Meningen

Leuk en interessant uitgangspunt. Het scheelt dat de serie kiest voor slechts 5-10 jaar later, en dat vrijwel alles dat we zien eigenlijk nog gewoon relatable en heel goed voorstelbaar is.

Moet wel zeggen dat ik de eerste aflevering het sterkst en interessantst vond. Het concept wordt mooi en ook wel spannend geïntroduceerd, met terloops voorzichtige kijkjes in de toekomst (ook op technisch gebied) en een zeer sterk einde van de eerste aflevering, met het afvuren van een nucleaire raket in de laatste dagen van de tweede termijn van Trump.

Naarmate de serie vordert vond ik het af en toe wat minder worden, het geheel focust zich soms wat onevenwichtig op de grotere zaken die spelen en op het meer 'soapy' element van de familie zelf. De laatste afleveringen, en vooral het einde, worden iets meer 'vergezochte' sci-fi, zeker met de 'transhumane' staat van Bethany dat ik persoonlijk nooit 100% begreep hoewel de makers het wel open hebben proberen te houden en er ook weer nooit echt overboord mee zijn gegaan.

De rol van Emma Thompson is overigens een leuke toevoeging, hoewel ik het vooral veel 'buitenkant' vond (hoe gedraagt zo iemand zich in de media) en weinig inhoud over wat ze nu eigenlijk allemaal van plan was met de koers van de UK, hoewel dat eigenlijk natuurlijk ook precies raakt aan hoe zo'n politicus opereert.

Af en toe wellicht ook wat openlijk 'prekerig'. Verder genoeg kijkplezier (de Notre Dame die af is in 2030, de wereldpremière van Guardians 4, dat soort dingen zijn gewoon leuk), spanning en interessante maatschappijkritiek.

4*

Danny Boyle, Richard Curtis, natuurlijk de muziek van The Beatles en de innemende rol van getalenteerde Himesh Patel zorgen voor een film die niet perfect in elkaar zit maar zich dat makkelijk laat vergeven omdat het zo leuk is en ook heel veel goed doet.

Ik denk dat ik grofweg het eerste halfuur wel het sterkst vond. Alles rondom de Beatlesmuziek die mensen voor het eerst horen levert best interessante scènes en mooie momenten op die je op een of andere manier laten nadenken over wat goede nummers zijn, hoe muziek in ons collectief geheugen terecht komt en een bepaalde status krijgt.

Later verzandt het, hoewel het nog steeds wel vermakelijk is, iets teveel in een standaard 'artiest krijgt te maken met Amerikaanse managers en het grote geld'-verhaal. Is op zich natuurlijk een logische en ook wel realistische volgende stap, maar het is wel iets dat al redelijk tot in den treure gedaan is in films. De rol van de Amerikaanse manager is net wat teveel een karikatuur als je het vergelijkt met de rest. Ook de rol van Ed Sheeran had voor mij trouwens niet zo gehoeven.
Het liefdesplotje is best leuk, Lily James is een leuke charismatische actrice, maar vond ik naarmate de film vorderde wat teveel ruimte innemen in een film die van mij toch vooral over de muziek had mogen gaan.

Het middenstuk zit dus wellicht wat rommelig in elkaar, maar dat komt weer goed vanaf de scène dat hij John Lennon ontmoet, vond het persoonlijk een erg mooie en emotionele 'vondst'.

De Danny Boyle-flair is op momenten zeker aanwezig, hij had van mij nog wel wat meer zijn stempel op de film mogen drukken (en dan niet met telkens die letters in beeld, die soms bijna een soort Word-Art associatie geven...)

Niet perfect dus, ik kan het zelfs eens zijn met de meeste kritiek die ik hier lees. Maar voor mij had het genoeg vermakelijke elementen (dat googelen telkens is ook grappig), niet in de laatste plaats de Beatlesmuziek die je na deze film toch weer wil opzetten.

4*

Leuk! Weer in de lijn van zijn andere relatiekomedies, en kijkt weer prima weg. Verder is er, net als over sommige andere vermakelijke Woody Allens, vrij weinig over te zeggen. Luchtig geschreven en geacteerd, en een fijne rolbezetting (vond vooral Gemma Jones erg goed). Misschien dat er in deze film wat minder humor zat, en wat minder de typische spitsvondigheid in de dialogen, maar toch blijft hij vermakelijk genoeg van begin tot eind. Ook verfrissend dat er een keer een Brits sausje over zat, in tegenstelling tot het altijd vrij Amerikaanse. Blijkt ook zeer goed te werken.

3,5*

Was hier wel benieuwd naar, nu ik steeds meer Japanse animatie kijk (en geïnteresseerd raak in Japan in het algemeen).

Ben het wel eens met Onderhond; wel leuk om het verschil te zien tussen Amerikaanse bedrijven als bijvoorbeeld Pixar of Disney en Studio Ghibli. Waar daar alles snel, hip en jolig is, is het hier toch meer ingetogen en kleinschalig, eigenlijk precies het verschil dat je ook ziet tussen de animatiefilms zelf (en de hele cultuur natuurlijk).

Vrij sfeervolle documentaire, die veel interessante momenten heeft, maar als geheel wat te lang duurde naar mijn smaak. Ook soms wat rommelig in waar de focus precies ligt, en daarom wisselend in hoe interessant het blijft.

3,25*