Wel heel erg traag dit. De film vraagt ook wel enige voorkennis over de Magdalene Laundries (wat ik wel had door de veel betere film The Magdalene Sisters uit 2002) en het katholieke Ierland van die tijd, want er wordt vanuit gegaan dat de kijker wel weet wat er precies aan de hand is.
Kan me niet voorstellen dat dit nu zo’n geweldige rol moet zijn geweest voor Cillian Murphy om te spelen, maar hij en de rest zullen dit wel een belangrijk onderwerp hebben gevonden om te laten zien.
Kan niet zeggen dat ik er erg van genoten heb of het super interessant vond. Daarvoor was het toch allemaal wat te klein, te traag en te weinig om het lijf hebbend. Ook wel typisch zo'n verhaal dat als boek aardig werkt maar als film minder. Zoals iemand op IMDB heel treffend zei over de rol van Murphy: 'there's only so far moody brooding can carry you'. In een boek krijg je dan toch wat meer mee van de gevoelens en gedachten van een personage.
Ik wilde schrijven, ‘ik wist helemaal niets van László Toth, ik heb expres niets opgezocht van tevoren’, zie ik dat hij niet eens echt bestaan heeft. Denk ik heel de tijd dat ik naar een biopic heb zitten kijken.
Nou goed. De eerste helft is eigenlijk nog redelijk straightforward; een immigrant moet zich zien te redden in zijn nieuwe land. Tijdens de film wordt het nooit expliciet gemaakt wat hij heeft meegemaakt, zelfs maar of hij in een concentratiekamp heeft gezeten of niet. Je vermoedt het wel, en het blijft eigenlijk heel de film impliciet over alles heen hangen; zijn pijn, zijn drugsgebruik, en ik vermoedde op een gegeven moment ook in zijn architectonische keuzes (wat op het einde inderdaad zo bleek te zijn).
Verder dan dat impliciete kom je eigenlijk weinig te weten over wie hij is en waarom hij bouwt zoals hij bouwt. Dat bewaart de film voor de epiloog; we leren dan over zijn tijd in concentratiekampen en hoe dat zijn architectuur heeft gevormd. Voelt een klein beetje als een effectbejag‘trucje’ aan (en waar heb ik dan trouwens naar zitten kijken met dat ding uit 1980 als hij niet eens echt bestaan heeft?!), Ik was liever tijdens de 3,5 uur durende speelduur wat meer te weten gekomen over zijn architectuur (wat dus niet eens ‘zijn’ architectuur is, zucht).
En het kan aan mij liggen, vanaf de tweede helft wist ik regelmatig niet echt wat scènes nu probeerden te doen, zeker niet met de Van Buren familie. Dat ze afgeschilderd lijken te worden als de slechterik is iets wat nooit helemaal duidelijk wordt, afgezien van dat ze soort van neer lijken te kijken op de immigranten/Joden. ‘We tolerate you’ komt wel even aan als een mokerslag. Die verkrachtingsscene kwam voor mij al helemaal uit het niets trouwens. Dat was sowieso een heel hallucinant stuk in de film met die marmermijn (?) en die locatie met dat feest.
Het acteerwerk van Brody en Felicity Jones is natuurlijk wel erg sterk. Wellicht af en toe wat aan de dramatische pathetische kant, maar vooruit.
Het heeft zeker zo zijn momenten, kan ook bijna niet anders in een 3,5 uur durend epos, maar nee, ik weet het niet helemaal. Wellicht dat ik hier later nog meer zinnigs over weet te zeggen. Nu vind ik het eigenlijk hoe meer ik erover lees en nadenk steeds slechter worden.
Leuk idee voor een film. Die gaan eigenlijk zelden over oude mensen, en zeker niet over oude mensen die nog wat kunnen. Anno nu lopen ze natuurlijk in het moderne leven tegen dingen aan (telefoonscams) maar zorgt de technologie ook voor nieuwe kansen (hoortoestellen verbonden met mobiele telefoon).
Helaas heeft het wel ups en (erge) downs. De pacing is regelmatig erg stroef en het script ook. Dat komt met name door die afschuwelijke, afschuwelijke familie van Thelma. Ze reageren heel vreemd op alle gebeurtenissen en acteren echt verschrikkelijk. Ik wilde eigenlijk schrijven dat ze die mensen volgens mij ergens van onderop de stapel hebben, maar toen zag ik bij de aftiteling dat die vrouw Parker Posey is, toch een best bekende naam. Wat is zij verschrikkelijk slecht en irritant in deze film. Die jongen ook, niet te doen.
Maar afgezien van dat drietal is het een heel aardige film en doet June Squibb het zeker niet onverdienstelijk (ik ben nu ik zie dat ze 94 is nog meer onder de indruk!). Moet zeggen dat het vooral tegen het einde wel leuk wordt in die lampenwinkel en hoe ze het oplost met de computer. Realistisch, ach nee vast niet, maar het is leuk en op het einde zitten nog een paar leuke grappen waardoor ik toch nog een paar keer hard gelachen heb, ondanks dat ik halverwege dacht dat het helemaal niks meer ging worden en zelfs bijna gestopt was (heb soms het Slechte Drietal wel geskipt).
Ik wilde een keer een luchtige romkom kijken omdat ik dat eigenlijk nog zelden doe. Deze voldeed wel, maar echt goed was het allemaal niet. Het is vooral vaak nogal cringe qua humor (vooral het naakt en sommige andere rare scènes). Ook merk je het lage budget wel. De muziek is ook slecht en komt goedkoop over.
Glenn Powell is hier beter op z’n plek dan Sydney Sweeney. Ik heb haar in dingen gezien (vooral Euphoria) waar ze op zich niet slecht was, maar in een film als deze weet ik het niet helemaal. Ze heeft een onnatuurlijke irritante manier van praten en haar timing is niet altijd geweldig. Maar goed, de vraag bij haar is natuurlijk of ze daarvoor gecast is.
Het plot is verder ook niet echt mijn smaak, dingen die gebaseerd zijn op een misverstand en allerlei plannetjes is vaak een beetje vermoeiend. Als ze na hun avontuur in de haven bij elkaar komen leek me dat best een aardige conclusie, beetje jammer dat er dan nóg weer een ruzie en gedoe bovenop moet komen. Toegegeven, het einde bij het Sydney Opera House met de helikopter was wel oke.
Ik geef een héél nipte 2,5*, af en toe was het wel grappig, en de film is zelfbewust en vrolijk genoeg om hem het een en ander te vergeven.
Ik heb tot nu toe nog niet echt goede ervaringen gehad met Lars von Trier, dus weet eigenlijk niet helemaal waarom ik deze ging kijken. Was denk ik toch te benieuwd naar het thema.
Het eerste deel is apart, in de zin dat het tegelijk reëel en surreëel is. Het bruiloftsfeest heeft een beetje een Festen-achtige sfeer (voor zover ik me die film nog kan herinneren). Dat heen en weer gedraal en rare gedrag van Justine telkens als je denkt dat het feest wel klaar is, je wordt er zelf bijna naar van en het gaat ook een beetje lang duren op een gegeven moment. Sommige dingen die gebeuren snap ik ook niet echt (dat ze seks gaat hebben met die Tim en buiten gaat plassen?), maar daar zal ik dan wel niet arthouse genoeg voor zijn ofzo.
Vervolgens deel 2, waarin je ziet dat Justine nog verder depressief is geraakt en op het kasteel van haar zus en zwager verblijft terwijl de planeet Melancholia dichterbij komt en wel/niet een gevaar vormt voor de aarde. Net toen ik het eigenlijk helemaal zat was waren de laatste 20 minuten op zich nog wel oke als blijkt dat het onvermijdelijke te gebeuren staat en Claire panikeert (trek dat hoofd van Charlotte Gainsbourg niet, maar hier zette ze wel een sterke rol neer op het einde).
Tja, wat moet je uiteindelijk met de twee delen als combinatie en met het geheel?
De film moet het voor mij meer hebben van een aantal losse elementen; de originele sfeer, de cinematografie en het geluid (die vogels ’s ochtendsvroeg bijvoorbeeld en het lage gerommel van de planeet), en zo nog wat dingetjes die soms wel voor een aardige scène zorgen, maar als geheel vind ik het niet per se heel sterk.
Prachtige film, waar ik gek genoeg nooit eerder van had gehoord. Kwam op mijn radar door Saoirse Ronan, een van mijn favoriete actrices nu. Leuk om haar weer te zien in een van haar eerste rollen, waar ze zelfs een Oscarnominatie voor kreeg. Jammer dat haar personage later gespeeld wordt door een actrice die helaas niet erg op haar lijkt, maar je kunt nu eenmaal niet de echte 18-jarige Saoirse casten helaas.
Ondanks dat ik het een zeer mooie film vond is het niet altijd de makkelijkste kijkervaring doordat de film je geen hapklare scènes en plot voorschotelt. De film speelt met de chronologie, maar wel vrij subtiel. Dingen komen telkens wat in een ander daglicht te staan door het gezichtspunt van de personages, zeker tegen het einde wanneer de Briony van het heden onthult dat sommige dingen niet als zodanig gebeurd zijn. Die sprong naar het heden vond ik wel een leuke verrassing, zoiets geeft een film toch altijd een bepaalde body mee, zeker als dan blijkt dat het om een vertelling in een vertelling gaat. Ben ook wel benieuwd hoe de kijkervaring is bij een herkijk.
Maar los van verhaal zelf wil ik deze film zeker nog eens zien om de prachtige cinematografie, de cast (James McAvoy is leuk, Keira Knighly is bloedmooi en leuk om een jonge Juno Temple te zien), het camerawerk, het gebruik van licht en de zomerse sfeer waardoor je zelf zin krijgt om in een Engelse tuin rond te dartelen in een jurk. Wat dat betreft was het eerste half uur wel echt het hoogtepunt, ik had nog veel langer op dat landgoed willen blijven.
Al een paar keer gelezen dat dit een van de ergste, grimmigste films is en dat mensen ‘een week gejankt’ hebben. Nu ben ik op zich niet per se van de schokkende films kijken om de shockvalue (liever niet), maar naar deze was ik toch wel benieuwd door zijn status en het interessante thema van een nucleaire dreiging en de aftermath.
Het begint veelbelovend, de setting in Sheffield met het taaltje zorgt voor een leuk authentiek sfeertje (bijna alsof je een Mike Leigh film zit te kijken zei ik nog), hoewel de opbouw naar de nucleaire ramp een beetje aan de lange kant is. Je leert de personages enigszins kennen en dat is wel oke, hoewel later zal blijken dat dat eigenlijk niet uitmaakt omdat je toch amper nog weet waar en naar wie je zit te kijken.
Want alles wordt hoe langer hoe warriger en steeds onduidelijker en fragmentarischer gemonteerd. Dat zal vast allemaal expres zijn gedaan voor het effect en als stijl van de film, maar vond het er persoonlijk niet per se beter op worden. Ja, de film valt op zich ergens wel te prijzen voor zijn rauwe stijl en niet-cinematische uitwerking (wat wel verfrissend is), maar om nou te zeggen dat dat het verder ook goed maakt, ik vond eigenlijk van niet. Wat meer structuur en rust was de kijkervaring voor mij ten goede gekomen.
In die zin heb het idee dat de film een beetje last heeft van het ‘het is erg, dus het is goed’-syndroom, wat ik wel vaker tegenkom. Ja er zitten (realistische) gruwelen in, en de film geeft ook best interessante informatie over hoe de aftermath van een nucleaire aanval verloopt, maar afgezien van die dingen vind ik dit geen meesterwerk.
