De vorige film van Joachim Trier, Verdens Verste Menneske, vond ik erg goed, dus ik dacht dat dit ook wel wat moest worden. Maar helaas. De film wil volgens mij dingen zeggen over intergenerationeel trauma, familiebanden en de onmacht om tot elkaar te komen maar mij wist het niet te pakken.
De film begint nochtans erg mooi, met het sfeervolle grote familiehuis als eigenlijk een van de personages, vol van herinneringen en historie. Maar de rest van de film vond ik erg rommelig en regelmatig zelfs saai en een beetje als los zand verlopen. We zien Nora struggelen als actrice en ook als mens (sorry, maar haar personage (en de actrice?) irriteerde me eigenlijk), we zien hun vader, de regisseur Gustav die hen als kind heeft verlaten na de scheiding, de jongere zus Agnes met haar gezin en de Amerikaanse actrice Rachel die de rol moet spelen die eigenlijk voor Nora was bedoeld. Daar tussendoor zitten nog wat scènes over het verleden van de familie (met het oorlogsverleden van hun oma). Eigenlijk zijn dat nog de mooiste en interessantste scènes, maar in het grotere geheel voelen ze wat misplaatst aan, alsof je ineens een andere (wel interessante) film zit te kijken.
Opvallend is op een gegeven moment ook nog een mega pretentieus shot, met de drie gezichten van Nora, Agnes en hun vader waarmee de film meer wilde dan het uiteindelijk wist over te brengen.
Jammer, had heel wat potentieel, en aan het gemiddelde te zien weet het een hoop mensen te beroeren, maar het was het niet voor mij. Ik heb nota bene zelf een zus en ben normaal gesproken snel geëmotioneerd, maar die laatste scène met het filmscript liet me volkomen koud, dus dan gaat er ergens toch iets mis.
Voordat ik de nieuwste film ga kijken besloot ik deze te doen, voor wat meer context over Wuthering Heights. Ik was een keer begonnen aan het boek, maar daarvan merkte ik al gauw dat het niks ging worden. Want dit verhaal zorgt er wel voor dat je even de stamboom moet checken op Wikpedia, anders kan het nog weleens verwarrend zijn. In die zin werkt het begin, dat ook het einde is, wel goed omdat je dan nog geen idee hebt hoe de verhoudingen liggen en wat deze mensen van elkaar zijn, iets dat je op het einde dus wel weet na wat er allemaal gebeurd is.
Als film in dit genre is dit natuurlijk behoorlijk dramatisch en theatraal, maar als je bedenkt wat voor soort boek het verfilmt is het wel geslaagd. De acteurs zijn uitstekend gecast (hoewel er op leeftijd niet echt gelet lijkt te worden qua ouder worden) met natuurlijk Ralph Fiennes en Juliette Binoche als hoogtepunten (ook qua uiterlijk), het sfeertje zit wel snor, de muziek is mooi.
Je moet er voor in de stemming zijn, maar ik vond dit, hoewel ik geen vergelijkingsmateriaal heb (er zijn ook nogal wat verfilmingen) wel een prima versie. Ook het meest trouw aan het boek begreep ik.
Best een mooie film voor zolang het duurt, maar vond het net een beetje te saai worden en te weinig inhoud hebben op een gegeven moment. Het wordt uiteindelijk toch allemaal een beetje veel van hetzelfde, en daarbij helpt het ook niet mee dat ik het allemaal heel erg zielig en triest vond wat er gebeurd is met zijn vrouw en dochtertje. Echt een leuke kijkervaring is het dus niet echt, het is behoorlijk verdrietig. De reis die je met hem door begin 20ste eeuw maakt is op zich wel oke, maar omdat Robert zijn hele leven spendeert in een cabin in het bos krijg je net wat te weinig tijdsgeest mee over de veranderende wereld, wat ik juist altijd wel leuk vind om te zien (en wat iemand anders ook al schreef, ik vond hem eigenlijk nauwelijks ouder worden of veranderen, misschien dat dat ook had geholpen voor de kijkervaring als dat contrast groter was geweest).
Alternatieve titel: Little Amélie or the Character of Rain, 5 februari, 21:24 uur
Ik vond het een beetje irritant beginnen omdat ik haar nogal een vervelend kind vond en dat God-ding en het feit dat ze blijkbaar een soort mute vegetable was de eerste jaren van haar leven (?) niet helemaal kon plaatsen. (Hoewel de uitleg van De filosoof helpt en logisch klinkt).
Maar daarna wordt de film hoe langer hoe mooier. De film is niet van Japanse makelij, maar het heeft weer alles wat Japanse (animatie)films zo mooi maken, vooral de focus op de seizoenen en het weer, en wat voor gevoel dat geeft.
Hoe ze bijvoorbeeld ‘s avonds in de regen terugrijden vanaf het strand is erg sterk, maar er zijn veel meer betoverende ontroerende scènes, ook in combinatie met de muziek.
Ook de tekenstijl is erg mooi, misschien niet erg gedetailleerd, en het moet even wennen, maar het is erg schilderachtig en weer eens wat anders.
