Meningen

Laat ik voorop stellen dat ik het echt heel gaaf vind dat het Halina is gelukt om in de VS een film te maken die ook nog best goed ontvangen is.

Wat haar film(s) betreft, dit thema is duidelijk iets dat haar bezighoudt, net als met Instinct (Film, 2019), maar net als met die film had ik ook nu weer niet echt feeling met het hele (seksuele) thema en voor mij komt het dan ook nogal over als een beetje aanstellerij allemaal – misschien niet eerlijk maar toch.

Dat maakt het nog geen slechte film per se. Kidman wordt alom geprezen en wel terecht denk ik. Ze moet veel van zichzelf laten zien letterlijk en figuurlijk (hoewel ik haar niet echt prettig vind om te zien qua uiterlijk) maar ik vond Harris Dickinson als Samuel eigenlijk minstens zo goed. Hoe hij nonchalant en naturel zijn personage neerzet is wel boeiend.

Ook audiovisueel is het wel oke, echt weer zo’n A24-sfeertje ook, voor zover je al die films over een kam kan scheren dan. De clubscene vooral is wat muziek betreft wel een hoogtepuntje, met een een goede opbouw zoals ze er eerst heenrijdt in de auto en het daarna losbarst.

Echt trots op een Nederlandse vrouw die het zo ver geschopt heeft terwijl ze altijd maar irritant en vervelend werd gevonden zonder een echte reden.

Kleine 3,5*

Best een aangrijpende mooie film met een heel sterke cast. Met name J.K. Simmons is altijd fijn om te zien spelen, zeker in een kwetsbare rol als dit. Ook Julie Delpy is, hoewel ze in de rollen die ik van haar zie altijd min of meer hetzelfde is, wel een prima toevoeging.

Vond alleen het psychische deel om het maar even zo te noemen wat onbeholpen en soms wat ongeloofwaardig overkomen.
Het is niet helemaal duidelijk hoe lang Jeanie al dood is, maar een tijd rouwen lijkt me best normaal. Hoe het dan uiteindelijk gemedicaliseerd wordt, en Bill zelfs elektroshocktherapie moet ondergaan (terwijl hij nog naar zijn werk gaat en uitgaat met Carine, het is niet dat hij katatonisch in bed ligt) vond ik wat ver gaan.

Ook het snijdprobleem van Lacey vond ik er wat gratuit ingestopt en de rol van Wes is (hoewel hij zeer goed speelt) ook wat onduidelijk in hoe en waar hij nu precies staat.

Ik kom nu negatiever over dan ik wil zijn, het kijkt heel de speelduur prima weg en slaagt ook wel in wat het wil doen, maar de film probeert hier en daar iets te hard en te veel.

3,5*

Heb deze reeks altijd links laten liggen, omdat ik niet zoveel heb met al die typische 80's producten. Allemaal net voor mijn tijd, en ze leken me altijd knullig en niets voor mij.

Nu Back to the Future laatst in het nieuws was was ik toch wel benieuwd geworden.

En het viel me best goed mee. Natuurlijk zitten er momenten in die nu knullig zijn, maar het amusante overheerst toch wel. Het hele verhaal zit leuk in elkaar, met dingen die best geinig uitpakken.

Ik ga deel 2 ook nog kijken, maar vooral omdat ik benieuwd ben naar hoe ze de toekomst vormgeven.

3,5*

Waar deel 1 nog een redelijk compact en overzichtelijk verhaal was, verzandt het hier in in veel te veel gedoe naar mijn smaak, en daar hou ik gewoon niet van.

Ik keek vooral omdat ik benieuwd was naar de vormgeving van 2015. Wel grappig om te zien hoe filmmakers er met de meeste dingen meestal naast zitten, vooral qua kleding en de look van apparaten. Het was voor de rest overigens een heel matig stuk in de film.

Hoewel het qua niveau op zich niet onder doet voor deel 1 kon het verhaal me niet meer echt boeien. Die vervelende Biff en het oeverloze gedoe om de almanac te bemachtigen - dan blijkt toch maar weer dat ik geen avonturenfilmliefhebber ben. Deel 1 was tot daaraan toe, maar hier had ik het halverwege wel mee gehad.

De stukjes die terugkwamen uit deel 1 (met name rondom het schoolfeest) waren dan trouwens wel weer grappig gedaan.

2,5*

Een film die ietwat moeizaam op gang komt, vooral ook omdat ik telkens de gelijkenissen op zat te merken met andere films en regisseurs (uiteraard Tarantino, Wes Anderson en een beetje Coen Brothers, heel origineel voelt het allemaal niet, maar vooruit), maar ook omdat die scène in de hal met de 'salesman' wat te hard geprobeerd is en eigenlijk niet zo heel leuk. Pas vanaf dat de geheime gang zijn intrede doet en alles south gaat wordt het toch wel een freaky en vermakelijk filmpje, eigenlijk wordt het hoe langer hoe beter/leuker.

Uiteindelijk heeft alles misschien niet heel veel om het lijf en is de enorme buildup en 'mysterie' misschien wat too much voor wat het uiteindelijk allemaal is, maar het zorgt voor best wat kijkplezier, heeft een fijne soundtrack, een verzorgde cinematografie en een goede prestatie van de meeste acteurs, waaronder natuurlijk Jeff Bridges, Cynthia Erivo, Lewis Pullman en vooral Chris Hemsworth viel me wel positief op. Ik kende hem alleen nog maar van Thor, gelukkig dat die jongen mag laten zien dat hij best iets kan met een goede rol.

kleine 4*

Ik vond RRR echt een geweldige film, dus ik wilde nog weleens zoiets zien. Geen idee of ik hier gewoon minder zin in had of dat deze echt zoveel minder was, want dit was een lange en (vaak) belachelijke zit. Ik ga nu zelfs met terugwerkende kracht twijfelen of RRR wel zo leuk was als ik me herinner.

De CGI en sowieso de hele look van deze film is superwisselend. Soms is het best mooi, maar soms lijkt het alsof je naar stop-motion zit te kijken. Heel vreemde shots en effecten ook vaak. Er zit blijkbaar enorm veel geld en werk in, maar dat vind ik er eigenlijk maar deels aan af te zien.

Het verhaal boeide me verder ook niet echt, en er waren momenten dat ik er ook geen hol meer van begreep qua personages. De lange battle op het einde is episch van schaal en op momenten eigenlijk best tof, maar omdat je dan al zo murw bent van de matige twee uur daarvoor maakte dat ook niet meer echt de impact die het had kunnen hebben. Jammer.

2,5*

Wat een lelijke kutfilm. Ging helemaal nergens over, en het leek wel gefilmd met een aftandse homevideo-camera. Belachelijke lachwekkende geweldsscenes, belachelijke muziek heel de tijd, gewoon nog erger dan ik had verwacht allemaal.

De seksstukjes maakten het nog enigszins interessant, zonder had ik de film niet eens afgekeken, laat ik eerlijk zijn.

1*

Het begon vrij zwak en ik had 'm al bijna afgezet, maar eenmaal goed en wel in Parijs weet het toch wel de aandacht vast te houden en te amuseren.

Er valt uiteraard genoeg op aan te merken. Zo is de popmuziek-soundtrack nogal jammer en ontvouwt het hele verhaaltje zich wel erg makkelijk en voorspelbaar, maar het doet vrij weinig af aan het kijkplezier en het is natuurlijk hoofdzakelijk voor kinderen bedoeld. Parijs als decor is schitterend (met een half-affe Eiffeltoren, weer eens wat anders) en het ballet is erg mooi geanimeerd.

3,5*

Tja, wat moet ik hier nou eens aan geven. De film leunt, net zoals bij bijvoorbeeld Sneeuwwitje, erg op de gedragingen van alle lieve diertjes. Die, zoals ik inmiddels gewend ben van Disney, wel weer ontzettend lief en grappig en goed geanimeerd zijn.

Best leuk om even te kijken, maar qua verhaal heeft het toch wel te weinig om het lijf vind ik, af en toe leek het alsof ze Fantasia nog eventjes dunnetjes overdeden, met al die seizoensindrukken en muzikale stukken.

Wel gewoon weer mooi.

net 3,5*

Misschien dat ik verwend ben doordat ik hiervoor An American in Paris en Singin' the Rain gezien heb, want ik vond dit toch een heel slag minder. Minder fris, oubolliger, een veel minder goed verhaal, liedjes die een stuk minder zijn, net als de choreografie. Erg spectaculair heb ik Astaire niet zien dansen, niemand eigenlijk. Alles bleef maar een beetje bij halfslachtige zang en dans, niks groots of iets dat bleef hangen.

Het is op momenten ook ontzettend snel en chaotisch, soms leek het wel alsof ik op anderhalve snelheid zat te kijken.

Het laatste deel was qua vormgeving nog wel aardig, maarja, als je daar eerst anderhalf uur op moet wachten.

Niet positief dus. Meer dan 2* kan ik er eigenlijk helaas niet voor geven, heb nauwelijks met enig plezier zitten kijken.

Weet niet zo goed wat ik hiermee aan moet. Op zich heb ik me wel vermaakt tijdens het kijken, maar ik had ook tot aan het einde aan toe niet echt een idee wat het nu eigenlijk was. Vond het begin best grappig op een beetje malle (bijna Coen Brother-achtige, in de verte) manier maar voor een komedie vond ik het toch te gruwelijk worden en later vooral te zielig en tragisch allemaal. Tragikomisch kan natuurlijk, maar vond het niet echt goed blenden.

Maar goed, verder zit het wel erg verzorgd in elkaar, wordt er erg goed geacteerd en is het prachtig geschoten, natuurlijk ook geholpen door het mooie Ierse eiland.

Wellicht dat ik wat meer outside the box zou moeten denken, maar ik had dit denk ik beter gevonden als het meer een van de twee (of komedie, of drama) was geweest.

Ruime 3,5*

I would never wear heels if my feet were shaped like this

Hier heb ik naar uitgekeken vanaf het moment van aankondiging. Want een film van Greta Gerwig over Barbie, dat kon natuurlijk alleen maar modern (feministisch) en interessant worden. Ik ben er zo blind mogelijk ingegaan, maar inderdaad hebben Gerwig en haar partner Baumbach hier een zeer passend maar toch erg vermakelijk script voor geschreven. Kleurrijk, luchtig, grappig, zelfbewust (met zelfs een metaquote over de casting van Margot Robbie aan toe!), maar toch ook scherp, onmiskenbaar van 'nu' en soms ontroerend. Er is ook niet echt sprake van een boodschap die er te dik op zou kunnen liggen omdat het feminisme, het patriarchaat en de positie van de vrouw en Barbie het hele punt van de film is.

Wat mij betreft een perfecte balans tussen luchtige fun en noodzakelijke ‘lessen’ voor en van Barbie in 2023.

4,25*

Echt een van de belachelijkste films die ik ooit gezien heb.

Niks klopt hieraan, en alles is echt belachelijk, waar moet ik beginnen. Ik ga gewoon wat dingen opnoemen:

- Als we er eenmaal achterkomen wat/wie Daisy precies is strookt dat absoluut niet met hoe ze zich gedraagt of wat dan ook. Ze is eerder een soort wereldvreemd naief vrolijk kindvrouwtje dan iemand die een afschuwelijk leven heeft gehad met haar geesteszieke moeder. Gelukkig is ze superknap!

- Hoe Jay haar 'vrijlaat' uit de inrichting en vervolgens meeneemt slaat al nergens op, net als hoe hij uiteindelijk overal mee wegkomt (zijn vader die hem uiteindelijk het geldbedrag geeft echt WAAROM? Die gast hoort in de gevangenis, waarom moeten wij hem in godsnaam een leuke gast vinden?) Gelukkig is hij wel knap!

- De film is het summum van vlees noch vis, de humor (die vooral gehaald wordt uit de awkward momenten met Daisy) is niet grappig genoeg, en het drama (die wederom gehaald wordt uit de awkward momenten met Daisy) is niet dramatisch of pijnlijk genoeg.

- Romance slaat ook totaal nergens op. Moeten we nu echt geloven in een blij romantisch happy ending met een draaideurcrimineel en een onontwikkeld getraumatiseerd kindvrouwtje? REALLY? Nou, dat gaat vast lang goed. Binnenkort Barefoot the Sequel: A Broken Family, waarin Jay weer in de gevangenis belandt, Daisy hun drie kinderen natuurlijk nooit kan opvoeden met de jeugd die ze heeft gehad, uithuisplaatsing, ellende, etc.

- Waarom wil J.K. Simmons hieraan meedoen? Bradley Cooper had er duidelijk geen zin in, gezien de discount-versie die ze gecast hebben.

Een absoluut gedrocht. En kom niet aan met 'joh, is toch maar een film, is leuk/romantisch/grappig'. Nee. Er moet een zekere basislogica aanwezig zijn, doei.

1*, het ziet er oke uit, en het is niet heel slecht geacteerd.

Erg misleidende beschrijving die hier bij de film staat. Had hier zodoende iets anders van verwacht, met name wat betreft het personage van Paul Giamatti. Hoewel hij uiteraard weer goed is had ik toch een wat komischer en grover personage verwacht, maar dat viel eigenlijk nog wel mee. Ook het verhaal zelf is eigenlijk nergens echt heel bijzonder qua humor (kan me niet herinneren te hebben gelachen) of qua drama of gebeurtenissen (kan me niet herinneren echt op het puntje van mijn stoel te hebben gezeten). Het enige waar het het eigenlijk van moet hebben is het zien van iemands levensloop en dan in het bijzonder zijn leven met Miriam dat best leuk en mooi is om te volgen, waardoor ik weinig moeite had met het uitzitten van de speelduur.

Het einde is onverwacht aangrijpend en deed me wel wat, maar valt wat mij betreft wat uit de toon met de luchtige toon die het aan het begin heeft. Beetje vreemde film dus die gedurende de speelduur wat lijkt te veranderen van toon en focus, maar dat kan dus ook aan mijn eigen verwachtingen hebben gelegen.

ruime 3*

Sterke film. Alleen al de noir- en Hitchcockiaanse stijl die eraf druipt (vooral te zien in de autorij-scènes maar ook wel die shots van de zee en de rotsen) maakt het fijn om te kijken, met daar bovenop nog de erotiek. Moet gezegd dat Sharon Stone wel de show steelt, wat een prachtige vrouw was het toen en wat speelt ze haar rol goed. Zeker in het begin vond ik de macht die ze met haar seksualiteit over mannen heeft leuk om te zien.

Het hele who dunnit-plot is op zich ook wel oke, hoewel tegen het einde mijn interesse daarin wat verslapte en ik niet helemaal weet wat ik vind van de uiteindelijke ontknoping dat het toch wel/niet/wel Catherine is, en niet Beth. Ik ben ook niet echt een ster in plots die wat ingewikkeld kunnen worden tegen het einde dus ik weet nog niet helemaal wat ik daarvan moet denken. Als het wel gewoon Catherine is, prima, maar dan had ik ook meer willen weten over hoe ze alles dan precies heeft gedaan - en bijvoorbeeld een leugendetector om de tuin leidt?-, dat blijft nu een beetje in de lucht hangen allemaal en dat vind ik zonde en ook wat makkelijk. Dat laatste shot van de ijspriem vond ik in dat opzicht bijna flauw en lui.

Maar goed, op zich vind ik die ontknoping vrij ondergeschikt; door het acteerwerk, de dynamiek tussen Michael Douglas en Sharon Stone, de sfeer, de cinematografie en de locaties is de film al sterk genoeg. Verhoeven stelt (weer) niet teleur.

4*

Toch deze films maar eens kijken. Tien jaar geleden heb ik The Dark Knight wel gezien maar die kon ik toen niet echt op waarde schatten denk ik, ook omdat ik deze niet had gezien.

Ik vond dit wel een prima film. Scheelt dat ik origin stories over superhelden altijd het leukste onderdeel vind van dat soort films, en vooral het eerste uur van deze is dan ook best sterk. Het tweede uur wordt iets gehaaster en rommeliger en de minpunten gaan dan ook wel een beetje tellen.

Want het blijft Nolan, en ik ben over het algemeen geen grote fan. Het scheelt dat hij hier gebonden is aan de Batmanwereld en dus niet al te zeer overboord kan gaan wat betreft plot, ingewikkelde chronologie of groteske ideeën. Wel is het allemaal weer überserieus en zwaar en donker, en dat kan tegen het einde wel een beetje gaan vervelen.

Net als de actie- en achtervolgingsscènes die op het absurde af snel ge-edit zijn wat er voor zorgt dat het af en toe bijna onkijkbaar wordt.

Maar los daarvan vond ik dit best een prima film. Goede cast, prima geschoten met een Gotham City als mooi decor (maar ik hou ook erg van steden in films), best een aardig plot en ik kon, in tegenstelling tot mijn kijkbeurt van The Dark Knight tien jaar geleden, nu veel beter accepteren dat het Batman is in de vorm van een bloedserieuze actiefilm.

3,75*

Als ik had geweten dat je heel de tijd een militaire missie volgt weet ik niet of ik deze film wel had gekeken. Had eigenlijk meer willen zien van de wereld en een wat grootschaliger beeld willen hebben, maar moet zeggen dat de film op zich best goed is in wat het wel doet. Ook al is het camerawerk misschien wat chaotisch en dicht op de huid, het is op zich allemaal best vlot en meeslepend.

De CGI is wisselend, je merkt soms wel dat je kijkt naar een film die alweer 10 jaar oud is, maar op andere momenten viel het weer goed mee. Moet zeggen dat je nog best redelijk veel van de aliens en hun voertuigen te zien krijgt, ook bij daglicht.

De film is net wat te lang, op het einde gaat het geschiet en alle explosies wat te lang door en word je een beetje murw.

Verder best een aardig filmpje. Ik blijf me altijd wel vermaken met alien-invasies, keep 'em coming (mag irl ook wel).

3,25*

Mooie film. Was er met name benieuwd naar door de regie van Felix van Groeningen. The Broken Circle Breakdown vond ik een erg mooie en indringende film over een heftig onderwerp, en dat is deze film eigenlijk ook weer. Ondanks het ‘ver van je bed onderwerp’ toch heel menselijk, emotioneel en realistisch verfilmd, natuurlijk ook omdat de focus vooral ligt op hoe het een gezin en met name de ouder(s) raakt als een kind een drugsverslaving heeft. Mooi geschoten met ook weer veel aandacht voor de soundtrack.

Ik was ook benieuwd naar Timothée Chalamet, die toch wel een van de meest boeiende en goede acteurs is van zijn generatie en hij zet inderdaad een zeer bewonderenswaardige rol neer.

Films over drugsverslaving zijn natuurlijk allang niet meer nieuw en clichés liggen dan ook op de loer, maar deze film weet toch 2 uur lang boeiend te blijven door de sterke regie en hoe het (ook door zijn structuur met flashbacks en dergelijke) in elkaar zit.

4*

Deze film is jarenlang mijn absolute favoriet geweest. Hij is sindskort een paar plaatsen gezakt, omdat ik me nu ook wel een beetje kan vinden in de kritieken, dat hij iets te Hollywood, teveel voor het grote publiek, en te gestileerd is bijvoorbeeld.

Maar alsnog verdient hij voor mij een plekje in de top 10, omdat hij zo ontzettend goed slaagt in mij te raken. De eerste keer dat ik hem zag, toen ik een jaar of 15 was, dacht ik nietsvermoedend een film te gaan zien over een wiskundige, een spion. Vrij raar zelfs dat ik hem in de eerste plaats ging kijken, omdat het nou niet echt een thema was wat me op die leeftijd erg aansprak, maar dankzij lovende woorden in de tv-gids destijds, heb ik deze film goddank een kans gegeven.

De plottwist kwam voor mij volledig uit de lucht vallen, en daar ben ik nog steeds ontzettend blij mee. Het sloeg bij me in in als een bom. Op de een of andere manier wist deze film me zo vreselijk te raken, ik heb het laatste half uur volgens mij aan een stuk door gehuild. En ook bij de tweede, derde, vierde en misschien zelfs vijfde kijkbeurt wist deze film me absoluut kippenvel te bezorgen. Mede door de geweldige soundtrack, die altijd aanwezig is, en de film een ontzettend schrijnend gevoel meegeeft. Erg zonde dat hij de Oscar voor Best Original Score moest afstaan aan LOTR, maar dat terzijde.

Nog steeds vind ik het een ontzettend mooi gegeven hoe de film op de helft totaal veranderd. Waar we eerst meegaan met Nash' wiskunde- en spionagepraktijken, wordt het later alleen nog een film over hoe om te gaan met zijn ziekte. Ik kan me helemaal indenken dat dit voor sommigen juist enorm sentimenteel en teleurstellend is dat de film zo'n wending neemt, maar voor mij werkt het nog steeds als een tierelier.

Nog steeds metershoge kippenvel bijvoorbeeld, als Nash zelf ontdekt dat het kleine meisje niet echt is. She never get's old! en zijn vriend en ook zijn werkgever dus inderdaad echt niet bestaan.
Of de scene dat Alicia het tuinhuisje ontdekt, wat weer helemaal beplakt is met knipsels. Geweldig schrijnende scene.
Of het feit dat, en dat is wellicht mijn eigen interpretatie, de auto-achtervolgingsscene geen spannende achtervolgingsmuziek en geschreeuw en drukte bevat, maar juist een heel ingetogen intense achtergrondmuziek heeft. Omdat het niet echt is? Ik weet niet of het de bedoeling van de regisseur was, maar ik vind het wel ontzettend goed werken.
Of de scene dat je voor het eerst door de ogen van anderen ziet dat Nash interactie heeft met een niet bestaand personage. Als hij voor de laatste keer afscheid neemt van Marcee, over haar haar streelt, en je dus ziet dat hij in het luchtledige streelt. Wederom, kippenvel.
En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ontzettend veel sfeer, geweldig geacteerd, het hele gegeven van de waanbeelden is ontzettend netjes, kloppend en gedetailleerd uitgewerkt. De film bekijken met director's comment is een ervaring op zich, omdat je tot zoveel nieuwe inzichten komt. De personages die Nash zich inbeeld zijn bij wijze van hint voordat ze in beeld komen eerst alleen te horen. Marcee rent op een gegeven moment door een veld met duiven, die niet wegvliegen! Je begrijpt gewoon niet dat je dat de eerste keer niet opvalt!

Ondanks de kritieken waar ik me best in kan vinden, werkt deze film bij mij als een trein, dus gewoon 5*.

Na jaren weer eens gekeken, en wat is deze Disney toch entertaining.

Hij heeft alles, best leuke grapjes, spanning (de wolven en het beest zijn in het begin nog best wel eng voor kinderen denk ik!) romantiek en leuke liedjes.

De liedjes mochten wel iets minder op een gegeven moment, maar verder is alles nagenoeg perfect. Behalve dan de prins die uiteindelijk superlelijk blijkt te zijn

Prachtige scenes, leuke karakters, echt een van de beste Disneys die er gemaakt is!

4,5*

Veel mensen zullen waarschijnlijk niet durven of willen tornen aan de versie uit 1991 -men is vaak nogal streng in dat soort dingen als het om jeugdsentiment gaat- maar ik moet eerlijk zijn; deze vond ik gewoon beter, en toch ook wel een stuk leuker. Voor zover het te vergelijken valt dan natuurlijk.

De film doet eigenlijk alles goed. Het lijkt voldoende op het origineel, zodat je in een bekend warm bad terecht komt en waarschijnlijk niemand teleurgesteld zal zijn over rare aanpassingen, maar weet als live action ook heel veel toe te voegen. Wat heerlijk toch dat we tegenwoordig zoveel kunnen met CGI.

De look van de film is spot-on, het is altijd lastig als een film uit zoveel CGI bestaat om geen kille, kitscherige of kunstmatige look te krijgen, maar alle personages zien er prachtig en overtuigend uit. Ook het beest, was gewoon verbaasd over hoe goed dat overkwam. Kan toch al snel belachelijk worden, maar had niet beter gekund dan dit. De liedjes werken nog altijd even goed (en de nieuwe voegen alleen maar extra toe). En de film heeft voor een Disney zowaar best veel leuke humor, en dan niet van het kinderachtige soort.

Het enige minpunt is misschien de wat opzichtig geautotunede zang van Emma Watson, maar dat wil ik dan nog wel door de vingers zien.

Natuurlijk is het ook deels door het feest van herkenning, geen idee hoe ik de film zou hebben bekeken als ik dit verhaal voor het eerst zou zien, maar niettemin; heb echt genoten, vond het geweldig tot aan de aftiteling aan toe. Als ik voortaan Beauty and the Beast wil zien ga ik deze opzetten.

4,5*, bijna 5

Zag hem gisteren op tv. Had hem al eens in de bioscoop gezien, maar gek genoeg waren er hele stukken die ik me niet meer kon herinneren.

Maar desondanks vond ik het echt een erg grappige film, met voor Amerikaanse 'kinderfilm'-begrippen soms best gewaagde humor. Het deed me af en toe zelfs aan Family Guy en dat soort series denken.

Het ziet er ook allemaal erg goed uit. Onderschatte film vind ik, vreemd dat iedereen hem hier zo laag beordeeld. Neem nou zo'n Winnie de Pooh-grap, zoiets zal je niet snel zien in een andere animatiefilm.

4*

Je ontkomt er niet aan dat dit deel heel anders is dan de vorige twee. Ze zijn jaren samen, hebben kinderen, hebben offers moeten brengen om samen te kunnen zijn (vooral Jesse dan) wat onvermijdelijk voor scheuren, schuldgevoel, spijt en wrok zorgt.

Ik schreef in mijn vorige review 7 jaar geleden; voor mij voelt dit niet helemaal aan als Jesse en Celine’s next chapter, maar eerder als ‘Celine’s gone crazy’. Voor mij is zij toch duidelijk wel degene die onredelijk haar ontevredenheid, schuldgevoelens en onzekerheden op Jesse afreageert terwijl hij de redelijke van de twee probeert te blijven en de relatie wil redden.

Maar uiteindelijk draait het niet eens echt om wie er gelijk heeft en waar hun conflict over gaat. Het gaat vooral, in tegenstelling tot de twee vorige films, over hoe een relatie en een liefde stand moeten houden als onvermijdelijk het echte leven er tussenkomt. Ik wilde eerst schrijven; deze film is een perfect voorbeeld van waarom je geen kinderen zou moeten krijgen wil je je relatie goed houden, en hoewel ik dat nog steeds óók waar vind, zou dat wat flauw zijn. Er zijn namelijk altijd wel dingen die voor conflict zorgen en na een kleine tien jaar samen is het per definitie anders dan bij die eerste ontmoeting. De kunst is alleen om die dingen enigszins los te kunnen zien van de liefde voor elkaar, en het lijkt erop dat Celine, verblind door frustraties die bij het leven horen, dat even niet meer kon.

Ik denk dat ik die insteek nu beter vatte dan de eerste keer dat ik de film zag, toen ik eigenlijk vooral teleurgesteld was over zoveel conflict en hoopte op wat Jesse en Celine-romantiek.

Ook het begin met de andere personages kan ik nu beter plaatsen. Met een gezin en een leven samen zit je niet meer in de verliefde bubbel van jullie twee, maar zit de echte wereld daar onvermijdelijk ook omheen.

Ik verhoog hem met een halfje, komt ook ongetwijfeld doordat ik nu zelf weer 7 jaar ouder ben, en de vorige twee films, samen met deze, nu ook weer met andere ogen bekijk en begrijp.

Ik bekeek deze trilogie in het begin behoorlijk door de romantische jonge ogen van Before Sunrise omdat ik zelf nu eenmaal zo oud was, maar die diepere laag die er in de andere twee delen bij komt is er bij mij nu ook. Dat zorgt er toch voor dat dit een zeer interessante trilogie is die (voor mij) meer is dan de films alleen.

4,5*

16 juni 1994. Het is vandaag 26 jaar geleden dat mijn favoriete liefdeskoppel Jesse en Celine een nacht in Wenen met elkaar beleefden en elkaar op die datum beloofden elkaar over zes maanden weer te zien.

In 2011, toen ik dezelfde leeftijd had als de twee in de film zag ik deze film voor het eerst en werd ik weggeblazen door het realisme van een beginnende verliefdheid en twee mensen die elkaar al pratend leren kennen. Vanaf dat moment is de romantica in me ontwaakt en heb ik eigenlijk altijd gezocht naar films die me weer zo'n ervaring konden geven. Ik wilde in eerste instantie, net als Jesse en Celine, negen jaar wachten voor ik zou beginnen aan Before Sunset, maar ik was bang dat ik er dan niet meer in geïnteresseerd zou zijn en besloot toch niet al te lange tijd later dat deel ook te kijken. Nu ben ik even oud als zij in die film. De tijd vliegt echt.

Ik was vooral benieuwd hoe ik met volwassener ogen zou kijken naar twee twintigers met hun liefdesleven nog voor zich. Het verbaasde me hoe jong ze waren (en hoezeer ik zelf dus ouder ben geworden), vooral Jesse is echt nog een ventje en dat zag ik destijds helemaal niet zo. Ik vermoed dat ik als ik de film nu voor het eerst zou zien hij minder indruk op me zou maken (hoewel hij verder wel nog steeds even goed is), dus wat dat betreft heb ik hem precies op het juiste moment gezien.

Wat Linklater probeerde met Boyhood, het verstrijken van de tijd een grote rol laten spelen, lukt in deze filmreeks wat mij betreft veel beter dan in die film. Op meerdere niveaus speelt het verstrijken van de tijd een interessante rol, niet alleen voor de karakters in de film, maar ook voor jouw eigen perceptie als kijker.

Overigens valt dat realisme waar ik het altijd over heb ook wel weer mee, het Wenen waar ze doorheen lopen is een behoorlijke sprookjeswereld vol met poëtische vreemdelingen, en ook de gesprekken zijn van een niveau die je in het echt waarschijnlijk niet snel zal hebben. Toch staan de acteerprestaties en het algehele gevoel nog steeds als een huis, en moet het raar lopen wil ik deze film ooit in beoordeling verlagen.

Ik heb me uiteindelijk niet gehouden aan mijn zelfopgelegde belofte om deze film pas 9 jaar na Before Sunrise te kijken. Het leek me leuk om net zo lang te wachten als Jesse en Celine, aangezien ik toevallig dezelfde leeftijd had als zij in Before Sunrise. Maar ik bedacht me, wie weet ben ik tegen die tijd wel dood, of interesseert het me niet meer, en dat zou toch zonde zijn.

Dus toch maar gekeken, en ik moet zeggen dat ik wat teleurgesteld achtergebleven ben. Het is weer een erg goede film, de cinematografie is in dit deel zelfs beter, maar de liefde en de intimiteit, waardoor Before Sunrise voor mij zo'n topper was, ontbreekt vrijwel geheel. Er is nog wel genoeg van de oude chemie terug te zien, en de karakters zijn knap terug te herkennen ook al is het 9 jaar later - vooral Hawke acteert weer net zo verukkelijk - , maar voor mij was het eigenlijk een film met niet ingeloste spanning en verwachtingen. Eén zoen had toch tenminste wel gemogen lijkt me. Of ben ik dan een te erge romanticus? Ik zie dat ik een van de enigen ben hier op MM die daar een punt van maakt, dus misschien moet ik dat maar loslaten en meer m'n eigen fantasie gebruiken...

Waar in Before Sunrise af en toe nog de tijd genomen werd voor een moment rust en subtiliteit, houdt het gepraat in deze film eigenlijk niet op. Er wordt ons als kijker geen enkel rustmomentje gegund, afgezien van de laatste paar minuten, en dat is jammer. Het is logisch, want de personages hebben niet lang, en de realtime ontmoeting is daarbij goed gedaan, maar toch miste het voor mij dat extraatje dat Before Sunrise zo betoverend maakte. Dat maakt dit als sequel voor mij toch wel wat minder dan het eerste deel, helaas.

Ik zal hem nog vaker kijken omdat de gesprekken en de inhoud daar wel om vragen, en omdat het gewoon wel een erg sterke film is. Ik sluit me aan bij iedereen hier die zegt hoe mooi dingen terugkomen en hoeveel gevoel en chemie er weer inzit. Maar in ieder geval weet ik dat ik geen (concrete) romantiek hoef te verwachten. Jammer zeg.

4* (wordt waarschijnlijk nog 4,5 als ik daar vrede mee krijg)

In het begin werkt het gespring in de tijd en tussen de personages nog best prima, het maakt het speels en een stuk interessanter dan wanneer het lineair verteld zou zijn. Maar later, zo rond de helft van de film, wordt het eigenlijk alleen nog maar overbodig, en verliest de film zichzelf er een beetje in.

Acteerwerk is in orde, ik ging de film kijken omdat ik benieuwd was naar Philip Seymour Hoffman en Ethan Hawke samen in een film. De eerste is uiteraard weer geweldig, Hawke is ook goed, maar moet oppassen dat hij niet overacteert af en toe.

Voor de rest best een prima film, al is dus de tweede helft echt te onnodig rommelig. Leuke details hier en daar, soms gestileerde beelden van (vooral) de interieurs, verder niet mega-opzienbarend.

3,5*

10 jaar na An Inconvenient Truth, en de boodschap is er allerminst optimistischer op geworden.

De afspraken van 'Parijs' zijn allemaal leuk en wel, maar ik begreep dat die eigenlijk zo goed als vrijblijvend zijn (en onze eigen grootste politieke partijen lijken zich daar al niet eens aan te houden), dus om echt een ommekeer te bewerkstelligen is er zoveel nodig dat ik (als pessimist) eigenlijk niet echt hoopvol gestemd ben. Zeker niet met die clown aan het roer in de VS. Ben echt heel benieuwd komende decennia hoe zich dit gaat voortzetten.

Het is maar goed dat ik me niet voortplant, zodat ik geen nazaten krijg die opgescheept zitten met al deze horrorscenario's. Vind het altijd vrij verbazingwekkend dat mensen zich, ogenschijnlijk zonder na te denken, toch maar blijven voortplanten. Dat is eigenlijk het slechtste dat je kan doen voor de aarde, en, met al deze rampspoed in het vooruitzicht, ook voor je nakomelingen zelf. Dus geen kinderen krijgen, heel weinig of geen vlees eten en eens in de zoveel jaar naar de stembus gaan en stemmen op Partij voor de Dieren, heel veel verder dan dat reikt mijn invloed niet.

Maar goed, los van mijn stokpaardjes; een prima en mooie documentaire met prachtige (hoewel ook wrange) beelden. Leonardo DiCaprio voegt niet veel toe, dat had wie dan ook kunnen zijn, maar waarschijnlijk trekt hij een hoop meer kijkers dan een of andere nobody (toegegeven, mij ook), dus dat is mooi meegenomen.

4*

Sinds Before Sunrise - waar ik de eerste kijkbeurt absoluut door weggeblazen werd- heb ik de hoop dat ik nog een keer zo'n filmervaring beleef, en kijk ik dus gretig naar films die draaien om eerste ontmoetingen. Tot nu toe heeft nog niet een de ervaring kunnen evenaren, hoewel ik zou zweren dat Chris Evans wel is geinspireerd door deze film. Die scene bij de helderziende, en die zogenaamde telefoongesprekken zijn wel een érg toevallige overeenkomst.

Hoewel deze film qua genre helemaal in mijn straatje past, en ook het decor van Manhattan een leuke is, vond ik het toch hier en daar wat jammer. Hun beider issues wisten me niet zo te interesseren, en ik had persoonlijk wat meer romantische momenten (en de opbouw daar naartoe) van hen samen willen zien, in plaats van slechts op het einde. Ook het personage van Brooke vond ik niet echt likeable. Ik zou wel stante pede verliefd kunnen raken op iemand als Nick, heerlijke man.

Als film zelf niet slecht, voor mij persoonlijk niet helemáál wat ik erin zocht.

3,5*

Verrassend leuk.

Ik verwachtte een tussendoor romcommetje met wat muziek (oke ik had niet op de regisseur gelet), maar dit is een heel oprechte film die vrijwel alles goed doet en daarom eigenlijk heel de tijd sympathiek aanvoelt. Goddank krijgen Gretta en Dan zelf geen romance, en komt ze op het einde ook niet terug bij Adam Levine.

En er zijn veel films die zich afspelen in New York, maar ik zie niet vaak films die dat op zo’n naturelle maar toch mooi filmische manier weten te doen. Het is niet per se ‘kijk deze stad eens’, maar het weet qua cinematografie soms best te imponeren op een subtiele manier.

De muziek zelf vond ik niet erg boeiend, dat is met zulke liedjes wellicht een kwestie van vaker horen, maar de opnames buiten leveren wel leuke scènes op, zoals met die kinderen die mogen meedoen, en die scène op het dak van het gebouw als de dochter een gitaarsolo speelt. Vond ik wel oprechte feelgood, en dat zie ik eigenlijk niet zo vaak.

Prima cast verder ook. Ik vind Mark Ruffalo altijd al een fijn acteur. Keira Knightly normaal gesproken helemaal niet, maar in deze film is ze prima te doen en zelfs James Corden doet het voor zijn doen erg goed en is op zijn plek.

Het deed me in het begin qua structuur enzo in de verte wat aan La La Land denken trouwens.

4*

In het begin dacht ik al, dit is allemaal een beetje vreemd. Dat rare verkleedfeestje waar ze naartoe gaan, die hond die soms tekst heeft, die vrouw die in het begin niet praat. Een scène waarin ze ineens gaan graffiti ’en en Ewan die op zijn werk (?) tekeningen maakt. Vaak is het zo dat je dan nog even in de toon van de film moet komen, maar deze film bleef eigenlijk heel de speelduur lang raar, alsof het een absurdistische of surrealistische film was vermomd als normale romcom. Heel vreemd.

Jammer, want Ewan McGregor is een van mijn favoriete acteurs, en ergens tussen alle lagen rarigheidjes en onnavolgbare dingen zit een interessant thema verborgen en een leuk sfeertje. Het zal ook deels wel aan mezelf liggen, want het gemiddelde is best aardig, maar voor het grootste deel geen idee waar ik naar heb zitten kijken. De poster is heel treffend want die slaat ook nergens op.

Ik zie nu wel dat 20th Century Women ook van deze regisseur was, en daar vond ik toevallig ook al niks aan, dus laten we het er maar op houden dat Mike Mills en ik geen klik hebben.

2*