Laat ik voorop stellen dat ik het echt heel gaaf vind dat het Halina is gelukt om in de VS een film te maken die ook nog best goed ontvangen is.
Wat haar film(s) betreft, dit thema is duidelijk iets dat haar bezighoudt, net als met Instinct (Film, 2019), maar net als met die film had ik ook nu weer niet echt feeling met het hele (seksuele) thema en voor mij komt het dan ook nogal over als een beetje aanstellerij allemaal – misschien niet eerlijk maar toch.
Dat maakt het nog geen slechte film per se. Kidman wordt alom geprezen en wel terecht denk ik. Ze moet veel van zichzelf laten zien letterlijk en figuurlijk (hoewel ik haar niet echt prettig vind om te zien qua uiterlijk) maar ik vond Harris Dickinson als Samuel eigenlijk minstens zo goed. Hoe hij nonchalant en naturel zijn personage neerzet is wel boeiend.
Ook audiovisueel is het wel oke, echt weer zo’n A24-sfeertje ook, voor zover je al die films over een kam kan scheren dan. De clubscene vooral is wat muziek betreft wel een hoogtepuntje, met een een goede opbouw zoals ze er eerst heenrijdt in de auto en het daarna losbarst.
Echt trots op een Nederlandse vrouw die het zo ver geschopt heeft terwijl ze altijd maar irritant en vervelend werd gevonden zonder een echte reden.
In het begin dacht ik al, dit is allemaal een beetje vreemd. Dat rare verkleedfeestje waar ze naartoe gaan, die hond die soms tekst heeft, die vrouw die in het begin niet praat. Een scène waarin ze ineens gaan graffiti ’en en Ewan die op zijn werk (?) tekeningen maakt. Vaak is het zo dat je dan nog even in de toon van de film moet komen, maar deze film bleef eigenlijk heel de speelduur lang raar, alsof het een absurdistische of surrealistische film was vermomd als normale romcom. Heel vreemd.
Jammer, want Ewan McGregor is een van mijn favoriete acteurs, en ergens tussen alle lagen rarigheidjes en onnavolgbare dingen zit een interessant thema verborgen en een leuk sfeertje. Het zal ook deels wel aan mezelf liggen, want het gemiddelde is best aardig, maar voor het grootste deel geen idee waar ik naar heb zitten kijken. De poster is heel treffend want die slaat ook nergens op.
Ik zie nu wel dat 20th Century Women ook van deze regisseur was, en daar vond ik toevallig ook al niks aan, dus laten we het er maar op houden dat Mike Mills en ik geen klik hebben.
Ik ging hier eigenlijk blind in, en het viel me niet tegen. Het jaren ’80 sfeertje, de mooie cinematografie, de stomende romance tussen twee vrouwen, het wat sleazy wereldje, alles zorgt ervoor dat het een boeiende en aangename kijkervaring is, net als het soms verrassend rauwe geweld.
Minpunt is denk ik het plot zelf. Hoe het verhaal zich ontwikkeld is op zich nog wel oke, maar dat er in het verleden blijkbaar iets gebeurd is (te zien aan de rode flashbacks) met haar vader vond ik zelf een beetje een minder element. Sowieso ging het me tegen het einde wat tegenstaan. Het is heel de speelduur best een coole film, maar het wordt op een gegeven moment een beetje belachelijk als er weer iemand met een getrokken pistool verschijnt (om nog maar te zwijgen over die fantasie Hulk-reus, dat had echt niet gehoeven voor mij).
Weer een erg sterke rol van Kristen Stewart trouwens, maar eigenlijk was heel de cast wel opvallend goed.
Alternatieve titel: Wicked, 15 januari 2025, 21:50 uur
Ik wist eigenlijk vrijwel niks van Wicked, afgezien van de twee hoofdpersonages en het nummer Defying Gravity. Ik ging er dus redelijk blind in en hoewel ik over het algemeen wel een liefhebber ben van musicals kunnen (film)musicals hit or miss zijn, en hier vond ik niet zo heel veel aan.
Het plot en vooral die wereld van Oz interesseren me gewoon niet zoveel. Qua productiedesign en dergelijke is kosten noch moeite gespaard maar ik had het op een gegeven moment wel gehad met die hele setting. Het plot gaat ook pas helemaal op het einde een beetje ergens naartoe, daarvoor vroeg ik me telkens af waar het nou eigenlijk om ging allemaal (als ze in Emerald City en bij de Wizard of Oz aankomen zit de film echt even op een raar dood punt). (En die cameo's van Idina Menzel en Kristin Chenoweth, een leuke knipoog voor de liefhebber, maar wat een vervelende scène was dat).
De personages en acteurs zijn wisselend. Cynthia Erivo is prima, Ariane Grande is wel érg een over-de-top typetje de hele tijd, maar wel leuk I guess. Michelle Yeo, ik weet dat mensen haar hoog hebben zitten maar dit was echt een heel zwakke rol. Geen idee voor welk Engels accent ze wilde gaan, maar ze leek soms wel een Nederlander, heel apart. Jeff Goldblum vind ik normaal gesproken vrij irritant, maar die was dan weer erg op zijn plek in deze film. Peter Dinklage (ik hoorde het meteen) als geit is leuk.
Tja, fans van de stagemusical hebben er vast allerlei (warme) gevoelens bij, maar voor mij was dit toch vrij matig, met af en toe een aardig moment of liedje. Moet er nog maar over nadenken of ik deel 2 nog wil zien.
Hack Your Health: The Secrets of Your Gut (2024) 3,0
13 januari 2025, 10:42 uur
Interessant maar erg incompleet. Het duurt ook maar 79 minuten, terwijl er makkelijk een stuk meer verteld had kunnen worden. Dit had ook een serie van een aantal afleveringen kunnen zijn. Zeker omdat er 4 personen gevolgd worden, maar nadat we te horen hebben gekregen met welke problemen ze kampen en wat er gevonden is in hun microbioom krijgen we nooit een follow-up te zien. Voelt nogal loos aan op deze manier.
De animaties en de vilten figuurtjes zijn leuk, je moet ook iets verzinnen om informatie over bacterieën in de darmen een beetje visueel aantrekkelijk te maken en dat is op deze manier best leuk gedaan.
Wellicht komt het doordat er nog veel meer onderzoek gedaan moet worden, of omdat het microbioom en wat er wel of niet werkt voor (darm)gezondheid zo verschilt per persoon, maar het blijft allemaal vrij algemeen en er worden weinig concrete details gegeven.
In het begin vooral leuk door de tijdsgeest en de subcultuur. De kleding, voorwerpen, de interieurs, auto's, alles is lekker 90's. Maar na een uur heb je dat aspect ook wel weer gezien en dan duurt het nog best lang, met houterige, oninteressante drugsdeals en vaak dito acteerwerk. Jammer dat het vooral gaat om het drugsaspect en dat de gabberscene daar eigenlijk alleen maar het decor voor is.
De film is een groot deel van de speelduur meer van hetzelfde en op het einde weet je niet eens echt hoe het met de hoofdrolspelers afloopt.
Veruit de leukste en beste rol is van Jim Deddes als Danny.
Af en toe wel gelachen, maar toch kleine tegenvaller.
Alternatieve titel: L'Amour au Présent, 1 januari 2025, 22:04 uur
Een romantische film van A24, daar had ik best hoge verwachtingen van, maar wat vervelend was dit zeg.
Om te beginnen ben ik al geen fan van Florence Pugh, maar ik dacht, ach dat kan wel een keer. Maar weer vond ik haar irritant. Daarnaast is het ook raar dat ze in de film 34+ moet voorstellen terwijl ze in het echt 28 is. Dat leeftijdsverschil merk je gewoon omdat ik het nooit heel geloofwaardig vond dat ze een gevierde chef is met jarenlange ervaring. Waarom haar dan casten terwijl er genoeg andere prima actrices zijn?
Wat Andrew Garfield betreft, heb hem best hoog zitten, maar zijn personage is super karakterloos en hij loopt heel de film pruilend en met tranen in zijn ogen rond. Wat een slappe hap. Geen idee wie hij was voordat hij Almut ontmoette, en daarna trouwens nog steeds geen idee wie hij was.
De chronologie met de sprongen in tijd is vrij vervelend kijken en lijkt alleen gebruikt om te verhullen hoe cliché en tot in den treure eerder gedaan het plot is. Het kanker-thema is regelmatig zo luchtig gehouden (gezellig lachend haar afscheren in de tuin met dochtertje erbij) dat het me weinig deed, en met films die zo gaan over zwanger worden en zoetsappig gezinnetje zijn heb ik ook al weinig. En die bevallingsscène, ik weet niet of dat drama of komedie moest voorstellen, maar oh my god.
Viel dus helemaal verkeerd bij mij en heb hem vol irritatie uitgekeken. Oke, het dochtertje dat ze hebben is superschattig en daarom vond ik het einde toch nog wel zielig (dat zwaaien op de schaatsbaan, aw), maar dat was dan ook alles.
