Heb me prima vermaakt, probleem is alleen dat het qua genre of eigenlijk vooral toon niet weet wat het wil zijn. De kills en dergelijke zijn behoorlijk grappig en niet serieus, waardoor de wel serieus en zielig bedoelde momenten eigenlijk helemaal niet werken.
Het deed me ook wat denken aan een soort vroege Spielberg-film (en een beetje Jumanji) wat het wel een leuk sfeertje gaf. Vond alleen Anne Hathaway niet geloofwaardig als een moeder uit de jaren '80. Die hadden niet zulk lang glad haar en kleedden zich niet als tiener, maar goed.
Ook leuk dat de dinosaurussen toch een beetje afwijken qua look (vooral omdat ze veren/vacht hebben) van de dinosaurussen die we inmiddels allemaal kennen uit de bekende films.
Was eigenlijk niet van plan om deze te kijken wegens te eng, maar uiteindelijk toch grotendeels gezien.
Moet zeggen dat ik eigenlijk alleen geboeid was door de 'backroom' stukken zelf. Die zijn erg spannend en heel creatief en creepy gedaan. Alles eromheen, en dan zeker alles met het plot en het verleden van Mary had voor mij totaal niet gehoeven. Het haalt je ook uit de sfeer van de backrooms, dus het is jammer dat de film er zoveel omheen bedenkt. Ook wordt het mij tegen het einde allemaal wat te vreemd en over de top, en dan is het leuke en spannende er ook wel vanaf (met die achtervolging van de Clark-piraat).
Toch 3,5* voor de sterke stukken die het zeker heeft.
Best oke, kon erger. Probleem is vooral dat het veel te lang is en dat er echt duidelijk stukken uit hadden gekund.
Het is best vermakelijk gedaan hoe het hele wereldje meegenomen is naar het jaar 2026, waarin Miranda Priestly niet altijd meer haar draai kan vinden en de mode- en tijdschriftenwereld met veranderingen kampen. Verder zijn het inderdaad vooral de personages en hun onderlinge relaties die de kar moeten trekken en het kijkbaar houden. Het plot zelf met de overnames en de zakelijke intriges (soms een soort Succession-light) is niet zo bijster interessant. Ook omdat het dit keer minder over mode gaat, en Andy meer een insider is in het wereldje in plaats van iemand die net komt kijken.
Die romance met die Australiër was trouwens maar een domper. Ik had op zich wel zin in een romantische arc aangezien deel 1 dat ook niet echt had, maar dat hele aspect van de film gaat uiteindelijk nergens over en heeft nul spanning of romantiek.
Tja, wat je ervan kan verwachten. Als je een beetje bekend bent met Michael Jackson dan zorgt het verder niet voor verrassingen. De film eindigt natuurlijk ook net voordat alles écht spannend begint te worden, dus in die zin ben ik benieuwder hoe ze het vervolg in vredesnaam gaan aanpakken. In deze film kon nog veilig gefocust worden op het loskomen van zijn vader en zijn familie en zijn eigen pad kiezen.
Jaafar Jackson is natuurlijk goed gecast als het gaat om gelijkenis en dergelijke, al had hij qua acteerwerk wel iets minder vaak die grijns op zijn smoel mogen hebben.
Vond het regelmatig vrij traag en een beetje saai. Verder door de muziek natuurlijk wel vermakelijk, maar dat is niet de verdienste van de film zelf en die integrale versies van sommige nummers tegen het einde had ook wel wat minder gekund.
