Ik heb Lynch nooit willen kijken, heb wel veel over zijn films gelezen uit interesse en nieuwsgierigheid en kon zo wel aanvoelen dat het niet mijn ding is. Je doet mij gewoon geen plezier met surrealistische dingen die je (op het eerste, tweede gezicht) niet meteen begrijpt.
Toch was ik benieuwd geworden naar deze omdat hij zo zeldzaam creepy zou zijn, en inderdaad was dit, naast creepy, plottechnisch en dergelijke allemaal te weird voor mij. Het middenstuk van Pete met Alice vond ik dan nog het meest ‘vermakelijk’ en oke, maar alles met die zoekende smoel van Bill Pullman, nee.
Betekent niet dat het echt barslecht is, er zitten aardige dingen in, de sfeer is soms wel oke en de muziek valt op. Toch zal ik waarschijnlijk niet meer van Lynch willen zien, ik geloof het verder wel.
Alternatieve titel: Drowning Dry, afgelopen dinsdag om 20:55 uur
Ik twijfelde nog of ik vanavond een film van David Lynch zou gaan kijken. Had ik dat maar gedaan, daar had ik waarschijnlijk beter chocola van kunnen maken dan van dit.
Het begint als een standaard naturelle Europese filmhuisfilm waarvan je er wel meer hebt gezien. Aan de saaie kant, maar er kan nog van alles gebeuren. Maar de film besluit de chronologie op zo’n manier om te gooien dat je je alleen nog maar afvraagt waar je nou naar zit te kijken, en niet op een boeiende manier. Daarnaast, een naturelle film is tot daaraan toe, maar niemand reageert of gedraagt zich normaal en dat gaat heel snel vervelen en irriteren.
Op een gegeven moment ga je wel begrijpen wat de laatste scène gaat zijn, maar dat maakt (ook door hoe de film opgebouwd is) dan nog 0,0 impact. Heel vreemde keuze.
Nogal een staaltje style over substance dit, heel vervelend en irritant. Zelfs al zou er een intelligente boodschap of structuur achter zitten, je hebt niet eens zin meer om het te begrijpen of waarderen.
Tot zeker de helft is dit een 5* film. De combinatie van humor en drama, de sterke pacing, de mooie cityscapes van Tokyo, de rol van Brendan Fraser. Het is eigenlijk allemaal perfect. Ook daarna nog blijft het heel sterk, maar ik had zelf eigenlijk een andere wending van het plot verwacht, namelijk dat blijkt dat Phillip nog een (echte) dochter heeft waar hij het contact weer mee gaat aanhalen naar aanleiding van wat hij meemaakt. Dat dat niet zo is kan ik de film natuurlijk verder niet aanrekenen, en wellicht was dat ook weer een soort cliché geweest.
Hoe dan ook, echt een heel mooie, warme, vermakelijke film die ook een leuke combinatie heeft gevonden tussen het tonen van het soms ‘aparte quirky’ Japan (want deze 'rental families' firma's bestaan echt) en de menselijke touch zonder al te sentimenteel te worden.
Zucht, waar te beginnen. Het is vooral mega overbodig, wat moet je ermee. Om dertig jaar na dato nog een matige origin story van Mufasa (en Scar) te bedenken, doe gewoon lekker niet. En dan ook nog Timon en Pumba erin willen stoppen, die zijn in deze film echt de meest overbodige personages ooit. Had ze gewoon weggelaten, want leuk zijn ze absoluut niet, alleen maar flauwe meta-opmerkingen.
Verder is het een hoop achtervolgingen van hot naar her, een saai onlogisch plot en liedjes die soms wel oke-ish zijn (ik herkende Lin Manuel Miranda) maar verder ook niet geweldig.
Het enige dat het nog enigszins een mooi en herkenbaar gevoel geeft soms is de muziek uit de originele film, maar dat verdient deze film niet vind ik.
De films van Paul Thomas Anderson zijn nooit echt een succes bij mij (met uitzondering van Punch-Drunk Love), en dan ook nog met die lange speelduur, ik had hier niet per se heel veel zin in.
Het eerste half uur vond ik desondanks best wel oké, het heeft een stoer sfeertje en een leuk onderwerp zo met die revolutionairen.
Maar later vond ik het qua toon steeds meer uit de bocht vliegen. Je zit een film te kijken met best zware thematiek en dan krijg je af een toe tussendoor een klucht met een stuntelende DiCaprio. Het verbaast me eerlijk gezegd dat zoveel mensen dit pikken van de film, want het wordt eigenlijk strontvervelend en qua toon all over the place. Het wisselt voor mijn gevoel per scène hoe je je tot de film moet verhouden, ik kon daar weinig mee.
Echt heel slecht is het verder ook niet per se, de scènes zijn vaak mooi geschoten en zo maar mijn ding was het verder niet.
Bijzondere film, waarvan ik het hele vampieraspect eigenlijk nog het minst van allemaal vond. Het is allemaal heel sfeervol en thematisch gelaagd maar zodra het dan gaat over houten staken en knoflook vind ik dat het de film eigenlijk een beetje naar beneden haalt.
Vooral de eerste helft is wel boeiend. Er wordt rustig de tijd genomen om een setting en sfeer te creëren. Hoogtepunt was wel de muziekscène halverwege waarin spirits of both past and future te zien zijn, als een soort ultieme viering van de zwarte cultuur en muziek. Erg sterk en creatief gedaan.
Maar vanaf het moment dat de vampiers ten tonele verschijnen vond ik het zelf eigenlijk wat twijfelachtiger worden. Het levert op zich wel toffe scènes op (vooral ook mooi gefilmd die groep vampiers in het duister enzo), en de achterliggende symboliek en thematiek over zwarte muziek, witte mensen die het komen ‘stelen’, je ziel verkopen en wat al niet meer (er is vast nog meer uit te halen) is op zich wel interessant, maar het komt er allemaal een beetje rommelig uit. Ik vond de verschillende ‘lagen’ van de film eigenlijk niet heel goed bij elkaar komen (vampiers, zwarte cultuur, de KKK, muziek, etc).
Toch verdient dit alsnog een heel nette score. Het is creatief, sfeervol, origineel en audiovisueel heel erg sterk.
Leuk gevonden origin story van de Kerstman, alleen daardoor wat voorspelbaar op momenten. Ook vond ik de verhaallijn over de feud tussen de verschillende families niet zo heel goed werken, zeker tegen het einde niet als er een plan wordt bedacht om alles te saboteren. Het wordt dan eigenlijk een wat hinderlijke onderbreking van de rest van het schattige en leuke feelgood verhaal.
Het einde is ook een beetje abrupt, Klaus gaat blijkbaar ineens dood maar komt toch magisch elk jaar met kerst weer terug. Waarschijnlijk om het hele plot toch nog een soort vleugje mysterie en mythe terug te geven, maar dat is allemaal erg plotseling en afgeraffeld.
Verder prima. Leuke stijl, die naarmate de film vordert en het stadje verandert steeds meer kleur krijgt. En regelmatig aardige humor en schattige personages.
Dit werkte niet helemaal voor mij. Met dit soort films is het toch vaak zo dat je vooral benieuwd wordt naar de echte gebeurtenis en daar liever een documentaire over kijkt. Misschien had ik dat eerst moeten doen zodat ik wat meer context had.
En daar komt nog bij dat het ik het grotendeels niet zo’n heel erg interessante invalshoek vond wat er gebeurt achter de schermen bij ABC. Pas vanaf het laatste half uur wordt het boeiender als er meer op het spel komt te staan en het de vraag wordt wat ze kunnen uitzenden en of ze te vroeg zijn met hun conclusies, maar de drie kwartier daarvoor zit je toch vooral te kijken naar chaotische taferelen die ik niet erg interessant vond.
Ook komt de verstreken tijd totaal niet over; het lijkt alsof alles realtime in anderhalf uur gebeurt, maar blijkbaar is het de hele dag, wat je nergens aan merkt.
Het is wel leuk om te zien wat voor technieken ze hadden in 1972 om zo’n soort live uitzending te maken en de combinatie met de echte beelden van de gebeurtenis en uitzending is ook wel oke gedaan.
De beschrijving hier bij de film is echt een van de vaagste die ik ooit heb gezien, maar I guess dat dat wel moet als je niet teveel wil spoileren.
We beginnen met act drie; de wereld lijkt ten onder te gaan aan steeds grotere rampen, en een geheimzinnige Chuck die bedankt wordt voor 39 ‘great years’ verschijnt op billboards en reclamefilmpjes.
Op een gegeven moment ergens halverwege de film (ik dan) kom je erachter dat die eerste act de wereld is zoals de dan stervende Chuck het zelf in zijn hoofd heeft ( ‘I contain multitudes’.) Die wereld brokkelt langzaam af, het internet valt blijvend uit, er zijn natuurrampen en op het einde doven alle sterren een voor een.
Ik denk dat ik act twee het mooiste vond. Het heeft een sprookjesachtige sfeer, de wereld is eigenlijk te idyllisch om echt te zijn, maar de band tussen de drie personages (de drummer, Chuck en ‘little sister’) en de plaatsen waar ze zijn (bij dat water met die fontein) zorgt voor een heel speciaal warm gevoel. En de dans zelf is natuurlijk een heel leuk stuk in de film.
De derde act is eigenlijk wat conventioneler coming of age. Je ziet hoe Chuck als jongen opgroeit, wat hij meemaakt en welke levenslessen hij meekrijgt (en wat er te zien is op de geheime zolder waar hij niet mag komen).
Zelf had ik het wat ronder en affer gevonden als we op het einde nog wat hintjes hadden gezien naar de eerste en tweede act, het grotere geheel. Het verhaal zit mooi in elkaar, maar het eindigt wat kaal en het had denk ik baat gehad bij een wat fantasievoller einde. De fantasystukken (als je het zo kan noemen) van het begin vond ik zelf heel erg sterk en het laatste deel met de jonge Chuck blijft daar helaas wat bij achter, zodat de film niet helemaal de impact maakt die het had kunnen maken.
Desondanks toch heel goed, maar het had potentieel om nog beter te kunnen zijn.
