Mja. De film weet af en toe wel sfeer neer te zetten en bijzondere beelden en shots, maar over het algemeen is het mij toch allemaal wat te traag. Scènes waarin je een minuut lang hetzelfde shot ziet hoeven voor mij niet echt.
Het thema van vergankelijkheid (kracht bij gezet door de (nogal irritante) speech van die gast halverwege) raakte bij mij ook geen snaar, omdat ik zelf helemaal niet de behoefte voel om iets na te laten en waarde hecht aan herinnerd worden of wat dan ook.
Het laatste stuk als hij die reis door de tijd maakt (blijkbaar begint hij weer bij het begin ofzo? Dat moeten we verder allemaal maar aannemen) is wel aardig om te zien, omdat er dan eindelijk wat meer gebeurt.
De spookgedaante blijft heel de film toch wat awkward om te zien, omdat het zo’n lullig beeld is. Daardoor werkt het tegelijkertijd wel en ook weer niet.
Ik waardeer de invalshoek en de sfeer wel, en gelukkig duurt het ook niet al te lang.
Ik vond het wat onorigineel beginnen, met dingen die je her en der al wel vaker hebt gezien, dus ik vreesde een beetje voor het vervolg. Maar later neemt de film wel wat grappige afslagen waardoor het toch nog een leuke en soms verrassende kijkervaring wordt.
Het is wel net iets teveel een leuk tussendoortje voor een hogere score. Het wordt nooit ergens heel spannend of heel origineel, maar gewoon prima.
Het is op zich het bekijken wel waard voor het acteerwerk (van vooral Cillian Murphy), maar ik raakte het opgefokte sfeertje en de vibe al vrij snel zat.
En dan doet de film soms ook nog wat experimentele dingen met het camerawerk en muziek die ik totaal niet vond werken en wist alles rondom Shy bij mij niet echt een snaar te raken. Sowieso boeiden die jongens me niet echt, eigenlijk alleen het personage van Cillian Murphy.
De film wil van alles doen, eigenlijk teveel, ook met die documentairebeelden tussendoor wat echt niet had gehoeven.
Mja, het is het allemaal net niet. Het script is vooral nogal zwak waardoor het verhaal en wat er gebeurt allemaal nooit echt lekker loopt, vond ik dan.
De humor werkt ook maar matig, vond eigenlijk alleen de rol van Will Poulter erg geslaagd. Ook werkt de spanning en de ‘’horror’’ helemaal niet en zagen de unicorns er behoorlijk slecht uit.
De hele invalshoek van evil rijke mensen die een unicorn willen gebruiken voor eigen gewin en hun rijke vrienden is natuurlijk ook niet echt meer heel origineel of verrassend.
Normaal stoor ik me er bij films eigenlijk nooit aan, maar deze had echt een heel opdringerige muzikale score. Dat zoiets helemaal op het einde is oke, maar ook helemaal in het begin al dat je denkt, doe eens rustig en doe niet zo manipulatief met je aanzwellende violen. Dat maakte het voor mij een beetje ‘try-hard’ allemaal.
Matthew Broderick vond ik maar matig gecast met z’n neppe baardje.
Eigenlijk vond ik de scènes van de zwarte soldaten onderling, met conflicten en verschillen in cultuur en dergelijke nog het interessantst.
Verder wel een boeiend onderwerp natuurlijk om te verfilmen als deel van de geschiedenis, maar die battles enzo interesseerden me niet echt, ik snap ook niet echt waarom ze zo graag cannonfodder wilden zijn, maar ja.
Nooit eerder gezien, hoewel ik het 'it's not your fault' (zonder context) wel kende. Mooie film, ook zo'n film waar ik eigenlijk weinig over weet te zeggen.
Het heeft een paar mooi scènes met dialogen die eruit springen, de scène op het bankje in het park met Robin Williams vond ik wel een hoogtepunt. Normaal heb ik het niet zo op Robin Williams, maar in deze film vond ik hem erg leuk. Net als natuurlijk de nog onervaren Matt Damon die een sterke rol neerzet. Oja, en leuk om een jongere Stellan Skarsgård te zien.
Alternatieve titel: Late Shift, 8 oktober 2025, 21:02 uur
Door het realisme eigenlijk bijna meer een documentaire dan een speelfilm. Het blijft de volle speelduur boeiend, zeker als je zo'n ziekenhuisomgeving interessant vindt, natuurlijk ook doordat er geen rustmoment inzit voor Floria.
Ik had door de beschrijving van de 'dramatische uitbarsting' wel iets ergers verwacht op het einde, maar gelukkig loopt alles toch nog enigszins normaal af.
Merk wel dat ik er filmisch verder niet superveel over kan zeggen. Het is boeiend om te kijken, maar het voelt door het onderwerp (en door de boodschap op het einde) wel ook een beetje als een soort 'reclame' (eigenlijk meer anti-reclame natuurlijk) of noodkreet voor het vak van verpleegkundige. Verder wel terecht. Iets minder influencers en wat meer zorgpersoneel zou welkom zijn, maar goed, zelf doe ik het ook niet.
Weer een erg sterke rol van Leonie Benesch (vraag me af hoe lang ze getraind heeft om al die handelingen zo snel en kundig in de vingers te krijgen), in een wat vergelijkbare rol als in Das Lehrerzimmer die ik ook al met haar zag.
Alternatieve titel: Afire, 1 oktober 2025, 22:18 uur
Lastig. De eerste helft of driekwart vond ik wat aan de saaie moeizame kant. Op zich is alles wat er gebeurt en hoe Leon zich voelt wel realistisch gedaan (het zal wel niet voor me pleiten, maar ik herkende me nogal in zijn buitenstaandergevoelens en gedrag), maar het zorgt niet echt voor een leuke kijkervaring.
Ik vroeg me ook af waar de film nog naartoe ging aangezien de brand helemaal geen rol leek te spelen in het geheel.
Op het laatst ‘doet’ de film dan eindelijk wat meer, en wordt het wat interessanter, maar heb er alsnog wat gemengde gevoelens bij. Niet slecht, maar ook niet leuk, zeg maar. Door de overtuigende psychologie van de personages en de scherpe observaties over hoe mensen bedoeld en onbedoeld met elkaar omgaan krijgt het net het voordeel van de twijfel.
