Wel grappig om te zien dat animatiefilm(pje)s toen nog niet op zichzelf stonden, maar in de context werden geplaatst van de cartoonist die ze gaat tekenen. Dat was ook al met Little Nemo en verschillende andere heel vroege animaties. 'Kijk eens wat ik kan doen!'.
Vond deze eigenlijk niet zo leuk. Het is erg repetitief, de tekenstijl is simpel en kaal. Dan zijn sommige andere (eerdere) animatieprojecten eigenlijk creatiever en leuker om te zien.
Leuke film, erg creatief gedaan voor die tijd, met vernieuwende shots (een auto-achtervolging in de achteruitkijkspiegel) en best spannend voor die tijd.
Best leuk, jammere is alleen dat de ruime meerderheid van deze 'animatiefilm' bestaat uit nogal langdradige live action van Winsor McCay met zijn collega's en vrienden, en zijn hand die je de personages ziet tekenen.
Het uiteindelijke animatiestukje is wel leuk om te zien (niet de eerste, zoals hij zelf beweerde, maar toch een van de), maar jammer is dan wel dat de film vervolgens heel abrupt eindigt en je niet de reactie ziet van zijn collega's die hem eerst nog voor gek verklaarden. Dat was toch wel nodig geweest om dit een rond verhaal te maken.
Vond deze behoorlijk meevallen als je hem vergelijkt met zijn tijdgenoten. Deze film is van hetzelfde tijdperk als dat theatrale goochelgepruts (oneerbiedig, ik weet het, maar niet mijn ding) van Méliès, maar al een stuk beter kijkbaar. Het is deels buiten op locatie, met een echt rijdende trein en het heeft een van de eerste panning shots, dus dat de mensen met de camera gevolgd worden in plaats van dat de camera stilstaat en de boel registreert als een toneelstuk. Toch best een memorabel moment in de filmhistorie.
Kijk, langer dan de 12 minuten die het duurt hoeft het voor mij ook niet te duren, maar dit begint ergens op te lijken.
3* (eigenlijk onmogelijk om er met de ogen van nu op te stemmen, want er zit nogal een verschil tussen objectieve kwaliteit en kijkplezier, maar goed).
Ik keek hier nogal naar uit door de regisseur en de cast. Tom Cruise eindelijk weer eens als iets anders dan saaie Ethan Hunt, en Jesse Plemons (en Sandra Hüller, John Goodman) is ook altijd de moeite waard in welke rol hij ook speelt.
De film gaat helaas een beetje (of nogal) ten onder aan zijn eigen ambitie en idee. Zodra je erachter komt dat het gaat om een toneelstuk in een film (en dat is al vrij snel (veel te snel?)) werkt het eigenlijk niet meer echt. De inhoud en satire van het toneelstuk ligt er duimendik bovenop (Curtis Markson zegt nota bene zelf dat het tweedimensionaal is) en is niet onderhoudend of interessant genoeg om lang boeiend te zijn (het is immers ‘maar’ een toneelstuk, er staat niets op het spel, ook al is het gebaseerd op echte gebeurtenissen), waardoor je als kijker grotendeels naar stukken hysterisch kluchterig ‘niks’ zit te kijken. De 10 minuten lange monoloog van Digger in het parlement is op zich wel de moeite waard en het is wel aardig om de cast bezig te zien, en ook de decors zijn mooi gedaan, maar dan houdt het wel een beetje op.
Ik zei tegen mijn kijkpartner dat ik de film eigenlijk pas interessant begon te vinden qua setting toen de aftiteling begon. Dat wij als kijkers als een soort extra laag ook onderdeel zijn van het hele 'spectacle' is ook al snel wel aan te voelen, en die ‘niveau 4’-aankondiging tijdens de aftiteling is dus op zich wel een grappige maar ook een beetje een on the nose bevestiging van het hele ‘u bent allen medeplichtig'-idee.
Het is jammer van de cast, het budget en het talent van Iñárritu dat dit is toch grotendeels een nogal mislukt iets is geworden.
