Meningen

De achter de schermen-beelden van de films zijn hartstikke leuk om te zien, maar de rest, en dan zeker de eerste helft van de film, was nogal rommelig uitgewerkt. Een hoop mensen die aan het woord komen, maar of ik nu, na afloop, nog na kan vertellen hoe het precies ging met Disney en hun belangrijkste personen? Niet echt. Had overzichtelijker gekund wat mij betreft.

Verder leuk om te kijken, voor de Disneyfan.

3*

Gewoon een vermakelijke film, zeker als je iets met het tijdperk en de muziek hebt. Ook typisch zo'n film waar ik weinig over weet te zeggen. Het behandelt inderdaad de meeste Hollywood- en biopic-clichés, maar kan niet zeggen dat ik me daaraan heb gestoord. Prima acteerprestaties, leuke muziek. Het is wat aan de lange kant, maar toch prima uit te kijken.

4*

Het gemiddelde gaat echt helemaal nergens over. Daar hoef ik dus voortaan ook niet meer op af te gaan.

Zowel vormtechnisch als inhoudelijk echt ontzettend slecht. Een zwak script, totaal ongeloofwaardig - een liefde die werkelijk nul fundament heeft, iemand met jarenlange leukemie die er kerngezond en stralend bijloopt- echt zoetsappige kinderachtige meuk van de bovenste plank. Geen enkel relevant plot.

ik doe het hoogst zelden, maar ik ga een 0,5* uitdelen. Werkelijk niets is goed aan deze film.

Geweldige film. Met wat een originaliteit komt Pixar hier voor de dag. Het begint al met een prachtige mysterieuze sfeervolle vormgeving op de verlaten aarde en vanaf het moment dat ze op de Axium zijn is het gewoon genieten geblazen van alle creatieve vondsten. De mensheid, zoals die nu is, dik, met een veranderd skelet omdat ze niet meer lopen, de hele dag kijkend naar een schermpje om te communiceren, en het mooi gevonden verhaal over het plantje en de terugkeer naar de aarde.

Ook vond ik EVE echt geweldig modern vormgegeven, heel mooi om naar te kijken, zeker met Wall-E als roestig contrast.

Ik moet deze film nog eens kijken om alles 100% tot me door te laten dringen, want zeker omdat er zo weinig gesproken wordt moet je je volle aandacht er wel heel de tijd bijhouden.

Maar wat een hartverwarmende leuke momenten zaten erin en wat een ongelooflijke creativiteit.

Voor mij Pixars beste na Finding Nemo.

4,5*

Tja, hoe beoordeel je dit. Het zegt wel genoeg dat ik dit deels heb bekeken en daarna pas ruim een week later weer verder ging. Het is meer geschikt als een geschiedenisdocument dan echt als boeiende speelfilm, wat mij betreft.

Heb er verder ook niet echt iets over te melden merk ik, behalve dan dat het degelijk in elkaar zit en dat het natuurlijk walgelijk is dat er op die manier over mensenlevens werd gesproken. Ben altijd weer verbaasd dat het zo relatief kort geleden is nog, dat we in Europa tot zoiets in staat waren.

3*

Ik heb niets met het onderwerp, maar was wel benieuwd naar deze film om Miles Teller en Jonah Hill. En dat bleek een goede keuze; de twee acteurs stellen inderdaad niet teleur, en daarnaast is het een gave film die qua feeling nogal wat overeenkomsten heeft met The Wolf of Wall Street. Naast de spanning en de fuck ups ook de nodige succesmomenten en euforie, en dat zorgt ervoor dat je niet slechts op het puntje van je stoel zit, maar dat de film ook gewoon een plezierige ervaring is.

De soundtrack en de beelden zijn ook prima in orde, en alles is niet lastiger of langer dan nodig, dat allemaal maakt dit voor mij wel tot een bovengemiddelde film.

4*

Mijn vader had vroeger de cd War of the Worlds van Jeff Wayne. Ik herinner me nog dat ik als kind dat bekende creepy muziekje en het bijbehorende artwork altijd heel erg eery en eng vond. De film komt daar niet echt bij in de buurt, daarvoor is het toch te mainstream uitgewerkt, maar er zitten zeker wel sfeervolle momenten en shots in die wat aan dat album doen denken. Ook de algehele grainy look van de film werkt wel aardig, maar de echt artistieke momentjes zijn toch net iets te spaarzaam aanwezig. Het was mooi geweest als de film net wat meer 'artsy' was uitgewerkt. Niet alleen qua cinematografie, maar ook qua verhaal. Een blockbuster met Tom Cruise kan ook best leuk zijn, maar dat is dan ook direct weer de andere kant van het spectrum. Ben benieuwd wat een andere regisseur met wat andere keuzes hier mee had gedaan.

Maar goed, voor wat het is is het best entertaining en goed gedaan, de effecten kunnen anno nu ook nog wel door de beugel, en heel de speelduur blijft de vaart en spanning er ook wel in. Misschien een inkakmomentje bij Andy Dufresne met zijn tunnel, eehh die gast in die schuilkelder.

Dakota Fanning verdient overigens in retrospect al die haat en irritatie niet. Ja, ze gilt soms veel, maar het was toch een goede prestatie voor die leeftijd.

3,5*

Niet heel veel nieuws onder de zon als het gaat om verslavingen. Dat de film inzoomt op een aantal persoonlijke verhalen in plaats van echt het grotere geheel aan te kaarten met allerlei statistieken en 'big pharma' zorgt er wel voor dat je kunt zien dat iedereen - ook standaard gelukkige gezinnen in de rijke suburbs - dit kan overkomen. Best interessant om eens te zien.

3*

Ken het boek niet, dus beoordeel ook het verhaal puur op wat ik gezien heb.

.

Aparte film. De animatie is nogal primitief, maar de tekenstijl en de achtergronden zijn erg karakteristiek en wel fijn om naar te kijken. Er zitten een aantal mooie shots in, zoals de wat meer abstracte stukjes, en een shot in het bijzonder waarvan het langzaam van donker naar licht gaat. Misschien technisch niet hoogstaand, maar wel mooi om te zien.

Over het verhaal, het is verfrissend om konijnen als zulke 'volwassen' personages te zien, ook door de Britse stemmen. Geen fluffyness, maar serieuze karakters.

Alle dieren zijn een serieus gevaar en zien er dus gevaarlijk en bloeddorstig uit. Het schept nogal een beklemmend sfeertje allemaal.

Ik vroeg me af wat het verhaal precies moest worden, maar uiteindelijk wordt het nog best interessant, en soms echt spannend. De film moet het wel een stuk meer van de tweede helft hebben.

Als je de stijl en de muziek erbij optelt is het toch best een bijzondere film geworden.

Vogel is een beetje jammer, maar ik kan me voorstellen dat hij voor anderen een komische noot kan zijn.

twijfel tussen 3,5 en 4*

Erg mooie film, die me regelmatig wel wat aan de HBO-serie Euphoria deed denken. Zowel wat betreft de rauwe thematiek met (vooral) tieners in de hoofdrol, maar ook de prachtige broeierige cinematografie, wat wellicht ook komt door de productie door A24.

Ik wist eerst niet helemaal wat ik aanmoest met de shift in perspectief naar het zusje maar later valt het wel aardig op zijn plek. Hoewel ik eigenlijk verwacht had dat ze, na het zien van haar vriend die zijn stervende vader min of meer vergeeft, haar eigen broer ook weer op zou zoeken in de gevangenis en dat soort van zou kunnen afsluiten. Dat had me een wat mooier ronder einde geleken in het hele thema 'menselijkheid en vergeving'.

Verder gewoon een erg sterk geacteerde en vooral ook prachtig gefilmde en gemonteerde film die heel sterk bepaalde dingen overbrengt. Exemplarisch is bijvoorbeeld de scène met het sms-gesprek dat Tyler voert met zijn vriendin. Hoe spannend en invoelbaar is zoiets te brengen kun je je afvragen, maar deze film slaagt daar door de sterke montage erg in.

Verdient wel wat meer aandacht hier.

4*

Een romantische film van A24, daar had ik best hoge verwachtingen van, maar wat vervelend was dit zeg.

Om te beginnen ben ik al geen fan van Florence Pugh, maar ik dacht, ach dat kan wel een keer. Maar weer vond ik haar irritant. Daarnaast is het ook raar dat ze in de film 34+ moet voorstellen terwijl ze in het echt 28 is. Dat leeftijdsverschil merk je gewoon omdat ik het nooit heel geloofwaardig vond dat ze een gevierde chef is met jarenlange ervaring. Waarom haar dan casten terwijl er genoeg andere prima actrices zijn?

Wat Andrew Garfield betreft, heb hem best hoog zitten, maar zijn personage is super karakterloos en hij loopt heel de film pruilend en met tranen in zijn ogen rond. Wat een slappe hap. Geen idee wie hij was voordat hij Almut ontmoette, en daarna trouwens nog steeds geen idee wie hij was.

De chronologie met de sprongen in tijd is vrij vervelend kijken en lijkt alleen gebruikt om te verhullen hoe cliché en tot in den treure eerder gedaan het plot is. Het kanker-thema is regelmatig zo luchtig gehouden (gezellig lachend haar afscheren in de tuin met dochtertje erbij) dat het me weinig deed, en met films die zo gaan over zwanger worden en zoetsappig gezinnetje zijn heb ik ook al weinig. En die bevallingsscène, ik weet niet of dat drama of komedie moest voorstellen, maar oh my god.

Viel dus helemaal verkeerd bij mij en heb hem vol irritatie uitgekeken. Oke, het dochtertje dat ze hebben is superschattig en daarom vond ik het einde toch nog wel zielig (dat zwaaien op de schaatsbaan, aw), maar dat was dan ook alles.

2*

Ik dacht dat ik naar een tranentrekkend drama ging kijken, en toen was het ineens een (voor mijn doen) behoorlijk spannende film.

De eerste helft is cinematografisch erg sterk, mooi gefilmd, mooie beelden, de sfeer en de spanning werken goed, je bent ook nog geinteresseerd en geboeid door het verhaal.

Maar in de tweede helft, en dan vooral het laatste deel, wordt het allemaal wat te traag, en verslapt, bij mij in ieder geval, de aandacht. Je weet allang dat Kevin iets vreselijks gedaan heeft, dat hij ervoor in de gevangenis komt, en als de film dan eenmaal afgelopen is voelt het toch een beetje leeg en nutteloos aan.

Wat wil de film vertellen? Het komt niet duidelijk genoeg uit de verf. Als het een aangeboren/aangeleerd vraagstuk was, zoals de beschrijving van de film hierboven aangeeft, dan is dat voor mij niet geslaagd. Voor mij was er in ieder geval nooit enkele twijfel; Kevin was altijd al een onhandelbaar jong (ten opzichte van zijn moeder).

En waarom, nu ik erover nadenk, die haat tegenover Eva die je aan het begin van de film ziet (als ze geslagen wordt)? Ik vind dat een matig en niet erg geloofwaardig uitgewerkt element.

De eerste helft van de film wil ik bijna 4,5* geven, de tweede helft is helaas een stuk minder, het gaat te lang duren, en het overall gevoel wat ik erbij heb is toch een beetje leeg.

Dus ik kom uit op 3,5* denk ik.

Ik kijk weinig horror omdat ik het meeste te eng vind, maar ben toch blij dat ik er af en toe wel eentje meepik omdat sommige films wel jammer zijn om te missen.

Zo ook deze. De film weet een goede balans te vinden tussen spanning, (helaas, want eng) jumpscares, comic relief, en over-de-top-gore. Maar ook, als je dat wil, eventuele diepere thema’s om over na te denken. Met een hele schoolklas die ineens verdween moest ik meteen denken aan de schoolshootings die er helaas zijn in de VS, hoe een gemeenschap reageert, en verderop in de film als je bij de scènes van Alex bent ga je denken aan thema’s als misbruik en huiselijk geweld en kinderen die met een vreselijk geheim zitten.

Maar ook als je daar allemaal geen zin in hebt is dit een prima vermakelijke film, ook door hoe het in elkaar zit met de verschillende POV’s die ook op een vernuftige en prettige manier in elkaar grijpen, ik hou daar altijd wel van.

4*

ik ga eind van de zomer zelf naar Parijs, en had zin in wat voorpret. Anders had ik dit waarschijnlijk niet zo snel opgezet.

Parijs als decor was leuk, maar de beslommeringen van twee 55+'ers gingen snel vervelen. Moet ook zeggen dat ik dit thema, uitgebluste relaties en liefde, inmiddels erg vaak gezien heb (onder andere in bijvoorbeeld Woody Allen-films) en dat het eigenlijk niet meer echt weet te verrassen of te amuseren.

Tussendoortje dat nog wel leuk is als je kijkt voor de stad, of als je meer tot de doelgroep behoort.

2,25*

Blij hier op gestuit te zijn, want deze film is echt precies zoals ik ze graag zie in dit genre. Het is op alle vlakken eigenlijk precies goed gedoseerd. Genoeg 'romantiek' en seks om het spannend te houden, maar ook de onderwerpen die besproken worden (en de manier waarop dat gebeurt) zijn boeiend genoeg om heel de tijd de aandacht vast te blijven houden. Nu scheelt het ook wel dat deze film over homoseksualiteit gaat. Er kan dan toch weer uit een ander vaatje getapt worden dan in doorsnee heteroseksuele verhaallijnen, die toch vooral vaak platgetreden paden bewandelen.

Ik zal toch altijd wel kunnen blijven genieten van films die zoveel mogelijk de, soms banale, realiteit laten zien. Koffie zetten, wakker worden, in bad zitten, door de stad slenteren. Ben er voor mezelf nog niet achter waarom ik er zo graag naar kijk, maar ik verkies dit tien keer boven een of andere sci-fi of fantasy-film.

Prachtig geschoten ook. Dicht op de huid wanneer het 'moet', maar ook erg goed gekaderde overzichtshots die echt mooi de sfeer neerzetten van een wat gure herfstige stad en een wat troosteloze buitenwijk met flats.

Echt van genoten.

Ruime 4*

Geen idee wat dit was.

Voor mij sowieso geen komedie. In de verte zie ik nog wel waarom die talkshow grappig kan zijn, maar dat is allemaal te absurd naar mijn smaak.

Het drama werkte daardoor ook niet, ultieme vlees noch vis-film dit die zich gewoon niet serieus laat nemen op welk vlak dan ook.

Het had een veel betere film kunnen zijn als haar borderline een beetje realistisch uitgewerkt was, maar erg duidelijk wordt het niet hoe de stoornis zich manifesteert bij haar, anders dan dat ze gewoon een raar eigenzinnig persoon is die zich vreemd gedraagt.

Kon hier echt totaal niks mee.

1*

Nog nooit gezien, en moest er gezien de status van de film maar eens van komen.

Het eerste deel van de film doet wat onnatuurlijk aan. Ongeloofwaardig bovendien dat een aantal blonde ventjes die al zwierend en dansend door de straten gaan deel uitmaken van rivaliserende bendes. Alles is duidelijk gechoreografeerd en de teksten worden ook nogal gemaakt overgebracht. Maar goed, het is een musical, en een vrije oude, dus al deze dingen zie ik wel door de vingers.

De muziek en de choreografie zijn door heel de film heen erg goed - het zegt genoeg dat ik zonder de film gezien te hebben eigenlijk bijna alle nummers wel kende - maar heel het verhaal had toch minstens wel met een half uur korter afgekund. Vanaf de dood van Riff en Bernardo gaat de vaart en de schwung er toch wel behoorlijk uit. En dan moet je nog bijna een uur.

Was leuk om een keer gezien te hebben, maar dan vooral voor de liedjes, het verhaal had ik op een gegeven moment wel gezien.

3,5*

Wel eens met dit. Genoten van de liedjes die na zoveel jaar nog niets aan kracht hebben ingeboet, maar alles tussendoor is toch een stuk minder interessant. Je zit toch telkens te wachten tot er weer een bekend nummer inzet. Die overigens wel echt goed verfilmd zijn en prima vertolkt.

Ik moest eerder weg door omstandigheden, maar eerlijk gezegd had ik het er op dat punt ook wel een beetje mee gehad (na de dood van Bernardo). Ik had alle liedjes toen al gezien die ik graag wilde zien (I Feel Pretty kwam overigens wel heel laat in de film, is dat omgegooid?) en geloofde het ook verder wel. Zal als hij thuis te bekijken is het einde nog wel eens kijken.

Heb me overigens een klein beetje gestoord aan het vele Spaans tussendoor zonder ondertiteling. Snap verder wel dat dat tegenwoordig 'moet' voor de meer inclusieve authentieke beleving ofzo, maar je had nu soms het idee hele dialogen te missen.

3,5* voorlopig, verhoog ik misschien nog als ik hem helemaal heb afgekeken.

Een van de meer tragische films die ik ooit zag. Ook lastig wat ik ervan moet vinden. At face value is het een film over een man die zichzelf heeft laten gaan door tragiek in zijn leven en de verwijdering ten opzichte van zijn dochter, maar doordat het Aranofsky is, het deels over geloof gaat, het essay over Moby Dick een paar keer terugkomt en er wat elementen inzitten (zoals die ‘missionairy’ jongen) waar ik niet zoveel mee kon, vond ik het een ietwat moeilijke kijkervaring. Ik zat in ieder geval heel de tijd te ‘puzzelen’ wat het allemaal te betekenen had, maar het kan ook zijn dat ik er dan juist weer teveel in zie.

Die toneelachtige sfeer waar sommigen over schrijven vond ik zelf tijdens het kijken nog redelijk meevallen, maar nu ik erover nadenk is het inderdaad wel een beetje een soort klucht (mensen komen te pas en te onpas binnen stormen) zonder de grappen. Daaraan merk je wel dat het een toneelstuk is en dat kon af en toe wel wat irritant of onnatuurlijk worden. Daarnaast kon ik zoals gezegd weinig met die missionaris, helemaal in combinatie met de nogal overdreven acterende vervelende dochter.

Het had van mij iets meer over alleen Charlie mogen gaan, want zijn personage zorgt voor een aangrijpende film. Ook de enige/eerste film die ik heb gezien die gaat over een personage met zulke morbide obesitas en dat maakt het, ondanks dat het overkoepelende thema misschien niet heel nieuw of baanbrekend is toch wel weer een vrij originele kijkervaring. En erg goed neergezet door Brendan Fraser uiteraard.

bescheiden 3,5*

Dit soort films, thematisch ongeveer in de lijn van Children of Men, hebben automatisch een streepje bij me voor. Vind het erg interessant om een bepaald toekomstbeeld geschetst te zien. Ik mis met dit soort films alleen vaak wel een soort 'bredere blik'. Hoe gaat het er in de wereld aan toe, wat zijn alledaagse consequenties. Bij deze film is het vrij jammer dat het nogal 'actie' is uitgewerkt, met een hoop vecht- en schietscènes die ik persoonlijk wat te talrijk aanwezig vond en te lang vond duren. Gaat wat ten koste van het aardige thema en de wereld waarin het zich afspeelt.

Het begin -zeg het eerste half uur- is dan eigenlijk nog het leukst om te zien, en pas helemaal op het einde wordt het weer echt interessant als je erachter komt wat de beweegredenen waren van Monday. Daar tussenin is het best spannend, maar zoals gezegd iets te standaard uitgewerkt voor een film met zo'n interessant thema. Ook wat betreft cinematografie overigens. Veel binnenscènes, terwijl ik veel meer van de overbevolkte wereld en steden had willen zien. Gemiste kans, maar zal ook wel met beperkt budget te maken hebben.

De rollen van de zeven zussen, en daarmee de acteerprestatie van Noomi Rapace valt te prijzen. Lichte stereotypering ligt op de loer, maar daar ontkom je natuurlijk bijna niet aan.

3,75*

Ik kon met deze film iets minder dan met de vorige van Kip Andersen, Cowspiracy. Dit omdat voedsel een erg lastig onderwerp is, omgeven door vele mythes en onduidelijkheden. Ik had de indruk dat dingen hier en daar overdreven of verkeerd geïnterpreteerd werden, zoals de stemmingmakerij wat betreft koeienpus in melk en kaas en de invloed van toxines, hormonen en andere schadelijke stoffen die via ons voedsel in ons lichaam komen. Ik baseer me wat voedsel betreft vooral op de informatie van Martijn Katan (hoogleraar voedingsleer) en die geeft aan dat dat allemaal zo'n vaart niet loopt. Maar wie weet zit dat in Amerika weer anders dan hier bij ons.

Neemt natuurlijk niet weg dat het inderdaad van de gekke is dat gezondheidsorganisaties gesponsord worden door de vlees- en voedselindustrie.

Op zich verbazen dit soort dingen me niet meer heel erg (Zondag met Lubach weet dit soort dingen ook altijd boven water te halen, net als wat vergelijkbare andere documentaires), maar het blijft natuurlijk wel shocking dat we in zo'n zieke wereld leven. Letterlijk en figuurlijk.

Wel een interessante docu, die een belangrijk probleem aan de kaak stelt, maar het moet oppassen dat het niet té prekerig en eenzijdig wordt. Het ging soms bijna lijken op een Tell-Sell commerical. 'Slechts twee weken geen vlees en ik ben van AL mijn klachten af!'. Ik ben het eens met de boodschap van de film, maar zelfs ik vond dat een tandje minder ook best had gemogen.

3*

Vrij exemplarische Woody Allen dit. Een mannelijk hoofdpersonage gemodelleerd naar de rollen die hij zelf meestal speelt, met daar tegenover een jonger vrouwelijk hoofdpersonage dat op alle fronten anders is.

Vond dit keer de misantropie lekker dik aangezet, en fijn in mijn straatje passen. De hoofdpersoon is op zich wel prima gecast, maar ik was niet altijd even weg van zijn performance.

Ook een exemplarische Allen omdat het wat te lang gaat duren op den duur. Vanaf de helft wordt het een beetje oninteressant als de focus wat verlegd wordt naar de moeder van Melody.

Maar over het algemeen een leuke iets bovengemiddelde Woody Allen, die er voor mij vooral uitspringt door de levenshouding van de hoofdpersoon.

Evan Rachel Wood is overigens erg goed in deze film, en zeer fijn om naar te kijken, ook niet geheel onbelangrijk.

ruime 3,5*

Relatiekomedies balanceren blijkbaar op de dunne lijn van amusant en irritant. De films van Woody Allen bijvoorbeeld, behandelen ook ongeveer dit thema met een hoop gezeur dat irritant kan worden, maar ik waardeer ze desondanks zeer. Deze film daarentegen is eigenlijk alleen maar heel irritant. Dat is tenminste wat ik dacht na een half uur.

De twee keer '5 jaar later' in het begin vond ik een zwakke start en maakt het eigenlijk alleen maar heel voorspelbaar. Het is een hoop wachten op wat nog komen gaat, de personages worden nogal onsympathiek neergezet, en alle relatie- en man/vrouw-praat wordt erg vervelend.

Maar alles daarna valt eigenlijk reuze mee, en de leuke situaties en dialogen nemen de overhand. De scenes zitten leuk in elkaar, de omgevingen dragen op een grappige manier bij (heb wel moeten gniffelen om die wave-scene bijvoorbeeld), en ondanks dat we anno nu zo'n beetje alles wel gezien hebben kan ik me voorstellen dat het voor 1989 allemaal heel fris was.

De intermezzo's met de oudjes waren wel aardig, maar hadden niet per se gehoeven.

Uiteindelijk een best goede romantische komedie, die waarschijnlijk de toon heeft gezet voor veel films die erna kwamen.

3,5*

Een film die veelbelovend begint maar al vrij snel een beetje gaat vervelen omdat het meer van hetzelfde is.

Misschien word ik zelf ook wel een beetje te oud voor dit coming of age-thema, hoewel het hele alternatieve stoere rollerderby-sfeertje leuk neergezet is.

Ellen Page is natuurlijk geknipt voor een rol als deze, maar eigenlijk is heel de film wel oke gecast.

3,25*

Intense film. De bloed-zweet-en-tranen benadering - die je eerder bij een sportfilm zou verwachten- van muziek die op het eerste gehoor toch vooral heel laidback en uit de losse pols is zorgt voor een schurend contrast. Regelmatig zat ik me kwaad te maken en te verbazen over de aanpak van Fletcher. Hoe wil je het beste uit je muzikanten halen als je ze zo tormenteert. Hoewel er voor zijn verklaring verderop in de film eigenlijk ook wel weer wat te zeggen valt.

J.K. Simmons zet een uitstekende rol neer. Ik werd slechts afgeleid door de vraag waar ik hem toch in godsnaam van kende, want wat een bekend gezicht heeft hij. Wat mij betreft weet hij een karikaturale boeman te vermijden, hij is onvoorspelbaar en gelaagd genoeg. Mooi ook om zijn subtiele blikken te zien tijdens het dirigeren.
Ook voor Miles Teller niets dan lof.

Cinematografie is door heen de film heen uitstekend. Het groen dat de boventoon voert valt meteen op, maar wordt voldoende afgewisseld met warmere kleuren, zodat de film baadt in sfeer. Ook camerawerk en montage is allemaal zeer strak en echt een factor die bijdraagt aan de intensiteit.

Zeer weinig op aan te merken dus. Alleen na de confrontatie en het gevecht met Fletcher lijkt de angel even uit de film te zijn en komt het op een wat dood punt. Het had mij beter geleken om de spanning gewoon van begin tot eind vast te houden. Nu voelt dat laatste optreden en bijbehorend drama eigenlijk een beetje als 'daar gaan we weer'. Wel schitterend virtuoos in beeld gebracht. Echt een staaltje vakmanschap op alle fronten.

Mag van mij wel wat Oscars winnen.

4,5*? Ach, waarom ook eigenlijk niet.

Ik neem me al tijden voor om meer Black Mirror te kijken omdat ik de thema's en uitgangspunten altijd wel heel boeiend vind. Dus dan deze kerstspecial maar, weer eens iets anders dan een jolly familiefilm.

Vergezocht, ja wellicht, maar ik blijf dit soort dingen toch altijd wel heel interessant vinden om te zien. Met name het stukje van de 'cookie', en de tijd die daarin gemanipuleerd wordt, wat ook weer terugkomt op het einde.

Het geheel is misschien wat rommelig uitgewerkt en de ontknoping heeft daardoor niet de impact die het had kunnen hebben, maar een aantal individuele scènes en vondsten maken dit toch best spannend en verrassend.

3,5*

Een op momenten irritante en frustrerende documentaireserie om te kijken, maar dat ligt meer aan alle personen dan aan de documentaire zelf. Het zit best aardig in elkaar, maar veel mensen zijn zo raar, ergerlijk of incompetent (vooral die ene 'judge', mijn god wat een kneus), dat het regelmatig een wat vervelende zit is. En omdat er aan het eind van de tweede aflevering al gemeld moest worden dat er nooit iemand veroordeeld is. Nou bedankt hè, ik moet nog drie afleveringen.

Wel interessant om te zien hoe zo'n zaak helemaal uit de hand kan lopen, voornamelijk door de pers, maar dus ook door incompetentie bij justitie, wraakzucht en de complexiteit van het geheel. Overigens vond ik het met mijn neutrale buitenstaandersblik zo complex niet; als je het aan mij vraagt dan is die Bernard Laroche in samenwerking met de broer Michel Villeman 'gewoon' schuldig. Zeker door het motief jaloezie en afgunst dat vanaf het begin belicht wordt. Ik denk dat zij, wellicht in samenwerking met nog een derde persoon (een vrouw?) gewoon de 'raaf' waren en Grégory hebben vermoord. Dat het allemaal zo'n moeizaam geheel is geworden uiteindelijk had niet gehoeven volgens mij.

Wel een rijke schat aan beeldmateriaal, ook van erg intieme dingen (die begrafenis waar de moeder afgevoerd moest worden, pfoe) ook door al die vreselijke journalisten die als aasgieren elke millimeter moeten vastleggen. Vond het terecht dat Jean-Marie Villemin ze op een gegeven moment een pak slaag gaf.

3,25*

Ik wist eigenlijk vrijwel niks van Wicked, afgezien van de twee hoofdpersonages en het nummer Defying Gravity. Ik ging er dus redelijk blind in en hoewel ik over het algemeen wel een liefhebber ben van musicals kunnen (film)musicals hit or miss zijn, en hier vond ik niet zo heel veel aan.

Het plot en vooral die wereld van Oz interesseren me gewoon niet zoveel. Qua productiedesign en dergelijke is kosten noch moeite gespaard maar ik had het op een gegeven moment wel gehad met die hele setting. Het plot gaat ook pas helemaal op het einde een beetje ergens naartoe, daarvoor vroeg ik me telkens af waar het nou eigenlijk om ging allemaal (als ze in Emerald City en bij de Wizard of Oz aankomen zit de film echt even op een raar dood punt). (En die cameo's van Idina Menzel en Kristin Chenoweth, een leuke knipoog voor de liefhebber, maar wat een vervelende scène was dat).

De personages en acteurs zijn wisselend. Cynthia Erivo is prima, Ariane Grande is wel érg een over-de-top typetje de hele tijd, maar wel leuk I guess. Michelle Yeo, ik weet dat mensen haar hoog hebben zitten maar dit was echt een heel zwakke rol. Geen idee voor welk Engels accent ze wilde gaan, maar ze leek soms wel een Nederlander, heel apart. Jeff Goldblum vind ik normaal gesproken vrij irritant, maar die was dan weer erg op zijn plek in deze film. Peter Dinklage (ik hoorde het meteen) als geit is leuk.

Tja, fans van de stagemusical hebben er vast allerlei (warme) gevoelens bij, maar voor mij was dit toch vrij matig, met af en toe een aardig moment of liedje. Moet er nog maar over nadenken of ik deel 2 nog wil zien.

3*

Prima film om al bankhangend en chipsgrazend te kijken, terwijl je blij bent dat jij het niet bent die die hike moet maken. Wat dat betreft zijn de ontberingen wel goed verbeeld. Frappant ook dat de grootste bedreiging niet eens altijd de natuur is maar de mannen die ze als vrouw alleen tegenkomt. De spanning is soms echt om te snijden, en ik vond dat eigenlijk stuk voor stuk de beste scènes.

Ook de flashbacks zijn wel oke. Daar ontkom je sowieso niet aan bij dit soort verhalen, en gelukkig was het allemaal een stuk minder pretentieus dan het vergelijkbare Into the Wild.

Hier en daar spannend, emotioneel, maar soms ook gewoon ontspannend en mooi. Dikke 4*

Best prima film, maar ik weet er eigenlijk niets over te schrijven, en dat zegt ook wel iets. Het doet op zich niet zo heel veel nieuws, behalve dan dat het zich afspeelt in Schotland, iets dat altijd wel leuk is om te horen.

Jessie Buckley is erg goed, een erg veelzijdige actrice die ik inmiddels in uiteenlopende rollen heb gezien, en zingen kan ze blijkbaar ook nog.

3,5*