Så som i Himmelen (2004)

Wat kon beter uitgewerkt worden?

Ik vond het maar een matige film. Laat ik vooropstellen dat het acteerwerk van Michael Nyqvist en Frida Hallgren in ieder geval meer dan goed is en er vooral ook bij de scènes tussen hun samen een grote chemie tussen beiden hangt. De rest van de film heeft echter teveel minpunten. Allereerst zijn de personages te zwart-wit. Vooral Nyqvist kan niets dan goed doen en is de “held” van het dorpje en de man tegen wie iedereen opkijkt. De pastoor daarentegen wordt juist weer heel zwart afgebeeld met bijvoorbeeld zijn collectie van stiekeme “vieze”boekjes”. Het is trouwens wel een enorm irritant personage, maar dat terzijde. Daarnaast is de muziek erg matig, maar goed dat is natuurlijk een kwestie van smaak.

Het verhaaltje verloopt uiteindelijk wel een beetje zoals verwacht, al probeert regisseur Pollak makkelijk te scoren, door op het eind met quasi sentimenteel gedoe op de proppen te komen. Net als enkele anderen hier stoorde ik mij enorm aan het belachelijke einde van de film. Totaal ongeloofwaardig en overdreven sentimenteel gedrag, wat eigenlijk in geen verhouding staat tot de rest van de film.

Op zich verveelt de film niet en de ruime twee uur dat de film duurt zijn zo om, maar het gebrek aansubtiliteit en het enorm zwakke einde zorgen er voor dat de film uitkomt op een ruime onvoldoende. Als koorfilm is Les Choristes wat mij betreft dan een stuk beter geslaagd.

2,0*

Kan de poster niet veranderd worden in deze:? Ik weet niet hoe je een plaatje hier krijgt. Zo zie ik hem tegenwoordig in de winkels liggen.

Poster die nu op MM staat is de orginele Zweedse I guess. Is mi niet waardig genoeg. Lena lijkt wel grijs en oud!

Ik weet niet precies wat ik met deze film heb. Het is misschien wel de enige film waarom ik ooit oprecht heel erg hard heb moeten huilen. Vrij onvoorstelbaar, huilen tijdens een film... dat vind ik dus ook, maar het is gebeurd. Zelfs na latere viewings nog. Zeer bizar.

Inmiddels heb ik deze film al een keer of 6 bekeken en ik vind het nog steeds prachtig om te zien, elke keer weer. Het zijn de karakters die het 'm doen in deze film, het is zo'n grote groep vrolijke Noorse typjes, je moet wel van ze houden. De fietsenmaker, de cassiere, de (fan-tas-tisch neergezette) dirigent, etc.

Dit is echt een film die ik geweldig vind door de herinneringen en het interesseert me dan ook vrij weinig wat andere mensen er van vinden, ik kwam er achter dat er nogal wat negatieve recensies op Moviemeter staan, maar ach. Ik kan gewoon niets anders dan van deze film houden. Zelfs de meest afgezaagde gedeeltes, met de solo van de gekwetste echtgenote en de laatste scene doen me de haren elke keer weer overeind staan.

Misschien net iets te lang, maar verder vond ik het een mooie boeiende film.

Zonder verwachting gekeken en enorm verrast. Vooral de scene waarin de Stig wordt verrast met z'n blaadjes was geniaal. Ik raad alle gevoelsmensen aan deze film ten zeerste aan.

"Prachtig"

Sprakeloos.

Grappig dat je, gezien bovenstaande, deze film blijkbaar helemaal fantastisch of juist slecht moet vinden. Ik zit zo'n beetje in het midden.

Deze film heeft me prima vermaakt, met de humor, het prachtige Noorwegen en mooie muziek.
Maar mensen die deze film bejubbelen zien toch ook wel dat het stikt van de clichés, dat het niet altijd even goed geacteerd is en dat er veel irritante (romantische) scenes in zijn geslopen? (Denk bijvoorbeeld aan Lena die vier á vijf keer kwaad wegloopt en dan meteen weer terugkomt.)
Verder vind ik het wel een pluspunt dat ik enkele keren dacht dat de film afgelopen zou zijn, terwijl ik dat einde dan verschrikkelijk slecht vond, maar dat de film verrassend nog even vrolijk doorging. Het uiteindelijke echte einde had echter nog wel wat beter uitgewerkt mogen worden.

Leuke, vermakelijke, originele en vaak ontroerende film, maar toch echt niet veel meer dan dat. 3,5*

Ik vond het einde juist prachtig.

Super film!