Before Sunrise (1995)

Grote verschil is dat er in LiT juist vrijwel niets wordt gezegd en ze opmerkelijke dingen beleven, terwijl ze je hier de oren van je kop kwebbellen en je van cliche naar cliche hupt....

Ja verfrissend he, die echte gesprekken zonder one-liners waar drie scriptschrijvers nachten aan hebben zitten ploeteren. Er valt geen James Bond-dialoog te ontdekken.

Kan wij mij betreft ook niet tippen aan LT, film ziet er in eerste plaats veel te lelijk uit, en moet het echt alleen van z'n dialogen hebben want hun belevenissen zijn nu niet bepaald boeiend te noemen. Enfin, op zo een vakantie zit ik alvast niet te wachten....

Goh,nachten aan zitten ploeteren? Had de indruk dat ze overgeschreven waren uit de Libelle... Aflevering over Romantiek in Wenen, met speciale Sissy bijlage.

Verder vind ik LiT inderdaad erg goed vanwege het hoge James Bond gehalte...

"ZONDER". Lezen Reinbo...

Ja zonder idd. De Romantiek in Wenen editie staat vol poetische volzinnen. Echt heel mooi.... Warm en romantisch. Vooral de tip om een fles wijn te kopen en te gaan slapen in het park was een waardevolle.

Heh.

Ik vind de gesprekken in deze film ook lang niet zo naturel als ze willen overkomen. Het wordt allemaal veel te idyllisch voorgesteld, vol van levensbeschouwelijke wijsheden etc.. Het soort beeld dat Amerikanen van het 'cultureel verfijnde' Europa hebben wordt bovendien constant gecultiveerd.

Dit is wel de saaiste film die ik ooit heb gezien! 95% van de film bestaat uit oninteressante gesprekken tussen de 2 hoofdpersonen. Echt, zonde van m'n tijd!

Kwartje viel bij mij pas na 46 seconden: Lost in Translation? Ja, dat was ff iets minder dan....okay....zal ik ook zo bijdehand doen.....juist ja.....BS...

Geweldige film, die je bij de strot pakt en lekker nooit meer loslaat. Nog een paar jaartjes wachten op deel III. Ik kan absoluut niet wachten. Dit is A+

Zit nu ff op BBC te kijken de eerste 3 minuten....Big Brother....ja de film is uit '95...wordt ff over 'geluld'....Grappig, tevens opzienbarend...

Bij je strot pakt zelfs. Neem dan maar snel een abonnement op de Libelle zou ik zeggen.

BS vergelijken met LiT snap ik niet zo. Je kunt het beter vergelijken met films van Eric Rohmer. Pogingen om de tijd te laten uitrollen zoals het echt gebeurt. Hier ontmoeten twee gestudeerde mensen zoals dat echt gebeurt. Met conversaties zoals ze echt kunnen ontstaan. Geen bedachte hoogdravende flauwekul. Geen plot. Gewoon, een liefde die gebeurt. Tuurlijk gaan er dan mensen zitten klagen dat het helemaal niet zo naturel is. Laten we het dan houden op beduidend meer naturel. Overigens is wat gezegd wordt helemaal niet zo heel belangrijk, hetgeen nogal wat is voor een film waarin alleen maar gepraat wordt. Het gaat om hoe twee mensen zich aan elkaar presenteren, en hoe twee mensen elkaar proberen te leren kennen. Deze personen willen op elkaar indruk maken en tevens bescheiden blijven. Chatting up zonder chatting up. Het zijn gestudeerde mensen after all. Ik vind dat Linklater dit uitstekend heeft gevangen. Heel boeiend schouwspel, met geweldige acteurs die heel goed weergeven hoe het voelt om stiekem te kijken naar elkaar (platenzaak), en hoe het voelt om het besef te zien groeien (en daarmee de zenuwen) dat er iets heel bijzonders groeit. Vanuit een James Bond perspectief is dit natuurlijk een Libelle-film maar dat zegt - zoals wel vaker - meer over de vooringenomen, zelfingenomen, insensitieve grote-passen-snel-thuis kijker.

Dit soort films staan of vallen voor mij met de keuze van de hoofdrolspelers, want ik moet mij in de hoofdpersoon kunnen verplaatsen en ligt de dame (Julie Delpy) mij niet dan is het voor mij einde oefening en zal ik de film verder ook niet afkijken. Maar Cécile prima vertolkt door Julie Delpy ligt mij dus wel, ik zou uitstekend met haar een avondje kunnen doorbrengen en de gesprekken zouden ongeveer over hetzelfde gaan. Deze film houdt mij dus een mooie spiegel voor - ik zou zo de plaats van Ethan Hawke kunnen innemen - en daarom heb ik ook zeer goed van deze film kunnen genieten. Vooral het einde vond ik schitterend dat eindelijk simpelweg wilde zeggen; hoe mooi de momenten ook zijn, aan alles komt een einde maar je zal je hele leven aan die mooie momenten terugdenken als iets wat je nooit zou hebben willen missen.

4,0*

schitterende film. Ben normaal niet voor dit soort melige films, maar de acteurs maken er een bijzonder mooi sprookje van dat toch matcht met de realiteit. Schitterende opbouw, en ontroerend hoe mooi liefde kan zijn. Geweldig in beeld gebracht. Keek vol verwachting uit naar het vervolg. 4*

Deze classic nog een keer van onder het stof gehaald en Before Sunrise blijft een magische prent wat mij betreft. De ontmoeting tussen Jesse en Céline is er zo één die iedereen in z'n leven wel eens zou moeten meemaken.

Geweldig hoe je als een vlieg op de muur hun tocht door de stad meevolgt. Van de late namiddag tot de volgende ochtend elkaar leren kennen, ondertussen iets gaan drinken, een aantal leuke figuren tegen het lijf lopen en babbelen... Eindeloos babbelen.

Hoewel ze zich hier en daar een beetje te veel bedienen van die zie - mij - hier - toch - eens - iets - ongelooflijk - intelligents - uitkramen - blik, vind ik Jesse en Céline vooral sympathiek en charmant. De gesprekken en de manier waarop ze met elkaar omgaan komen erg realistisch over.

Dat het visueel echt helemaal niets voorstelt, is jammer, maar ik vergeef het Linklater met de glimlach. Knap ook dat einde, waarbij de stad er verlaten bij ligt en de magie uit Wenen lijkt verdwenen. Weerspiegelt perfect het gevoel dat ik op dat moment als kijker ervaar.

4,5*

Een erg unieke film. Je doet als kijker weinig anders dan zien hoe het klikt tussen twee intellectuele personages, waarna je ze eigenlijk non-stop door een prachtig Wenen volgt, terwijl ze heel wat afkletsen, soms over nog best diepe onderwerpen. Het voelt echt een beetje alsof je er bij zit en met ze meeloopt. Zelden zie je in een film zoveel focus op de personages en hun onderlinge relatie, en zoveel dialoog. Al vond ik deze soms wat overdreven diepzinnig en levensbeschouwelijk.

Toch wordt de film nooit saai. Misschien waren ze daar wel bang voor, want af en toe doen zich wat geforceerde situaties aan als het stel aparte mensen ontmoet etc. Vond het wat minder. Ik genoot al genoeg van het spel van Hawke en vooral Delpy. Beiden hadden al snel mijn sympathie gewonnen en er is chemie tussen beiden. Ze spelen ook bijzonder subtiel soms. Hoe ze soms even door elkaar praten, soms oogcontact maken en soms wegkijken, bepaalde gebaartjes, heel herkenbaar en geloofwaardig. Je merkt het ook als ze iets anders zeggen dan ze denken. Knap als je dat uit kunt beelden.

Sommige scènes zijn ook erg schattig. Erg leuk is als Jesse en Celine in dat hokje in de muziekwinkel naar muziek luisteren en dan steeds stiekem naar elkaar kijken, om snel weg te kijken als de ander kijkt. Ook de al veelgenoemde telefoonscène in het café is erg leuk.

En dan dat einde. Dat blies me van mijn sokken gewoon. Dit is echt nog het pre-internettijdperk, heel grappig, en dus moeten ze een romantische afspraak maken om elkaar precies op een bepaald tijdstip maanden later weer te ontmoeten op dezelfde plek. Dat vormt gelijk ook wel een fraaie cliffhanger. En daarna zijn de twee dus gescheiden van elkaar en voel je echt hun pijn. Heel intens hoe je beiden somber en in stilte nog even volgt, en daarna alle locaties waar ze hun magische momenten hebben beleefd nog even voorbij ziet komen, nu zonder leven. Zo somber.

Ik hoorde veel goede verhalen over de Before-films, en deze eerste is me erg goed bevallen. Echt een film met zijn heel eigen intieme sfeertje door de lange dialogen en lange shots, en pure focus op de personages. Af en toe vond ik de situaties en gesprekken wat gekunsteld diepzinnig of verrassend, maar er wordt zo subtiel geacteerd, het koppel heeft echt een klik en de film voelt toch vooral erg realistisch en geloofwaardig aan. Daar doen de zoete clichémomentjes als een eerste zoen in een reuzenrad bij zonsondergang en wijn drinken in het park niets aan af. 3.5* ruim.

Ik begrijp echt niet hoe het mogelijk is dat ik deze film zo goed vond. Zoals velen al gezegd hebben: de film heeft in feite niets. Geen overdonderende visuele schoonheid, geen bijzonder camerawerk, geen bijzondere soundtrack. Enkel dialogen. En zelfs die dialogen zijn niet filosofisch hoogstaand, of snel en scherp.

Maar toch, het heeft iets magisch. Net zoals zo´n nacht iets magisch heeft. Zo´n nacht waarin je uren praat en tijd er niet toe doet. De hele film is gewoon heel erg puur. Gesprekken zoals je die zelf zou (willen/) kunnen hebben. Puurheid van de film wordt nog eens ondersteund door het bijzonder goede spel van de twee nachtelijke wandelaars en de chemie die tussen hen voelbaar is.

Een film waar eigenlijk vrij weinig over te zeggen valt, omdat er behalve zijn puurheid en minimalisme niet eens zoveel aan te prijzen valt. Een meesterwerk zou ik het dan ook niet eens willen noemen, wel gewoon een hele mooie film. Baalde ook echt toen het afgelopen was, gelukkig heb ik nog 77 minuten om naar uit te kijken. Ik denk dat deze na een herziening makkelijk opgehoogd kan worden naar 4.5 en wie weet ooit wel een 5. Als ik de tekortkomingen kan accepteren.

Heerlijk romantische film die is een keer de nadruk legt op de zaken die er wel toe doen. Namelijk die van de interactie tussen de hoofdrolspelers.Forget about die dooie Aziaten die geen woord tegen elkaar zeggen in Aziatische films, dit is hoe het hoort te zijn. De chemie tussen Delpy en Hawke spat er van af en de dialogen zijn werkelijk om van te smullen zo goed, slim, geestig en bovenal ook dynamisch en goed op elkaar ingesteld.

Je vergeeft Linklater al snel dat er niet echt een verhaal in de film zit, het is gewoon een pure romantische film over 2 "jongeren" die de meest romantische dag van hun leven hebben in een vreemde stad.

Op naar Before Sunset!

4*

Na 50 minuten kon ik niet meer afkijken. Dikke onvoldoende.

Ik ben een softie op dit gebied, 'k heb een zwak voor romantische film. En Before Sunrise is gewoon ontzettend goed. Het gaat misschien niet om een groot verhaal, maar het is de band tussen de jonge mensen die zo fijn is om naar te kijken. Wat mede komt door de chemie tussen de twee spelers. Een scene waar ik erg van genoot was in de platenzaak als ze een LP gaan luisteren, en dat ze om en om elkaar aankijken en wegkijken. Het is natuurlijk zeer onwaarschijnlijk dat zoiets in het echt gebeurd maar het is natuurlijk een fijne fantasie. En de dialogen zijn goed, zelden heb ik ook zovaak met een glimlach een film gekeken, niet omdat het zo hilarisch is maar omdat het zo leuk is om te zien.

4*

Denk dat ik veel members tegen de schenen trap, maar ik vond het maar een saaie film. Idee is duidelijk, dat het op 'natuurlijke wijze' een romantisch verhaal verteld. Dat het jou en mij had kunnen gebeuren. Maar zo natuurlijk kwam het op mij allemaal niet over. Typetjes waren vrij cliche, met name die van Hawke met zijn geforceerde wijsheid. Je kan mij niet vertellen dat iemand elke zin zo quasi intelligent wilt brengen.

2*

Ik ben helemaal weggeblazen door deze film.

Ik heb er geen woorden voor, dit is een film die ik gevoeld heb, vind het zonde om het in woorden te vatten.

Nog nooit gedaan, maar ik geef deze film meteen 5*

Hoewel een lief en sympathiek filmpje, had ik toch net dat ietsje meer verwacht.

Over het verhaal kan ik niet veel zeggen, want er is geen verhaal. Twee jonge mensen ontmoeten elkaar en van het één komt het ander. Daarmee is alles gezegd. Toch is het uitgangspunt daarvan wel leuk. Veel mensen zouden wel iets dergelijks willen meemaken, denk ik.
De dialogen vielen me bij momenten wel wat tegen. Het zijn er ook zo veel, terwijl m.i. een romantische film het vooral nodig heeft van blikken. Acteurs die zo'n grote chemie hebben dat er geen woorden nodig zijn. Dat miste ook iets. De personages hier zijn wel lief tegen mekaar, maar ik miste -jawel- seks. Neen, ik hoef niet per se seksscènes, maar het mocht wel wat passioneler, vuriger zijn. Waarom? Céline zegt zelf dat ze seks wilde hebben nadat ze de trein uitstapte. Dan verwacht ik wel iets meer passie. Het blijft (te) braaf.
Op het einde had het afscheid wat bitterder gemogen. De nieuwe afspraak van "over 6 maanden" lag me niet zo. Ik had liever gezien dat ze zonder veel woorden, maar met verbitterde blikken afscheiden namen. Da's iets persoonlijk.

Ethan Hawke (die mij heel erg aan een andere acteur deed denken qua acteren, maar ik weet niet wie; soms dacht ik aan Depp, soms aan DiCaprio. Ik weet het niet.) doet het degelijk. Hetzelfde kan gezegd van Julie Delpy. Top is het niet, maar wel aangenaam.

Het visuele viel me wat tegen hier. Wenen moét gewoon een mooiere stad zijn dan hier getoond. Ik vond het nu nogal stil voor een hoofdstad.
Richard Linklater neemt geen risico met z'n camerawerk en houdt het basic. Van muziek heb ik niets gemerkt, behalve wat op het einde.

Benieuwd naar het 2e deel.

3,5

Ik vond deze film flink tegenvallen. Ik had 2 Days in Paris gezien en die beviel me goed. Julie Delpy met een tegenspeler wilde ik wel nog een keer. De nadruk op verschillende persoonlijkheden en de wisselwerking daartussen trekt me wel aan. Echter, in deze film blijft dat beperkt tot twee personen, in hetzelfde schuitje met dezelfde blik op de wereld, more or less. Van echt spannende wisselwerking is weinig sprake. De gesprekken zijn ook amper dialogen maar meer om de beurt een monoloog. En wat booyo al zei: het karakter van Ethan Hawke is hopeloos cliché. Het gegeven dat Sergio Leone terecht aanstipt dat veel mensen wel iets dergelijks willen meemaken, heeft me het einde van de film doen halen. En af en toe een leuke gedachtegang. That's it, helaas..

Heb hem weer eens herkeken, en met mezelf afgesproken dat ik hem nu een hele tijd laat liggen. Wil niet dat de impact - die het de eerste keer had - gaat verdwijnen, wat nu al een beetje zo was.

Hoewel Julie Delphy jaloersmakend mooi is, en het echt verbluffend is hoe naturel ze acteert, is het voor mij toch Ethan Hawke die deze film draagt. Zijn subtiele spel en gedraginkjes maken het echt hartverscheurend echt soms. Daar komt bij dat ik me veel minder kan identificeren met Céline, ze is me wat te zelfverzekerd, en ook wat te zweverig.

De eerste keer dat ik deze film keek was ik totaal overdonderd. Ik kreeg gewoon een verliefd gevoel. Vanaf de scene in de tram waar hij haar haar wil aanraken wist ik dat ik naar een fantastische film zat te kijken, die vooral leunt op herkenning van alle subtiele en spannende momenten die je hebt als je net verliefd wordt. Dat is een van de beste en spannendste gevoelens die er zijn, echt heel knap als je dat met een film over weet te brengen, laat staan de kijker laat delen in dat gevoel.

De scene met het telefoongesprek vond ik fantastisch. Het is een momentje van bezinning in de film, waarin ze openlijk uitspreken wat ze voor elkaar voelen, en dat is gewoon geweldig om te zien. Met name ook weer door het spel en de gezichtsuitdrukkingen van Hawke, wat hij ook al zo goed doet bij de scene op het gras. Zelden leef je zo mee met een liefdesverhaal.

Er wordt ook vrij weinig gezoend, zodat de momenten dát het gebeurt extra veel impact hebben. Bij andere films heb ik eigenlijk geen gevoelens bij zoenscenes, bij deze film is het bijna alsof je eindelijk zelf gezoend wordt. Had ik dan tenminste.

Ik wil trouwens ook de pinball-scene nog even noemen. Een van de beste filmscenes die ik ken, door het geimproviseerde (en dus bijna levensechte) karakter dat hij heeft.

5* en een plekje in mijn top 10. Hij is cinematografisch helemaal niet bijzonder, ook wordt er misschien iets teveel gepraat over iets te abstracte onderwerpen, maar die dingen doen er voor mij totaal niet meer toe als een film me zo'n gevoel weet te bezorgen. Ben erg blij dat ik deze film ken, en dat hij bestaat, tussen alle films die maar bar weinig begrijpen van echte subtiele liefde verfilmen.

Overigens heb ik mezelf voorgenomen om pas over 9 jaar Before Sunset te gaan kijken. Ben toevallig even oud als Jesse en Celine waren in deze film, lijkt me grappig om over 9 jaar het vervolg te gaan kijken als ik hun leeftijd heb. En stiekem ook omdat ik het gevoel wat ik over deze film, en over Jesse en Céline heb, nog even in stand wil houden (nu maar zien of ik me daaraan kan houden ).

Drama/romantiek? Romantiek; oké, maar

Ik vond weinig drama in deze film, alleen een hoop oeverloos kwasi intellectueel van een post puber, wiens baardgroei 24 uur lang stil stond.

Ik zie ook geen enkel vergelijkingspunt met lost in translation.

Was misschien ook wel mn eigen fout om een film te gaan kijken die als romantisch bestempeld wordt, maar de kritieken hier waren iha. zó positief hier dat ik maar een poging gewaagd heb.

Een sentimentele film die best wel aanslaat bij mij, hoofdzakelijk wegens het zeer romantische idee van twee reizigers, vreemden voor elkaar, die samen spontaan een nacht in een vreemde grootstad doorbrengen. De dialogen beperken zich soms tot het typisch tienerachtige pseudofilosofisch geneuzel, en zoals al eerder aangestipt werd valt er op audiovisueel vlak niet zo bijster veel te ontdekken.

De film kent een mooi verloop en de twee hoofdacteurs zitten goed in hun rol. Ik ben alvast benieuwd naar het vervolg.

3,5*

Eigenlijk een beetje moeilijk om hier iets over te zeggen. Het gaat over een gewone ontmoeting tussen twee mensen die zich tot elkaar aangetrokken voelen, met elkaar de stad verkennen, converseren, grapjes maken... en verder gaan.

De sfeer is fijn en herkenbaar en ik vind het wel een erg romantische film.

Afgelopen zaterdagnacht ook nog een stukje meegepikt op de BBC. Heerlijk, ik zat er gelijk weer helemaal in. Zou leuk zijn als ze a.s. zaterdag het vervolg "Before Sunset" uitzenden op de BBC.