Pff. Er zit hier best een mooi, tragisch (liefdes)verhaal in, maar alles is zo enorm vergezocht en langdradig verteld dat je soms echt niet weet waar je naar zit te kijken.
Het ene moment ben je in Egypte (hou nooit echt van die zanderige setting), dan weer bij Juliette Binoche en een Sikh die rondzwieren aan touwen in een kerk in Italië (???), en oja, Willem Dafoe loopt ook nog rond met zijn eigen motieven.
Hier had enorm veel ballast en speelduur afgekund om een veel beter behapbare film over te houden. Op het einde weet het lot van Almásy en Katharine best een snaar te raken als je begrijpt hoe het begin en einde van de film bij elkaar komen, maar daarvoor moet je je wel ruim 2,5 uur aan vage vertelvorm doorworstelen.
Een jonge Ralph Fiennes, Juliette Binoche en Kristin Scott Thomas zijn een lust voor het oog, dat wel.
Wel een vermakelijke film. Gezien het onderwerp (en hoe dat regelmatig redelijk expliciet tot uiting komt), uiteraard niet voor iedereen.
De lieve burgerlijke ouders van Colin die hem hem vrolijk uitzwaaien op de oprit en de nieuwe vriend van hun zoon graag eens uitnodigen aan het zondagse diner zorgt wel voor een grappig contrast met de submissive/dominante relatie die hij echt heeft met Ray.
Nu zit ik zelf totaal niet in het dom/sub wereldje, maar ik dacht toch dat er altijd goede afspraken worden gemaakt over het hoe en wat en dat beide daar oke mee zijn. Hoe Colin erin lijkt te belanden zonder te weten of hij het wel echt wil wordt op een gegeven moment een beetje raar, ook dat Ray daarna ineens wel een romantische normale dag wil proberen. Kwam allemaal wat minder geloofwaardig over, maar goed, aangezien het zijn eerste dergelijke relatie is is hij ook zoekende, dus vooruit.
Leuk einde waarin Colin iets meer geleerd heeft over zijn eigen grenzen, maar wel nog steeds een dergelijke relatie zoekt. Zelf gun ik hem meer/beter, maar goed, ieder zijn meug dan maar.
Met zo’n gemiddelde ligt de lat meteen hoog, waardoor ik het wellicht wat strenger beoordeel. Een goede film is het wel, het blijft heel de tijd interessant en boeiend en Robert Aramayo doet het erg goed. Dat het zich afspeelt in Schotland is ook een dikke bonus voor de sfeer en taal.
Toch heb ik mijn vraagtekens bij een paar kleine dingetjes; vooral waarom wij als kijker niet wat meer ‘meegenomen’ worden in de aandoening samen met hem. Er zit een tijdssprong in van 13 jaar waarin hij blijkbaar al aan de medicatie zit en weet dat hij het heeft, en daar zit verder dus geen enkele ‘spanningsboog’ meer in. Het hoeft niet per se een educatieve film te worden, maar dat is het automatisch al een beetje als je een film als deze maakt. Dat je dan eigenlijk alleen sec de uitingsvormen bij John te zien krijgt en niet gaandeweg ook nog wat relevante dingen leert over de aandoening (blijkbaar zit er ook een compulsief element in getuige bijvoorbeeld de tralies aan zijn balkon? Blijkbaar helpt medicatie niet of nauwelijks? Je kunt talloze vragen bedenken) zorgt ervoor dat het allemaal iets teveel aan de oppervlakte blijft.
Verder, die scene in de auto met dat meisje waarbij ze een soort tic-match hebben is op zichzelf heel grappig, maar ik weet niet of het helemaal de bedoeling moet zijn dat de film daar komedie uit haalt op die manier? Andere tic-momenten in de film waren ook (soms) wel grappig, maar dat was tegelijk ook tragisch en menselijk. Dit was meer alsof je ineens naar een absurde sketch zat te kijken.
Met name door het geweldige Promising Young Woman (Saltburn wat minder) ben ik wel een fan van Emerald Fennell, dus ik was benieuwd wat ze met dit verhaal zou doen. Dat het niet echt een getrouwe verfilming zou worden wist ik wel van tevoren. Ik heb het boek niet gelezen, maar me wel ingelezen, en een oudere versie van Wuthering Heights gekeken uit 1992 om in ieder geval een frame of reference te hebben.
Er zat best een groot verschil tussen de eerste en de tweede helft, voor mij. De eerste helft vond ik erg goed, plezierig wegkijken maar eigenlijk vanaf het moment dat Heathcliff terugkeert vond ik het wat saai worden en lang gaan duren, en ik zag dat meer mensen dat vonden. Kan er niet helemaal de vinger op leggen waar dat precies aan lag. De pacing wordt wat zwak en dingen duren gewoon te lang. De film had denk ik wel baat gehad bij een wat kortere speelduur.
Verder vind ik de kritiek (niet per se hier, maar ook elders) zich teveel focussen op het feit dat het niet trouw is aan het oorspronkelijke boek. Dat vind ik zelf nog wel de minst belangrijke factor. Dit verhaal is inmiddels al zó vaak verfilmd, dat een wat lossere interpretatie ook wel kan.
Emerald Fennell focust zich duidelijk op de seksuele ondertoon die ze tijdens het lezen van het boek naar eigen zeggen oppikte (die bij haar in deze film meer een boventoon wordt) met soms wat flauwe, maar soms ook wel vermakelijke visuele innuendo’s. Want dat is vooral wat deze film is; erg leuk en mooi om te zien, creatief gedaan, vooral audiovisueel, net als eigenlijk haar vorige twee films, waardoor het toch nog wel vermakelijk blijft om te kijken.
Vond het erg leuk trouwens toen ik zag dat Owen Cooper was gecast. Ik dacht dat dat was naar aanleiding van zijn geweldige rol in de serie Adolescence, wat ik helemaal tof had gevonden als een soort subtiele ‘nod’ naar zijn personage daarin, maar hij schijnt al gecast te zijn vóór dat dat uitkwam. Vond zijn kleine rol in het geheel beter dan die van Jacob Elordi, die deed echt helemaal niets voor mij (vond ‘m ook totaal niet hot ofzo). Ook Margot Robbie, hoewel ze op zich best goed (en natuurlijk mooi) is vond ik niet per se de meest geschikte actrice, had daar iemand willen zien die wellicht de rol wat rauwer had kunnen neerzetten (en ze is inderdaad wel wat aan de oudere kant).
Niet geweldig, maar ook zeker niet zo slecht als het gemiddelde hier doet vermoeden.
Weer gekeken na een aantal jaar, toen was ik er al enthousiast over, maar deze film verdient gewoon 5*.
Emerald Fennell is hierna volgens mij een beetje uit de bocht gevlogen (Saltburn was al ietsje té, Wuthering Heights moet ik nog zien), maar dit regiedebuut was op alle vlakken - plot, toon, boodschap, humor, casting, acteerprestaties, het kleurrijke uiterlijk, de muziek, tot aan de wardrobe aan toe- ijzersterk.
Oke, ik heb blijkbaar onder een steen gelegen, want ik ken Mastermovies wel van naam, maar heb er verder nog nooit iets van gezien, laat staan dat ik wist dat de regisseur daar blijkbaar van is.
Zelf raakte ik geïnteresseerd in deze film door oud-Panter Rutger de Bekker. Ik heb nooit echt goede hoop als het om Nederlandse films (komedies) gaat, maar had hem al een tijd niet gezien en heb hem op zich wel hoog zitten.
En het viel inderdaad niet tegen; het is regelmatig behoorlijk grappig, het poep- en piesgehalte dat je kan verwachten in dit soort films blijft gelukkig vrij beperkt en het is allemaal wel oprecht vermakelijk met een prima cast. Ook Ruben van der Meer doet het erg leuk, net als 'Melchior man' en het drugsdealende trio.
Wat een afschuwelijk ventje trouwens die 'Bastiaan'. Die zou ik graag wat patsen geven.
De vraag wordt weleens gesteld (bijvoorbeeld op Reddit), ‘wat is de zieligste film die je maar één keer hoeft te zien en daarna nooit meer’, en deze komt (na Grave of the Fireflies) hoog op mijn lijst. Wat een emotionele uitputtingsslag. Toch wordt het nergens te sentimenteel of zielig om het zielig. De cast, met Jessie Buckley voorop, zorgt daar wel voor. Mooi om te zien dat zij (die al jaren, vanaf Chernobyl) een van mijn favoriete actrices is hier terecht voor is onderscheiden.
Paul Mescal heeft helemaal nog niet zoveel films gedaan en is nog vrij jong, maar ook hij is steengoed. Valt me tegen dat hij niet ook genomineerd is voor zijn rol. Ook het zoontje Hamnet is voor een kindacteur bizar goed en ook nog eens superschattig om te zien, wat niet (of wel) meehelpt met de zieligheidsfactor.
Ik (en vele anderen ongetwijfeld ook) ben te weinig into oude literatuur en te 21e eeuws om iets te kunnen met de tekst van Hamlet, maar vond het toch wel gedurfd en te waarderen van de film dat het zoveel van Hamlet opneemt tegen het einde. Uiteindelijk gaat het toch meer om hoe William de dood van zijn zoon verwerkt in de kunsten en hoe het voor Agnes louterend werkt om het op het toneel te zien. Als je tranen net weer opgedroogd zijn kan je weer gaan huilen bij dat sterke einde.
Zeker geen film voor iedereen, maar voor mij werkte het wel.
Veel van wat Theroux hier laat zien is al wel bekend en veel nieuwe opvattingen en invalshoeken krijg je niet (hij hoeft ook niet meer te doen dan het gesprek aangaan en soms verbijsterd zwijgen), toch is het wel een interessant en soms schokkend geheel geworden. Je kan hier als vrouw, en hopelijk ook als man, alleen maar kwaad en verontrust naar kijken.
(reactie op ander bericht)
Ik vraag me af waar je dit op baseert? Het is niet alsof Theroux hier een heel kleine niche onder de loep neemt. Als je kijkt naar stemgedrag, social media-gedrag en opvattingen van jongens en jonge mannen in (ook) Nederland is de invloed juist zorgwekkend groot. Er bestaat een enorme kloof tussen hoe meisjes en jongens denken over zaken, en dingen als seksisme, homofobie nemen toe terwijl ideeën over gendergelijkheid juist afnemen door dit soort influencers.
Ik had zin in een slechte film, nou deze was echt afschuwelijk. Vooral omdat Katja Schuurman absoluut niet te harden is. Die vrouw kan niet eens (meer) normaal praten joh, laat staan acteren. Ik snap ook niet waarom ze gecast is, was er nou niemand anders die dit een beetje vlot en leuk kon doen (en die geen 50 is)? Afgezien daarvan is haar personage ook walgelijk. Wat een vreselijk wijf.
Alles is hier slecht en cringe aan, het enige dat dit van de 0,5* af houdt is Leo Alkemade, hoewel ik het eens ben met WB dat hij eigenlijk altijd hetzelfde doet. Eva van de Wijdeven is ook wel oke.
Flutfilm, gebaseerd op een (ongetwijfeld) flutboekje.
Alternatieve titel: Colours of Time, 1 maart, 22:51 uur
Ik ben een Parijs-, geschiedenis,- en kunstgeschiedenisliefhebber en dan ook nog al die dingen gecombineerd dus dit was echt genieten voor mij.
Ik weet echter niet helemaal zeker of ik deze film ook zo leuk had gevonden als ik al die dingen niet was geweest, want een paar mindere elementjes heeft het wel. Zo vond ik Suzanne Lindon wat minder goed gecast door onder andere (ja sorry) haar uiterlijk, had de Ayahuasca-scène voor mij niet gehoeven en zo vast nog wel wat dingetjes (die rare dancemuziek ineens? Dacht dat het een fout was ofzo).
Ik kan me ook voorstellen dat mensen het constante wat harde cutten tussen heden en verleden niet helemaal vinden werken. Ik vond het echter vaak wel mooi, zeker als je hetzelfde shot ziet in verleden en heden, dat had nog wel vaker gemogen. Het geeft het geheel ook echt veel body en betekenis.
En dan ook nog het werk van Monet dat een prominente rol speelt in de film. Het moment waarop je hem ziet schilderen en dan ziet, aan het plotselinge oranje licht, dat de zon dus opkomt en zijn beroemde schilderij daarmee wordt geboren is echt een prachtig gevonden scène.
Niet perfect, maar voor mij als liefhebber van de thema's wel echt heel leuk.
