Pff. Er zit hier best een mooi, tragisch (liefdes)verhaal in, maar alles is zo enorm vergezocht en langdradig verteld dat je soms echt niet weet waar je naar zit te kijken.
Het ene moment ben je in Egypte (hou nooit echt van die zanderige setting), dan weer bij Juliette Binoche en een Sikh die rondzwieren aan touwen in een kerk in Italië (???), en oja, Willem Dafoe loopt ook nog rond met zijn eigen motieven.
Hier had enorm veel ballast en speelduur afgekund om een veel beter behapbare film over te houden. Op het einde weet het lot van Almásy en Katharine best een snaar te raken als je begrijpt hoe het begin en einde van de film bij elkaar komen, maar daarvoor moet je je wel ruim 2,5 uur aan vage vertelvorm doorworstelen.
Een jonge Ralph Fiennes, Juliette Binoche en Kristin Scott Thomas zijn een lust voor het oog, dat wel.
Wel een vermakelijke film. Gezien het onderwerp (en hoe dat regelmatig redelijk expliciet tot uiting komt), uiteraard niet voor iedereen.
De lieve burgerlijke ouders van Colin die hem hem vrolijk uitzwaaien op de oprit en de nieuwe vriend van hun zoon graag eens uitnodigen aan het zondagse diner zorgt wel voor een grappig contrast met de submissive/dominante relatie die hij echt heeft met Ray.
Nu zit ik zelf totaal niet in het dom/sub wereldje, maar ik dacht toch dat er altijd goede afspraken worden gemaakt over het hoe en wat en dat beide daar oke mee zijn. Hoe Colin erin lijkt te belanden zonder te weten of hij het wel echt wil wordt op een gegeven moment een beetje raar, ook dat Ray daarna ineens wel een romantische normale dag wil proberen. Kwam allemaal wat minder geloofwaardig over, maar goed, aangezien het zijn eerste dergelijke relatie is is hij ook zoekende, dus vooruit.
Leuk einde waarin Colin iets meer geleerd heeft over zijn eigen grenzen, maar wel nog steeds een dergelijke relatie zoekt. Zelf gun ik hem meer/beter, maar goed, ieder zijn meug dan maar.
Met zo’n gemiddelde ligt de lat meteen hoog, waardoor ik het wellicht wat strenger beoordeel. Een goede film is het wel, het blijft heel de tijd interessant en boeiend en Robert Aramayo doet het erg goed. Dat het zich afspeelt in Schotland is ook een dikke bonus voor de sfeer en taal.
Toch heb ik mijn vraagtekens bij een paar kleine dingetjes; vooral waarom wij als kijker niet wat meer ‘meegenomen’ worden in de aandoening samen met hem. Er zit een tijdssprong in van 13 jaar waarin hij blijkbaar al aan de medicatie zit en weet dat hij het heeft, en daar zit verder dus geen enkele ‘spanningsboog’ meer in. Het hoeft niet per se een educatieve film te worden, maar dat is het automatisch al een beetje als je een film als deze maakt. Dat je dan eigenlijk alleen sec de uitingsvormen bij John te zien krijgt en niet gaandeweg ook nog wat relevante dingen leert over de aandoening (blijkbaar zit er ook een compulsief element in getuige bijvoorbeeld de tralies aan zijn balkon? Blijkbaar helpt medicatie niet of nauwelijks? Je kunt talloze vragen bedenken) zorgt ervoor dat het allemaal iets teveel aan de oppervlakte blijft.
Verder, die scene in de auto met dat meisje waarbij ze een soort tic-match hebben is op zichzelf heel grappig, maar ik weet niet of het helemaal de bedoeling moet zijn dat de film daar komedie uit haalt op die manier? Andere tic-momenten in de film waren ook (soms) wel grappig, maar dat was tegelijk ook tragisch en menselijk. Dit was meer alsof je ineens naar een absurde sketch zat te kijken.
