel meegenomen in die hele sfeer van dat wereldje (hoe shabby die hele locatie ook is, ik kreeg er wel een heel bepaald zomers gevoel bij) en wordt het eigenlijk hoe langer hoe beter, met het einde als hoogtepunt.

Vond het ook wel origineel, ik weet dit niet direct met iets anders te vergelijken, hoewel de stukken met de kinderen me soms wel deden denken aan die kinderserie Madelief van vroeger, waar je ook kinderen van die leeftijd volgde in hun speel- en kattenkwaadwereld. Knap ook hoe ze die kinderen zo hebben laten acteren, want dat is totaal naturel, en niet zoals je normaal ziet met kinderen in films.

Ja, een film die hoe langer hoe beter slaagt in het laten zien van dat specifieke lagere milieu op die plaats. Ik ken aardig wat Engelse films die de zwakkeren in de samenleving laten zien, maar op deze manier had ik dit in Amerikaanse films eigenlijk nog nooit gezien.

Kleine 4*

Het leuke en knappe van deze film is dat de dieren zich echt als dieren gedragen en niet als cartoondieren (afgezien van het besturen van de boot dan), maar dat er wel genoeg avonturen te beleven zijn.

Erg mooie film in een bijzondere stijl. Vond de dieren er net wat te ‘kaal’ uitzien met wat weinig textuur, beetje als computeranimatie uit the early stages, maar verder eigenlijk weinig op aan te merken.

4,25*

Normaliter (hoewel ik ze niet vaak kijk) zijn dit soort gory oudere films wel vermakelijk. Zeker The Thing vond ik een leuke film om te kijken met alle groteske vieze effecten.

Maar op een of andere manier heb ik aan deze film veel minder plezier beleefd. Het personage van Jeff Goldblum is, ook voor zijn transformatie al, nogal een afstotelijke gast (maar dat kan ook komen omdat ik sowieso al een beetje een afkeer heb van hem als acteur), wat het allemaal vrij onaangenaam maakt.

De hele transformatie zelf met alles wat erbij kwam kijken was op momenten wel vermakelijk, maar het meeste vond ik eigenlijk bijna te naar en te vies om aan te zien. Wellicht dat ik vandaag net een zwakke dag (en maag) had.

De rest van het verhaal zit allemaal wat simplistisch en raar in elkaar, met eigenlijk maar drie personages die ook allemaal nogal zwak acteren, raar doen en vreemde keuzes maken.

Op zich kan ik me voorstellen dat dit door het uitgangspunt van ‘science gone wrong’ en de bodyhorror-effecten wel een populaire film is/was, maar mijn ding was het niet echt.

2,5*

Ik schrijf het bij elke film van hem; Nolan is niet mijn soort filmmaker. Hij heeft iets wat zo serieus en rationeel is, hij wil zo graag overal een puzzel van maken. Hij maakt films voor het hoofd, niet voor het hart.

En dit debuut heeft meteen al die Nolan-stempel die irritatie bij me opwekt. Het is een kort, klein filmpje, en in plaats van ons te laten genieten van het leuke uitgangspunt moet hij weer met de chronologie gaan lopen kutten. Ook zonder al dat gedoe had het prima in elkaar gezeten. Het lijkt een opmaat voor Memento, maar waar het in die film het hele punt is ging het me hier echt tegenstaan. Nolan moet weer eens in zijn vuistje lachen en er een breinbreker van maken, pretentieuze drol dat het ook is.

Afgezien daarvan is het op andere vlakken juist weer meer genietbaar dan zijn latere werken. De kleinschaligheid bevalt me wel, het is lekker kort, het is zeker nog niet zo megalomaan als bijvoorbeeld een Inception, en de korrelige look werkt wel goed.

Eigenlijk moet ik hem na de eerste keer meteen nog eens kijken, maar ergens gun ik hem dat niet. Frustrerende is ook dat ik hier met goed fatsoen geen laag cijfer aan kan geven, want slecht is het eigenlijk nergens, maar het irriteert me gewoon zo.

3,5* (4* als ik geen hekel aan hem had, hard voor je Nolan)

Alsof ik nog niet genoeg van dit soort documentaires gezien had... En toch blijf ik ze kijken omdat het onderwerp me wel boeit en vind ik ze, in tegenstelling tot Onderhond, altijd toch wel leuk om te zien.

Maar, de documentarische waarde van deze is in principe 0. Anno 2016 toen deze uitkwam, waren er al vele bekende en minder bekende vergelijkbare documentaires, met uitzondering van What the Health uit 2017 dan. Ze hebben allemaal net een wat andere invalshoek (dierenwelzijn vs. milieu vs. gezondheid vs. gewicht) maar ze komen toch allemaal grofweg op hetzelfde neer. En in deze documentaire heb ik echt letterlijk niks nieuws gezien.

Verder heeft het ook niet enorm veel nut omdat de sceptici toch wel sceptisch blijven (je kunt in deze vorm wel allerlei experts aanvoeren, maar als je de data niet voor je neus ziet moet je maar aannemen dat ze gelijk hebben), en de overtuigden hebben waarschijnlijk een van de tig andere docu's al gezien (of op een andere manier informatie verzameld).

Je kan alleen hopen dat de film enkele mensen over de streep kan trekken om minder of geen vlees meer te eten, dan heeft het toch nog nut gehad.

2*

Niet de eerste documentaire die ik de laatste tijd gezien heb over dit onderwerp, dus erg nieuw was het allemaal niet voor me. Wel stuitend om te zien wat er toch allemaal mis is in Amerika en hun voedselindustrie.

Ik vraag me nu wel af, naar aanleiding van alle Amerikaanse docu's en programma's, hoe het er in Nederland en Europa aan toegaat, en of Amerika hier alleen in staat, of de twijfelachtige eer heeft om koploper te zijn. Ik denk dat het bij ons zo erg nog niet is (wel wat dierenleed betreft, maar wat betreft bewerkt voedsel en de macht van grote bedrijven), maar misschien ben ik dan naief. Ik weet ook niet eens of wij bijvoorbeeld dingen uit Amerika geimporteerd krijgen.

In ieder geval is het een prettig wegkijkende documentaire, afgezien van het dierenleed, dat we gelukkig gewoon te zien krijgen zoals het helaas is. Tegen het einde van de documentaire vervalt het helaas wel wat teveel in droog economisch en juridisch gesteggel. Had dat wat over de film verspreid, of wat meer gedoseerd, en de film blijft ook prima kijkbaar voor 'de gewone man', die leuke graphics, grafiekjes en feitjes wil horen en zien.

4*

Het stemgemiddelde hier is super misleidend, want wát een slechte film is dit.

Zelfs als je verwacht een soort Nicholas Sparksfilm te gaan zien (daar verwacht ik al vrij weinig van, maar die kunnen nog wel een soort guilty pleasure zijn) kom je nog bedrogen uit.

Het hele uitgangspunt is al matig en saai. Uiteraard laat de uitkomst zich raden, en dan is het alleen nog maar kijken naar hoe suf de film daar naartoe werkt. De personages zijn uiterst zwak neergezet (en dan is Liam ook nog eens een zwetende, saaie, zwaar onsympathieke lutser), en deze film moet wel het meest vervelende vroegwijze kind in een film ever hebben. Normaal gesproken ben ik daar niet zo streng in, maar dit kind spant echt de kroon. Vooral in het begin maakt ze met haar houding en opmerkingen naar Liam de hele film meteen in een klap (nog) belachelijk(er). Viel niet meer serieus te nemen.

En daar komt bij dat het ook vormtechnisch amateurisme uitstraalt met van die lelijke crossfades en stroeve overgangen.

Nee dit heeft nu echt helemaal niets wat positief opvalt, of het moet de verschijning van Jessica Rothe zijn.

1*

Ik heb het volgens mij bij alle Purge-films geschreven; erg goed zijn ze niet, maar het uitgangspunt vind ik leuk en ze zijn altijd wel vermakelijk.

In dit deel lag het hele anti-immigranten sfeertje en de link met de actualiteit er wat dik bovenop wat het misschien allemaal een beetje teveel een les maatschappijleer maakt. Ook het hele idee van The Purge zelf is denk ik wat uitgewerkt nu, waardoor er kunstgrepen als 'The Forever Purge' aan te pas moeten komen. Op zich is het nog wel vermakelijk genoeg qua geweld en kills, maar voor de rest is het denk ik wel een beetje klaar met deze serie.

3*

Heel matig. Had ook niet verwacht dat heel de film een vakantie op Hawaii zou worden. Er gebeurt vrij weinig boeiends. Alle acteurs spelen bovendien het personage dat ze altijd doen. Russel Brand (hoewel hij als enige soms nog wel grappig was), Paul Rudd, Jonah Hill en Mila Kunis helemaal. Ze is zeker mooi, maar oh wat is ze toch altijd irritant. Iemand schreef dat ze zo'n mooie stem heeft, maar die vond ik juist in deze film niet om aan te horen.

En ik weet niet zo goed wat ik van Jason Segal als hoofdpersonage vind. Hij kan zeker iets, en in een serie als HIMYM is hij leuk als deel van de cast, maar om een hele film te dragen mist hij toch wel iets aan charisma.

Het was uit te kijken, maar meer ook niet.

2* - 2,5*

Tja, erg eenzijdig benaderd allemaal, en soms zelfs ronduit gevaarlijk, zoals de bewering dat je kanker kan terugdringen door gezond te eten.

Het is allemaal best interessant hoor, en het meeste zal ook wel op waarheid berusten, maar de manier waarop alles gebracht wordt is soms wat twijfelachtig.

Zelf heb ik inmiddels ook al meer dan genoeg van dit soort documentaires gezien (ik kan inmiddels bijna zelf een boek schrijven over de voedselcultuur in Amerika, zou weleens iets willen zien over Europa of de rest van de wereld) en ze bewandelen eigenlijk allemaal hetzelfde pad, en dezelfde stijl. Nog steeds wel leuk om te zien als je geïnteresseerd bent, en ook voor de gemiddelde Amerikaan is dit alsnog wel goed om te kijken. Jammer dat het hele corrupte systeem daar gezonde keuzes tegenwerkt en de ziektes in stand houdt.

3*

Een aardige film, maar de Oscar (zeker tegenover Pulp Fiction en Shawshank) vind ik nogal overdreven.

Het element dat Forrest Gump deelnam aan historische gebeurtenissen vond ik een beetje flauw en niet zo leuk, wat de reden kan zijn dat ik heel de film niet zo heel bijzonder vond.

Vanaf dat hij terugkomt van het front van Vietnam zakt de film nogal in, en wordt het een beetje een reeks gebeurtenissen. Dingen houden wel verband met elkaar... maar alsnog, een geniaal in elkaar zittend meesterwerk vind ik het echt niet. Vrij voorspelbaar ook, soms.

Hanks acteert wel heel erg geloofwaardig, en er komen een aantal leuke uitspraken voorbij.

Leuk om een keer te kijken, maar zeker geen meesterwerk.

3,5*

Ik had gelukkig goed gegeten, want anders kan je er natuurlijk donder op zeggen dat je direct langs de McDonalds wil rijden met een film als dit.

Het is dat de film The Founder heet, en dat ik dus eigenlijk niet kan klagen over dat ik liever meer had willen zien van het groot worden van McDonalds zelf, en de impact op de wereld en de maatschappij. Een documentaire zou daar meer geschikt voor zijn, en wat deze film betreft weet ik ook niet helemaal zeker of het in speelfilmvorm nu zoveel toevoegt. Je kan wellicht meer laten zien van het personage Ray Croc en wat hem dreef en hoe het, waarschijnlijk in grote lijnen, allemaal is gegaan, maar ik vond het toch allemaal een zekere spanning missen. Het is allemaal vrij 'en toen, en toen', van A naar B. Kijkt op zich redelijk amusant weg, maar is ergens wat kaal.

En geen idee of we hem van de film een lul moeten vinden of dat we dat zelf mogen bepalen, maar ik begreep hem eerlijk gezegd wel. Die twee broers waren dan wellicht twee goedbedoelende eerlijke ondernemers maar ook wat achter de feiten aanlopende sullen (en ik ben zelf helemaal niet overdreven kapitalistisch of ondernemend ingesteld).

Redelijk, best interessant om eens te zien hoe het is gegaan, maar ook wat kaal en mager voor een speelfilm.

3*

Ik heb natuurlijk beelden gezien van deze gebeurtenis, maar die lieten eigenlijk nooit de écht volle omvang en schaal zien. Daardoor was het veel erger dan ik dacht dat het was. Vooral die stukken in de tunnel van de mob tegen de politie die de stroom mensen moet tegenhouden is shocking en doet je denken aan een soort Middeleeuwse opstand.

Erg indringend om geschiedenis zo recht voor je ogen in realtime te zien afspelen.

Ik zie het al een tijdje somber in voor de Verenigde Staten en ik kijk met grote vrezen uit naar komende november.

4*

Was weleens benieuwd naar deze film, een wat bekendere titel die ik nog nooit had gezien, en als ik het goed heb een van de eerste 'typische' Hugh Grant rollen die Hugh Grant neerzet.

Geen idee waarom dit de status heeft die het heeft, want aan de kwaliteit heeft hij het zeker niet te danken.

Vond die hele setting van al die bruiloften echt enorm suf en vervelend om te kijken, ook door het soort mensen. Tuurlijk, je kunt dat verwachten met zo'n titel, maar had niet direct verwacht dat het zo vreselijk onleuk zou zijn. Zowel wat humor betreft (dat stukje met Rowan Atkinson die het huwelijk moet sluiten behoort echt tot de meest ongrappige en cringeworthy dingen die ik ooit gezien heb), als gewoon het verhaal als geheel. Op papier is het hele idee van alleen maar de bruiloften laten zien ergens nog wel origineel en leuk, maar in de uitwerking is het niet geslaagd. Je krijgt geen echte band met de personages, de romantiek werkt nooit echt, en de tijdssprongen om vervolgens weer bij de volgende bruiloft aanbeland te zijn maken het een stroef geheel. Het is een idee dat kan werken, maar niet op deze manier, gewoon niet strak genoeg gedaan.

Of ik heb gewoon teveel een hekel aan dat hele bruiloft-sfeertje, en dan blijkt dat je bij deze film maar weinig te zoeken hebt.

Het enige dat ik dan nog wel begrijp is dat Hugh Grant in deze rol een bepaalde appeal had destijds. Een 'typetje' dat hij nog vaker dunnetjes over zou doen, maar dat gewoon wel altijd werkt.

1*

Het moment van de poster is meteen het meest heftige uit deze documentaire, dus laat je daardoor niet bedotten. De rest kabbelt wat voort, met eigenlijk steeds hetzelfde wat we te zien krijgen. Het is soms tragisch en soms komisch. Het Amsterdamse lagere milieu is met het taalgebruik en het gedrag van de heren uiteraard vermakelijk, maar nou ook weer niet echt voor de volle anderhalf uur.

Het pleit wel voor de docu dat er een lange tijd verstrijkt, en dat we dus zien hoe het de mannen vergaan is door de jaren heen.

Aardig, niet spectaculair.

Kleine 3,5*