Bijzondere film, waarvan ik het hele vampieraspect eigenlijk nog het minst van allemaal vond. Het is allemaal heel sfeervol en thematisch gelaagd maar zodra het dan gaat over houten staken en knoflook vind ik dat het de film eigenlijk een beetje naar beneden haalt.
Vooral de eerste helft is wel boeiend. Er wordt rustig de tijd genomen om een setting en sfeer te creëren. Hoogtepunt was wel de muziekscène halverwege waarin spirits of both past and future te zien zijn, als een soort ultieme viering van de zwarte cultuur en muziek. Erg sterk en creatief gedaan.
Maar vanaf het moment dat de vampiers ten tonele verschijnen vond ik het zelf eigenlijk wat twijfelachtiger worden. Het levert op zich wel toffe scènes op (vooral ook mooi gefilmd die groep vampiers in het duister enzo), en de achterliggende symboliek en thematiek over zwarte muziek, witte mensen die het komen ‘stelen’, je ziel verkopen en wat al niet meer (er is vast nog meer uit te halen) is op zich wel interessant, maar het komt er allemaal een beetje rommelig uit. Ik vond de verschillende ‘lagen’ van de film eigenlijk niet heel goed bij elkaar komen (vampiers, zwarte cultuur, de KKK, muziek, etc).
Toch verdient dit alsnog een heel nette score. Het is creatief, sfeervol, origineel en audiovisueel heel erg sterk.
Leuk gevonden origin story van de Kerstman, alleen daardoor wat voorspelbaar op momenten. Ook vond ik de verhaallijn over de feud tussen de verschillende families niet zo heel goed werken, zeker tegen het einde niet als er een plan wordt bedacht om alles te saboteren. Het wordt dan eigenlijk een wat hinderlijke onderbreking van de rest van het schattige en leuke feelgood verhaal.
Het einde is ook een beetje abrupt, Klaus gaat blijkbaar ineens dood maar komt toch magisch elk jaar met kerst weer terug. Waarschijnlijk om het hele plot toch nog een soort vleugje mysterie en mythe terug te geven, maar dat is allemaal erg plotseling en afgeraffeld.
Verder prima. Leuke stijl, die naarmate de film vordert en het stadje verandert steeds meer kleur krijgt. En regelmatig aardige humor en schattige personages.
Dit werkte niet helemaal voor mij. Met dit soort films is het toch vaak zo dat je vooral benieuwd wordt naar de echte gebeurtenis en daar liever een documentaire over kijkt. Misschien had ik dat eerst moeten doen zodat ik wat meer context had.
En daar komt nog bij dat het ik het grotendeels niet zo’n heel erg interessante invalshoek vond wat er gebeurt achter de schermen bij ABC. Pas vanaf het laatste half uur wordt het boeiender als er meer op het spel komt te staan en het de vraag wordt wat ze kunnen uitzenden en of ze te vroeg zijn met hun conclusies, maar de drie kwartier daarvoor zit je toch vooral te kijken naar chaotische taferelen die ik niet erg interessant vond.
Ook komt de verstreken tijd totaal niet over; het lijkt alsof alles realtime in anderhalf uur gebeurt, maar blijkbaar is het de hele dag, wat je nergens aan merkt.
Het is wel leuk om te zien wat voor technieken ze hadden in 1972 om zo’n soort live uitzending te maken en de combinatie met de echte beelden van de gebeurtenis en uitzending is ook wel oke gedaan.
De beschrijving hier bij de film is echt een van de vaagste die ik ooit heb gezien, maar I guess dat dat wel moet als je niet teveel wil spoileren.
We beginnen met act drie; de wereld lijkt ten onder te gaan aan steeds grotere rampen, en een geheimzinnige Chuck die bedankt wordt voor 39 ‘great years’ verschijnt op billboards en reclamefilmpjes.
Op een gegeven moment ergens halverwege de film (ik dan) kom je erachter dat die eerste act de wereld is zoals de dan stervende Chuck het zelf in zijn hoofd heeft ( ‘I contain multitudes’.) Die wereld brokkelt langzaam af, het internet valt blijvend uit, er zijn natuurrampen en op het einde doven alle sterren een voor een.
Ik denk dat ik act twee het mooiste vond. Het heeft een sprookjesachtige sfeer, de wereld is eigenlijk te idyllisch om echt te zijn, maar de band tussen de drie personages (de drummer, Chuck en ‘little sister’) en de plaatsen waar ze zijn (bij dat water met die fontein) zorgt voor een heel speciaal warm gevoel. En de dans zelf is natuurlijk een heel leuk stuk in de film.
De derde act is eigenlijk wat conventioneler coming of age. Je ziet hoe Chuck als jongen opgroeit, wat hij meemaakt en welke levenslessen hij meekrijgt (en wat er te zien is op de geheime zolder waar hij niet mag komen).
Zelf had ik het wat ronder en affer gevonden als we op het einde nog wat hintjes hadden gezien naar de eerste en tweede act, het grotere geheel. Het verhaal zit mooi in elkaar, maar het eindigt wat kaal en het had denk ik baat gehad bij een wat fantasievoller einde. De fantasystukken (als je het zo kan noemen) van het begin vond ik zelf heel erg sterk en het laatste deel met de jonge Chuck blijft daar helaas wat bij achter, zodat de film niet helemaal de impact maakt die het had kunnen maken.
Desondanks toch heel goed, maar het had potentieel om nog beter te kunnen zijn.
