Meningen

Erg lief, mooi en rustgevend om te kijken. Dat eerste deel met Kaguya als baby had van mij zowat een film op zichzelf mogen zijn, zo schattig. Het middenstuk is wat meer een typisch sprookjesverhaal, met die vijf aanbidders en hun geschenken. Tegen het einde wordt het ook emotioneel en betoverend, hoewel ik niet eens helemaal vat waar het nou precies om ging. Ik had er wel een bepaald gevoel bij (zat me in ieder geval voor te nemen om wat vaker de natuur in te gaan), maar kan het verder niet echt in woorden vatten. Waarschijnlijk moet je daarvoor wat meer kennis hebben van Japanse folklore en het boeddhisme (dacht in ieder geval Boeddha te zien op die wolk).

Desondanks een erg mooie film, mede door de wat meer minimalistische (maar erg effectieve) tekenstijl, sfeervolle muziek, Japanse sereniteit en alle schattige blote baby'tjes.

4*, kan misschien nog hoger worden.

Ik had gehoopt dit geweldig te vinden, maar helaas was dit voor mij echt een brug te ver. Ik heb al nooit zoveel met niet-realistische magische dingen, laat staan dit soort allesomvattende megalomane thema's als het universum zelf.

Staat natuurlijk buiten kijf dat alles er prachtig uitziet en dat het geweldig gemaakt is, maar als het verhaal en de personages je eigenlijk al vanaf vrijwel het begin niet echt weten te pakken (ik vond eigenlijk niemand echt leuk of interessant, die twee oceaanventjes zelfs nogal vervelend) is dit toch een behoorlijk lange zit.

3*

Apart dat niemand het hier heeft over The Borrowers (1997). Dat vond ik als kind een heel leuke film. Deze lijkt er voor zover ik me kan herinneren qua verhaal niet echt op, maar is alsnog best leuk, vooral door hoe alles eruitziet en het kneuterige van alles.

Want wat verhaal betreft heeft het weinig om het lijf, en op den duur wordt het ook een beetje te traag allemaal. En best een teleurstelling dat ze alsnog niet gaan wonen in het poppenhuis. Dat is iets waar ik vanaf het begin op zat te wachten (dat is de huismus in mij, ik zag ze er al helemaal wonen ), dus op het einde voelt het een beetje loos aan als ze uiteindelijk toch gewoon op zoek gaan naar een andere plek. En dan dat einde met de jongen, dat Arriety hem 'the courage to live' gaf, daar schoot ik wel even in de lach. Kwam nogal uit het niets en voelde een beetje misplaatst gewichtig aan in het geheel. Zo boeiend was hun band nu ook weer niet.

Ach, vooral voor kinderen wel een leuke film denk ik, maar voor mij niet genoeg voor een hogere score.

3,25*

Prachtige laatste film van Miyazaki, waarin hij zijn passie, vliegen, nog eens ten volle mag laten zien.

Ik vroeg me af of dit wel leuk genoeg zou zijn als je zelf niet zoveel met vliegtuigen hebt, maar het is een erg mooie film geworden, met name door de combinatie met de mooie romance, een van de liefste en ontroerendste die ik gezien heb in een animatie. Met name die scène dat Jiro zit te werken, hand in hand met zijn zieke vrouw.

Ook de sfeer van de elementen die wordt neergezet - wind, regen, sneeuw, de aardbeving (!), brand, landschappen en natuur - is weer schitterend en draagt weer erg bij aan de beleving. Niet alleen door de beelden maar ook door de vaak bijzondere sounddesign.

Wel wat vreemde humor af en toe. Had het idee dat die vooral moest zitten in overdreven personages, zoals zijn kleine driftige kwade baas, en al die westerlingen (? nam aan dat ze dat moesten voorstellen) met enorme neuzen. Dat vond ik soms wat uit de toon vallen in een verder toch best serieus genomen film, maar ach.

4*

Nou, ik weet het niet hoor. Het is allemaal behoorlijk dramatisch, maar het mist wat aan betekenis. Je ziet bij alle plotjes al vrij gauw de bui hangen, en uiteindelijk escaleert het ook (of niet, zoals in het doelloze plotje van Shawn).

Zeker die laatste naakt/seks-scene is doelloos, en een hoop dingen liggen er ook vrij dik bovenop.

Neemt niet weg dat het aardig goed geacteerd is, en het ook heel de speelduur wel interessant blijft.

Wel vond ik het jammer dat het verhaal van de jongeren niet meer met elkaar verweven was, en dat Ken Park er zelfs helemaal niets mee van doen had. Het begin en het eind met hem deed nogal random aan.

Het is aardig goed kijkbaar, maar mist toch iets om het een echt goede film te noemen.

3*

Goeie film, leuk ook. Erg flitsend en kleurrijk en goed gemaakt. Grappig dat het best wel een soort high-school jongerensfeertje over zich heeft, maar dat dat weer niet echt strookt met de mate van gore en 'fucks' die voorbijkomen.

Verhaal zit ook best aardig in elkaar en alles is gewoon erg verzorgd, tot soundtrack aan toe. Vreemd is wel dat ik eigenlijk objectief gezien vind dat hij 4,5* verdient, maar dat ik er dat gevoelsmatig niet aan kan geven. De film had eigenlijk alles om echt een topper voor me te zijn, maar was dat het net niet. Weet niet helemaal waar dat aan ligt. Misschien om de voorspelbare gebeurtenissen, het gebrek aan echt leuke humor, het feit dat Kick-Ass zelf helemaal niet zo leuk is? Ook wel apart dat heel wat users hun stem inmiddels weer verlaagd hebben.

Alsnog wel een ruime 4*

Nee, niet echt goed dit. Het geheel blijft te vaag in wat het wil, vind ik. Verhaallijnen die onvoldoende uitgewerkt worden (was de rol van Eva Duijvenstein niet totaal overbodig in het geheel?). Ook de diverse verhalen en personages komen onvoldoende bij elkaar, met als dieptepunt het vage verhaallijntje van Roeland Fernhout. Het is een vrij slordig en onsamenhangend geheel wat eigenlijk nergens heenleidt.

Ook vaak traag en niet erg sterk geacteerd, vooral de teksten komen er onnatuurlijk uit, een euvel waar Nederlandse films wel vaker mee te kampen hebben, net als het geluid wat vaak slecht is. Had ondertiteling nodig. Maryam Hassouni zou ik trouwens weleens willen zien acteren zonder de tergend lange stiltes die ze altijd laat vallen.

Sympathieke poging, de speelduur is ook aardig uit te zitten (omdat je eigenlijk constant op een soort geweldige climax zit te wachten), maar ik vind het niet erg geslaagd en soms zelfs knullig.

2*

What he lacks in story he makes up for in film

Ik vond al langer dat je in al Tarantino's films kan merken dat hij houdt van film en alles wat het medium te bieden heeft. Zijn films geven blijk van filmhistorische kennis, hij houdt van onverwachte speelse elementen, neemt het plot nooit serieuzer dan het entertainmentgehalte, en de soundtrack zou je door zijn immer prominente rol een van de castleden kunnen noemen.

In Kill Bill komt dit alles bij elkaar in een, wat ik durf te noemen, audiovisueel meesterwerk. In eigenlijk vrijwel alle films die ik kijk moet het verhaal de boventoon voeren om mijn aandacht vast te houden, maar dit is denk ik de eerste film die dat lukt puur door de beelden en het cinematografische vakmanschap. Eigenlijk had het wat mij betreft nauwelijks uitgemaakt waar de film over ging, het is ongekend in welke mate er aandacht is besteed aan werkelijk elk shot.

Het begint al met het wonderschone nummer Bang bang dat op een geweldige Tarantinoiaanse wijze de film opent (zelfs het lettertype van de openingcredits waren fijn voor het oog) en het originele shot van bovenaf in de keuken dat ons vertelt dat we niet te maken hebben met een doorsnee werk. Vanaf daar is het bijna twee uur lang genieten van wat Tarantino de kijker laat zien, en vooral hóe hij dat doet. Het geanimeerde deel is een aangename verrassing, en afgezien van het onevenredig lange deel bij Hattori Hanzo is eigenlijk alles wat voorbij komt de moeite waard. Zowel in de grote dingen - zo'n gevecht waarbij je alleen de silhouetten ziet, de prachtige scene onder de vallende sneeuwvlokken - als in de kleine. Zo'n blink of the eye van zwart-wit naar kleur is bijvoorbeeld een geniale subtiliteit, waarbij ik nog net niet zit te juichen.

Kan niet wachten tot het volgende deel, verwachtingen zijn hooggespannen.

4,5*

Wie dezelfde soort film verwacht als deel 1 komt van een koude kermis thuis. Zelf had ik dat wel zo ongeveer verwacht, en dus was het aanvankelijk een teleurstelling dat deze film vooral bestaat uit een hoop trage en lang opgezette scenes.
Pas vanaf het levend-begraven stuk vond ik dat de 'wow-factor' van deel 1 weer aanwezig was.

Desalniettemin is deze film wel gewoon goed - zij het op zijn eigen manier. Het heeft weer de Taranantino-feel, er gebeurt een hoop mafs, gaafs en onverwachts, en zeker tegen het einde als alles op zijn plek valt wat betreft Bill voelt het als een geslaagd en logisch tweeluik. Waarschijnlijk dat het verschil tussen de films wat vreemd is omdat je het eigenlijk andersom zou verwachten; een opbouwend eerste deel, en een spetterend actievol tweede deel.

Halfje minder dan deel 1, zag persoonlijk toch liever die audiovisuele achtbaan dan dit meer verhalende deel, maar nog steeds zeker de moeite waard.

4*

Wat een prachtige films zijn dit toch (ik zag van deze regisseur ook Byôsoku 5 Senchimêtoru en Koto no Ha no Niwa). Bijna elk frame is er eentje om in te lijsten, vooral shots met regen en sneeuw zijn adembenemend (maar daar moeten we wel een hele film lang op wachten helaas).

Daarnaast vind ik het mooi en bijzonder dat dit soort Japanse animaties (ook een aantal Ghibli's die ik deze week gezien heb) benaderd worden als live action. In principe had dit, qua shots en hoe de film dingen laat zien, zo een live action kunnen zijn. Zoals bijvoorbeeld die shots van schuifdeuren die dicht gaan, en het gedetailleerde laten zien van dagelijkse taferelen zoals de metro. Ik ken eigenlijk geen andere animaties die hun stijl op die manier benaderen, maar het heeft voor mij iets enorm aantrekkelijks.

Wat het verhaal betreft; het gedaantewisseling stuk in het begin was op zich wel grappig (hoewel wat chaotisch uitgewerkt) maar ik heb helaas verder niet zo heel veel met dingen als 'huh maar ze is al x jaar dood', 'alles was een droom', 'oh, nu ben ik haar/hem ineens weer, en nu zijn we elkaar weer kwijt'. Op een gegeven moment vond ik dat de film dat een beetje te ver doortrok, en was ik daar wel klaar mee. Jammer, want verder is het dus een prachtige film, waar ik qua inhoud graag helemaal in mee was gegaan. Lukte me nu niet helemaal. De laatste 5 minuten in het heden en het allerlaatste stuk vond ik ergens misschien wel de mooiste van de hele film, maar had ik nog mooier kunnen vinden als alles ervoor niet zo nodeloos vaag (bij gebrek aan een beter woord) was geweest.

Wil er toch 4* voor geven. Ik ga de Shinkai's die ik nog moet zien ook eens kijken.

Mooie, rustige film, en ook weer prachtig om te zien. De personages zijn tegenpolen en je vraagt je in het begin vooral af waarom zij zo graag met hem wil omgaan. De toenadering die ze tot elkaar krijgen en hoe hij vooral van haar leert is wel aardig om te zien. Het gaat na haar dood alleen net wat te lang door waardoor het op het einde toch nog een beetje soort van drammerig en saai wordt.

3,5*

Het eerste stuk is best wel oke en kan anno 2014 nog best prima meekomen. Pas als Kong ten tonele verschijnt besef je weer hoe oud het is. Ik kon enig schamper lachen niet onderdrukken. Hoewel het voor die tijd vast state of the art was, vraag je je toch af of mensen dit toen daadwerkelijk spannend vonden.

Ik moet zeggen dat het later in de film wel iets beter werd, (misschien ook omdat het went?) maar de allereerste scene met King Kong is niet bepaald een goede binnenkomer.

Doorheen de film blijft de beleving een beetje wisselend. Af en toe word je wat moe van de houterige poppengevechten, maar soms kon ik best onder de indruk zijn van wat ik, voor die tijd, zag. Bijvoorbeeld de scene met het Empire State Building en de vliegtuigjes is lang niet slecht. Ook is het, los van de effecten, best een vlotte film, die in tegenstelling tot de Jackson-versie niet meer speelduur verbruikt dan nodig is.

Verder, tja. Ik zal altijd wel moeite blijven houden met het beoordelen van oude films. Op een serieuze manier geboeid ben ik meestal niet, het is toch vaak kijken met een 21e eeuwse blik. Toch denk ik dat ik deze film, met de beschikbare filmische mogelijkheden van 1933 kwalitatief ongeveer even goed (misschien wel beter) vind als die uit 2005.

Mijn beoordelingen zijn altijd een combinatie van mate van kwailiteit en in hoeverre ik geamuseerd ben, dus dan kom ik alles bij elkaar toch uit op dezelfde beoordeling als de 2005-versie:

3,5*

Vrij saai, en qua documentaire-vorm ook zo basic als het maar zijn kan. Het is dat er naar het einde toe erg mooie dingen te zien waren, en dat het op het laatst nog een beetje spannend werd, maar voor de rest niet heel bijzonder.

3*

Een leuk onderwerp, en daarom goed kijkbaar, maar de uitwerking is behoorlijk matig. Het is natuurlijk eersteklas formulewerk, dat sowieso, maar ondanks dat is het wel behoorlijk rommelig. De film heeft wat opstartproblemen, het is wat traag en onduidelijk waar het precies heengaat. Maar ook daarna zit het allemaal niet zo lekker in elkaar. Wat geforceerde verhaallijntjes, de wat storende montages tussendoor met veel te aanwezige muziek. Sowieso zijn scenes soms belachelijk aangedikt met een veel te overdreven score.

Ik zat lang op 3,5*, maar vond het toch echt te zwak eindigen, dus het wordt helaas toch nog

3*

Leuk gevonden origin story van de Kerstman, alleen daardoor wat voorspelbaar op momenten. Ook vond ik de verhaallijn over de feud tussen de verschillende families niet zo heel goed werken, zeker tegen het einde niet als er een plan wordt bedacht om alles te saboteren. Het wordt dan eigenlijk een wat hinderlijke onderbreking van de rest van het schattige en leuke feelgood verhaal.

Het einde is ook een beetje abrupt, Klaus gaat blijkbaar ineens dood maar komt toch magisch elk jaar met kerst weer terug. Waarschijnlijk om het hele plot toch nog een soort vleugje mysterie en mythe terug te geven, maar dat is allemaal erg plotseling en afgeraffeld.

Verder prima. Leuke stijl, die naarmate de film vordert en het stadje verandert steeds meer kleur krijgt. En regelmatig aardige humor en schattige personages.

3,75*

De film ziet er prachtig uit, maar het verhaal is behoorlijk stroef en stroperig en de relaties tussen de verschillende personages zijn nogal irritant om te volgen. Geen luchtige simpele film, maar een nogal ongemakkelijk dramatisch gedoe tussen tieners. Een beetje de lastige kliekjesvorming en 'die heeft ruzie met die' dat vroeger op school al zo vermoeiend was, maar dan in filmvorm. Moet zeggen dat ik daar na ruim een uur toch wel klaar mee was, en dan ben je nog maar op de helft.

Ook later als dingen meer gaan escaleren blijft het geen simpele film om te kijken. Hij lijkt wel twee keer zo lang te duren. Het is goed beschouwd een film over tienerrelaties, pesterijen en onzekerheden, maar er wordt een enorm gewicht en dramatiek aan alles gegeven, echt too much wat mij betreft. Wellicht typisch Japans, of typisch voor dit soort anime, maar doe mij dan maar de luchtige Ghibli's zoals Kiki's Delivery Service ofzo.

Jammer, want om te zien is deze film weer erg mooi, lijkt eigenlijk best op de films van Shinkai wat betreft stijl en details. Had 'm graag ook inhoudelijk goed gevonden, maar ik heb er een hele kluif aan gehad om af te kijken.

2,5*

Ik wilde dit hoofdzakelijk gaan kijken om de cyberpunkstijl, maar uiteraard zit er ook nog een hele berg aan theorie in waar je niet echt omheen kan. En, zeker als je de manga niet kent en weinig met het onderwerp hebt, wordt je wat dat betreft nogal in het diepe gegooid. Kan dus niet zeggen dat ik het inhoudelijk direct 100% begrijp (al snap ik in grote lijnen natuurlijk wel wat de film aansnijdt), maar daar had ik van tevoren ook wel rekening mee gehouden.

Wil me dus ook eigenlijk niet al te veel op de inhoud richten, maar wat me wel opviel; je merkt hier en daar dat de film het wat lastig vindt een brug te slaan tussen de theorie en de (filmische) vorm (iets dat in stripvorm wat natuurlijker te combineren valt denk ik).

Hier en daar stukjes die puur filmisch zijn (die stadsimpressies, wel mijn favoriete delen eigenlijk) en tegen het einde dialogen die wat mij betreft iets teveel 'oplezerige' theorie waren, bijna alsof je een soort hoorcollege over Kunstmatige Intelligentie Filosofie zit te volgen.

Maar goed, puur voor het visuele is het natuurlijk ook al erg de moeite waard, eigenlijk ook een beetje zoals ik Blade Runner en (vooral) Blade Runner 2049 heb zitten kijken.

3,25*

De mooie posters misleiden me soms een beetje bij dit soort films. Ik ben de laatste tijd meer into Japanse animatie en dus op zich nieuwsgierig naar meer, maar blijkbaar is er een hele niche gericht op tieners en drama die qua inhoud en uitwerking niet bepaald in de buurt komt bij de 'grote' Japanse namen. Zag er laatst ook al een, en deze behoort daar dus ook bij.

Met de animatie en de achtergronden is niets mis, het onderwerp is op zichzelf ook wel oke, en er zitten best wat aardige stukken in (vooral alles rondom de musical en de muziek), maar voor de rest is dit behoorlijk overdramatisch en nogal gericht op jongeren (meisjes). Erg 'geoveracteerd' allemaal met een hoop gejammer en geklaag en problemen die tieners onderling en met zichzelf hebben. En het gaat ook maar door, een half uur korter had zeker gekund.

2,5*

Ondanks het rare begin (heb de eerste 10 minuten moeten herkijken zonder geluid, alleen de ondertitels lezend, omdat ik zo afgeleid werd door het Japans en de rare geluidsmix) wordt het echt een heel mooie bijzondere film. Het zit echt onzettend goed in elkaar allemaal, en toch is het ook weer niet nodeloos ingewikkeld gemaakt.

De ontwikkeling van de twee jongens, hoe zo'n moord kan gebeuren, en de ingenieuze (want volgens mij op geen enkel punt echt strafbaar) manier van wraak nemen van de docente is een verhaal wat op zichzelf al interessant is. Dat verfilmd vanuit meerdere standpunten en niet-chronologisch, zorgt voor heel de speelduur lang telkens kleine onthullingen, plotwendinkjes en spanningsbogen. Tel daarbij op de prachtige manier van filmen, de effecten, de sfeer en de spanning, en je hebt gewoon iets wat zich ook prima leent voor herkijk.

Ben niet bekend met Japanse films, maar deze smaakt in ieder geval naar meer. Iemand tips voor iets soortgelijks? (geen horror graag).

4,5*

Vandaag net het boek uitgelezen en zag dat de film op HBO Max staat. Meestal valt het nogal tegen om (meteen) een boekverfilming te kijken, en aan vergelijkingen tussen de twee ontkom je niet, maar ik moet zeggen dat ik hiervan nogal onder de indruk was.

De casting is ongelooflijk goed gedaan, net als het acteerwerk en het naturelle van de dialogen. Als ik Nederlandse films kijk zijn de teksten en de manier van met elkaar praten toch altijd behoorlijk onnatuurlijk, maar dat was met deze film echt totaal geen probleem. Kan het verschil zijn tussen Nederlands en Vlaams, of het was gewoon specifiek bij deze film goed gedaan, maar het komt de kijkervaring wel echt enorm ten goede.

Ondanks dat de film (noodgedwongen) nogal wat weglaat en er dingen zijn aangepast weet het wel heel goed de essentie te vangen. Misschien nog wel meer dan in het boek zie je Mona als persoon die alles maar sust en over zich heen laat komen. Wellicht omdat ze in het boek de ik-persoon is dat het daar wat anders overkomt, maar in de film zie je goed wat voor persoon ze is, ondanks dat (of misschien wel dankzij) ze weinig tekst heeft.

Het einde heeft dan weer wat minder impact dan het boek, ook omdat het hele sterven van de vader niet in de film zit en de scènes rondom het breken met haar regisseur en vriend wat zijn aangepast en wat abrupt komen (of eigenlijk zelfs niet als zodanig in de film zitten), maar alsnog vond ik dit een behoorlijk goede film. Weet alleen niet hoe hij overkomt mocht je het boek niet gelezen hebben.

4*

Ik vond de film ontzettend irritant beginnen. Vreselijk popi-jopi, vreselijke teksten, ronduit walgelijke stukjes, zoals het naakte gedoe in het korenveld en het bijdehante gedoe in het concertgebouw. Gelukkig werd het later beter. De visuele stijl sprak me wel aan, het was fijn om naar te kijken en Barry en Carice acteren erg goed. Wel vreemd dat er zo'n marginale rol is weggelegd voor Frenk en de andere vrienden van Stijn, zelfs voor Roos (wat ik niet erg vond, want Anna Drijver behoort niet tot mijn favoriete actrices).

Maar alles bij elkaar was het niet slecht voor een regiedebuut. De film ademt een heel modern sfeertje, wat ook erg goed bij het boek past. Nergens heel bijzonder maar toch

3,5*

Bitch, please

Vaak ben ik een van de weinigen die dit soort spektakelfilms (net als met rampenfilms) nog wel aardig hoog beoordeeld om de entertainmentwaarde en om hoe het gemaakt is, maar dit was zelfs voor mij af en toe te slecht. Dit huidige gemiddelde verbaast me dan ook wel een beetje.

Het begint nog best oke als Kong vrij snel ten tonele verschijnt, maar tegelijk met het spektakel komt ook meteen een hele hoop slechts. Zoals die explosies als ze op het eiland komen die nauwelijks ergens voor dienen; je reinste Michael Bay-onzin.

De film weet nog wel te amuseren als er wat uit de kluiten gewassen beesten tevoorschijn komen, maar vanaf ongeveer John C. Reilly kakt de boel stevig in en dan weten zelfs al die monsters het niet meer altijd te redden.

Dit is qua verhaal, personages, clichés en 'moraal' puur formulewerk gericht op bioscoopentertainment, de makers zelf hebben duidelijk ook niet meer pretenties gehad. Het is me een raadsel waarom Goodman en Samuel L. Jackson zich hiervoor geleend hebben (om op te nemen als acteur lijkt dit soort films me ook totaal niet leuk, je werkt alleen maar met greenscreens en monsters die er niet echt zijn).

Ach ja, wel mooi gemaakt, zag er af en toe best wel tof uit en weet op zijn eigen manier wel te vermaken, maar was vaak te belachelijk om echt serieus naar te kunnen blijven kijken.

2,5*

Ik vond de film- in tegenstelling tot misschien wat modernere anime - vrij traditioneel Japans. De personages reageren soms erg lauwtjes en typisch op erge (of juist leuke) gebeurtenissen en dingen zijn ook meer impliciet dan dat ze duidelijk worden bevestigd of uitgelegd. Ook is de film nogal fragmentarisch (vooral het begin en het einde) waardoor voor je gevoel soms scènes missen, en het even aanpassen is. Opletten geblazen dus, en geen film die heel simpel wegkijkt, maar het zorgt wel voor een heel mooie - en vaak ook leerzame, want veel weten wij Europeanen denk ik niet over Japan in oorlogstijd - kijkervaring.

Familie, huishoudelijke taken, dagelijkse beslommeringen, maar ook dreiging van oorlog en later ronduit rampspoed, zorgen alles bij elkaar wel voor een bijzondere en emotionele film die je echt even Japan uit die tijd en plaats laten ervaren.
Had verwacht dat de atoombom iets meer aandacht zou krijgen, maar op deze manier (met slechts het zien van een flits terwijl je weet hoeveel verwoesting daarachter schuilging), had het ook wel weer iets. Tja, die Japanners en hun subtiliteit.

Verder qua vorm ook erg mooi. Wat minder hyperrealistisch dan andere animaties die ik de laatste tijd zag, iets meer schilderachtig, en het dromerige tekenthema van Suzu geeft het nog een extra artistieke feel.

4*, maar kan best nog meer worden na eventuele herziening.

Hoewel ik het fijn vind dat het zo kort is, vraag ik me af of het bij dit filmpje wel werkt. Ik vind dat er erg weinig inzit. Of het is de cultuurclash die ervoor zorgt dat ik de sentimenten allemaal niet zo voelde en begreep. In ieder geval kon ik vrij weinig met het verhaaltje. Maar goed, dat was ook niet de voornaamste reden dat ik 'm ging kijken. Het ging me in de eerste plaats om de stijl, die net als in 5 Centimeters Per Second weer prachtig is. Gedetailleerd, met een hele hoop sfeer. Om te bekijken is het mooi, maar het verhaal voegt voor mij eigenlijk niks toe. Zou dit ook zonder geluid kunnen bekijken, puur voor de beelden.

Dus een heel kleine 3,5*

Een goed keuze van me om deze film te kijken met behulp van een joint. Zonder had ik me waarschijnlijk niet kunnen concentreren en het minder goed kunnen interpreteren.

Naast beelden wordt er natuurlijk ook een verhaal verteld. Het begint met kale aarde, niks aan de hand, een leven zonder mensen.

Na een paar (wel erg lange) shots; waterdamp, wolken, stromend water. Erg mooi dynamisch in beeld gebracht, en daarna, tadaa, de mens is ontstaan. Als een soort enge plaag, zeker door de angstaanjagende manier van in beeld brengen. Een vliegtuig opdoemend als een groot monster (goed stuk), miljoenen auto's, wapens, raketten, wat zijn al die rare wezentjes er toch druk mee.

Examplarisch voor het idee 'de mens en de techniek vs de natuur op aarde' was natuurlijk de atoomwolk, die als een grote boom uittorende boven het echte plantje.

Je ziet enorme gebieden beton, steden, verkeer, waar eerst de vredige vlakte nog was.

Vervolgens de mensheid, in beeld gebracht als letterlijk een uit de hand gelopen plaag voor de aarde, krioelend door elkaar.

Grappig om te zien dat alles wat de mens doet of gemaakt heeft een bepaald soort 'ritme' en patronen heeft. Een erg interessant en geslaagd deel van de film, hoewel dat natuurlijk volledig te danken is aan de versnelling van beelden en de muziek.

En natuurlijk de exploderende raket, en het brandende brokstuk, onze eigen ondergang.

Mooi einde ook, de aftiteling met alle radiosignalen uit de lucht.

Knap gedaan, maar nuchter denk ik wel een stuk minder boeiend, en te lang.

4*

Dit was nog eens een leuke verrassing.

Ik hoorde het nummer Golden toevallig ergens en toen stuitte ik op deze film. Het hoge gemiddelde maakte me toch nieuwsgierig. En die is wat mij betreft zeker verdiend, want het is een heel frisse mix van popcultuur en meer supernatural demon stuff. Ik vond het zelf in ieder geval heel goed werken allemaal, ook met de muziek, al zal het vast niet ieders cup of tea zijn.

Het verhaal met het goed vs. kwaad-thema vond ik eigenlijk wel fris uitgewerkt en de visuele stijl is een leuke mix van Aziatisch en westerse animatie.

4,5*

Nee, hier kon ik toch echt heel weinig mee. En ik schrijf het veel vaker bij Japanse animaties, dat ik ze eerder kijk om de animatie en de stijl zelf dan om het verhaal, maar dat ging voor deze film zéker op. Heb sowieso al niet zoveel met die droom/parallelle universum-verhalen, maar in deze film is het ook nog eens zo uitgewerkt dat het ook lastig te volgen is en daarnaast gewoon veel te traag en niet interessant genoeg.

Wel was de stijl zeker weer de moeite waard. Iets minder shiny en foto-realistisch (bij gebrek aan een betere omschrijving) dan in zijn latere films, maar de sfeerschepping van de seizoenen, regen, zinderende hitte en het geluid van insecten (waar Japanse animaties zo goed in zijn) was zeker weer aanwezig. Echter met deze film voor mij niet genoeg om te compenseren voor het verhaal.

2,5*